Iron Maiden - Brave New World (2000)

ben afgehaakt na seventh son, en kocht ooit uit lamlendigheid no prayer, die best meeviel

dit ga ik na 12 jaar maidenloos eens proberen

out of.. valt iig al tegen, wat een voorspelbaar nummer zeg
13 in dozijn

Ik raad je dan ook Judas Priest aan!
Vooral de oudere albums (Sad Wings of Destiny, British Steel, Screaming For vengeance) ga je zeker kunnen apreciëren.


En het oude werk van Iron Maiden natuurlijk ook

tot nog toe niet bijster boeiend dit wqerkje

het borduurt toch allemaal teveel voort op hetzelfde

de tijden dat je niet perse wist waar een maiden nummer heen zou gaan zijn voorbij

dit is zo voorspelbaar

de naam maiden niet waard

Kwee nie, ik vind het instrumentale stukje in Ghost of the Navigator brilliant. Tevens vind ik Blood Brothers en Brave New World erg sterk.

dat instrumentale stukje is door maiden al tig keer gedaan, maar dan beter

zwakke plaat, helaas

Ik zal het hier al eens vaker gezegd hebben, maar daar ben ik het dus volmondig mee eens. Tevens vind ik The Nomad een erg lekker nummer.

Verder een tamelijk vermoeiende plaat van een band die ook in betrekkelijke oerbezetting niet veel meer te melden blijkt te hebben. Staat nog op 3*, maar misschien gaat er nog wel eens een halfje af.

Anderzijds vind ik bijvoorbeeld Fear of the Dark (ook omstreden) niks aan kracht inboeten (misschien zelfs wel beter worden).

Probeer A Matter of Life and Death eens. Ook ik vond deze niets, maar AMOLAD is echt veel beter. (Vooral de laatste nummers zijn Maiden op het best)

Naar mijn mening Maiden's beste. Het is dankzij dit album dat ik naar Metal ben gaan luisteren. Ook een van de albums waarom ik sowieso naar muziek ben gaan luisteren.

Er staan echt alleen kei van nummers op en het blijft me echt van begin tot eind boeien.

Dit is gewoon een van die albums die in geen enkele Metal verzameling mag ontbreken.

age, ik zal het proberen

grovax, ik heb het id dat je vroeger werk van maiden niet kent, dan zou je een andere reactie geven

Iron Maiden? Killers? Number of the Beast? Piece of Mind? Powerslave? Somewhere in Time? Seventh Son of a Seventh Son?

ok, niks gezegd

ik ken vrijwel al het werk van Iron Maiden, ik heb hun werk van Iron Maiden t/m Fear of the Dark in me rek staan. Ik heb ook Dance of Death gehad maar die heb ik nu niet meer. En ik ken ook nog hier en daar een paar nummers van de overgebleven albums.

Dus ik ken best wel veel Maiden.

gewoon alle album van Maiden hebben! (doe ik al)

ik weetni of ik al een reactie op deze had gegeven maar wat een prachtige plaat.

@Grovax: Misverstand opgelost! Iron Maiden, Saxon, AC/DC en Black Sabbath hebben voor mij de weg geëffend...

Te gepolijst en voor 3 gitaristen komt er wel erg weinig vuurwerk om de hoek kijken. Toch staan er best een paar aardige songs op. Met name de epics (track 6, 8 & 10) en als het refrein niet zo verdraaid eentonig was had ik de titelsong ook kunnen vermelden.

Ik ken zowat elke cd van Maiden, en dan nog vind ik dat dit één van hun beste is.

Ben het wel met JAmes Douglas eens, ik ben en enrome Iron Maiden fan mar vind dit zeker niet hun allerbeste plaat. Het is een plaat van uiterste voor mij. Nummers als Dream Of Mirrors, The Wickerman, Ghost of the Navigator,The Nomad of The Mercenary behoren tot het allerbeste wat ik van Maiden ken. Daar staat echter tegenover dat ik nummers als Blood Brothers (eentonig) Brave New World (te langdradig, wordt pas op het einde echt goed) en zeker Thin Line... zeer matige nummers vind.

En het feit dat ze met drie gitaristen spelen hoor je eigenlijk alleen terug in the nomad omdat ze daar achter elkaar aan soleren zodat je de verschillende stijlen goed kunt horen.

Album zelf heb ik nog niet gehoord maar de nummers die jij als mindere aanduid vind ik al zeer goed, precies toch maar is gaan zien voor dit album.

Ik ken ook weinig mensen die mijn mening delen

Ik vind dit ook één van de betere Iron Maiden albums.
Eigenlijk hun beste vanaf "Somewhere in Time", al heb ik ook wel genoten van zowat alles wat er tussen kwam en The X Factor vond ik ook wel speciaal en machtig, spijtig van de wat vreemde stem van Bayley, die ligt me niet altijd.
Beste nummers vind ik The Nomad, Ghost of the Navigator, Out of the Silent Planet en The Thin Line between Love & Hate vind ik een mooie afsluiter.

Pas voor m'n verjaardag gekregen. Geweldig album! The Nomad is echt dromerig mooi. Vooral het middenstuk met keyboard- en gitaarsolos. De opbouw van Brave New World en de emotie in dat nummer, prachtig!
Blood Brothers....Steve Harris op z'n best!
Thin Line between Love and Hate, mooie tekst en prachtig eindnummer.
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Een aanrader, een geweldige comeback van de oude line-up en op wat missers na (the mercenary en the fallen angel) geef ik dit album 4 sterren.

Nogal tegenstrijdig hè. Het borduurt voort op hetzelfde en toch is het de naam Maiden niet waard.

Prima album van Maiden. Favorieten zijn The Wickerman, Blood brothers, ghost of the navigator en the thin line between love and hate.

De overige nummers zijn ook allemaal dikke prima. Vind het qua niveau ook een constant album. Zitten zeker geen missers tussen.

nee hoor

waar ik op doel is zon beetje alles na seventh son

daar zit weinig boeiends meer tussen en ook deze plaat voegt niets meer toe aan het glansrijke maiden ouvre, tot seventh son dan

Tot Seventh Son, of tot en met Joy?

Vind deze plaat erg goed in elkaar steken muziek technisch.. misschien aleens eerder gehoord van de mannen van iron maiden.. maar om dit nou een slechte plaat tenoemen?

Ik vind het nog altijd een knap album en was destijds ook heel tevreden met een mooie comeback van Bruce Dickinson en Adrian Smith.
Ik vind het nogal vreemd te stellen dat Iron Maiden na de jaren 80 niks interessant meer uitbracht.
Voor mij zijn ze eigenlijk altijd op een hoog niveau gebleven, en misschien was Virtual VI een minder album naar de normen maar ook dat vind ik nog wel goed.
Blaze Bayley was misschien niet de beste zanger om Dickinson te vervangen maar een album als The X Factor mag best wel groots genoemd worden, ik vond hem ook heel verschillend met alles wat Iron Maiden ervoor uitbracht.
De speciale cover bracht ook zo'n ander sfeertje bij.

Buiten blood brothers en the fallen angel vind ik alles op dit album geslaagd en ik vind het ook wel normaal dat er enkele klanken tussenzitten die al gehoord zijn, ze waren destijds al meer dan 20 jaar bezig.
Ze vallen echt niet in herhaling vind ik, misschien wel wat in de opbouw van het album maar dat ze voor Seventh Son ook al.

Na twee gedrochten van albums (met Blaze Bayley) heeft Maiden weer een goed album uitgebracht. Schitterende comeback van Bruce Dickinson en Adrian Smith, die in de solocarriere van Dickinson mij al wisten overtuigen hoe goed ze waren tegenover Maiden met Bayley.

Wat een comeback-plaat!! Het gevoel en de energie die ik krijg, elke keer als ik naar dit album luister, doet me denken aan de albums Somewhere in Time en Seventh Son of a Seventh Son. Dit had gewoon de opvolger van die albums moeten zijn.
Bruce zingt beter dan ooit op dit album en Adrian Smith is ook weer terug: mede daardoor klinken de nummers beter en meer geïnspireerd, dan de vorige 4 studio-albums bij mekaar. Het heilige vuur brandt weer in het Maiden-kamp en daar is dit album het definitieve bewijs van.
Daar zijn songs als Ghost of the Navigator, The Nomad en het epische The Thin Line between Love and Hate het absolute bewijs van.

Dit is, naar mijn mening, hun beste plaat, dat samenspel van de drie gitaren, de krachtige stem van Bruce, die in dit album vaak vrij zuiver en minder rauw zingt de stevige drum en bas dat allemaal maakt van dit album een meesterwerk, het is natuurlijk lekker (misschien voor sommigen te) bombastisch, maar zo heb ik het graag. Dat alle nummers elkaar lijken vind ik zeker niet waar, het album heeft z'n eigen sound welliswaar, net als elk ander album (zoals het vele triplet gebruik in Seventh Son of the Seventh Son), maar de songs zijn heel anders, bv: Nomad, heeft dat Arabische karakter, Blood Brothers dat 'zeemans ritme' The Fallen Angel doet me dan weer wat meer denken aan de Powerslave tijd en het beste nummer 'Brave New World' is een prachtig gepoleist kunstwerk. Voorspebaar is het soms wel, maar als je onvoorspelbaarheid wilt dan moet je Pink Floyd of Queen ofzo luisteren.
Brave New World is een fascinerend album en naar mijn mening het sterkste uit hun heel oeuvre