Arcade Fire - Funeral (2004)

Altijd al geweten dat het tussen mij en Arcade Fire wat ging worden, maar dan moest ik ze wel de kans geven om me middels een fiks aantal luisterbeurten te overtuigen. En dat heb ik nu éindelijk gedaan (er was hiervoor wel altijd andere muziek te ontdekken dat ik wel heel erg lang heb gewacht om me te laten veroveren door Funeral). Deze meeslepende plaat is hier al ruimschoots bewierookt en ook ik ben enthousiast, maar toch heb ik (nog?) niet het stadium bereikt dat ik het album onder de noemer "onmiskenbaar meesterk" zet. Voorlopig vind ik het een bijzonder goede plaat die ik vooral heel graag in z'n geheel beluister. Het theatrale karakter van dit debuut zweept me op, maar weet me ook te ontroeren: deze dualiteit is nog het duidelijkst aanwezig in Wake Up, samen met Haiti voor mij nog net iets beter dan de andere nummers. Ook tekstueel vind ik deze band heel overtuigend, waardoor het wel bijzonder aangenaam meeschreeuwen is geblazen natuurlijk.

Prachtige plaat natuurlijk, medestanders weten wat ik bedoel. Intens, (aan)klaaglijk. Een soort van vieren van de treurnis; ''Als we dan toch miserabel moeten zijn, dan maar met charme.''

Het berustende, voortkabbelende Une Annee Sans Lumiere, het erotische Haiti het dramatische slotstuk In The Backseat zijn voor mij de hoogtepunten.

The Ultra Light Pixies.

Dit was voor mij echt het eerste gevoel wat in mij op kwam toen ik Funeral hoorde.
Tunnels deed mij toch wel erg sterk denken aan een rustige versie van Velouria.
Win Butler klinkt als een Frank Black die een LOI cursus drama heeft gevolgd.
Ondanks het theatrale heeft het ook wel iets intiems.
Is dit echt zo geweldig als velen zeggen?
De zomerse aanpak van het begin van Laika bevalt eigenlijk ook wel.
Eerst de accordeon en later het zelfde thema met viool.
Ergens hoor ik eventjes een punkie zangeresje er doorheen.
Maar blijkbaar is die zo geschrokken van haar eigen stem, waardoor ze er verder niet meer bovenuit komt.
De samenzang van Une Année Sans Lumiere heeft voor mij weer duidelijk een Pixies link.
Power Out is voor mij een van de betere nummers. Heerlijk dansbaar, en ik hoor goed dat een band als Local Natives hier bekend mee is.
Muzikaal neigt het halverwege zelfs naar Come On Eileen van Dexy’s Midnight Runners.
7 Kettles is het op een te koude zomeravond met een beginnende griep bij een kampvuur op het strand zitten, terwijl je net blootsvoets in een stekende kwal bent gestapt.
Niet helemaal mijn ding dus.
Vervolgens het The Veils achtige Crown Of Love; maar ook wel The Beatles in hun creatieve experimentele periode.
Helaas ben ik geen groot The Beatles liefhebber.
Gelukkig wel van The Veils.
Vanaf Wake Up gaat het weer de goede kant uit; mooie samenzang.
Hier hoor ik Frank Black weer overduidelijk terug.
Alsof hij samen met The Polyphonic Spree (wie kent ze nog?) aan het optreden is. Met op het einde die lekkere jam op The Jams A Town Called Malice.
Mooie opmaak naar het hoogtepunt van Funeral; dat blijft voor mij Haiti.
Een breekbaar liedje (hopelijk wordt dit niet in de verkeerde context gezien).
De zang en uiteraard de mooie baspartijen doen mij aan Kim Deal denken, maar dan voornamelijk in haar The Breeders periode.
Absoluut het hoogtepunt.
Dat is het geprezen Rebellion (Lies) dus niet.
Het bezit een mooie opbouw, en wat klinkt die viool zalig, maar het koor er door heen spreekt mij iets minder aan.
Op het album wat begrafenis heet, is dit voor mij een uitbundige bruiloft.
Toch behoort het in zijn totaliteit wel tot de betere nummers.
De afsluiter In The Backseat is dan een mooi huwelijk tussen Beth Gibbons (Portishead) en Björk.

Met een origineel pianoloopje worden we verwelkomd in de wereld van Funeral.
Verschillende verhalen die apart van elkaar worden verteld.
Stuk voor stuk prachtig en aangrijpend.

Neighbourhood #1 (Tunnels) is de verboden liefde zoals Romeo en Juliet die hadden.
Meteen word je al gegrepen door deze eigenzinnige groep, meteen word je diep in de wereld van Funeral gezogen.
Een ongelooflijk mooi liefdesliedje, met de kenmerkende valse zang van Butler en het uitgebreide scala aan instrumenten.
Ik ken weinig nummers die zo mooi naar een hoogtepunt opbouwen als deze.

Neighbourhood #2 (Laïka) is een bizarre nagedachtenis aan de broer van Butler. Onsamenhangend en gestoord van ellende.
Butler en Chassagne schreeuwen de longen uit hun lijf. Als ze maar gehoord worden.
Dit nummer is van begin tot eind kippenvel. Door de gevarieerde instrumentatie, door het op een bizarre manier catchy refreintje, door de oude sfeer die het oproept, maar vooral door de zang. Vals, maar gevoeliger dan dit is zang niet te vinden.

Une Année Sans Lumiere komt, met zijn lieve gitaartokkeltje.
Berustend en gevoelig. Een jaar zonder licht. Begint ingetogen en aangrijpend, maar maakt halverwege het nummer een totale omslag, waardoor het bijna dansbaar wordt.
Het gevoel van ellende is nog steeds gebleven, maar toch begint een hoopvol gevoel op te komen.

Neighbourhood #3 (Power Out) is totale chaos.
Geen enkel nummer is zó vurig en gepassioneerd.
Er wordt geschreeuwd en gegild, maakt niet uit of het vals is. De krachtige gitaarriff zet er kracht bij. Chassagne probeert ook nog gehoord te worden.
Chaos en paniek heerst, in het nummer én in de bezongen wereld van Funeral.
Het licht in het hart van de mens is uit, zo preekt deze groep.

Neighbourhood #4 (7 Kettles) blijft ingetogen.
Alleen violen, een repetitief gitaarmelodietje, subtiele trommels en een paar fluitketels.
Dankzij het doortstuwende drumritme is het ook onmogelijk om niet mee te tikken.
Een verhaal van een man die vervreemd raakt van de mens.
Ligt het aan hem of aan de rest van de mensen?

Crown Of Love is een meeslepende, duistere wals met geweldige percussie.
Een extreem passioneel, bijna obsessief liefdesliedje dat maar blijft pompen.
Steeds meer instrumenten zetten kracht bij aan de stem van Butler, tot er weer een ongelooflijk mooie omslag komt en het nummer passend afsluit.
En wat klinkt de stem van Chassagne toch mooi.

Wake Up is bombast op zijn mooist.
Ongeveer ieder bestaand instrument wordt hier bespeeld, en toch klinkt het nergens overdreven. Integendeel. Dit is namelijk bijna te mooi om te beschrijven.
Een verhaal van een man die geen gevoel meer heeft. Te veel meegemaakt.
Ongelooflijk groots en theatraal, dit nummer omvat de hele wereld.

Haïti is het beste rustpuntje dat je kan bedenken.
Dit nummer kan niet slecht gevonden worden. Maar commercieel of glad? Zeker niet.
Wel catchy, ontspannend en rustig. Chassagne zingt de sterren van de hemel.
Een meer dan nodig rustpunt tussen al deze ellende.

Een vloeiende overgang naar de grote hit van Funeral. Rebellion (Lies).
Bekend geworden met zijn baslijntje dat niet uit het hoofd te slaan is.
Maar ook met zijn doorstuwende pianopartijen en drums, het catchy zanglijntje en de prachtige tekst. Een gejaagd nummer die pleit voor de liefde. Nodig in deze tijden.

De mooiste dingen komen bijna altijd aan het eind. Zo ook hier.
Want wat is In The Back Seat toch ongelooflijk, hemeltergend mooi.
Die vrouw waarvan men nooit wist waarom ze zweeg, doet haar verhaal.
Haar verongelukte familie achtervolgt haar, in haar dromen en overdag.
Wát een aangrijpende zang van Chassagne, wát een instrumentatie, wát een climax! Perfectie, perfectie en perfectie.

Alleen al voor de afsluiter verdient dit dramatische album van deze groep alternatievelingen uit Montréal 5 sterren. Laat nou ook nog eens ieder nummer tot in de puntjes perfect zijn, dan is een top-10 plek wel zo rechtvaardig. Arcade Fire is het bewijs dat goede muziek nu, in het tijdperk van de Mohombi's, Rihanna's en Akon's ook nog bestaat.

De Arcade Fire, leuk bandje. Tenminste zo dacht ik er na één luisterbeurt over. Een paar draaien later was het al een zeer zeer sterk debuut. En nu denk ik dat zelden zo makkelijk een 5 sterren stem aan een album heb kunnen geven.

***** Neighbourhood #1 (Tunnels): is de opener en de stem is even wennen. Vals is het zeker, maar ook vol emotie. Als ik dit nummer heb opstaan gaan mijn benen spontaan op de beat bewegen, of ik dit nu wil of niet.

***** Neighborhood #2 (Laïka) (3:32): Dramatisch nummer met in de hoofdrol de eerste hond in de ruimte. Het beestje overleefde het niet maar ach, "It's for your own good, it's for the neighborhood!". En de briljante tekst: "If you want somethin' don't ask for nothin', if you want nothin' don't ask for somethin'!" kan ik jullie niet onthouden.

****1/2 Une Année Sans Lumiere: Geen volle score. Wel een leuke toevoeging aan het album, maar het krabbelt een beetje voort tot het tweede deel van het nummer waar de band een lekkere tempoversnelling in zet.

***** Neighborhood #3 (Power Out): Donker nummer met stervende kinderen op straat, schaduwen op de muur en de oplossing voor de donkerte: een kaars. Nee de tekst die doet het niet voor me. Dat doen wel de schattige riedeltjes en stoere gitaarrif.

**** Neighborhood #4 (7 Kettles): Na de explosie in het vorige nummer is het even tijd voor een pauze. ik krijg ook spontaan zin in thee als ik de fluitketel hoor (2:40).

****1/2 Crown of Love: is inderdaad een walsnummer zoals hoi123 in zijn recensie al aangaf. Droevig nummer over een stukgelopen relatie die niet goed is uitgesproken. Het nummer eindigt trouwens weer met een lekkere versnelling.

***** Wake Up: En daar is ie dan. Een van de beste nummers van Arcade Fire. David Bowie kon er ook wel van genieten aangezien hij graag met hen meespeelde. Schitterend hoe dat stoere gitaardeuntje langzaamaan wordt vergezellend door dramatische zang en het nummer uiteindelijk zelfs evolueert tot een vrolijk deuntje. Klasse.

****1/2 Haiti: Nummer dat de speciale band van Regine met Haïti benadrukt. Zij moest dit land met haar familie ontvluchten. Trieste context met toch rustig vrolijke deuntjes. Dit nummer heeft een heel arparte sfeer.

***** Rebellion (Lies): Lies! Lies! Samen met Neighborhood #1 en Wake Up de drager van dit album. Het basloopje, het rammen op de piano, het achtergrondzang, de viool. Allemaal perfect op elkaar ingestemd.

***** In the Backseat: En dan is het album al bijna afgelopen. Regine mag nog een keer de zang op zich nemen en dat doet ze met verve. "Alice died, in the night, I've been learning to drive." Auch. Ik kwam er later achter dat dit album voornamelijk ging over de periode waarin een groot deel van de band een of meerdere personen verloor. Dit nummer moet wel de mooiste tekst van het hele album hebben: "My family tree's, losing all its leaves, crashing towards the driver's seat, the lightning bolt made enough heat, to melt the street beneath your feet." Wow.

Al met al een van de beste albums ooit gemaakt. 47/50 + een beetje voor het perfect in elkaar overgaan van de nummers en de mooi cover maakt een dikke, dikke *****.

Mijn mening kan in een zin: het is jamer dat je geen elf voor een cd mag geven...

Het heeft even geduurd, maar eindelijk heeft dit album me weten te pakken.

Ik had al een tijd lang Neon Bible in de kast staan, die ik voor een paar weken terug helemaal kapot heb gedraaid. Ik vind het nog steeds een prachtig album overlopend van de duistere ondertonen en donkere teksten. Echter, hun debuut moet volgens alle bronnen die er maar bestaan nog beter zijn dan Neon Bible. Lyrisch als ik daarover was, dus toch maar Funeral besteld via mijn online platenboer.

En ik moet ik eerlijk zijn, dat ik er in het begin maar weinig mee kon. Van liefde op het eerste gehoor was dan ook absoluut geen sprake. Ook op het tweede gehoor niet vrees ik. Maar de aanhouder wint en daarom heb ik toch maar steeds weer terug gegrepen naar deze plaat. Misschien dat dat ook wel kwam door het toch wat mysterieuze karakter van de nummers; bombastisch, vol, minder duidelijk ingezongen dan Neon Bible en misschien wel een tikje chaotisch.

Het echte licht zag ik pas toen ik thuis de plaat ging draaien. Niet alleen het geluid is stukken beter dan in de auto, maar ook het tekstboekje mee kunnen lezen en eens een keer alles woordelijk te kunnen volgen bleek zeer de moeite waard. Prachtige zinsneden - is het de moeite nog om ze hier neer te zetten? Ik denk dat iedereen wel weer waar ik het over heb - passeren om de haverklap de revue en maken in combinatie met de inventieve muziek een prachtig meesterwerk van formaat.

Ik lees hieronder veel favoriete nummers, maar dat zou ik echt niet kunnen noemen. Dit is voor mij een typisch album-album. Geen nummer springt er extra uit, het zijn allemaal hoogvliegers, waardoor ik daarin nooit een keuze zou kunnen maken.

Ik heb er volgens mij - veel te laat, ik weet het - een nieuwe liefde bij en die heet Arcade Fire. Nu maar wachten tot ze eens in Nederland zijn voor een bezoekje Misschien tot die tijd maar eens The Suburbs gaan beluisteren dan maar.

5.0*

Wat een ontdekking was dit voor mij destijds. Deze band opende met dit album een hele nieuwe wereld. De wereld van de Indie Rock. Een openbaring. Dit album weet me als geen ander te raken. Wauw. Wat was ik verwonderd, verbaasd, verrast, ontroerd toen ik dit album voor het eerst hoorde. Heerlijk gewoon. Dit is mijn muziek. Hier ligt mijn hart.

Intens meeslepend. Een onmiskenbaar meesterwerk. Instant klassieker. Woorden schieten tekort om dit album te omschrijven. Prachtig (concept)album. Schitterende, in elkaar overvloeiende, nummers. Ik kan geen enkel zwak nummer ontdekken. Favorieten van mij zijn Laïka en Rebellion.

Er valt niks op deze prachtplaat aan te merken, met uitzondering dat je helaas maar 47 minuten van deze schitterende muziek hebt. Er is al veel over dit bijzondere album geschreven. Ik kan nog meer schrijven, maar ik zal het niet doen. Wat ik bij dit album voel kan niet in woorden gevangen worden. In plaats daarvan laat ik het aantal sterren dat ik geef voor me spreken.

5,0*

Er zijn platen die je meteen betoveren, je voor een week of twee in de greep houden en daarna weer langzaam verdwijnen, om af en toe nog eens terug te komen. Er zijn ook platen die je na een eerste, een tweede, zelfs een derde luisterbeurt weinig tot niets doen. Platen die je desondanks toch blijft luisteren, omdat je wil begrijpen waarom zoveel mensen dit zo goed vinden. En soms, soms gebeurt het dat die plaat van grijze rups alsnog transformeert in een indrukwekkende vlinder. Zo’n plaat is ‘Funeral’ van Arcade Fire voor mij. Het heeft erg lang geduurd vooraleer ik het ook maar wist te waarderen, maar toen die klik er eindelijk was, begon het meesterwerk dat deze plaat toch wel is zich langzaamaan te ontvouwen, laag per laag begon me meer en meer te charmeren, tot ook het totaalplaatje klopte als een bus. En nu, ik weet zelfs al niet meer wanneer ik de plaat voor het eerst beluisterde en afkeurde, ben ik er eindelijk toe gekomen om eens een stukje te schrijven bij één van mijn favoriete platen van dit nieuwe millennium.

De hoes past perfect bij de muziek; ze ademt de sfeer van vervlogen tijden uit, die ik nooit heb meegemaakt. Tijden waarin de Kerk nog oppermachtig was, en kunst floreerde. Renaissance, en barok. Stijl en klasse straalt de hoes uit. een hand houdt een inktveer vast, waarmee men vroeger dunne vellen papier beschreef, tot het kostbare manuscripten werden. In de binnenhoes zien we een deel van het bovenlichaam van een dame in voor die tijd typische kledij, en een andere hand, met lichtjes gekromde vingers, die enkele bloemen vasthoudt. Dit alles opgemaakt in vale kleuren. Het CD-boekje bevat een zwart-wit foto van de leden van dit collectief, met Régine Chassagne in het midden, zedig zittend op een stoel. De lyrics bevinden zich ook in dat boekje, en dat vind ik altijd een enorm pluspunt. Ook een lijstje met artiesten die aan dit album meegewerkt hebben; zo zie ik dat Sophie Trudeau van Godspeed You Black Emperor! op ‘Wake Up’ viool speelt. Ik hou wel van dat soort details.

De titel is, zoals velen van jullie reeds weten, niet willekeurig gekozen; de grootmoeder van Chassagne. De grootvader van Win en Will Butler. De tante van Richard Reed Parry. Zij overleden in een periode rond en tijdens de opnames van ‘Funeral’. Vandaar waarschijnlijk dat gitzwarte randje dat er toch omheen hangt. Maar dit album is zoveel meer dan een postuum eerbetoon aan de overleden personen; het is een boodschap voor de hele wereld, met universele thema’s als liefde, familiebanden, tristesse, ennui en de oude dag. Die vaak wat raadselachtige teksten (voer voor eigen interpretatie, dus) zijn wat mij betreft toch wel een serieuze troefkaart.

De muziek dan maar. Het eerste deel van’Funeral’ is opgebouwd uit de Neighborhood-cyclus, met ‘Unne année sans Lumière’ daar vreemd genoeg tussen. ‘Neighborhood #1 (Tunnels) is meteen een prachtig nummer, we maken kennis met de stem van Win Butler, die altijd op het randje lijkt te zingen, en daar soms ook overgaat. We maken ook reeds kennis met die geweldige manier van opbouwen die Arcade Fire kenmerkt; laag per laag wordt die song opgebouwd, en naar een climax gestuwd. Alles aan dit nummer is meeslepend; de gitaarriff, het verdwaalde pianoriedeltje dat zich soms mengt; en natuurlijk die zang van Win Butler. Velen struikelen erover, ik vind het werkelijk fantastisch.

‘Neighborhood #2 (Laïka)’ is uitgegroeid tot één van mijn favorieten. De song lijkt te gaan over de broer van Win en Will Butler, die hier wordt afgeschilderd als een vrijbuiter, een eigenzinnig figuur. Of het ook echt autobiografisch is, daar hebben we het raden naar. Wat wel een feit is: de toevoeging van accordeon levert magische momenten op. de zang is de hele song lang waanzinnig, zeker als Chassagne invalt. De tekst is raadselachtig, maar prachtig: “Alexander, our older brother; set out for a great adventure; he tore our images, out of his pictures; he scratched our names out of all his letters”. Het geeft me een levendig beeld van waar het over gaat, ik kan me perfect inleven in de situatie.

‘Une année sans Lumière’ lijkt een rustpunt te zijn, welgekozen bovendien. Het opmerkelijke is dat Engels en Frans door elkaar worden gebruikt. Het lijkt een nummer dat rustig indommelt, en zal afklokken op een kleine drie minuten. Die laatste minuut is dan ook een ware verrassing (en dat zal niet de eerste keer zijn dat ze de luisteraar op het verkeerde been zetten, zal later blijken). Een versnelling wordt ingezet, om daarna de song in alle rust te laten wegfaden. Nog een opmerking: het drumspel is hier erg simpel, maar o zo efficiënt.

Verder met de Neighborhood-cyclus, want ‘Neighborhood #3 (Power Out) zet meteen verschroeiend in. Het gebruik van de xylofoon, wat deze toch wel zware song iets luchtigs geeft, vind ik werkelijk geniaal! Het drumritme stuwt de song voort, en die gitaarhook die er enkele keren in voorkomt , behoort ook tot één van mijn favoriete gedeeltes; zo verslavend. Dit nummer heeft alles van een stadionrocker, maar wijkt er tegelijkertijd ook weer zo erg van af, wat van Arcade Fire toch wel een vrij uniek fenomeen maakt. De cello doet ook z’n werk hier, melancholie wordt op de spits gedreven, in deze heerlijk uitdijende song. Het spelplezier spat er toch ook van af, vind ik, als je Win Butler z’n ding hoort doen (hij gaat lekker loos), en als ik m’n ogen sluit, kan ik me inbeelden dat de band het erg naar z’n zin heeft.

‘Neighborhood #4 (7 Kettles)’ sluit de cyclus, en daarmee ook het eerste deel van de plaat, af. Het mooie aan deze song is dat je ook echt theeketels hoort fluiten. Het is een meer ingetogen song, met innemend vioolspel en een ingehouden gitaarlijntje. En toch voel je die spanning des te meer; de koude rillingen verdringen zich om over m’n rug te mogen lopen. Vooral bij het vioolspel. “You gotta give it time”, zingt Butler. Brandend actueel in een tijd waarin alles zo snel mogelijk moet verlopen. Het leven is een heuse rat race, en iedereen doet eraan mee, gedwongen of ongedwongen. Enkele lichtpunten in de duisternis preken vanachter hun hoogstoel, zo ook de mensen van Arcade Fire.

‘Crown Of Love’ zet zich in, meteen erg zwaar en emotioneel klinkend, maar o zo mooi. Dit nummer is na verloop van tijd een echte meezinger geworden voor mij; als ik het hoor, kan ik het niet laten om m’n scheur Butlergewijs open te zetten en uit volle borst mee te janken. Chassagne mag ook nog eens zingen, als background-engeltje. Er gaat een zekere statigheid uit van deze song, niet in het minst dankzij de dramatische strijkers. ‘Crown Of Love’ is een gitzwarte wals, met wederom een verrassend einde. Weer een versnelling hoger, tja. De violen lijken helemaal gek te worden.

‘Wake Up’ is een heus theaterstuk, bestaande uit twee bedrijven. Het eerste bedrijf is verpletterend zwaar, dramatisch, ondraaglijk. Die tekst is ook zo zwart en pessimistisch: “Somethin’ filled up my heart with nothin’, someone told me not to cry; but now that I’m older, my heart’s colder, and I can see that it’s a lie”. De angst voor de dood spreekt ook erg uit dit nummer. Instrumentaal voel je een beetje dat dit nummer een heel ander slot gaat krijgen dat het begin. Na 3 minuten 50 seconden begint het tweede bedrijf. Luchtigheid valt in. Het intens genietende publiek mag meedoen op de achtergrond (ik doel dan op die samenzang). Het nummer kent op het einde nog een bescheiden vocale uitbarsting van Butler (daar hoor je al in terug wat je in 2010 kon horen in ‘Month Of May’).

‘Haïti’ is een nummer dat Chassagne eens voor haar rekening neemt. Meteen vraag ik me af waarom zij niet meer mag zingen; ze heeft namelijk een prachtige stem, die me enorm aanspreekt. Het is een frivool nummer, maar de tekst is vrij donker. Toen ik het nummer voor het eerst beluisterde, dacht ik: “Wat bazelt zij nu? Is het Arabisch of zo?”, maar het is dus weer Frans dat tussen het Engels vermengd wordt. Canada, een land van twee talen. Ook Haïti is brandend actueel, kijk maar naar de aardbeving die er vorig jaar als een bom insloeg. Nu ga ik niet beweren dat Arcade Fire die aardbeving voorspeld heeft, dat zou een beetje kortzichtig zijn. Het geeft wel aan dat de muziek van Arcade Fire niet tijdsgebonden is.

De overgang naar ‘Rebellion (Lies)’ is naadloos. Je hebt zelfs niet door dat er een andere song begint. De bas is hier de stuwende kracht, waarover dan instrument per instrument wordt gedrapeerd. Piano, viool, gitaar. Win Butler zingt weer, en doet dat nog altijd even bezwerend. Dit is een heus prijsnummer, eigenlijk het enige nummer dat ik meteen erg goed vond. Nu zou de typering “erg goed” deze song simpelweg tekort doen. Hier kan je simpelweg niet op stilzitten. Een fantastisch staaltje van songwriting en componeren. Best wel vreemd eigenlijk, dit soort muziek is normaal gezien niet erg dansbaar, maar ‘Funeral’ wel. Arcade Fire maakt er een groot feest van, weliswaar in mineur; dat zwarte randje blijft in elke song zitten.

De afsluiter vinden velen betoverend mooi, en bij mij heeft het lang geduurd, maar ach. Je kan er niet omheen, natuurlijk, en op den duur raak je in de band van zo’n song. De spookachtige, ijle stem van Chassagne zit daar natuurlijk voor iets tussen, en ook de intrieste tekst van het nummer. ‘In The Backseat’ is de song bij uitstek om een trauma te relativeren. En wijkt ook behoorlijk af van de andere songs op deze plaat, vind ik. Mooie strijkersarrangementen nemen je mee op sleeptouw, af en toe wordt de song wat drukker, en we horen ook blazers (volgens het boekje is het een hoorn). Deze zaken zorgen voor extra cachet, extra inlevingsvermogen, extra emotie ook. Na bijna vijf minuten begint de song langzaam weg te sterven, en bedenk ik mij dat die albumtitel toch wel erg treffend is. Niet alleen voor de omstandigheden eromheen, maar ook gewoon voor de hele plaat. Net als een begrafenis werkt deze plaat enorm op het gemoed, en ik kan dit niet op alle momenten van de dag aan. Ik kan er intens van genieten, en oprecht heel triest van worden, zonder daarbij te vergeten dat het leven niet altijd een feest is, maar het toch altijd zijn mooie momenten zal hebben.

Om aan te geven dat we met uitmuntende songschrijvers te maken hebben, enkele van mijn favoriete passages:

“You change all the lead, sleepin’ in my head to gold” (Neighborhood #1 (Tunnels))

If you want somethin’, don’t ask for nothin’; if you want nothin’, don’t ask for somethin’” (Neighborhood #2 (Laïka))

“And the power’s out, in the heart of man; take it from your heart, put in your hand” (Neighborhood #3 (Power Out))

“Sleeping is giving in, no matter what the time is; sleeping is giving in, so lift those heavy eyelids” (Rebellion (Lies))

En tot slot, om aan te geven dat zelfs de gedachte aan het dragen van verantwoordelijkheid loodzwaar kan zijn:

“I like the peace, in the backseat; I don’t have to drive, I don’t have to speak; I can watch the countryside, and I can fall asleep” (In The Backseat)

Met ‘Funeral’ heeft Arcade Fire een meesterwerkje afgeleverd, hun langspeeldebuut bovendien. Een geweldige plaat is dit, die ik eenieder kan aanbevelen, en die garant staat voor het laten opborrelen van tonnen emoties. Soms moet je wel wat geduld hebben vooraleer de songs landen (ik kan erover meespreken), maar eens dat gebeurt, dan is het dubbel en dik de moeite waard. Als dit niet gebeurt, dan mis je mijns inziens een unieke luisterervaring.

5 sterren en een welverdiend plaatsje in mijn top 10.

Funeral is een album met een zeer groot aantal nummers dat ik beschouw als persoonlijke favorieten. Neighborhood #1 en #3, Rebellion zijn nog altijd fantastisch. In mindere mate behoren ook Wake Up, #2 en #4 tot die categorie. In tegenstelling tot deze nummers, hadden de overige vier nummers wat meer luisterbeurten nodig. Zo zijn de eerste paar minuten bij Une Année Sans Lumiere nogal wennen, en ook het geluid bij Crown of Love is vrij apart. Gelukkig maken de laatste minuten van die nummers veel goed.

Bij In the Backseat en Haïti speelt de stem van Régine Chassagne een prominente rol. Bij In the Backseat heb ik daar weinig problemen mee, in tegenstelling tot het nummer Haïti. Dit nummer komt nooit echt los, en hoewel het een mooi rustpunt is tussen Wake Up en Rebellion, wil het mij nooit echt raken.

Voor mij ligt de kracht van dit album bij de emotionele uitbarstingen. Zowel de wijze waarop gezongen wordt, als het gebruik van de instrumenten is zo intens en vol passie. Ook de opbouw van de liedjes is fantastisch. Persoonlijk ben ik een groot liefhebber van dit soort nummers waarbij je als luisteraar niet precies weet hoe het nummer gaat eindigen. Met Funeral heeft Arcade Fire een legendarisch debuut geproduceerd, en gelukkig is het al bekend dat het hierbij niet gebleven is.

Funeral is een puzzel. Eentje met heel veel stukjes die soms heel erg op elkaar lijken. Toen ik deze plaat voor de eerste keer hoorde, kon ik er dus echt geen chocola van maken. Overal komen melodieën vandaan, opgejaagde strijkers, tempowisselingen en daarbovenop schreeuwt er een oude boer alsof hij kak in zn broek heeft. Te veel puzzelstukjes.

Maar hoe is ons geleerd om een puzzel te maken? Juist! Eerst de hoekstukjes en de zijstukjes. Alleen is dat bij een puzzel wat gemakkelijker, omdat die stukjes makkelijk te herkennen zijn. Bij deze plaat was het voor mij echter even zoeken. Ik had een uitgangspunt nodig, dat in (bijna) elk liedje naar voren komt. De gitaarriffjes vond ik te random en van het gekrijs van Win Butler werd ik ook al niet warm of koud. De eerste paar luisterbeurten waren voor mij dan ook lastig om door te komen.

Toch vond ik uiteindelijk mijn zijkanten en hoekpunten. Het ritme! In (bijna) elke nummer zit wel een heel steady beat, die meestal het hele nummer lang hetzelfde blijft. Langzaam maar zeker kreeg ik een kader, waarin ik Funeral moest gaan benaderen. De ronkende bas, die op veel plaatsen toch de drums volgt, verstevigd het kader, en weet het op sommige plaatsen al wat in te vullen. De wat eclectische gitaarpartijen vallen ook nu wat meer op zn plaats en uiteindelijk is zelfs de zang weet ik nu te vertalen tot emotie(!). Door de enorme hoeveelheid aan strijkers, en weet ik veel wat ze nog meer aan instrumenten op deze plaat hebben weten te wurmen, heb ik nu nog steeds wat puzzelstukjes over. Het leuke is dan nu juist om te proberen, en te meten, stukjes weg te halen, om weer andere voor terug te plaatsen, enzovoort. Eigenlijk wil ik nooit klaar zijn met deze puzzel.

Funeral is voor mij – hoe ironisch het ook mag klinken – een ode aan het leven. De algemene teneur is nochtans niet vrolijkmakend. Hoe kan het ook anders als op korte periode 9 familieleden van de verschillende bandleden in het graf sukkelen. In de afsluiter In The Backseat wordt op een prachtige manier beschreven hoe het voelt als je een naaste verliest.

My family tree’s loosing all it’s leaves
crashing towards the driver’s seat
the lightening bolt made enough heat
to melt the street beneath your feet

De onzuivere stem van Régine Chassagne, de krijsende violen en de prachtige tekst maken van dit nummer de ideale afsluiter. Het handelt voor mij niet alleen over de dood, maar ook over heimwee naar je kindertijd. Je weet wel, die periode waarin je grootste kopzorg was hoe je in godsnaam die schooltaak nog op de bus naar school kon afkrijgen. Of je wel een vriendje zou vinden die bereid was om zijn blad af te geven, zodat je de oplossing nog vlug kon overschrijven vooraleer de bel ging.

I like the peace in the backseat
I don’t have to drive
I don’t have to speak
I can watch the countryside
and I can fall asleep

Grappig dat je vroeger, toen je nog een kind was, niet kon wachten om vanvoor in de auto naast papa of mama plaats te nemen. Kijk mij groot en volwassen worden! Nu verlang ik soms opnieuw naar die tijd waarin ik onbezorgd op de achterbank kon gaan zitten, mijmerend over vanalles en nog wat, afgesloten in mijn eigen wereldje. Eens je verantwoordelijkheden krijgt, besef je dat het leven niet altijd een pretje is. Verantwoordelijkheid boezemt mij bovendien vaak angst in. De angst om iets te verliezen, de angst om niet te voldoen aan de hoge eisen van de maatschappij. De ratrace van de westerse wereld is niet aan mij besteed vrees ik.

Wake Up handelt over hetzelfde thema, en klinkt groots en kwetsbaar tegelijk. Eens je opgroeit, verlies je langzaam je onschuld, niets is wat het op het eerste gezicht lijkt. Een nummer dat erom smeekt om door duizenden mensen meegekeeld te worden. Toen ik de groep live aan het werk zag in Arras, was dit misschien wel het hoogtepunt van het optreden. Sindsdien is Wake Up enorm in mijn achting gestegen. Arcade Fire is de enige stadionband die erin slaagt om mij oprecht te ontroeren met zo’n nummers.

But now that I’m older
my heart’s colder
and I can see that it’s a lie

If the children don’t grow up
our bodies get bigger
but our hearts get torn up

Op het einde wordt de song wat lichtvoetiger, en krijg ik zin om te dansen door mijn kamer. Door alle tegenslagen ben ik sterker worden. Ik ben mijzelf tegenkomen en ben daardoor meer te weten gekomen over mijzelf.

With my lightnin' bolts a glowin'
I can see where I am goin’

Tunnels is voor mij pure romantiek. Op een prachtige manier wordt een prille liefde geschetst terwijl het hartje winter is. Alleen die intro al is fantastisch met zijn pianoklanken die klinken als vallende sneeuwvlokjes.

And if the snow buries my
my neighborhood
and if my parents are crying
then I'll dig a tunnel
from my window to yours
yeah, a tunnel from my window to yours

De liefde is zo sterk dat ze zich willen afzonderen en wegvluchten uit deze wrede maatschappij. Liefde als vorm van escapisme, alleen jij en ik.

You climb out the chimney
and meet me in the middle
the middle of the town
and since there's no one else around
we let our hair grow long
and forget all we used to know
then our skin gets thicker
from living out in the snow

Laika is vervolgens één van mijn absolute favorieten. De hysterische vocalen en de chaotische maar knappe opbouw brengen mij in extase. Net zoals de bandleden doen wanneer ze dit nummer live brengen, ren ik mijn kamer door terwijl ik wild om mij heen sla. Af en toe moet je je eens volledig kunnen laten gaan, om niet helemaal gek te worden. De lucht eruit laten, vooraleer de ballon knapt.

Une année sans lumière is dan weer een ontzettend lieflijk nummer. Een warm deken dat troostend op je schouders wordt gelegd. Je bent weer helemaal tot rust gekomen na de hysterie van daarnet.

Met Power Out heb ik ook weer een zeer innige band. Wat een energiebom, alle frustratie moet eruit. Als je een vriend of familielid verliest vraag je je wel eens af wat het leven eigenlijk betekent. Existentiële vragen komen naar boven, en je merkt hoe koud en kil de wereld kan zijn. Je verliest je dromen en je idealen. Dit album doet mij altijd denken aan de beste televisieserie die ooit op het scherm geweest is. Six Feet Under is een reeks over de Fischers, een familie die een uitvaartbedrijf bezit, en doet an sich eigenlijk juist hetzelfde als dit album. Verhalen vertellen over sterfgevallen, existentialisme en relaties. Zowel de serie als dit album tonen aan hoe pikzwart het leven met momenten kan zijn, maar ook dat het geen zin heeft om met die gevoelens te blijven zitten. Omarm de miserie en je verdriet, schreeuw het desnoods uit en probeer voor de rest zoveel mogelijk uit het leven te halen. LEEF GODVERDOMME LEEF! Ga het verdriet niet uit de weg, laat het een deel van jezelf uitmaken. Op Power Out kan ik niet stilzitten, ik moet dansen ondanks het droevige thema. En dat is juist wat de band wil. Fuck Tiësto, David Guetta en andere soortgenoten, dit is muziek met een ziel. Dit is het leven vertaalt in klanken!

You ain't fooling nobody with the lights out!!

Kettles is vervolgens weer een prachtig rustpuntje en vertelt ons dat je sommige dingen niet kan veranderen. Sommige zaken gebeuren gewoon wel of niet, ongeacht de omstandigheden.

They say a watched pot won't ever boil
well I closed my eyes and nothing changed
just some water getting hotter in the flames

Je mag nog zo hard proberen om zaken te veranderen, zo hard opkomen voor je idealen, of je er iets mee gaat bereiken is maar zeer te vraag. Enkel de tijd zal het uitwijzen, al is die tegelijkertijd ook je grootste vijand..

Het prachtige walsje dat Crown of Love heet, was mijn favoriete nummer na mijn eerste luisterbeurt van Funeral. Nu is het dat niet meer, maar toch weet dit hartverscheurende liefdesliedje mij nog steeds te charmeren. Het hoofdpersonage is nog altijd halsoverkop verliefd op een meisje en heeft spijt van zijn gedrag toen hij nog samen was met haar.

If you still want me
please forgive me

Haïti is wat ingetogener, maar bevat een enorm mooie melodie. Dit is één van de twee nummers waarin Chassagne de zang voor haar rekening mag nemen, en voor mijn part mag ze dat vaker doen.

Deze redelijk lang uitgevallen recensie sluit ik af met het bekendste nummer van Arcade Fire. Rebellion Lies is een popclassic zonder weerga, en handelt over het feit dat we door de huidige maatschappij verplicht worden om een bepaald leven te leiden. Wij hebben geen macht meer over onszelf, en laten ons voorschrijven hoe we moeten leven. We schermen ons af van de lelijke kanten van het leven en laten ons overspoelen met leugens.

People try and hide the night
Underneath the covers
People try and hide the light
Underneath the covers

Elke dag moet je met een blij gezicht weer op je werk staan. Ook als een familielid net gestorven is, want rouwverlof bestaat immers niet in deze westerse wereld. En wat als je kinderen je verdriet zien, hoe zouden ze daarop reageren?

Sleeping is giving in
no matter what the time is
sleeping is giving in
so lift those heavy eyelids
people say that you'll die
faster than without water
but we know it's just a lie
scare your son, scare your daughter

Wij zijn allemaal in een diepe coma gesukkeld, maar niemand die het doorheeft. In de echte wereld worden we aan het leibandje gehouden, maar gelukkig kunnen we ons nog uitleven in onze dromen.

People say that your dreams
Are the only things that save you
Come on baby, in our dreams
We can live our misbehavior

Funeral is één van mijn favoriete albums aller tijden, dat zal je waarschijnlijk niet verbazen als je mijn hele recensie gelezen hebt. Het emotioneert mij, laat mij dansen, maakt mij bewust van de minder mooie dingen des levens en doet mij vooral beseffen dat je maar één keer leeft. Doe het dan ook goed, en volg niet blindelings de voorschriften die de maatschappij voor ons klaarliggen heeft. Verstop je emoties niet, maar lach, ween en roep wanneer je dat nodig acht. Omarm je ongeluk, en je zult er veel gelukkiger uitkomen, hoe raar dat ook mag klinken. Geluk en ongeluk liggen dichter bij elkaar dan je denkt en zijn zeker geen uitersten. Waar ik vroeger ofwel zeer opgewekte dagen had, ofwel dagen kende waarop ik pas na 3 uur ’s middags uit mijn bed geraakte, ben ik nu redelijk stabiel. Het is niet zo dat ik niets voel, versta mij niet verkeerd. Ik voel op hetzelfde moment zowel blijdschap, euforie, verdriet, melancholie, angst als liefde. En dat is volgens mij een voorwaarde om gelukkig in het leven te staan. Een duurzame vorm van geluk, niet het soort geluk dat de dag erna helaas weer is weggeëbd. Ik zal niet zeggen dat Funeral ervoor gezorgd heeft dat ik zo veranderd ben, maar het heeft zonder twijfel invloed gehad op mijn attitude. Net zoals Six Feet Under trouwens. Daarom, als je van dit album houdt, ga dan nu meteen die serie bekijken. Ik beloof dat je je het niet zal beklagen!

Net weer eens gedraaid en met name het vierde deel van de Neighborhood viel me in positieve zin op. Die neemt het ene gele sterretje dan ook maar van het eerste deel over (de andere houd ik nog maar even bij Rebellion).

Enfin, de plaat heeft zeker zijn momenten, maar zakt hier en daar toch ook wel wat in. De versnelling aan het eind van Crown of Love vind ik flauw, dat Wake Up meteen ook een tempoversnelling aan het eind moet hebben, vind ik zelfs erg flauw. Voor dat soort fratsen komt de band instrumentaal toch ook gewoon wat tekort.

De twee afsluitende nummers zijn dan dus wel weer prima. Met het tweede Neighborhood-deel erbij is per saldo dan toch de helft van de plaat heel behoorlijk. In de andere helft zitten dus wat potsierlijkheden en ook mijn beleving van de zang ligt nog steeds wel wat in het verlengde van die van VanDeGriend.

Toen ik voor het eerst een lijst van mijn favoriete albums maakte stond deze al op 1. Het moet bijna 3 jaar geleden zijn, ik was nog niet zo lang op de hoogte van het albumconcept, had pakweg 30 platen beluisterd maar deze stond toch al op 1. Nu, een kleine 1000 platen later, staat Funeral er nog altijd, en steviger dan ooit. Het was nochtans geen liefde op het eerste gezicht.

Toen ik op een dag de Fnac buitenliep met Funeral en The Suburbs in de hand had ik een lange periode achter de rug waarin ik Arcade Fire meer en meer was gaan waarderen en nog kende ik enkel de singles (Rebellion, No Cars Go, We Used To Wait en Ready To Start). De bom barstte niet direct, na een eerste luisterbeurt was ik niet zo enthousiast, maar langzamerhand begon ik gefascineerd te raken. Tot ik op een bepaald moment besefte dat wat ik op dit schijfje hoorde beter was dan alles wat Muse (voor mij in die periode dé band) ooit had gepresteerd, en dat het simpelweg het beste was dat ik al had gehoord. En waarom dat zo is, waarom ik zo veel meer meegetrokken word in deze muziek dan in alle andere, dat is niet de gemakkelijkste vraag om te beantwoorden. Ik doe even een poging:

Wat het hem vooral doet is dat het allemaal zo echt klinkt. Ik weet niet of er veel productie aan is voorafgegaan maar zo lijkt het in alle geval toch niet. Hier en daar hoor je bijvoorbeeld de snaren van een gitaar piepen als er vingers over glijden. De emotie komt puur en onversneden bij de ontvanger aan. Het is een beetje alsof de band hier gewoon in de kamer alles staat te geven. De stem van Win Butler is daarbij niet perfect. Het gaat vaak een kant op die weinig te maken heeft met harmonie. Maar die stem, die manier van zingen is juist fantastisch. Het is perfect in zijn imperfectie. Het geeft de quasi perfecte songs nog een extra lading. Het resultaat daarvan is muziek waarvan ik zoveel meer in vervoering raak dan enig ander stuk muziek.

Het begint met Tunnels. De eerste paar seconden is er enkel piano en dan komen die tegenstribbelende strijkers. Tijdens de intro krijg ik een gevoel alsof de lente aanbreekt. De zon komt erdoor, de bomen krijgen weer bladeren en de dieren ontwaken uit hun winterslaap. En dan begint Win Butler te zingen, neemt de muziek je mee en komt het tempo komt erin. De energie die hier vanaf spat is fenomenaal. Tunnels doet me denken aan een kermisattractie die elk jaar op de buurtkermis staat, eentje waarin keihard rondjes worden gedraaid en je bovendien nog eens op en neer gaat.

Maar we zijn nog niet aan rust toe, Laïka begint met een emotionele uitbarsting die het voorgaande nog overtreft ‘Alexander, our older brother, set out for, a great adventure’ de manier waarop hij dat zingt staat zo bol van de emotie dat het nummer nu al praktisch alles wat ik ooit eerder heb gehoord achter zich laat en we zijn nog maar 1 zin ver. En het blijft aan dat niveau doorgaan. Doordat het op bepaalde momenten trager gaat komen de tempoversnellingen nog beter uit de verf. Op de zang zit geen enkele remming meer en alle haren op mijn armen gaan overeind staan.

Tijdens Une Année Sans Lumière wordt er wat gas teruggenomen en daar heb ik, zoals bij andere platen vaak het geval is, totaal geen wrang gevoel bij. Het klinkt niet alsof er opeens een leegte valt. Het nummer klinkt juist erg vol, er wordt een weidse sfeer opgeroepen. Een die mij opnieuw doet denken aan de natuur en het ongerepte. Ook al is het een ingetogen nummer, toch bezit het een boel energie. Op het einde van het nummer komt er zelfs een ware energiebom. Alle remmen gaan los. Zo’n fantastische muziek hoor je enkel op dit album.

Waar ik net al melding maakte van energie, het losgooien van remmen en het ongerepte komt dit tijdens Power Out allemaal in een waanzinnig grote mate tot uiting. Dit nummer is iets imposants, onverwoestbaars, krachtigs en majestueus. Het is een orkaan die alles wat het op zijn weg vindt van de kaart veegt. Als een gigantische olietanker die de wilde wateren bevaart. Het barst hier volledig open van passie en emotie.

En dan is de olietanker aangemeerd en ligt hij aan wal. Op de een of andere manier doen die geluiden aan het begin van 7 Kettles me vaak aan een haven denken. Een rustige, gemoedelijke haven weliswaar. Ik heb hetzelfde gevoel als aan het begin van dit album, het gevoel dat de muziek aan het ontluiken is, dat we aan een begin staan. Een nieuw begin na het woeste Power Out. 7 Kettles straalt hoop en optimisme uit. Het is een nummer om gelukzalig bij weg te dromen.

Als elegantie en gracieuze gebaren in muziek zouden worden omgezet dan zou dat zeer goed op het begin van Crown Of Love lijken. Het ontaardt al snel in een zeer warm en intiem nummer. Crown of Love is zeer dansbaar, van stijlvolle bewegingen in het begin tot wild in het rond maaien op het disco gedeelte dat volgt.

Wake Up is het nummer waarbij ik er het langst over deed om hem net zo fantastisch te vinden als de andere 9. Maar telkens als ik de genialiteit van dit nummer ervaar kom ik tot de conclusie dat Wake Up mijn geduld dubbel en dik waard was. Er wordt opnieuw een weidse sfeer opgeroepen. Meer zelfs, aan ieder muzikant die aan zijn luisteraars een gevoel wil geven alsof ze met hun haren wapperend in de wind overweldigd worden kijkend naar een uitgestrekt landschap wordt even getoond hoe je op dit vlak de perfectie moet bereiken. Want overweldigd, haast bedwelmd is wat ik word door dat eerste deel. Het tweede deel van Wake Up is haast nog straffer. Je staat niet langer een prachtig landschap van bovenaf te aanschouwen, nee, je zweeft er gewoon door.

Haïti gaat op dat elan verder. Er zit beweging in dat nummer, er zit vaart in, maar er zijn geen sporen van haast. Haïti klinkt idyllisch en zorgeloos. Het klinkt ontzettend rijk, ook al is het opgebouwd rond een zeer eenvoudig motiefje. Het is simpel maar ó zó briljant. Als het op songstructuren en songwriting aankomt zitten we hier tegen de perfectie aan. Niets buitensporigs, niks overdreven maar toch gewoonweg briljant.

Het is eigenlijk een beetje onzinnig om van Funeral mijn favoriete nummer te kiezen want dan moet ik gradaties gaan maken binnen de perfectie. Maar toch, ook al zijn alle nummers van een buitenaards niveau, toch steekt Rebellion (Lies) er nog een stuk bovenuit. Wat hier zo goed aan is dat is lastig te omschrijven, er zit een soort flow in die het hem vooral doet, een allesomvattende flow die altijd maar de spanning opdrijft tot de vioolsolo komt. Ik vind alle superlatieven tekort schieten om mijn band met dit nummer te beschrijven. Wat eigenlijk gedurende het hele album speelt, mijn hoofd die leeg loopt en volledig beheerst wordt door de muziek is hier nog eens versterkt. Rebellion (Lies) is een wereld op zich. En eentje die ongelooflijk veel mooier is dan die waar wij op leven.

Als afsluiter komt In The Backseat. Je zou het een apotheose kunnen noemen. Het klinkt bombastisch. Maar het klinkt bovenal bloedmooi. Die stem gaat tot op het bot.

Funeral is een album dat ik telkens onderga. Arcade Fire maakt zich meester van mijn brein en dompelt me onder in de door hun geschapen wereld. 47 minuten lang is het gevoel van onvrede met de wereld volledig verdwenen en voel ik een uitzonderlijke harmonie met de natuur en alle dingen om me heen. Funeral is ook een zekerheid. Ik weet niet hoeveel keer ik dit album al gehoord heb, het doet er eigenlijk niet toe, maar Funeral blijft me keer op keer verbluffen. Ik ontdek soms zelfs nog nieuwe dingen en wordt nog iedere luisterbeurt verrast. Telkens weer ben ik gefascineerd, verrukt, overweldigd en bevind ik me in opperste staat van adoratie en na afloop kan ik telkens weer met volle overtuiging concluderen dat dit het beste is dat ik ooit heb gehoord.

Funeral is een album dat compleet is, dat af is, alles zit erin. Het is aanstekelijk, woest, ontroerend, gelukzalig, hemels, breekbaar en rotsvast. Je kan er je energie, je frustratie, je verdriet en je geluk in kwijt.

Tot zover mijn poging om mijn band met dit album te beschrijven, een plaat die ik ben gaan beschouwen als een goede vriend. Ik heb het gevoel dat ik nog niet half de sfeerbeelden en het universum kan beschrijven waarin ik word gekatapulteerd maar ik hoop dat ik toch een beetje heb kunnen duidelijk maken wat het bij me los maakt. Bedankt aan diegenen die de moeite hebben genomen de hele lap te lezen. En om mijn gebrek aan smileys in deze recensie wat goed te maken eindig ik maar met een rijtje dat de hele boel feitelijk samenvat.

Er lijkt hier toch een heuse AF-hype onder de muziekliefhebbers te bestaan. Misschien overdrijf ik, maar de laatste winnaar in de alternatieve top 2000 was Rebellion, dit album staat op 10 in de album top 250 en diverse nummers van dit album worden hoog aangeslagen.
Terecht? ik wist het niet, want voor ik op MM zat kende ik deze band uberhaupt niet.
Ik kon er niet omheen eens wat van hen te beluisteren, en kwam uit bij hun best gewaardeerde plaat.
En ik moet toegeven, het is inderdaad prima muziek.
Ik zeg prima, omdat het me nog niet helemaal weet te pakken.
Af en toe vind ik AF veel te theatraal, en is de zang mij veel te groots. Sowieso vind ik op dit album instrumentale gedeelten vaak fijner. De eerste 3 Neighborhood-songs waren het niet echt voor mij, pas in Kettles hoor ik iets moois: een fijn, simplistisch liedje, waarvan Crown of Love en Haiti mijns inziens ook voorbeelden zijn. Rebellion vind ik dan wel ijzersterk, de beste van dit album. Wat ik in vredesnaam van in the Backseat moet vinden, weet ik nog niet. Kan em nog niet helemaal plaatsen.
Eerste AF-luisterbeurt zorgt voor wisselende gevoelens. Een fijne band an sich, maar of ie tot mijn favorieten gaat behoren.. ik weet het nog niet.

3,5*

Niet slecht, zit wel potentie op groei tussen. Voor mij mag het persoonlijk iets wilder en actiever. Maar voor mij is het wel één van de betere albums die in die top 10 staat, al zal ik er nog meer naar moeten luisteren. Ik weet niet of het een blijver is. Het eerste nummer en het tweede deel van het album (Crown of Love, Wake Up, Haiti en Rebellion (Lies)) vind ik het sterkst.

Heerlijk album!

Arcade Fire heeft echt zijn eigen stijl die ik moeilijk kan beschrijven. Je voelt gewoon dat de muziek goed in elkaar zit, en elke noot voegt wat toe aan het nummer of de gehele sfeer van het album. De openingstrack Neighborhood #1 is erg goed maar mijn favoriet is zoals vele van jullie de meestertrack Rebellion.

4*

The National en Arcade fire,twee bands die in het begin van deze eeuw vooral bij het,laten we zeggen wat muzikaal gevorderde publiek erg groot werden.
Kennelijk was ik in die periode met iets anders bezig want ik heb ze beide gemist,waarna ik zo'n vijf jaar geleden besloot een inhaalslag te gaan maken.Liefde op het eerste gezicht was het wat dat betreft beslist niet maar met Sleep well beast viel bij mij ook het kwartje aangaande the National.
Met Arcade fire wil het echter nog steeds niet lukken,ook niet nu ik de band met The Funeral hun,wellicht zwaarste geschut laat inzetten.Niet dat ik de band uit Montreal, Quebec geen kwaliteiten toedicht,die hebben ze zonder twijfel,iets wat een nummer als Neighborhood #3 (Power Out),wat me wel kan overtuigen,ook laat horen.
Maar in de meeste gevallen vind ik Arcade fire te gekunsteld klinken,krijgt hun muziek geen ruimte om te ademen en mis ik de echte extremen/risico's.Komt nog bij dat de zang mij niet echt aanspreekt.
Naast het al eerder genoemde Neighborhood #3 (Power Out) zijn Haiti en Rebellion (Lies) de uitzonderingen maar in zijn geheel kom ik ook bij Funeral weer niet verder dan een kleine voldoende.

Ik heb met dit bericht niet de intentie om een lange recensie te schrijven over de symboliek achter deze plaat of hoe deze plaat mij in vervoering weet te brengen. De sterke besprekingen van users voor mij hebben dat reeds op voortreffelijke wijze gedaan en ik heb ervan genoten om ze allemaal te lezen. Maar ik wil er toch iets over kwijt.

De kerstvakantieperiode staat voor mij persoonlijk immer in het teken van reflectie, als een soort 'acte finalement' van het afgelopen jaar. Mijn administratie leert mij dat Funeral van Arcade Fire in 2025 hier veelvuldig de revue is gepasseerd. En nu het afgelopen jaar zo overpeinzend is dat misschien niet eens zo gek. Ik heb aan het vorige jaar vrij onverwacht een betekenisvolle vriendschap overgehouden. Laten we het maar bij Tyche houden. In de waardevolle conversaties met deze persoon is meermaals het woord 'catharsis' en de noodzaak tot een 'cathartische transitie' in een bepaalde context gevallen als een sleutelbegrip. En zonder daar nader over in detail te willen treden, bekruipt me in mijn mijmerende eindejaarsreflecties plots het besef dat Funeral van Arcade Fire feitelijk een muzikaal cathartisch testament is. Want om één van de zeer geslaagde besprekingen te citeren met betrekking tot de thematiek en symboliek die op deze plaat worden aangesneden:


Het idee van een persoonlijke catharsis sluit hier naadloos op aan. Dat is namelijk een ingrijpend proces van innerlijke reflectie, waarbij je je door tegenslagen en beproevingen worstelt om tot een betere, sterkere of wijzere versie van jezelf te komen. Door je eigen zelfreinigende vermogen kom je middels een dergelijke spirituele exercitie dieper in contact met wie je in wezen bent als persoon.

Waar ik heen wil, en daar sluit ik ook mee af, is dat ik denk dat Arcade Fire er op Funeral ontzettend goed in is geslaagd om dat persoonlijke louteringsproces van een tekstueel, thematisch en muzikaal begeleidend kader te voorzien, als ware het een soundtrack voor de fundamentelere momenten in het leven. Het had daarom wellicht zo moeten zijn dat deze plaat mij de afgelopen periode, waarin veel is gebeurd en er nog érg veel staat te gebeuren op persoonlijk vlak, zeer dierbaar is geworden. 't Kan verkeren, nietwaar?