Eels - Hombre Lobo: 12 Songs of Desire (2009)

Breekbare liedjes, humoristische liedjes (van het zwarte soort), lieve liedjes, aangrijpende liedjes: het is weer allemaal aanwezig op deze gevarieerde nieuwe Eels.
Het is fijn dat ze gemaakt worden en het is fijn ze te beluisteren.
Wat wil een mens nog meer? Verrast worden? Gaat niet meer lukken denk ik maar dat hoeft ook niet meer daarvoor heeft heer E zich al genoeg bewezen in het verleden.

Mijn eerste Eels album. Het is even wennen, het eerste nummer heeft meteen al flinke distortion over de stem, maar het wend zeer snel. Een fijne afwisseling tussen heftige (gaf mij een 60's rock & roll gevoel) en melancholische, rustgevende nummers. De laatste 3 nummers waren voor mij pareltjes, maar van Tremendous Dynamite valt ook zeker te smullen.

Ik vind niet dat hij een doodlopend straatje is ingeslagen. Toen ik het album voor het eerst hoorde dacht ik bij het eerste nummer, hij is inderdaad minder goed gaan presteren(wat niet anders zou kunnen) maar deze muziek moet je een aantal keer luisteren voordat je echt kan oordelen! dat weet een echte E kenner. Na een aantal keer luisteren werd ik weer geinspireerd door deze man en begreep weer waarom ik deze man altijd al geniaal had gevonden. De teksten zijn weer erg appart en hij maakt weer lekker gebruik van zijn stem.

Genieten

Eels als weerwolf met baard

Eels wordt veelal gepresenteerd als een band maar eigenlijk is het vooral Mr. E (Mark Oliver Everett) die verantwoordelijk is voor het geluid. E zag door kanker, zelfmoord en verslaving zijn hele familie wegvallen, maar blijft fier overeind staan getuige zijn nieuwste album Hombre Lobo.

"Een absoluut meesterwerk is 'Hombre Lobo' nét niet, maar minder dan goed wordt de vakman E naar gewoonte nergens, en ruim de helft van de tijd is hij toch weer helemaal briljant." (Bron: Humo cd recensies, 06-03/14:35)

Het album heeft als subtitel 12 Songs Of Desire en is dan ook een concept album rondom het thema verlangen. Mr. E. uitgedorst met een baard op Sinterklaaslengte kruipt in de huid van een weerwolf met een grote hunkering. De weerwolf laat zich horen als het enigszins vervormde stemgeluid van E.

Het nummer That Look You Gave That Guy is de single geworden en tevens mijn meest favoriete track (zie Youtubefilmpje). Het geluid is zo direct dat het lijkt dat je er naast en tussen staat en eventueel zo kan meespelen (op je luchtgitaar).

Ook de rest van het album mag er wezen. Hombre Lobo zal dan ook waarschijnlijk hoog in mijn favoriete album 2009 lijstje voorkomen. Hoewel ik begrijp dat er vele fans zijn van het eerste uur die het album in vergelijking met eerder werk vinden tegenvallen ben ik anders van mening.

Nog even over die rare naam. Doordat een aantal vrienden om hem heen ook naar de naam Mark luisteren werd zijn naam al spoedig tot zijn initialen ingekort en later tot E. Zijn solowerk kwam uit onder deze ultrakorte artiestennaam en het was de bedoeling dat de naam van de band daar in de platenbak direct op zou volgen. De heren hadden echter the Eagles over het hoofd gezien.

De eigenzinnige composities en uitvoeringen van Eels worden voor het eerst aan het grote publiek getoond met hit Novocaine for the Soul van het debuutalbum Beautiful Freak (1996).
Hoewel het nummer al meer dan 10 jaar oud is gaat het mij nog steeds niet vervelen. Of de houdbaarheid van het nieuwste werk vergelijkbaar is zal de toekomst uitwijzen.

Dit bericht is overgenomen van mijn weblog: cd-recensies.nieuwslog.nl

Dit is een ingekorte versie van wat ik op mijn blog over eels heb geschreven naar aanleiding van deze nieuwe plaat:

Ik was erg benieuwd wat deze plaat zou bieden, wat het zou kunnen bieden. Immers, had E niet alles gezegd wat hij had kunnen zeggen op Blinking Lights And Other Revelations en dan vooral in dat laatste nummer? Wat zou er nog aan kunnen toegevoegd? Heel simpel natuurlijk, hij doet gewoon weer hetzelfde als wat hij deed na Daisies: hij kruipt in de huid van een ander. Zijn baard is er weer en zelfs nog groter dan ten tijde van Souljacker! 'Hombre lobo' betekent 'wolf-man' in het Spaans en dat is wat E hier speelt: een weerwolf. Maar de weerwolf staat voor de eeuwige jacht naar lust en liefde, de eeuwige jacht naar geluk, de jacht van de eenzame outlaw die zichzelf moed in heeft gedronken. En E rockt weer en harder dan ooit tevoren! Dat wil zeggen, op de helft van de liedjes. De andere helft bestaat weer uit typische eels-tearjerkers. De plaat is zo opgebouwd dat na elk ruig nummer een soft liedje komt. Normaal hou ik daar niet zo van, omdat je dan de hele tijd heen en weer geslingerd wordt en daardoor moeilijk in een sfeer kan blijven hangen. Het stoorde mij ook de eerste paar keer dat ik dit album beluisterde. Daarna kwam ik erachter dat dit précies het concept van deze plaat betreft: 'het heen-en-weer-geslingerd worden'. In het ene liedje is E een bloedgeile weerwolf die gevaarlijk huilt in het holst nacht. Moeders houd uw dochters binnen, Mr. E. komt eraan! Maar in het volgende liedje komt hij van een koude kermis terug, met hangende pootjes, de staart tussen zijn benen en tranen in zijn baard. Toch niet écht een weerwolf. Zoals we al dachten.

12 Songs Of Desire, daar is geen woord van gelogen. Verlangen is het thema van deze plaat, dat eigenlijk gewoon een onvervalste blues-plaat is. Om het meisje van zijn dromen te krijgen wil E best zijn ware aard even verloochenen, en houdt haar voor in album-opener Prizefighter: 'I'm a dynamiter! I'm a prizefighter!' en even later zelfs: 'I'm an everything's-all-righter', en: 'I'm a don't-do-it-wrong-do-it-righter'. Wel, wij kennen E natuurlijk langer dan vandaag, ons hou je niet voor de gek. De muziek van dit nummer is trouwens hélemaal Bob Dylan anno Highway 61 Revisited, pure blues-stoomtrein-rock&roll. En het gespeel met eindrijm past daar natuurlijk perfect bij, Dylan deed niet anders in die tijd. E brult, schreeuwt en huilt door het nummer heen: hier is hij overduidelijk de weerwolf, op jacht naar vrouwenvlees. Maar in het volgende liedje That Look You Give That Guy is hij weer het eeuwige regenwolkje. Het is zo'n liedje waarvan je makkelijk zou kunnen opmerken dat het 'té eels' klinkt, iets wat hij al zo vaak eerder heeft gedaan. Maar als E dit soort liedjes niet meer schrijft, wie zou het dan moeten doen? Het is waar hij goed in is. Of goed? Hij is gewoon de beste in het maken van het ultieme gebroken-harten-lied! ''That look you give that guy I wanna see, looking right at me. If I could be that guy instead of me, I'd never let you down.'' Deze tekst mag dan misschien een beetje kinderlijk klinken als je het leest, maar als je het E hoort zingen met zijn gebroken stem krijg je steken in je maag. Iedereen kent namelijk dat gevoel, iedereen is weleens ziekelijk jaloers geweest. En het werkt des te pijnlijker juist omdat E in het vorige nummer nog zoveel goede moed had, onverslaanbaar leek. Ik heb That Look You Give That Guy ergens beschreven zien worden als 'een Creep voor volwassenen' en kan me daar eigenlijk wel in vinden. Het klinkt hoe dan ook als een klassieker. De ultieme smeekbede! Hoe vaker je dit liedje hoort, hoe moeilijker het voor te stellen is dat dit liedje ooit niet bestaan heeft. Dat het daarbij dezelfde akkoorden gebruikt als zoveel andere eels-liedjes, en qua sound ook net zo goed op pakweg Blinking Lights had kunnen staan, maakt eigenlijk niet zoveel uit. Dit is waar E goed in is en het wérkt gewoon altijd!

In het volgende liedje, Lilac Breeze, is E weer de 'enge vieze man' die hij op dit album zo graag speelt: ''Girl, I want it bad! Girl, I want it bad! Why won't you hear me? I'm a desperate man. Darling, don't fear me, just say we can.'' Dit nummer, met z'n stuiterende bas en smerige gitaarlijn, is bijna 'punk' te noemen. E's schorre stem gaat steeds net te snel of te langzaam voor de melodie, alsof hij niet precies weet wat hij eigenlijk moet zeggen. Hier klinkt hij pas echt 'desperate'! Een naar liedje, alsof hij de self-loath van het vorige nummer voorbij is en nu écht niets meer te verliezen denkt te hebben. God, wat zal hij de volgende morgen spijt hebben! En ja hoor, in de volgende track In My Dreams herinnert hij zichzelf er weer eens aan dat alles waar hij naar verlangt alleen maar in zijn dromen bestaat: ''Whatever's wrong with me, her kiss redeems. And it's all there, in my dreams.'' En ook dit liedje klinkt weer eels-by-numbers, alsof hij in de melancholische tracks zichzelf nooit kan verloochenen. Deze kinderlijke melodieën, deze dromerige sound, dat ís wat eels is, al probeert hij er steeds weer aan te ontsnappen.

Tremendous Dynamite is het hardste en smerigste nummer van de plaat. Wat mij betreft ook de sterkste van de 'rockers' hier. De stem van E klinkt alsof een voodoo-pop van Tom Waits in de kokende olie is geworpen. En die gitaren zijn totaal manisch, ze scheuren een weg naar je geslachtsorganen. Horen we hier echt dezelfde man die ooit de ontroerende zondagochtend-plaat Daisies Of The Galaxy maakte? Wel, Souljacker was natuurlijk ook een enorme shock omdat we daarop voor het eerste hoorde dat E zo vunzig bleek te kunnen rocken. Maar dit is nog zóveel harder! De agressie en de waanzin vliegen alle kanten op, worden ingehouden en weer uitgeblazen, ingehouden en uitgeblazen, en dat in een song van minder dan drie minuten. E is nu overduidelijk meer wolf dan man en brult, snuift, spuwt: ''I am el hombre lobo, on the prowl for a restless night. I got her right here in my sights, got a fuse that I can light. She's tremendous. She's dynamite!''

En tja, dan is het in het volgende nummer weer even uitblazen natuurlijk. Na het felste eels-liedje ooit komt een van z'n meest desolate: The Longing. Een prachtige atmosferische track, dat ergens aan Electro-Shock Blues doet denken, maar ook een nummer als Bus Stop Boxer van Souljacker in herinnering roept. De tekst is weer eens bloedmooi in al z'n simpelheid: ''I feel like she's here and feel like she knows that when I say I would die for her, it's not just words, I really would. And to make the world a safer place for her, well I believe I really could.'' De wereld zou dus veiliger voor het meisje zijn als weerwolf E er niet meer was en daarom overweegt hij zichzelf op te offeren, omdat hij zoveel van haar houdt. Het klinkt typisch E, maar hij gaat hier misschien nog wel verder dan hij ooit gegaan is.

Dan is het tijd voor de single van het album, Fresh Blood. Van dit nummer is ook een prachtige videoclip gemaakt, geregisseerd door Jesse Dylan (inderdaad de zoon van). Eels heeft trouwens altijd te gekke bizarre clips - vaak zijn ze ook heel erg komisch! - kijk ze maar eens op youtube. Fresh Blood is een perfecte single-keuze, verschrikkelijk catchy nummer! Ditmaal geen overdreven hard of zacht nummer, maar strak mid-tempo met een enorme onderhuidse spanning. En invloeden uit 'electro-rock'! Iets wat we nooit eerder bij eels gehoord hebben, deed me zelfs een beetje aan de laatste plaat van de Yeah Yeah Yeahs denken, echt waar. Ja, dit nummer zou het best goed kunnen doen op de indie-dansvloer. En de weerwolf huilt er weer lustig op los in deze perverse horror-song: ''The moon shines on the autumn sky, growin´ cold the leaves all die. I´m more alone than I´ve ever been, help me out of the shape I´m in. After the fires, before the flood. My sweet baby I need fresh blood!''

What's a Fella Gotta Do klinkt dan weer als sixities-garagerock, met springerige bas en beukende drums en in het refrein een funky koortje dat zingt: ''What's a fella gotta do, to spend a little time with you?'' Wellicht het meest 'frisse' liedje van deze plaat, dit swingt de spreewoordelijke pan uit! My Timing Is Off is dan weer eels-by-numbers en na That Look You Give That Guy wellicht de sterkste ballad van het album. Ook deze klinkt meteen als een klassieker, een liedje dat helemaal 'klopt'. E is hier weer als z'n openhartige oude zelf, als hij met een pruillipje (zo stel ik me dat althans voor) zingt: ''My timing is off, she isn't ready for my love. It's all that I got, but it's a pretty big thing that she should recognize; the truth between us cannot hide.''

All the Beautiful Things is opnieuw een sterk staaltje 'E die E doet', maar voor het eerst op dit album (of misschien wel überhaupt voor het eerst) stoort het mij. De man ligt weer eens bij zichzelf op de sofa en zingt: ''Everyday I wake up and wonder why I'm alone when I know I'm a lovely guy''. Dit liedje mist een sterke hook of briljante zin, waardoor je het hem moeilijker kan vergeven dat we de melodie al zo vaak eerder hebben gehoord. Mischien dat iemand die Daisies Of The Galaxy nooit gehoord heeft dit wel het mooiste liedje van Hombre Lobo zou kunnen vinden. Maar dit nummer klinkt gewoon echt teveel als een daisies-out-take, inclusief het typische geluid van melancholische geblaas op een hoorn in de verte. Het doet me hier gewoon niet zoveel, ik vind het flets. Wel weer grappig is dat een vermoeid klinkende E het nummer inleidt met: 'One... I'm not gonna count.' Zelfs te apathisch om af te willen tellen.

Het volgende liedje, Beginner's Luck, doet me ook niet zo heel erg veel, maar is ieder geval wel nogal verrassend te noemen. Klinkt zowaar als Status Quo-achtige 'pub-rock'! Een zeer vrolijke zomerse melodie, waar E vol vuur overheen zingt: ''I've got a plan, you know I've got it all worked out. And all you gotta do is pack your bags and check your doubts. You come around and you will see just what I am: a true love through the worst of times, a true love till the end!'' Gewoon een erg fijn liedje, niet minder maar ook niet heel veel meer.

En dan besluit deze plaat uiterst waardig met Ordinary Man, een typische berustende eels-afsluiter, vergelijkbaar met P.S. You Rock My World en Things The Grandchildren Should Know, waarin hij de dingen in perspectief kan plaatsen: ''I'd rather be alone, than try to be someone that I'm not. And you seem like someone who could appreciate the fact, that I'm no ordinary man.'' Dit liedje is de synthese tussen de 'stoere' en de 'zielige' E, de weerwolf en het schaap, hier laat hij zien wijzer te zijn dan beide. De muziek is een beetje country-achtig en je ziet het E zingen, zittend op zijn veranda met een gitaar in de hand en een smeulende sigaar in de asbak, kijkend naar de sterrenhemel. Fijn dat hij ons zo achterlaat! Niet verscheurd door uitersten, maar de innerlijke strijd juist (tijdelijk?) overwonnen.

Hombre Lobo: 12 Songs Of Desperation is een essentiële plaat voor de eels-fans, maar waarschijnlijk ook een heel fijn album voor wie de 'band' (beter gezegd: 'de man') nog niet zo goed kent. Het blijft altijd spannend waar E een volgende keer mee aan komt zetten, maar ik vertrouw erop dat het weer goed zal smaken. Want of hij nou nieuwe stijlen uitprobeert, of eeuwig hetzelfde liedje blijft schrijven, uiteindelijk maakt het niet zo veel verschil. Deze artiest heeft karakter, daarom kan je hem vertrouwen. No ordinary man indeed, maar E is een man om van te houden!

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Ik kende Eels zijn LP van zijn 'hits' die ik op Stu bru hoorde. Ik had zijn opvolger al in huis, Hombre lobo was echter enkel op bestelling. Gisteren eindelijk geleverd...
Vandaag beluisterd voor het eerst en mijn ervaring?

Ik zet de plaat op, ik verwacht me aan muziek a "my timing is off" -'the look you gave that guy" enz
Potverdomme! Wat een rotklank is dat? Hoor ik dat nu goed? Is mijn peperdure ortofon archiv naald nu al kapot? Nee? Zit er stof op de naald? Nee
Andere naald erop. Net hetzelfde! Die muziek is doodgewoon overstuurd!
De intieme platen klinken precies 'normaal' - verdomme, ik heb een slechte LP gekregen
Dus ik mail de leverancier.
Maar... Ik heb die cd al eens ontleend vd bib, eens horen... Miljaar! Dat klinkt even ROT overstuurd

Google google

Wat blijkt... Dat is normaal? Zo'n klote plaat zeg... Dat had ik dus echt niet gekocht...
Als je kickt op overstuurde shit zal ik je eens een tip geven: overstuur zelf al je muziek door je gain meters in 't rood te draaien. Dit is echt mijn ding niet. Als je nog van dit spul houdt kan ik je white stripes icky thump op cd aanraden: elke beat is overstuurd (niet zo op de vinyl)

Walgelijk. Ik geef 'm 2,5 voor zijn rustige nummers en de mooie hoes. De rest is om nooit meer op te zetten. Iemand de LP kopen? Mag weg

De sound van Eels springt er zo uit. Je mag me 100 nummers geven met één Eels nummer ertussen, ik zou het kunnen eruit pikken. De muziek leunt zich voor een bepaalde mood. Thuis luisteren naar deze CD vind ik wel lastig. Ik heb zin om uitzinnig te doen (Tremendous Dynamite) en ook om te mijmeren (That look you gave that guy, the Longing) en om op café te hangen (Beginner's Luck). Hombre Lobo roept veel gevoelens op. Spijtig genoeg kan ik hier geen uren en uren naar luisteren.

Mooi uitgebalanceerd album dat een fraaie mengeling biedt van uptempo en meer ingetogen liedjes, in de typische Eels-stijl, dus zowel ironisch als melancholisch. De korte, compacte liedjes steken stuk voor stuk fraai in elkaar. Nieuwe fans zal de band er niet door verkrijgen vermoedelijk, daar is het songmateriaal gewoonweg te eigenwijs voor, maar liefhebbers van het eerdere werk kunnen blind toehappen.