Arcade Fire - Funeral (2004)

Hieperdepiep.....

Goede maar overschatte plaat. Dit heeft naar mijn mening het in the aeroplane over the sea syndroom. Dat gezegd hebbende, tunnels is geniaal en kan ik van genieten!
Het is zeker orgineel en brengt een geweldige vibe met zich mee!

Heerlijk album!

Arcade Fire heeft echt zijn eigen stijl die ik moeilijk kan beschrijven. Je voelt gewoon dat de muziek goed in elkaar zit, en elke noot voegt wat toe aan het nummer of de gehele sfeer van het album. De openingstrack Neighborhood #1 is erg goed maar mijn favoriet is zoals vele van jullie de meestertrack Rebellion.

4*

Dit album slaagt erin een bijzonder melancholieke sfeer te scheppen.

Een mijlpaal van een album. 1 van de beste ooit. Na al die jaren hoor je nog steeds die ongelofelijke passie in dit album.

The National en Arcade fire,twee bands die in het begin van deze eeuw vooral bij het,laten we zeggen wat muzikaal gevorderde publiek erg groot werden.
Kennelijk was ik in die periode met iets anders bezig want ik heb ze beide gemist,waarna ik zo'n vijf jaar geleden besloot een inhaalslag te gaan maken.Liefde op het eerste gezicht was het wat dat betreft beslist niet maar met Sleep well beast viel bij mij ook het kwartje aangaande the National.
Met Arcade fire wil het echter nog steeds niet lukken,ook niet nu ik de band met The Funeral hun,wellicht zwaarste geschut laat inzetten.Niet dat ik de band uit Montreal, Quebec geen kwaliteiten toedicht,die hebben ze zonder twijfel,iets wat een nummer als Neighborhood #3 (Power Out),wat me wel kan overtuigen,ook laat horen.
Maar in de meeste gevallen vind ik Arcade fire te gekunsteld klinken,krijgt hun muziek geen ruimte om te ademen en mis ik de echte extremen/risico's.Komt nog bij dat de zang mij niet echt aanspreekt.
Naast het al eerder genoemde Neighborhood #3 (Power Out) zijn Haiti en Rebellion (Lies) de uitzonderingen maar in zijn geheel kom ik ook bij Funeral weer niet verder dan een kleine voldoende.

Het heeft me 15 jaar en meerdere pogingen om er weer aan aan te beginnen gekost, maar afgelopen jaar viel het kwartje ineens. Niet elk nummer pakt me volledig in, maar over het geheel genomen een voorlopig, terughoudende 4*

Hier een beetje vergelijkbaar... Heb hem bij een 2+1-gratis actie van Bol.com toch maar eens opgepikt en aandachtig gedraaid. Koptelefoon, teksten er bij. Dat werk. En de plaat is toch beter dan in mijn herinnering. Vooral een Crown of Love is magistraal. En verder zijn er genoeg fijne momenten, is de instrumentatie dik in orde en de thematiek aansprekend. Maar mensen, het zes-na-beste album allertijden? Echt? Op basis waarvan? Ik vind het vooral klinken als een opvolger van Pulp's Different Class, maar die zie ik niet in de top 10... Een goede plaat, ok. Maar uitzonderlijk? Buitencategorie? Ik hou het er bij dat hij een solide plek in mijn middenmoot krijgt. (een plek waar Twente hopelijk komend seizoen ook gaat eindigen, maar dat volledig terzijde)...

Op 13 in de toplijst '00 en nummer 7 in de top 250. Als je dat logisch bekijkt is dat vreemd. Het heeft met de manier van samenstelling van toplijsten te maken dat het op MuMe kan, maar toch...?
Album wat hier nog regelmatig wordt beluisterd. En elke keer heb ik andere favorieten. Dat leert me dat het album in zijn geheel top is. Dat begint al met het intro van Neighborhood #1 (Tunnels) en #2 #3 en #4 zijn ook prachtig.
Huidige toppers zijn Une Année Sans Lumiere en Rebellion (Lies).
4* blijft gewoon 4*

Blijft een top plaat. Deze band is mij ooit aanbevolen door een vriend. Hij zei, dat is wel iets voor jou. En jawel. De eerste 3 albums heb ik van deze band.

Ik blijf dit een vreemde plaat vinden, maar het doet het nog niet echt voor mij, al hoor ik wel potentieel voor meer bij meer luisterbeurten. Het vreemde is dat de nummers die ik vroeger een sterretje gaf, me nu niets meer doen terwijl andere nummers er voor in de plaats komen, wat ik niet echt begrijp. De enige constante is Haiti. Dat is en blijft het beste nummer voor mij (maar blijkbaar deelt niet iedereen mijn mening).



Hier kan ik me wel in vinden, zelfs grappig genoeg dezelfde drie nummers die me het meest liggen. En ook ik heb nu het gevoel dat The National me beter ligt dan AF, ondanks dat het in theorie minder zo zou moeten zijn.

Misschien is het binnen enkele jaren compleet andersom, misschien ook niet.

Haiti is inderdaad zwaar onderschat. Zorgt er ook voor de Rebellion (Lies) extra sterk uit de verf komt.

Het zal velen waarschijnlijk een schop tegen het zere been zijn maar de hoge plaats van dit album in de toplijst verbaast me eigenlijk nogal. De muziek zit zonder meer goed in elkaar, dat hoor ik ook. Echter het doet me verder niet zoveel, ook niet na meerdere luisterbeurten. Voor 8 albums in de top 10 begrijp ik waarom ze daar staan, m.u.v. deze en The Boxer.

Dat geldt voor mij precies hetzelfde. Beide albums keer of 5 a 6 beluisterd, ik ga niet op een of twee luisterbeurten af.
Heb jij dat ook met The War on Drugs? Want: ook zo'n band die gigantisch gewaardeerd wordt hier en best goed ook maar ik hoor niet wat het zo waanzinnig bijzonder maakt. Eigenlijk kan ik het niet zo hebben. Ergens het idee dat het kwartje ooit nog eens MOET vallen. Desnoods in een volgend leven.

Matthijs, Ik heb nav je bericht hierboven alleen het meest recente album van TWOD beluisterd, mede omdat het op dit forum momenteel erg populair blijkt te zijn.
Het bezorgde me geen kippenvel.
Erg gepolijst geluid, het klinkt allemaal erg netjes.
Het zit qua opbouw goed in elkaar en het heeft zijn goede momenten.
Als geheel echter voor mij te mainstream en te rustig voorkabbelend, dus niet iets speciaals.
Niets iets wat ik zou aanschaffen of zou gaan streamen.
Het doet me aan Dylan denken maar ik vind Dylan wel beter.
Dit lijkt me het soort muziek dat het bij OOR ook goed zal doen.

Af en toe kies ik willekeurig een album uit onze top 250 om te beluisteren. Zo ben ik tijdje geleden bij huidige nummer 9 van de lijst, Funeral, uitgekomen. Na mijn derde luisterbeurt is het tijd om de balans op te maken. Helaas maakt dit album nergens echt indruk op mij. Sterker nog, vandaag begon het me te vervelen.
Net als Progfan2019, vind ik het ietswat te mainstream klinken. Ook ik begrijp de hoge notering in top 250 niet helemaal. Het album doet me echter op geen enkele manier aan Dylan denken.

Misschien speelt context en het plaatsen in de juiste tijdgeest ook een rol. Ik lees momenteel een boek "Six Years That Changed Canadian Music 2000-2005" waarin dit onderwerp goed wordt behandeld, schijnbaar was dit album toen echt een ding.

Interessant!! Misschien maar eens lezen. Maar dan zou ik zelf eerder gaan voor Broken Social Scene, Stars en Metric als interessantste canadese acts rond die tijd...

Wat is muziek soms toch verwonderlijk. Dit is al lange tijd een van m'n favoriete albums. Maar vandaag, na ik-weet-niet-hoeveel-jaar, 'ontdek' ik In the Backseat pas. Het was een beetje het vergeten kindje. Maar vandaag komt-ie keihard binnen, als een auto die ergens met volle vaart op in rijdt. Wat een wonderschoon lied. Ik schaam me bijna dat ik 'm al die tijd zo links heb laten liggen. Hoe is het mogelijk?

Funeral meteen maar in m'n top 10 geslingerd; sloeg nergens op dat-ie er nog niet in stond - ook nog met zo'n beetje m'n favoriete nummer ooit: Neighborhood #1.

Weer geluisterd en dit is top. Live zijn deze nummers fantastisch. Live onvergetelijk Berlin Waldbühne open air.

Voor mij een wat te ‘all over place’ band, zeer muzikaal maar het mist voor mij dat ‘echte’. Haïti lijkt wel een The Knife song, trouwens

Ik heb met dit bericht niet de intentie om een lange recensie te schrijven over de symboliek achter deze plaat of hoe deze plaat mij in vervoering weet te brengen. De sterke besprekingen van users voor mij hebben dat reeds op voortreffelijke wijze gedaan en ik heb ervan genoten om ze allemaal te lezen. Maar ik wil er toch iets over kwijt.

De kerstvakantieperiode staat voor mij persoonlijk immer in het teken van reflectie, als een soort 'acte finalement' van het afgelopen jaar. Mijn administratie leert mij dat Funeral van Arcade Fire in 2025 hier veelvuldig de revue is gepasseerd. En nu het afgelopen jaar zo overpeinzend is dat misschien niet eens zo gek. Ik heb aan het vorige jaar vrij onverwacht een betekenisvolle vriendschap overgehouden. Laten we het maar bij Tyche houden. In de waardevolle conversaties met deze persoon is meermaals het woord 'catharsis' en de noodzaak tot een 'cathartische transitie' in een bepaalde context gevallen als een sleutelbegrip. En zonder daar nader over in detail te willen treden, bekruipt me in mijn mijmerende eindejaarsreflecties plots het besef dat Funeral van Arcade Fire feitelijk een muzikaal cathartisch testament is. Want om één van de zeer geslaagde besprekingen te citeren met betrekking tot de thematiek en symboliek die op deze plaat worden aangesneden:


Het idee van een persoonlijke catharsis sluit hier naadloos op aan. Dat is namelijk een ingrijpend proces van innerlijke reflectie, waarbij je je door tegenslagen en beproevingen worstelt om tot een betere, sterkere of wijzere versie van jezelf te komen. Door je eigen zelfreinigende vermogen kom je middels een dergelijke spirituele exercitie dieper in contact met wie je in wezen bent als persoon.

Waar ik heen wil, en daar sluit ik ook mee af, is dat ik denk dat Arcade Fire er op Funeral ontzettend goed in is geslaagd om dat persoonlijke louteringsproces van een tekstueel, thematisch en muzikaal begeleidend kader te voorzien, als ware het een soundtrack voor de fundamentelere momenten in het leven. Het had daarom wellicht zo moeten zijn dat deze plaat mij de afgelopen periode, waarin veel is gebeurd en er nog érg veel staat te gebeuren op persoonlijk vlak, zeer dierbaar is geworden. 't Kan verkeren, nietwaar?