U2 - How to Dismantle an Atomic Bomb (2004)

Hoe vaker ik t album luister, hoe meer ik denk dat City of Blinding Lights live een geweldige topper wordt.

Nog steeds een geweldige band, en hij gaat ook al weer vele jaartjes mee, en wat mij betrefd mag dat blijven ook. Voor mij gevoel kan het alleen nog maar beter worden met deze band, want als je dit album vergelijkt met de voorgaande is dit zeker weer een topper.
Vooral 'The Edge' blijft me verbazen, supergoede gitarist en ik denk dat stel dat hij ooit alleen zou beginnen hem dat zal lukken. Ook Bono schrijft steeds mooiere nummers.

Aldus een geweldig album van een geweldige band met zeker geen achteruitgang meer mogelijk. Sinds dat dit album is uitgekomen luister ik hem vaak, en nog steeds ik blijf steeds denken wat een goed album dit is!!!

Ze krijgen van mij met dit album 5*'en

Magertjes hoor...

Ben niet echt te spreken over dit album. U2 lijkt een beetje aan het herkauwen geslagen te zijn. Om de een of andere reden hebben een hoop bands de illusie dat ze terug kunnen (of zouden moeten) keren naar de sound die ze in een grijs verleden hadden. Ik ben zelf van mening dat bands niet naar een bepaalde sound toe moeten proberen te werken. Dat komt vrijwel altijd gedwongen en leeg over.

U2 heeft met 'how to dismantle an atomic bomb' een weergaloos album neer gezet. En eigenlijk besef je dat pas wanneer je het album echt oplettend gaat beluisteren. Vooral omdat je het idee krijgt dat je heb album al jaren in de kast hebt liggen...

"...de grootste kracht zit ‘m in de indrukwekkende, soms hevig ontroerende songs. Melodieën en refreinen voelen na één keer luisteren al als oude vrienden" ..zo schreef Oor, een van de vele muziekbladen die lovend sprak over het album.
En daar kun je het volledig mee eens zijn....

En het blijkt dat vele het daar mee eens zijn... de verkoop van 'htdaab' liep als een trein. En U2 staat 3 maanden lang voor uitverkochte stadions... ze wisten het centrum van New York vast te zetten door de duizenden fans die ze volgde terwijl ze al spelende op een vrachtwagen door de stad reden....

magertjes Marchel...???
wie doet het ze na dan???

Nou, luister eens goed naar Talk van Coldplay... Perfecte kopie van U2....

Tja, nadoen is op zich geen kunst. Wie overtreft ze is eerder de vraag..

Daar heb jij gelijk in, daar moet Coldplay zich nog lang en breed in bewijzen.

Nou, luister eens goed naar Talk van Coldplay... Perfecte kopie van U2.... [/quote]


...ik doelde natuurlijk op dat wat U2 allemaal berijkt heeft. Op de muzikale prestaties etc.
...dat zie ik Coldplay nog niet doen.

Dat weten we toch niet?

U2 was na zijn eerste twee platen toch ook niet de "booming business" die het vandaag is? Na October hadden ze een minder groot muziekklanten-bestand dan Coldplay na twee platen.

De grote klapper kwam er bij U2 toch ook pas bij The Joshua Tree? (na vier voorafgaande albums, en zes jaar gestaag opbouwen).

Dit is inderdaad een erg fijn album, lekkere achteroverleun-muziek. Maar verder ook weinig bijzonders. Erg jammer, want deze band kan veel beter.

De impact die hun albums begin jaren '80 hadden (War, 'The Unforgettable Fire'), lijken ze niet meer te kunnen evenaren. Hopelijk vindt U2 die passie, die diepgang ooit weer terug.

Sja - wat voorbij is voorbij, nietwaar

Ik geloof dat die "impact" van U2 begin jaren tachtig niet meer mogelijk is. Het popaanbod is danig versplinterd, gediversifieerd - Kijk maar 'ns naar de headliners van popfestivals als Pinkpop of T/W. Meestal wordt er gerekend op oude bekenden (mikken op "herkenning" of de "sfeer" zeg maar), omdat het gros van de muziekliefhebbers zich niet meer zo laten derigeren door de "vriendelijke" muziekdicatatoren (ik zeg maar wat: "Oor", "Humo", ...). Dat is goed, zéér goed voor de muziek, vermoed ik



Damn, nooit verwacht dat ik dit zou schrijven: maar passie vind ik maar een vluchtig element in popmuziek. Eigenlijk vind ik passie belemmerend; prefereer ik een pragmatische aanpak van emoties.

Kijk eens aan - hoe klinisch we wezen vandaag

Volgens mij krijg je pas een aanzet tot diepgang in popmuziek wanneer je niets verlangt (= dus geen passie) van popmuziek, maar alles verwacht

Vergeef me a.u.b. mijn stoutmoedig bericht van hierboven, moet nog steeds dit album beluisteren (én toch post ik een bericht - dat noemen ze nog 'ns durven )

Je durft zeker

Ik vind 'passie' wel belangrijk, maar misschien is het niet het juiste woord voor wat ik bedoel.

Ik wil gegrepen worden door de muziek in combinatie met de zang en tekst. Ik wil dat het opwinding bij mij teweeg brengt en dat het mijn bloed sneller doet stromen. En misschien is dat beperkend, maar ik zal ook nooit beweren dat ik een brede muzieksmaak heb, in tegendeel.

Maar wat bedoel jij met een 'pragmatische aanpak van emoties'? Ik kan me daar helemaal niks bij voorstellen...

Ik kon me daar tot voor een half uur ook niets bij voorstellen

Wat ik daarmee bedoel is: het beperken van met halfslachtige passie/lethargie/... (vul zelf uw favoriete emotionele toestand in ) bezwangerde kreten: dat kan zowel in de toon van de tekst liggen, of in het ritme van de muziek zitten: met andere woorden: een bepaalde gevoelsblubber word je opgedrongen.

Het schreeuwt in je gezicht, maar het pretendeert subtiel te zijn (ik zeg maar wat: een Dido die zingt over die witte vlag boven haar deur).

Iemand als een Bram Vermeulen is voor mij het prototype van een pragmatische aanpak van emoties in popmuziek: hij heeft ooit een liedje geschreven over een ambtenaar, die rustig zijn uurtjes klopt - hij lijkt Meneer Saai, maar op het einde van een lied onthult Vermeulen dat z'n dochter gestorven is.

Kijk, dan krijg ik het gevoel dat er op een "eerlijke" manier is omgesprongen met popemoties: Vermeulen schreeuwt niet over eeuwigdurende lethargie, hij heeft genoeg vertrouwen in de luisteraar - hij laat de luisteraar de muziek opvullen met z'n eigen emoties

Ik vermoed dat ik dat bedoel met een "pragmatische aanpak" van emoties: min of meer appelleren aan de emoties van de luisteraar, de artiest wil je niet overdonderen met z'n eigen gevoelens, "leegruimtes" laten in de emotionele opvulling van een nummer - zeg maar

En zeker niet zoals een Madonna nummers opvullen met van geldverlangen vervulde ersatz-emoties

(los van dit alles laat ik me bij tijd en wijle graag overvallen door opdringerige artiesten, zo inconsistent ben ik wel )

P.S. Zou het kunnen, mevrouw D., dat u met passie "hoorbare liefde voor het muziekambacht" bedoelde?

Mag Principes zijn er om over boord te gooien als het zo uitkomt


Yup, meneer Glass, dat bedoel ik er voornamelijk mee.

En nee, ik hou ook niet echt van zogenaamde emoties die worden uitgedrukt in van die nep-uithalen zoals C.Dion & Co. plegen te doen. Al ben ik wel zo inconsequent, dat ik de hartekreten van Madonna weer wel leuk vind.

Maar om even bij U2 te blijven. In hun vroegere nummers, zoals om een paar bekende voorbeelden te noemen: 'Sunday Bloody Sunday', 'I Will Follow', 'Pride' en 'Where the Streets Have No Name'; die nummers werden niet alleen maar gezongen, maar die barstten eruit. Die werden met volle overgave op de plaat geknald en als je ze hoorde leek het alsof je plotseling in een storm van muziek terecht was gekomen. Die beleving mis ik bij dit album van U2.

- herkenbaar.

En nog een nummer dat ik zowat als het pièce-de-resistance qua U2-uitgelatenheid betitel: A Celebration . Dat zou wel eens m'n favoriet U2 kunnen wezen, samen met The Ground Beneath Her Feet

Maar dit album - dat komt ooit wel eens

Leuk he? Als je het eens bent?

En inderdaad, voor dit album hoef je je niet echt te haasten

Het kan soms inderdaad leuk wezen

Maar meestal ben ik het soms helemaal niet eens met mezelf, kun je nagaan

Saaie riedels dit album. Alsof elk nummer precies zo ge-eikt moet zijn op U2 kenmerken. Ongeinspireerd broddelwerk.

Alsof 4 bejaarden in een heet Frankrijk onder een weldadige kastanjeboom wat nummers in elkaar flansen, maar de passie ontbreekt omdat het 40 graden is.

Zeg mar. Ik ben lief en goed en beloon dit nog met 2.5*

City of Blinding Lights doet imho wel aan die criteria.

[/quote]
Maar om even bij U2 te blijven. In hun vroegere nummers, zoals om een paar bekende voorbeelden te noemen: 'Sunday Bloody Sunday', 'I Will Follow', 'Pride' en 'Where the Streets Have No Name'; die nummers werden niet alleen maar gezongen, maar die barstten eruit. Die werden met volle overgave op de plaat geknald en als je ze hoorde leek het alsof je plotseling in een storm van muziek terecht was gekomen. Die beleving mis ik bij dit album van U2. [/quote]

...kan iedere eerlijke fan het wel mee eens zijn denk ik.
De vroegere songs kun je idd goed beschrijven als een storm van muziek, vol emotie, oprechte emotie.
En in veel gevallen zijn die emoties gerelateerd aan 'passie'. Wat niet erg is als het oprecht is.

Dat bedoel ik nou

Je kunt toch niet weten of het over "oprechte" emoties gaat?

Als een artiest glashelder staat te liegen, kan me dat geen barst schelen, zolang er maar iets te beleven valt

Dan zal je de politiek van de Lage Landen ook met interesse volgen is mijn gok

Je weet het niet altijd inderdaad, als een artiest geweldig goed kan lieggen niet in ieder geval. Maar ook dat is een kunst en in veel gevallen hoor je dan ook wel dat je naar "fake-emoties" aan het luisteren bent.
Als je net door een zeer droevige periode gaat, een familielid sterft bijvoorbeeld... Je emoties zijn op zo'n moment niet gespeeld, ze zijn echt. Hierdoor kun je emoties op een hele intense, oprechte manier verwoorden. En dat hoor je (vaak) terug in de song.

"oprechte emoties"

Dan denk ik altijd meteen aan een zwaar geëmotioneerde Bono in Bremen die Redemption Song opdraagt aan de Turkse slachtoffers van een aanslag in Solingen.

Het ligt aan mezelf, maar ik zou er toch problemen mee hebben. Als je dat soort leed gaat uitvergroten, wordt het bijna gebagatelliseerd.

Het heeft iets onwaarschijnlijk "goedkoop", vind ik. Popmuziek is naar mijn gevoel niet de plaats voor dat soort situaties.

Komaan zeg, een "popliedje" voor Turkse slachtoffers. 't Is net alsof er iemand onder je neus liters bloed verliest, dan kom je daar met traantjes in de ogen met een geborduurd wit zakdoekje:

Hier, om het bloed te stelpen

Ik dacht altijd dat engagement voortvloeit uit kunst zelf. Het lijkt me daarom nogal wanstaltig om bij entertainment (want dat is pop toch) het geëngageerde vlaggetje boven te halen. Het is ... wansmakelijk zelfs: je amuseert je pletter tussen de popnummers, vervolgens een minuutje denken aan de Turkse slachtoffers en dan ... amuseren we maar ons weer. Het is net alsof je op de discovloer even de glitterballen stil legt - "laten we even denken aan ..." - kopjes naar beneden - en vervolgens schakelen we de "feest!"-modus weer aan.

Leed laat zich verdomme niet verdunnen door halfslachtige sentimenten van een zich amuserende massa.

Maar - nog eens - dit zijn maar mijn bedenkingen

Dat het tussen de poppy liedjes door wordt gedaan is een gegeven, maar hij heeft er voor/tijdens het concert meerdere malen over gehad.
En bij bovengenoemde song had ie werkelijk tranen in zijn ogen en daar kwam geen ui aan te pas voor zover ik weet.

Een grappig artikel over dit album en over Bono....

http://www.thebestpageintheuni...