Patrick Watson - Wooden Arms (2009)

ik denk dat jij het niet helemaal begrepen hebt... een goede song is niet noodzakelijk gelijk aan een mooi liedje.

soit: blijf dit een onvoorstelbaar saaie en voortneuzelende plaat vinden.

De titeltrack .

Erg mooi plaatje.

Tja, beetje jammer, normaal is het best een redelijke site, maar hebben ze blijkbaar af en toe iets nodig om af te kraken. Maar ach, het is maar een mening he.

Het hoeven ook niet gewoon mooie liedjes te zijn. Maar hier schieten een aantal nummers hun doel voorbij. Ik kon eerst niks met de heer Watson nu vind ik hun oude albums wel erg goed. Maar is dit mi duidelijk zijn minste. Jammer.

-Ik kon eerst niks met de heer Watson nu vind ik hun oude albums wel erg goed. -quote]

Mischien gebeurt hetzelfde wel met deze plaat, want hij zit toch echt briljant in mekaar, zonder dat je dat meteen hoort. In tijden dat artiesten alle instrumenten zo hard mogelijk in fastfoodvorm aanbieden is t een verademing dat er ook nog iemand is die heel subtiel te werk gaat, waardoor je ook na 100x luisteren nog verrast wordt. wedde dat Watson heeeel groot gaat worden, dit is nog t begin. Een kwestie van tijd.

Ik heb een tijdje gewacht met stemmen. Van tevoren wist ik dat dit album enorm moet groeien. Om eerlijk te zijn vond ik het album in het begin niks aan en luisterde het bijna nooit. Maar na mezelf een paar keer gedwongen te hebben de muziek tot me te nemen ben ik inmiddels over. Vandaar de 4 sterren.

Beste album ooit? album moet goeie liedjes bevatten ? Blabla en zo wordt er maar een eind over muziek gemiept , First of all deze man heeft Lef en Heilig Vuur in zijn donder , minder toegankelijker (voor de liedjesmensen ;-P) dan Close to Paradise maar zo rijk. Where The Wild Things Are , Fireweed, Down at The Beach Big Bird In a small age . het overstijgt het alledaagse , jaarlijstjeskandidaat in ieder geval voor die van mij wie durft er nu nog een vergelijking met Coldplay te maken ?

Had deze man Close To Paradise (een dijk van een plaat) niet uit zijn mouw geschud, ik had ongetwijfeld nooit de moeite niet genomen om doorheen de eerste lagen van deze schijf te geraken. En dat zou jammer zijn geweest, hoewel ik toch meen dat CTP alles in zich heeft om een ware klassieker te worden, terwijl het met Wooden Arms toch allemaal wat anders in elkaar steekt. De sfeer die deze plaat uitwasemt is bijzonder intrigerend en is als geheel genomen van goeie kwaliteit, edoch zijn voorganger overtreffen? Nah, toch niet...

Nog maar eens opgezet, maar verder dan een klik-door-de-nummers luisterbeurt komt ik niet meer. Toch jammer na Close to Paradise...

Ja, als je de nummers alleen maar doorklikt zullen ze niet snel blijven hangen.

Ja, met alle respect, maar dat is geen manier om Wooden Arms te beluisteren. Het album moet het niet voornamelijk hebben van de nummers an sich. De gehele luisterervaring staat wat mij betreft bij dit album voorop...

Mischien gebeurt hetzelfde wel met deze plaat, want hij zit toch echt briljant in mekaar, zonder dat je dat meteen hoort. In tijden dat artiesten alle instrumenten zo hard mogelijk in fastfoodvorm aanbieden is t een verademing dat er ook nog iemand is die heel subtiel te werk gaat, waardoor je ook na 100x luisteren nog verrast wordt. wedde dat Watson heeeel groot gaat worden, dit is nog t begin. Een kwestie van tijd. [/quote]

Ik heb hem weer wat verhoogd. Dus het zal ooit wel weer goed komen uiteindelijk. wel vond ik hem op Lowlands niet zo interessant maar misschien was het ook niet het juiste podium voor hem maar eens een keer in een wat intiemere sfeer gaan bekijken.

Redhead je hebt gelijk Lowlands was inderdaad niet het podium voor zijn fijngevoelige geluiden , dit album heeft nog meer soundscapes dan Close to Paradise en is een tikkeltje beter , filmische avantgarde een soort stream of conciousness bijvoorbeeld .het thema van dit album is Leven

Ik heb Patrick Watson twee keer meegemaakt in wat intiemere gelegenheden (Paradiso en de Melkweg). Daar kwam zijn muzikaal talent en charme zeer goed uit de verf. Naar aanleiding van het concert in de paradiso ben ik me gaan verdiepen in zijn vorige plaat, die ik eerder vluchtig had beluisterd en had afgedaan als 'inspiratieloos' en 'zeikerig'. Met het concert als handvat is het me gelukt te wennen aan de stem van Watson en me te laten meevoeren in zijn prachtige composities. Close to Paradise heeft zelfs een plekje in mijn top10 gekregen. Met de opvolger heeft Watson wat nieuwe wegen ingeslagen. De percussie is wat gewaagder en wat prominenter aanwezig en de songstructuren zijn op het eerste gezicht wat minder makkelijk herkenbaar, maar wel degelijk aanwezig. Patrick Watson is voor mij een van de interessantste hedendaagse popartiesten. Prachtige plaat.

Slechts enkele seconden Patrick Watson zijn genoeg om geheel ondergedompeld te raken in melancholie.

Wat een ongelofelijk briljant, ingenieus album is dit toch. Na het onheilspellende, experimentele en op z'n momenten haast epische Just Another Ordinary Day vond ik Close to Paradise een stap terug qua virtuositieit en te oppervlakkig voor wat PW eigenlijk in huis heeft om een nummer zoveel verschillende lagen te geven. In dit album komen eigenlijk de mooiste elementen van PW's vorige drie albums tezamen. De intense emotie en structuur van Close to Paradise, de broeierige melancholie van Just Another Ordinary Day en de combinatie van hele zachte klanken en experimenteel percussiewerk van Waterproof9.

De sfeer van het album is wel weer heel anders, het gaat nog meer onder de huid zitten dan al het voorgaande werk van Watson. Absoluut meesterwerk, m'n nummer 1 voor 2009.

Ben gekker op zijn oude albums moet ik eerlijk zeggen, maar die heb ik dan ook non-stop geluisterd en ken ik uit mijn hoofd. Een nieuw album is toch altijd weer even wennen. Een ding is zeker: deze man heeft talent en zijn muziek komt nooit je strot uit. als ik deze plaat opzet laat ik mij telkens weer meevoeren door de muziek, fenomenaal!

Om een of andere reden doet deze plaat mij toch minder dan zijn voorganger. Ik vind het iets te geforceerd, iets te gemaakt. Stem verlaagd naar 3,5 *

Ik kom momenteel vrij moeilijk een hele luisterbeurt door, maar ik voel wel dat er iets speciaals in zit. Ik zet door.

Ik had hetzelfde. Vond het moeilijk om het uit te zitten, maar de "potten en pannen-percussie" fascineerde me wel. En uiteindelijk is het voor mij een schitterende plaat.

Ik moet af en toe aan Tom Waits denken bij die instrumentatie, terwijl ik bij de stem eerder aan Sigur Rós moet denken.

Check zijn nu te downloaden nieuwe single-non album track- "sit down beside me" erg mooi!!!!

Nee, dachten de liefhebbers van Close To Paradise bij het horen van de opvolger Wooden Arms, dit is niet wat we van Patrick Watson gewend zijn. Dat is het inderdaad niet. Met meer verfijndheid gaat de band nu aan het werk. Ook de drummer, Robbie Kuster, laat zich meer gelden met onder meer geniaal potten- en pannendrumwerk in Beijing. Een prachtige groeiplaat.

Pindahaai

Deze vond ik vrijwel meteen 1 van de toppers van 2009, de vorige plaat heb ik heel vluchtig gehoord en bijna afgeschreven maar dit jaar ga ik me er meer in verdiepen, allemaal dankzij wooden arms.

Ik snap dus niet dat Close To Paradise "toegankelijker" klinkt voor veel mensen maar mss vind ik Wooden Arms wel zo goed door het geniale percussiewerk dat me heftig doet denken aan Tom Waits. enfin intussen is de vorige plaat ook met een serjeuze groeimarge bezig dus de eerste 2 platen zal ik de komende jaren ook zeker gaan beluisteren. tegen dat ik dan rond ben heeft Watson zeker wel een nieuwe plaat op de markt!

Na ze in 2009 4x te hebben gezien, begon het nu toch wel te kriebelen en ging dus maar eens op onderzoek of ze toevallig nog weer eens richting Nederland komen.. en wat blijkt Voordekunst is bezig om Patrick Watson richting Nederland te halen en wel voor een heel speciaal concert. Ze willen ze namelijk laten samen spelen met het Koninklijk Concertgebouw Orkest op Koninginnennacht in het Koninklijke Concertgebouw te Amsterdam!! Check de site voor meer informatie

Heel erg saai, heb er geen andere woorden voor.

Daarmee heb je ook al genoeg gezegd, dus dat komt goed uit.

Dat dacht ik ook....

Een heerlijk album om op te zetten tijdens een treinreis!!

Wat een juweel dit, vanavond weer is helemaal met de koptelefoon geluisterd, jointje erbij en genieten maar. Geen 1 overbodige noot, technisch perfect, met passie gebracht en damn wat een sfeer en creativiteit, echt smullen!

Down at the Beach, wat een heerlijk duister muzikaal tussendoortje ( kippenvel bij het einde )

Aangename luistermuziek met genoeg eigenheid om het interessant te houden, maar saaiheid ligt idd. wel op de loer.