U2 - Pop (1997)

Beide platen zijn echte popups van heerlijke, onderschatte nummers

Pop is overigens de favoriete U2-plaat van Woody Harrelson. Wat zijn favoriete R.E.M.-, Peter Gabriel- en Right Said Fred-platen zijn, wordt helaas niet onthuld.

Mooi artikel, ArthurDZ. Blij dat de band het album meer gaat waarderen na verloop van tijd, het is één van mijn favoriete U2 albums.

Superzwakke plaat dit , eigenlijk is geen enkel nummer de moeite waard als je echt eerlijk bent. Staring at the sun, wellicht. Met pop laat staan goede popmuziek heeft dit niets maar dan ook helemaal niets te maken. Het is mij een raadsel met welke intenties dit product is vrijgegeven. Hoort echt bij de zwakste albums aller tijden. 1 ster

Hoe vaak heb je 'm beluisterd?
Het blokje Miami, The Playboy Mansion, If You Wear That Velvet Dress verdiet op zich al een punt per nummer.* Al zie ik nu wel dat ik mijn 4 sterren wat aan de royale kant vind.

*edit: mijn mening staat haaks op die van de rest van stemmers zie ik in de statistieken.
Zal wel aan mij liggen, maar ik vind met name Miami heel tof (en die andere 2 lekker loom in de lijn van The Million Dollar Hotel van 3 jaar later).

Ga ik die tracks nog es luisteren

Perfect tijdstip er voor. Bij Miami gaat het ook om de uitbarstingen nadat het nummer lang borrelt. En bij The Playboy Mansion gaat mij deels ook om de slim geschreven tekst (net als Stay en Dirty Day van het vorige album Zooropa).

Drieluikje nog es geluisterd dan, Miami, beetje onheilspellende track met gitaargerammel en niet echt een goede melodie. Playboy Mansion ,interessant thema ,maar wederom nauwelijks memorabel omdat Bonos stem te zeikerig is voor dit soort ballades. Velvet dress is dan nog de sterkste track, redelijk nummertje. Verhoog ik de eindscore naar 1,5.

Door de eerdere berichten zojuist weer eens opgelegd, wat was ik indertijd toch positiever over dit album vrees ik, sterren wat verlaagd.

Leonidas55; we zijn het niet eens (zelf houd ik van dat broeierige, onheilspellende) maar ik waardeer je poging.

Same here

Vandaag weer eens gedraaid in de auto, waarbij ik Popmusik (Popmart Mix) aan het begin van het album geplakt staat, net als tijdens de concerten, en heb ik de acoustische versie van Staring At The Sun (live in Rotterdam) helemaal erachter geplakt. Dat maakt het album af voor mij. En zo mogen ze hem ook voor mij op 2-lp uitbrengen.
Ik vind het nogsteeds een van de beste albums van de band. Ik kan hun jaren 90 periode heel goed waarderen. Hierna werd het toch weer minder. De electronica hadden ze wat langer mogen toepassen wat mij betreft.

Zelden een band gezien die zo groot was, en zo snel helemaal niets meer voorstelde.
Jammer. In de jaren tachtig was dit echt de band die de kar van populaire muziek trok, maar al snel in de jaren negentig waren ze de aansluiting tot de smaak van de jeugd kwijt. En jeugd, dat is natuurlijk waar dit soort popbands op leven.

Begin jaren negentig waren het Nirvana en Metallica die de honeurs gingen waarnemen, maar dat strandde ook snel, en daarna was er eigenlijk geen echte popmuziek meer. Alleen nog geneuzel en rap.

De jeugdcultuur is niet meer wat het was.

Een beetje overdreven maar ik kan wel beweren dat er na 2000 geen bands meer zijn geweest die een cultuurshock hebben veroorzaakt zoals the Beatles of Nirvana.
Dit terzijde, U2 was ten tijde van Pop - vind ik geen slecht album maar ook geen meesterwerk - nog wel populair maar minder dan in hun glorieperiode (1983-1991).

Hoe oud ben je? Parkeer je rollator en kom gezellig bij de club van 40/50+ zitten. Ik haal een biertje voor je (en voor mezelf).

Ja, ik liet me wat gaan. Op de vrijdagavond gebeurd dat soms. Maar toch schuilt er natuurlijk wel een mening waar ik achter sta in mijn woorden. U2 is begin jaren '90 in vrij korte tijd eigenlijk van De Grootste Band verworden tot een voetnoot. Nog leuke concerten waarschijnlijk, en wat goede nummers, maar verder niets meer.

Hun albums in de jaren '00 vind ik nog behoorlijk (en verkochten ook goed), nadien ging het - artistiek althans - bergafwaarts. Maar live blijft U2 één van de grootste bands.

Je hebt Achtung Baby nog wel meegekregen? Pop was geen commercieel succes, maar ik vind het nog steeds een zeer genietbaar album. Opvolger All That You Can't Leave Behind was wel weer een commercieel succes, maar voor mij juist een teleurstelling.

Pop verkocht nog behoorlijk in Europa (maar minder dan voorgaande albums) maar flopte in de VS en U2 kreeg - vooral van fans van het eerste uur - veel kritiek dat ze te ver afdwaalden van hun oorspronkelijke sound. Begrijpelijk dat ze met All That You Can't Leave Behind op de proppen kwamen waar ze terugkeerden naar de sound in hun beginperiode (jaren '80) al wordt het peil van hun glorieperiode niet gehaald (maar een groot commercieel succes werd het wel).

Halfje erbij, eigenlijk U2's beste plaat.

Eens met halfje erbij. Maar beste plaat….? October, TUF??

TUF sowieso niet

Oké, doen we handje klap…October.

Als ik ook wat mag zeggen: "Pop" op één, "War" op twee en "Zooropa" op nummertje drie. Als U ook nog wilt weten wat ik het prijsnummer van U2 vind: "Electrical Storm".

Ha, en nu slaan we ineens door. Nu de opwaardering van Zooropa nog.
Mijn mening: de 8 albums ervoor zijn beduidend beter, en de 6 er na, inclusief het drieluik Songs of Boringness, veel minder.

"Zooropa"? Ook 5***** natuurlijk!

Doe ik nog een duit in het zakje, van de U2 albums draai ik Pop na October het meest.

Ik luister dit album ook nog regelmatig. Is toch wat spannender dan de meeste van U2's pop-rock platen en heeft de tand des tijds qua sound goed doorstaan. Minpuntje vind ik wel dat veel tracks net wat te lang duren, er had met gemak een minuut of 10 afgehaald kunnen worden.

Is voor mij ook nostalgie deze plaat. Want toen ik rond mijn 10e wat meer oog voor muziek begon te krijgen, zat deze cd vaak in de cd-speler van de auto of de JVC set thuis.

Fascinerend hoe dit plaatje bij een aantal liefhebbers tot superlatieven kan leiden.
Het is en blijft smaak en dat de heren hier redelijk 'zoekende' waren naar een relatief nieuw geluid geeft Pop ook wel weer een sympathiek randje mee.

De eerste vier songs zijn niet slecht maar duren allemaal een minuut of twee te lang, het herhalende karakter maakt dat de tracks nooit echt fris gaan klinken.
Een track als Mofo reutelt maar door en door, waarbij ik het gevoel krijg dat de heren een epos willen creëren, maar geen creatieve wending aan de compositie weten mee te geven.
If God Will Send His Angels; zelfde laken het pak. An sich weet de melancholische ondertoon mij wel te raken maar ook nu weer; een gebrek aan afwisseling breekt het nummer op.
De fade-out - een trend in de jaren 90 die ik nooit zo heb begrepen - zorgt voor de bekende nachtkaars.

Beste song voor mij blijft; Gone. Spanning, gevarieerde gitaarpartijen van Edge, afwisselende zanglijnen en een broeierig ritme zorgen voor een fantastisch geheel.

Pop is niet slecht in mijn ogen maar het is en blijft een tergend lange zit voor mij. Er zijn wel degelijk een aantal prima ideeën aanwezig, de heren durven het aan om wat nieuwe paden te betreden.
De aanzetjes en invalshoeken worden naar mijn mening onvoldoende uitgewerkt, aan de andere kant worden songs te lang uitgesmeerd zonder je bij de lurven te grijpen.

Wake Up Dead Man, Gone, Staring at the Sun en Last Night on Earth zijn voor mij de prijspakkers, vreemd genoeg ook de kortst durende tracks.
Songs waarbij de heren voor mijn gevoel vanuit creatief oogpunt wel degelijk compactheid kunnen koppelen aan creatieve ingevingen.

Al met al is die opbrengst voor mij te weinig om te kunnen spreken van een goede schijf.

Een confortabele stoel, een goed glas whisky, een sigaartje en misschien wel een mooie vrouw in je nabije omgeving, op die manier zal "Pop" als lange luisterzit alles behalve tergend zijn.

Voorwaarde, gekleed in een "velvet dress".......