Ultravox - Systems of Romance (1978)

Systems Of Romance laat de punk-invloeden varen en komt met een van de eerdere synthpop albums aanzetten die qua sound nagenoeg de bekendere Ultravox van de post-Vienna periode perfect benadert. De songs zijn gestroomlijnd, de sound is kil en melancholisch en het songmateriaal is dik in orde. Met 36 minuten duurt het album wat mij betreft veel te kort, maar het nodigt wel makkelijk uit tot meer luisteren. Waar nu echter nog naar gekeken moet worden is het vervangen van de zanger, want zijn meer 'street'-stem past minder goed bij dit type muziek.

Tussenstand:
1. Systems Of Romance
2. Ha!-Ha!-Ha!
3. Ultravox!

Weinig aan te vullen op het verhaal van Lennert. De punk verdwijnt en de new wave en synth pop van de jaren tachtig neemt toe. Ultravox is dan ook lekker bezig in 1978. Prima songs met een fijne sfeer. Mij raakt het allemaal toch niet helemaal. Het luistert wel heel prettig weg. De zanger past hier beduidend minder goed bij en dat maakt voor mij wellicht het verschil. Ik mis soms wel de wat wildere uitspattingen van de voorganger. Dit is een album dat meer interessant is vanwege de geboekte progressie dan dat het nou echt erg sterk is.


Tussenstand:
1. Ha!-Ha!-Ha!
2. Systems Of Romance
3. Ultravox!

Totdat de cd de platenzaken ging domineren (rond 1993?) was Systems of Romance van de eerste drie albums van Ultravox de enige die je regelmatig in de bakken tegenkwam. Althans, zo herinner ik me dat. Waar Island met de eerste twee niet zozeer op het Europese continent mikte, was dat met deze anders.

De eerste van Ultravox! (toen nog met uitroepteken) vatte in 1976 de art- en pubrock tot 1975 samen, op de opvolger injecteerde men zichzelf met een fikse dosis punkenergie en op deze derde uit september 1978 wordt een evenwicht gevonden tussen die invloeden, waarbij het uitroepteken is verdwenen. Voor het eerst krijgen de synthesizers continu een prominente rol.
Qua sfeer heeft het resultaat weg van die op David Bowies Berlijntrilogie Low ('77), "Heroes" ('77) en Lodger ('79). Wat ontstaat is namelijk een hybride vorm van enerzijds de klassieke rock 'n' roll met gitaar-bas-drums en anderzijds de geluiden van een nieuwe generatie synths. Voeg daarbij de droge productie (drumgeluid!) en mede door de zangstijl van John Foxx een soms kille sfeer, en je hebt heerlijke new wave.
Daarmee loopt Ultravox voorop: Gary Numan en zijn Tubeway Army kwamen pas in '79 met een soortgelijke kruisbestuiving.

De klagende, lange gitaarlijnen die bij Ultravox op onder meer Maximum Acceleration klinken zijn als die van Carlos Alomar en Robert Fripp in 1977 bij Bowie. Hier is het Robin Simon die zo sterk speelt. Een andere manier van gitaarspelen die ontzettend veel sfeer aan de muziek geeft.
Meestal klinken akoestische drums, maar in bijvoorbeeld Quiet Man en Dislocation zijn ze zowaar digitaal. Beide vormen van slagwerk worden gespeeld door Warren Cann. En dan is er natuurlijk violist - toetsenist Billy Currie die met zijn klassieke achtergrond een progrockachtige benadering hanteert. Het duidelijkst klinkt die nog in het sobere slotnummer Just for a Moment. Alsof je de blauwdruk van de hit Vienna uit 1981 hoort.
Het is de van oorsprong krautrockproducer Connie Plank die Systems of Romance in zijn Duitse studio vastlegde met David Hutchins. Een geluid waarmee een nieuw tijdperk klonk.

Hits blijven uit ondanks een optreden bij de Britse tv-show The Old Grey Whistle Test. De elpee flopt en intern is onenigheid. Zowel Foxx als Simon verlaten de groep, de achterblijvers werken aan een doorstart. Billie Currie combineert dit in 1979 in Visage, samen met ex-boybandlid en ex-punkrocker Midge Ure en leden van postpunkgroep Magazine.

Van Systems of Romance verscheen in 2006 een opgepoetste cd-versie met bonussen. Een sterk album. Op reis door new wave kwam ik van The Dictators en reis door naar XTC.