IQ - Frequency (2009)

Wat deze plaat betreft, mijn score is redelijk aan de lage kant, omdat ik juist de vuur en vlam mis, van weleer.
Ik vind dit ook niet zo'n sterke plaat...
Maar ik kan nog steeds niet de overeenkomst met Ayreon horen...
Heeft Ayreon niet altijd van die rockopera's met duizenden gastzangers?

Ik ken beide artiesten en hun platen vrij goed, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik de link met Ayreon ook niet zo vrij snel hoor. Maar goed, ieder zijn eigen referentiekader.....

Wel merkwaardig, want zoals Ozric ook al zegt: er zijn zoveel zangers (m/v) bij Ayreon aangetreden dat niet echt één bepaald type zang kenmerkend is...

Het kwam vooral door de overeenkomst tussen Ayreon's Liquid Eternity en IQ's Ryker Skies (vanaf ongeveer 4:45). Een kleine deja vu.

Maargoed, het punt van originaliteit baseerde ik natuurlijk op meer. Er lopen gewoon veel bands rond die een vergelijkbare sound hebben.

Echt een groot fan van IQ kan je mij niet noemen, dit komt vooral door de zanger van dienst. Nu ken ik bij toeval het eerste nummer van de plaat en daarbij merk je toch wel dat Peter Nicholls qua stem en flink jasje heeft uitgedaan. Dat is slecht nieuws voor hem maar dan weer goed voor hem want het kan me nu wel bekoren. Het titelnummer vind ik fantastisch, zeer goede productie qua instrumentale prestaties een zeer dikke voldoende (die drums ).

Nu is mijn vraag aan de kenners hier of de rest van het album ook zo is en dat Nicholls ook overal het zelfde bereik heeft.

Naast frequency vind ik het album, op providence en ryker skies na, vooral futlozer. De stijl blijft wel aardig gelijk, maar op de drie nummers na frequency wordt het tempo behoorlijk terug geschroeft. The providence en ryker skies zijn overigens wel echte pareltjes.

Frequency heeft 1 van mijn gele sterretjes (The Province de andere), dus een beetje de uitschieter zal het wel zijn.

Maar Nicholls' zang is op de laatste platen wel een stuk beluisterbaarder dan vroeger (dan doel ik naast deze op Dark Matter en ook op het - jawel, gisteren - toch een beetje herontdekte The Seventh House). Over zijn kennelijke zanglessen in de jaren '90 is op dit forum ook al op de nodige plaatsen geschreven. Kennelijk hebben ze hun vruchten afgeworpen...

Op MuMe gaat men voor Subterranea (4,06*)
Op RYM gaat men ook voor Subterranea (3,81*), maar heeft Dark Matter de meeste stemmen.
Op prograchives gaat men duidelijk voor dit album (4,11*), maar ook daar heeft Dark Matter de meeste stemmen.

Enfin, Wake kon me maar matig enthousiast maken, maar dit album... wow! Niet alles is even goed en een heel is wel erg theatraal af en toe (duh... het is prog), maar wat een geweldig gitaar- en toetsenwerk af en toe. Hoewel de drummer nog wel het meest overtuigend is.

Waarschijnlijk heb ik deze band te snel opgegeven.

Volg deze band al wat jaartjes. Muzikaal vind ik ze goed, de vocalen vind ik wat minder. Favo albums zijn Subterranea en Ever. Dit album kocht ik destijds toen ie net uitkwam en ik met zeggen dat hij na flink wat luisterbeurten dicht bij die 2 favo albums uitkomt.

Ik vind het stiekem toch wel een heel mooie plaat. De sfeer die de plaat neerzet is een fijne. De gele sterren zijn gegaan naar Frequency en The Province

Wat een groeier is deze plaat toch. Elke luisterbeurt wordt ie beter.

Frequency maar ns aangeschaft. Destijds overgeslagen vanwege matige recensies. Zo op het tweede gehoor toch niet verkeerd. Ik durf wel voorlopig voor 4 sterren te gaan.
Nu alle studioalbums vanaf Ever in bezit.
Iemand nog tips voor de periode daarvoor? Is er een live of verzamelaar met highlights uit die periode?

Ik zou sowieso voor de eerste twee albums gaan. De twee die daarna kwamen laten een veel meer poppy geluid horen. Voor wat betreft live/verzamel platen kun je kiezen voor deze of deze al betwijfel ik of ze nog te krijgen zijn.

Dank voor de info. Ik ga maar ns op zoek!

Nog maar eens geluisterd, maar het blijft een beetje gek met deze plaat. De nummers klinken goed maar ze pakken me niet zoals de meeste andere platen van deze band.

Uitzondering voor de afsluiter Closer. Dat is de afgelopen jaren al een favoriet van me.

Prachtige ballad met een wederom een hemeltergend mooie tekst van Peter welke onderwerpen raakt die ik toch een beetje als rode draad doorheen het oeuvre van IQ ben gaan zien en mijn respect voor de man alleen maar doet toenemen.

Het zijn naast de geweldige composities en instrumentatie ook heel erg de teksten die deze band voor mij naar eigenlijk wel de allerhoogste regionen tillen.

Dit is een matige (voor IQ) CD maar de bonus DVD opgenomen in Zoetermeer 2007 maakt veel goed

heel goed album. De sound van Dark Matter, maar dan nog iets beter uitgewerkt. Door dit album ben ik eigenlijk meer geïnteresseerd geraakt in de band en ook eerdere albums gaan beluisteren. Frequency is uiteindelijk het album gebleken dat ik het meest draai.

Hoppa... een aanzienlijk deel van het IQ oeuvre zal nu ook op mijn stapeltje 'melodische rock' terecht gaan komen. Geweldige band! De inhaalslag, wat betreft deze formatie, zal uiteraard het begrotingstekort behoorlijk doen oplopen, maar met een beetje goed zoeken, aangevuld met strategisch inkoopmanagement, gaat het ook dit keer wel lukken.

Nee... het einde van deze muzikale reis is nog niet inzicht. Gelukkig niet, zeg! Maar ik heb, hoop ik, nog voldoende tijd!

Hoe en of de diverse albums zullen gaan bevallen kan ik op voorhand niet weten. Er staan maar twee albums op een van de bekende streamingdiensten. Maar ik vermoed dat ik geen al te grote buil zal vallen aan een blinde aanschaf dit keer. Tips ten aanzien van de nog eventueel aan te schaffen vervolgobjecten zijn uiteraard welkom!

Dit verrukkelijke album en het superieure The Road of Bones liggen dus al op die stapel!

Eigenlijk kun je alles wel aanschaffen (blind). Als je al iets links moet laten liggen zouden dat de albums met Paul Menel moeten zijn. (Nomzamo en Are You Sitting Comfortably?). Maar ook die zijn eigenlijk best te pruimen.

Hartelijk dank voor de info, uffing

Ik kom hier vanaf het enigszins teleurstellende want vrij matte en bijzonder "Genesissy" Dark matter. Die Genesis-invloeden zijn op dit album niet minder evident (de overeenkomst met Steve Hacketts gitaargeluid op Life support en The province, Peter Gabriels rauwe stemgeluid op Ryker skies...), maar verder is dit album een stuk feller en grilliger. De dynamiek tussen zacht en hard op het geweldige titelnummer zet mij meteen al op scherp, en de rest van de plaat houdt de aandacht goed vast, ook wanneer de sfeer op Stranger than friction en One fatal mistake aanzienlijk melancholischer wordt. Het laatste deel van het album sleept een beetje, maar het gemiddelde niveau blijft toch vrij hoog. Een mooi kleurrijke en volle plaat.

IQ is een band die ik redelijk laat ontdekt heb. Ondertussen is dit al de 4de plaat die ik in mijn bezit heb. Ook deze is weer grandioos goed. Vooral zeer aangenaam gitaarwerk vind ik. Het titelnummer is wel mijn favoriet nummer op deze plaat. En ja , ik hoor ook hier weer redelijk wat Genesis invloeden, maar eigenlijk stoort dit niet.

Topalbum.
Boeit van begin tót eind.Niet één slécht nr.
Progrock zoals het hóórt te zijn,vóór mij altans.
En wat n stem!

Geen verkeerde CD, maar vind het wel een stapje terug t.o.v. hun vorig album.
Ik mis hier een beetje het vuur. Het kabbelt lekker voort, maar zitten weinig uitschieters tussen.

Na Dark Matter verlieten 2 IQ-prominenten de band. nl. Martin Orford en Paul Cook. keyboards en drums.

Met Mark Westworth en Andy Edwards werd Frequency opgenomen. Tja...wat is het geworden ?

Het album haalt het niet bij Dark Matter of Ever. Maar het blijft wel IQ. De sound blijft hetzelfde alleen de composities zijn minder. Maar of dat aan de nieuwelingen ligt is de vraag. Ze spelen allebei de pannen van het dak.