Dream Theater - Black Clouds & Silver Linings (2009)

Oké, ik zal eens een poging doen.

Ik schrijf deze recensie, wetende dat ik de laatste tijd veel heb teruggegrepen naar hun oudste werken (I&W, Awake, FII).

De sound van DT heeft de laatste tijd een redelijke ingrijpende verandering ondergaan. Dit is vooral te merken op SC en nu ook op BC&SL.

A Nightmare To Remember is een heerlijk zware metalplaat met een pakkend verhaal erachter vind ik. Mooie intro, gevolgd door het vetste metalriff van het album. Portnoy gaat op bepaalde stukken nogal de black/power metal kant op, maar het past ook volledig in het nummer. LaBrie heeft niet het meest passende stemgeluid hier, maar ik stoor me er toch niet echt aan (heb me in feite nooit aan LaBrie gestoord, ik luister DT toch meer voor de muziek zelf).
A Rite Of Passage is niet meteen het meest geslaagde nummer op de plaat, met weinig creativiteit in.
Wither valt best goed mee als ballad, LaBrie zingt toch heel mooi hier vind ik, ook een mooie solo.
The Shattered Fortress is overall wel een heel vet nummer, zoals al gezegd de intro en de outtro zijn toch redelijk geniaal. De verwerkingen van de vorige 12 step-nummers zijn feilloos en passen perfect. De overgangen naar het ROAL-riff vind ik wel geslaagd en klinkt zeer goed. Ook geweldig als de gitaar stopt en de keyboardsolo begint, kippenvelmoment. LaBrie’s stuk na de solo (“I am responsible…”) is het mooiste deel van het nummer.
The Best Of Times is een mooie hommage aan de dood van, maar toch ook niet het meest creatieve dat ik al gehoord heb van DT. Over het algemeen gezien een degelijke plaat met een mooie solo.
The Count Of Tuscany is muzikaal meesterlijk van begin tot einde, en is wel degelijk het beste nummer van de plaat. Wel jammer we voor het werkelijk geniaal stuk moeten wachten tot de laatste paar minuten van de plaat…

Over het algemeen ben ik nogal teleurgesteld in de creativiteit die DT anders wel aan de dag legt die hier tamelijk ver te zoeken was. De nummers zijn zeer standaard opgesteld, wat zelfs op SC minder was. Het valt me ook op dat Petrucci veel minder mag soleren, en Rudess komt al helemaal niet aan de dag. Ik mis muzikale hoogstandjes zoals in Erotomania, de intro van New Millenium of de Bass-solo’s als in Metropolis of The Dance of Eternity.

Kritiek kan en moet zelfs. Maar hoe meer ik het nummer beluister, hoe dieper het me raakt. Ik denk als je zelf één van je ouders verloor (bv door kanker), je deze tekst heel goed begrijpt. Ik geef toe dat ik bij een moeilijk moment een traan moest wegpinken.

Maar ik verlang niet dat een ander deze tekst als goed ziet. Mocht ik niet zelf deze situatie hebben meegemaakt, dan was die tekst voor mij misschien ook oubollig.

Hoewel ik de 0,5* van Deef! enigszins overdreven vind kan ik me wel vinden in hetgeen wat hij over Dream Theater's instelling zegt.
De routine is er toch wel duidelijk in terug te horen als ik dit album luister. Het zijn inmiddels zulke vaardige muzikanten geworden dat ze moeiteloos één of twee aardige ideeën kunnen omvormen tot een nummer van 15 minuten. Zo lang ze zich maar aan de cliché's en verwachtingen houden die ze over de jaren zelf bij hun fanbase gecreëerd hebben kunnen ze geen kwaad doen. En aangezien niemand anders het kan spelen blijft het blijkbaar origineel en goed. Verder worden matige ideeën worden zo virtuoos uitgevoerd dat het aan de oppervlakte nog goed klinkt.

Het dieptepunt is nog wel Rudess, die belachelijk weinig toevoegt aan de gehele sound of kwaliteit van het album. Die lelijke solo's van hem komen volledig uit de lucht vallen en slaan vaak als een tang op een varken.
Portnoy klinkt ongeïnspireerd en uitgeblust. De werkelijk memorabele momenten die hij heeft geproduceerd dit album zijn op één hand te tellen.
Myung is bijna volledig weg geproduceerd, en dat is eigenlijk best sneu. Hij was één van de weinigen die altijd met interessante lyrics wist te komen en had vaak genoeg ontzettend interessante basloopjes. Volgens mij gelooft hij ook allang niet meer in de richting waar Dream Theater nog steeds in wil. Het feit dat hij afstand gedaan heeft van het teksten schrijven toen men besloot dat de teksten zich altijd aan vastgestelde melodieën en rijmschema's moesten houden is dan ook een teken aan de wand.
LaBrie is aardig. Hij overschreeuwt zich niet meer als vroeger en weet vaak de juiste sfeer te scheppen. Ook hij krijgt het echter niet voor elkaar die belachelijk slechte lyrics goed te laten klinken.
Petrucci is eigenlijk de enige die af en toe nog wel eens iets memorabel tevoorschijn weet te toveren. Die momenten zijn eigenlijk veel te schaars en ook zijn gitaarspel wordt af en toe pijnlijk saai en voorspelbaar.
Het is eigenlijk vrij pijnlijk om te zien wat er na al die jaren van Dream Theater geworden is. Oorspronkelijk de grondleggers van de prog-metal zoals we die vandaag de dag kennen en waar bands als Mastodon en Porcupine Tree sterk door beïnvloed zijn. Eén van de weinige bands die het aandurfden om hun eigen weg te gaan in een tijdperk waarin de gladgestreken post grunge hoogtij vierde. Als band wilden ze zichzelf voortdurend uitdagen, met uitstekende resultaten.
Nu in 2009 lijken de oneindige stroom schouderklopjes van medemuzikanten, fanboys en critici ze lui te hebben gemaakt.
Die epische nummers slaan blijkbaar aan. Weet je wat, dan maken we toch gewoon drie van zulke nummers? Tempowisselingetje hier, solotje daar, dramatisch slotstuk en klaar is kees. Zo, de fanboys zijn ook weer tevreden. Twee makkelijke singles er bij voor de verkoop en voila: De nieuwe Dream Theater is daar.

Ik hoop van harte dat Dream Theater ooit nog weer eens zichzelf voor een uitdaging willen stellen, want als ze hiermee door gaan ben ik er helemaal klaar mee. 2,5*

Nog een tandje beter dan voorganger Systematic Chaos, maar ook weer net niet genoeg om een significant verschil in aantal sterren te krijgen. Black Clouds & Silver Linings is lekker gevarieerd, hard en zacht bij elkaar, en men experimenteert er met zaken als blastbeats en grunts goed op los zonder dat het vervelend klinkt. Beste nummers zijn het furieuze A Nightmare To Remember en het met ietwat vreemde teksten gemaakte The Count Of Tuscany.

Persoonlijk vind ik een ballad als Wither ook zeer goed te doen. Ik moest bij een nummer als The Best Of Times wel een beetje fronsen bij de simpele tekst, maar toen ik er eenmaal achter kwam dat het nummer geschreven is voor de overleden vader van Mike Portnoy maakte dit me al iets minder uit. Muzikaal veel clichés, maar toch wel erg mooi gespeeld, waardoor het ook weer geen ramp is.

Alles bij elkaar voor mij het beste album van alle post-Six Degrees Of Inner Turbulence werkjes, nu alleen Octavarium en Scenes From A Memory nog.

Zes nummers, zes keer raak, geen zwakke broeders, elk nummer met een eigen identiteit. De bijdragen van Mike Portnoy (het slot van zijn cyclus over alcoholisme, vol echo's van muzikale thema's uit eerdere delen daarvan, gevolgd door het nummer over de dood van zijn vader, met de fraaie wending op 5:44 "But then came the call. . ." en op het einde een werkelijk superbe gitaarsolo van John Petrucci) zijn in emotioneel opzicht hoogtepunten, en in muzikaal opzicht eigenlijk niet minder dan wat onvermijdelijk de belangrijkste blikvangers van dit album zijn, de lange openings- en slotnummers. Vijfenzeventig minuten lang kwaliteit, en ook al duren de nummers gemiddeld ruim twaalf minuten, elke seconde van elk nummer telt. Eén van de hoogtepunten binnen het DT-oeuvre.