Richard Lloyd - Alchemy (1979)

Na Lloyds geweldige spel op de twee albums van Television had ik hier hoge verwachtingen van, maar die werden hier absoluut niet ingelast. Matige composities en saaie zang doen deze plaat wat mij betreft de das om. Het titelnummer is nog wel fraai.

Vergeten Pareltje. In die categorie hoort dit wel, zeker als je bij de albums van Lloyds vorige band Television vaak verhalen leest in de trant van 'Hoe Goed Is Dit'. Op MuMe bij hun debuut Marquee Moon maar liefst 531 stemmen en 239 berichten.
Bij het solodebuut van Tom Verlaine 44 stemmen en 11 berichten en bij dit Alchemy van Richard Lloyd 12 stemmen en 4 berichten. Raarrr...

Immers, wat speelt die Lloyd weer het ene na het andere heerlijke lickje, hoe weet hij met gevarieerde composities aan te komen en zet hij voor extra afwisseling op sobere wijze instrumenten als piano, synthesizer en mondharmonica in. En wat schrijft hij lieve, mooie teksten over kleinmenselijk leed. Zoals over dat ondefinieerbare, ongrijpbare maar fascinerende wezen in Woman's Ways en Number Nine.

Soms kruipt hij met tweestemmige zang dicht naar powerpop toe, waarbij de melodieën extra fraai worden, zoals Blue and Grey. Lloyd schrijft Liedjes met hoofdletter L. Is het grensverleggend, experimenteel en meer van dat? Nee. Liedjes. Van hoge kwaliteit.

Ik ben op reis door new wave en verbaas mij over het gebrek aan aandacht voor een plaatje als dit exemplaar. Was het omdat de concurrentie groot was? Ik vind dit net zo leuk als Television. Nee, leuker zelfs! Mijn queste kwam vanaf het debuut van The Flying Lizards en blijft in november 1979: Let It Roll van Dr. Feelgood.