Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings (2009)

Op één of andere manier lukt het mij niet om een DT-album helemaal af te luisteren.

Ook deze niet

Dit ligt voornamelijk aan de zanger, deze gaat mij na een poosje mateloos irriteren.

Scenes from a Memory al geprobeerd? Die vind ik ongelofelijk goed. Opzwepend, dynamisch, vol energie, afgewisseld met gelukkig niet al te veel zachte, cheesy momenten. De drive blijft er 77 minuten lang in en het concept mag op z'n minst zeer ambitieus genoemd worden. Of anders disc 2 van Six Degrees of Inner Turbulence? 41 minuten kan je een album op zichzelf noemen

Heb ze allemaal op event na in huis. en alleen de eerste kan ik uitzitten eigenlijk.

Andere zanger

Snap dat best, maar dan rijst mij dan toch wel de vraag waarom je überhaupt alle albums heb aangeschaft.

Er zijn een paar bands waarvan ik de albums blind koop, wie wat voor een juweeltje er tevoorschijn komt, één van die bands is dus DT Dt vind ik zeker ten tijde van Image and words en Awake nl erg goed. Train of thought ook. Maar mijn ergernis vwb Labrie is steeds meer gegroeid.

Ik heb nu zoiets van; ik stop de cd's te kopen, ik heb ze gezien op Bospop, ik vond het een zielloze band zonder Portnoy

Die laatste cd heb ik dan (nog) niet gekocht. Weet niet of er daar wat van komt

Ik vind LaBrie alleen live echt slecht, in de studio vind ik hem erg meevallen eerlijk gezegd. Die nieuwe plaat lijkt me niet bepaald interessant overigens, alleen door het vertrek van Portnoy.

Daar hoor je anders niks van.

Ik denk inderdaad dat wanneer niemand had gezegd dat Portnoy weg was het niemand zou zijn opgevallen dat op de nieuwe plaat een nieuwe drummer speelt.

Nou ja, voor mij is een album meer dan alleen geluid. Het idee dat Portnoy is gestopt werkt voor mij ook mee aan de algehele belevenis.

Het is toch echt wel duidelijk te horen. De drums zijn op de nieuwe plaat een stuk minder dominant dan op alle andere platen.

Dat ligt aan de mix. Niet aan het spel of de vermeende compositorische wijzigingen.

Ook het feit dat het aan de mix ligt is, is een teken dat er een andere drummer is=p

Maar ook qua spel is het duidelijk te horen. De nummers op het nieuwe album worden veel meer voortgeduwd door de gitaar en de keys, daar waar op de andere albums toch echt de drummer het tempo aanvoerde. Ook is het spel zelf anders, Portnoy is hier veelzijdiger dan Mangini, die het op ADTOE toch vooral met zijn voetenwerk doet. Misschien dat dit op een volgend album anders is, aangezien volgens mij Petrucci het grootste gedeelte van het drumwerk op ADTOE heeft geschreven.

Portnoy was geen componist. Alleen tekstschrijver en coach. Je schrijft dingen aan hem toe die er niet zijn. Natuurlijk heeft ie een eigen drumstijl, maar binnen het kader van Dream Theater is het maar een radertje.

Portnoy was geen componist. Alleen tekstschrijver en coach. Je schrijft dingen aan hem toe die er niet zijn. Natuurlijk heeft ie een eigen drumstijl, maar binnen het kader van Dream Theater is het maar een radertje.



Dat zou kunnen maar dat is beslist geen wetmatigheid.

Precies, ik denk dat mensen toch verbaasd zouden zijn moest Portnoy met de drumpartijen van op ADToE zou komen. Mangini speelt met zijn handen (ookal vind ik de toms en snaredrum niet héél goed te horen) zowat alles mid-tempo en maakt snelheid met zijn basdrums, hij varieert lang niet zo vaak van patroon als Portnoy en de meeste van zijn fills zijn weinig meer dan eens goed roffelen. Maar zoals Crosskip zei denk ik vooral dat het te vroeg is om hem te beoordelen op vlak van creativiteit, omdat ik écht niet geloof dat Mangini zelf al deze keuzes gemaakt heeft, laat staan ze ontworpen heeft. Maar het verschil tussen ADToE en BC&SL is toch wel aanzienlijk.

Mangini heeft meer op zijn palmares dan alleen Dream Theater. Hij speelde al op de Mullmuzzlerplaten, een Extremeplaat, enkele nummers bij Steve Vai (plus in de liveband)en op een aantal Annihilatoralbums.

En met name op de latere Annihilator-albums, niet op Set the world on fire, is Mangini enorm goed en aanzienlijk minder in een keurslijf dan bij Dt.

Hoe is dat relevant in deze discussie? Dat Magnini anders drumt op cd's waar hij wel zijn eigen partijen heeft geschreven, heeft toch niks te maken met de vraag of de drummer op ADTOE wel of niet als Portnoy klinkt?

Chimpz vind dat we de man's creativiteit niet op één album moeten beoordelen. Ik geef aan dat hij op meer geluidsdragers te horen is. That's all.
Verder lijkt het aannemelijk dat Portnoy zijn eigen drumpartijen schreef, maar veel meer dan aannemelijk wordt het nergens.

Ik had blijkbaar nog niet gestemd op dit album. Dit was mijn introductie met Dream Theater en tevens de allereerste LP die ik aan heb geschaft. Wat een plaat! Heerlijke symfonische stukken en geweldige zangpartijen. Zowel instrumentaal als vocaal zit deze plaat echt geweldig in elkaar. Ik heb vandaag A Dramatic Turn of Events geluisterd, maar dan luister ik toch liever deze.

Geweldig album met veel variatie. Het beste na Six Degrees of Inner Turbulance. Maar, als verstokt DT fan moet ik wel meteen zeggen dat ik bijna alle albums van hun geweldig vind.
Beste nummers: A Nightmare to Remember en Count of Tuscany. Vooral dat laatste nummer is een topper in het DT ouvre.
Ik geef 4.5 ster.

Mooi sentiment heb ik hier al aan. Deze CD enkele malen geluisterd toen ik op bed lag met een ernstig virus in m'n ogen. Kon toen een week lang mijn ogen niet openen. Hier dus met de ogen dicht naar geluisterd, mooie sfeerbelevenis was dat. Roept nu nog aparte herinneringen op, maar blijft een juweeltje.

The Count of Tuscany is het eerste metalnummer dat ik heb leren kennen en nu is dit album het eerste metalalbum dat mijn top 10 weet te halen. The Shattered Fortress heb ik de laatste tijd pas echt leren waarderen, waardoor ik nu alle zes de nummers heel sterk vind. En zes sterke nummers, waarvan er twee zelfs belachelijk sterk zijn (de opener en afsluiter) is een plaats in mijn top 10 meer dan terecht.

Vind LaBrie ook niet echt een baas, het had van mij net zo goed allemaal instrumentaal gekund maar vind het desalniettemin echt een prachtplaat. Count of Tuscany.. wat een nummer.

In de 3CD-editie is disc 3 het integrale album instrumentaal, die versies moet je dus zeker ergens kunnen vinden Disc 2 zijn (geen misse!) covers van o.a. Iron Maiden, King Crimson en Queen.

Ik heb die 3CD-editie eens voor 1 euro gekocht in de FRS. Disc 2 eerlijk gezegd nog nooit opgelegd.

Vooral de Queen-cover is een hele vette! Maar ze mogen er allemaal zijn, bijna nog beter dan het album zelf.

1 euro?