Placebo - Battle for the Sun (2009)

Placebo destijds leren kennen door de sterke nummers; Without you i'm nothing, Every you Every me. Dat i.c.m. die klagende zang Brian Molko maakte dat ze toch boven het maaiveld uitstaken. De muziek had een geheel eigen sfeer, die kenmerkend was voor Placebo. Dit Placebo tapt ondertussen uit meerdere vaatjes en dat is ook ietwat ten koste gegaan van het eigen geluid. Stevig klinkt nu meer als stevig i.p.v. stevig met een twist.
Blijft over dat het een goede plaat is, maar m.i. met minder opvallende nummers, Ashtray Heart, Battle for the Sun, Come Undone en Julien zijn nummers die mij aanspreken.
De drummer in deze neemt een positieve rol in, mooi drumwerk.

Dit album zie ik met bonus-cd en shirt is dit 30- waard?

Eindelijk ben ik ook Battle for the Sun eens gaan luisteren, het enige Placebo-album dat ik nog niet kende. Dat had ik veel eerder moeten doen!

De eerste vijf albums van Placebo hebben voor mij allemaal een paar dingen gemeen: Over de gehele linie zijn ze erg goed, het is moeilijk om favoriete nummers aan te wijzen, omdat het niveau erg constant is, maar ze bevatten allemaal wel een of twee mindere nummers. Battle for the Sun breekt met die traditie. In positieve zin.
Datgene waarop dit album zich onderscheid van de andere vijf is het feit dat hier geen zwakke(re) nummers op staan. En met zwak bedoel ik: niet goed genoeg om met plezier te kunnen luisteren. Dit zijn stuk voor stuk puike nummers!
Het zou natuurlijk kunnen dat naar verloop van tijd de klad erin komt en dat ik dan wat nuchterder naar dit album kijk, maar voor nu ben ik hier behoorlijk weg van. Placebo's beste? Die uitspraak durf ik nog niet aan, maar het zo me niet verbazen als ik dat over een paar maanden wel durf.

Toch wel een erg fijn en puur plaatje dit. Battle for the Sun maar ook zeker The Never-Ending Why zijn bijzonder sterke nummers.

Laatste plaat van Placebo, is eigenlijk de enige die ik tot nu goed beluisterd heb.
De snerende stem van Brian Molko is een love it or hate it geval, maar ik vind het prima zolang hij goede nummers zingt.
En dat gebeurt hier.
Hier staan bijna geen inzakkers op en derhalve is ieder nummer bijna goed.
Sterke melodieen dkwijls ook.
Soms doet het mij aan de Smashing Pumpkins denken, maar dan aan een iets opgefoktere variant.
Voor het merendeel dus spannende, enigszins jagende en dwingende rocknummers.
Beste nummers wat mij betreft het ietwat zeurende Battle For The Sun, het hitgevoelige (maar niet in Nederland) Ashtray Heart, het spannende For What Is Worth (ook hitgevoelig en was zelfs Radio-3 fahig), het stevigere The Never-Ending Why en het prachtige Come Undone.
Niet te vergeten Breathe Underwater en Julien.
En dan heb ik ze alweer bijna allemaal gehad.
Als ik dan al mindere nummers moet noemen, dan zouden het Bright Lights en Devil In The Details moeten zijn.
Nu die oudere albums ook maar weer eens opzoeken

Dat eerste geldt eigenlijk voor al hun albums. Derhalve één van de meest constante bands die ik ken. Scoren gewoon altijd een ruime voldoende.

Vieze tegenvaller deze cd, een powerdrummer die alleen maar rechtdoor kan en de nummers worden steeds rechtlijniger.
Ik mis de diepte, het venijn, het donkere.
Te bedacht deze cd.

Ik vind het nog steeds een prima cd. Beluister de nummers nog zeer regelmatig.

Eens met SoNick, ben niet echt een enorme rock fanaat maar kan dit nog steeds erg goed waarderen.

Come Undone

Niet de placebo van er voor, maar slecht nee.
Zoals eerdere reaktie, geen venijn, energie, de benodigde spark....

Vind dit nog steeds een heerlijke plaat. Snap ook niet dat dit album hier een bijna gelijke score heeft als het imo veel mindere Loud Like Love uit 2013.

Placebo, een Britse rockformatie, werd in 1994 opgericht door Brian Molko en Stefan Olsdal. Bekend om hun androgene uitstraling en emotioneel geladen muziek, heeft de band een blijvende impact gehad op de alternatieve rockscene. Hun unieke mix van glamrock, punk, en electronica onderscheidt hen van andere bands uit die tijd, en hun teksten, vaak beladen met thema’s als seksualiteit, angst, en zelfontdekking, viel in de smaak bij een breed publiek. Het album Battle for the Sun uit 2009 markeerde een nieuw hoofdstuk in de carrière van Placebo. De nummers op Battle for the Sun variëren van ingetogen en melancholisch tot explosief en rauw

Het openingsnummer Kitty Litter start met een krachtige gitaarlijn die onmiddellijk het geluid van het album neerzet. De rauwe energie en de intense vocalen van Brian Molko trekken de luisteraar meteen in het verhaal. De combinatie van opzwepende ritmes en melodieuze zang maken dit nummer tot een perfecte openingstrack.

Ashtray Heart is een explosieve track met een aanstekelijk refrein. De tekst, die gaat over verraad en zelfdestructie, wordt ondersteund door een stevig ritme en een catchy melodie. Het nummer vangt de luisteraar in een wervelwind van emoties.

Het titelnummer Battle for the Sun straalt een gevoel van hoop uit. De harmonieën zijn prachtig verweven met de tekst die draait om het vinden van licht in de duisternis. Het nummer straalt een vrolijke energie uit; een meezinger van formaat die een gevoel van euforie oproept. Dit nummer vormt het hart van het album.

Een ander sterk nummers op het album is For What It's Worth. Deze track combineert een aanstekelijke melodie met scherpe, introspectieve teksten. Brian Molko's karakteristieke stem, vol emotie en intensiteit, brengt de woorden tot leven op een manier die alleen hij kan. De begeleiding, met haar ritmische gitaar en strakke drumwerk, complementeert perfect de zang waardoor een meeslepende luisterervaring ontstaat.

Devil in the Details is een stevige track die je meevoert met een strak en intens ritme. Het biedt een diepere blik op de worstelingen en onzekerheden die iedereen ervaart. De donkere toon van het nummer wordt versterkt door de hypnotiserende baslijn en de melancholische zang. Dit is een van de meest introspectieve nummers op het album.

Bright Lights is een prachtig nummer dat laat zien dat de band niet bang is om nieuwe geluiden te verkennen. De synths en de meeslepende melodie geven het een kwaliteit die je doet wegdromen en tegelijkertijd je aandacht volledig vasthoudt.

Speak in Tongues is een ander hoogtepunt. De donkere, hypnotiserende sfeer van het nummer werkt als een magneet Het is een perfecte balans tussen melancholie en hoop, een thema dat door het hele album heen terugkomt. De tekstuele diepgang en de muzikale complexiteit van dit nummer maken het tot een van mijn favorieten.

De song Never-Ending Why spat van enthousiasme en laat je geen moment los. Julien begint wat aarzelend, maar ontwikkelt zich tot een fantastische track. Happy You're Gone is een schitterende ballad, die live ongetwijfeld een feest is. Breathe Underwater is aardig, maar om de een of andere reden blijft het niet echt hangen als een topper.

Come Undone vertraagt het tempo, maar biedt een meeslepende melodie die je in gedachten laat verdwalen. Het afsluitende nummer Kings of Medicine mist de scherpte en voelt wat onherkenbaar aan voor Placebo. Dit is jammer, want het album eindigt daardoor met een minder sterke noot.

Al met al is Battle for the Sun een album dat ondanks een paar mindere momenten veel te bieden heeft. De energieke en opzwepende nummers zullen live waarschijnlijk indrukwekkend overkomen. Naar het einde toe zakt het tempo wat in, maar dit neemt niet weg dat het album als geheel een waardevolle toevoeging is aan Placebo's discografie. De afsluiter valt helaas uit de toon, maar dat doet geen afbreuk aan de algehele beleving die dit album biedt.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl