Archive - Controlling Crowds (2009)

Euh... is dat niet wat te kort door de bocht. Wat heeft Mr. Rosko de jaren tussen Londinium en CC gedaan? Nee, de echte talenten binnen Archive zijn denk ik toch wel Darius Keeler en Danny Griffiths. Zij zijn die de lijnen uitzetten en de nummers schrijven met wat bijdragen van de overige muzikanten.

Nee hele monotone rapper. Voor een enkel nummer wel aardig maar zou er niet aan moeten denken een heel concert van hem aan te moeten horen. En ook cker niet de mooiste nummers van de avond. Dat waren duidelijk bullets, controlling crowds en again.

Dan is het ook geen probleem toch? Voor alleen Rosko ben ik ook niet gekomen. Ik vind zijn tussenstukken alleen wel erg lekker wegluisteren en maken het geheel net dat beetje diverser.

Het is me opgevallen dat deze Archive plaat merkelijk meer stemmen krijgt dan z'n voorgangers... Heeft iemand daar een verklaring voor? Is er een mega promo campagne gevoerd rond dit album ofzo?

Valt me ook op. Ik denk dat het te wijten is aan het feit dat het een nieuwe plaat is. De (meeste) oudere albums van Archive zijn inderdaad ook erg goed, in het bijzonder lights en you all look the same to me. De opvolger controlling crowds part 4, die trouwens van een vergelijkbaar niveau is, krijgt blijkbaar ook veel minder aandacht.

Komt inderdaad doordat ie recent is, misschien meer MuMe bezoekers tegenwoordig, en als ik naar mijn eigen winkeltje kijk, ook nog nooit zoveel cd's verkocht van Archive als deze nieuwe, ook omdat ik hemzelf flink promoot, maar zeker niet door de platenmij in NL, die doen er niets aan...

Veel prog liefhebbers kijken op Progwereld.org en daar heeft ie een goede beoordeling gekregen...Maakt mensen nieuwsgierig denk ik...

Het jaar loopt ten einde. Controlling Crowds is voor mij de winnaar van 2009.

Dat ben ik dan helemaal met je eens.

Deze valt net buiten mijn top 10 van dit jaar, maar het blijft een mooie plaat. Blij dat ik hier kennis mee heb mogen maken, laatst draaide ik hem weer en ik geniet er altijd nog even veel van. Zelfs mijn moeder vindt dit een mooi album

Pink Floyd fan cker.

Beste plaat van 2009 - met ruime marge - met als absolute hoogtepunten Dangervisit en Collapse / collide. Over twee weken weer live, dit maal hopelijk ook de zangeres (was in Tivoli toch een beetje raar om naar een videoclip te kijken)

Ik vind dit album wel minder dan mijn kennismaking met Archive, het album uit 2002 You All Look The Same To Me. De nummers zijn wat meer losstaand en daardoor kom ik nooit echt in de muziek ofzo denk ik. De sfeer is hierdoor anders. Ik wacht nog even een paar luisterbeurten voor ik ga stemmen.

Heeft iemand die nummers die * er niet bij elk album opstaan?
Zijn die de moeite waard?

Ziggy007: Er zijn eerder al wat opmerkingen gemaakt over de * nummers. Zelf vind ik deze ook iets minder.

Minder, maar wat wel de moeite is is hun 4e deel van Controlling Crowds: klik . Zondag live te aanschouwen in een uitverkochte ab!

Wat blijft dit toch een fenomenale plaat! Sterker nog, hij wordt alleen maar beter. Eerste keer dat ik hem (half) luisterde vond ik hem niet echt goed, ik verloor al heel snel mijn aandacht. Maar de tweede luisterbeurt kon ik juist alleen nog maar mijn aandacht op de muziek vestigen. En sindsdien is deze plaat alleen nog maar beter geworden.

Zoals hier meer wordt gezegd doet deze plaat aan Massive Attack, Pink Floyd en Radiohead/Coldplay denken. Je hebt de heerlijke triphop-beats van Massive Attack, de mix van electronica en rock van Radiohead en de tripperigheid (is dat een woord?) van Pink Floyd. Dat is ook de kracht van dit album. Zó ontzettend gevarieerd dat het geen enkel moment verveeld. Sterker nog, ik draai deze vaak twee keer achter elkaar, wat ik normaal gesproken nooit doe, omdat er nooit een moment komt dat je er genoeg van hebt.

Eigenlijk zijn er geen zwakke broeders op dit album, maar ik ga toch even de sterkste vier nummers belichten. De eerste twee nummers zetten meteen de toon. Wat een heerlijke laatste twee minuten van Bullets. Maar de eerste van mijn drie favoriete tracks is Dangervisit. Wat een heerlijke opbouw heeft dit nummer. Je voelt de spanning al vanaf het begin en langzaamaan bouwt het op naar een geweldige climax, waar je lekker mee kan schreeuwen: Sing along, sing along, sing along, sing it! En dan ook nog eens die heerlijke rustige outro

Het volgende favoriete nummer volgt niet lang daarop. Eigenlijk zie ik Collapse / Collide en Clones als één nummer. Net zoals velen is dit hét hoogtepunt voor mij. Een blik op de tekst geeft al aan dat dit :

Too late,
They hate,
Too late,
They hate,
You've jaded,
They've faded
...

Opnieuw zit er weer een schitterende opbouw in dit nummer en ook dit is weer een van de velen heerlijke trips. Ik kan hier uren naar luisteren

De volgende vier nummers zijn ook weer schitterend, maar ze blinken niet uit. Maar dat doen de laatste twee wel overduidelijk, en dan met name het slotnummer. Ik kan me geen beter passend nummer bedenken als einde. Je krijgt er ook zo'n gevoel van "wauw, dit was het dan" van. Misschien een beetje onduidelijke beschrijving, maar het is echt zo'n typisch "einde-gevoel".

Zelfs de minste nummers (Words on Signs, Quiet Time) verdienen nog 4,5*, daarom heb ik hem nu in mijn Top 10 gezet, jammer voor Tortoise, maar zo'n meesterwerk als Controlling Crowds moet er gewoon in.

Amen ja Amen!

Deze stond hoog in mijn top-10 2009. Eigenlijk noemt Teunnis hierboven de meeste van mijn beweegredenen.....

Als je dit niet kent: ga dit luisteren!

Ik ben sinds kort bekend met de band en ook direct zwaar fan, zeker na hun optreden in de Melkweg in jan, maar vooralsnog vind ik dit album wat gelikter dan You All Look The Same To Me (heb ik op 4.5*), iets minder rauw. Maar vanwege je enthousiasme zal ik hem nog eens aandachtig opnieuw beluisteren, want in principe hoort dit hoger dan 4* te hebben...

Het nummer Pills is trouwens ook chill (staat trouwens sowieso op deel IV)

Wonderlijk. Voor het eerst in tijden heb ik een album gedownload. Deze dus. Beluisterd, prachtige momenten dus besteld en toch vraag ik me af wat dit gaat doen. En dat ligt aan de vocals op deze plaat. Varierend van prachtig (zo nu en dan) tot niet storend maar ook niet verheffend (zo nu en dan) tot ronduit irritant (dat is altijd te vaak). Met name die rappers verstieren de boel behoorlijk. Vind het niet bij de muziek passen.

Maar goed, na 1 x luisteren besteld en deze vraagtekens. Beetje dubbel dus. Ik kom er nog wel eens op terug na nadere bestudering van het gebodene.

Hoewel ik het een aantal maanden geleden nog erg goed vond, begint de lol hier een beetje van af te gaan. Dat heb ik niet vaak met albums, dus ik ben enigzins difuus. Ik heb het vandaag nog eens geluisterd en ik vond een aantal nummers nog steeds goed, maar een aantal begon mij ook echt te vervelen. En zoals ik al eerder heb gezegd hier, ik vind met name Collaps/Collide te lang duren. Zo zelfs dat het afbreuk doet aan het totale nummer. De genialiteit van het nummer verdwijnt daardoor. Maar goed, ik ben mijzelf aan het herhalen. Ik haal mijn stem nu nog niet omlaag, hangt af van een volgende luisterbeurt....

Hmmm, ik ben juist wel blij dat ze de tijd nemen. Ik vind de opbouw van vrijwel niets naar dat wereldrefrein nou net de grote kracht van het nummer eigenlijk.

Goed geschreven stuk van Teunnis .
En inderdaad lijkt Controlling Crowds een album dat nooit verveelt.

Dat zit hem ook in details. Neem bijvoorbeeld de overgang van Collapse/Collide naar Clones: zo mooi! Terwijl de achtergrond verspringt van mineur naar majeur loopt het woordje 'Collide' onveranderd door in Clones. Na circa 1 minuut past het naadloos in het vocale deel "I can see for miles in your eyes" etc. Daarna in het begin van "Clones of Yourself" waarbij de mineurstemming terugkeert. Pas wanneer de gitaren losbarsten -het nummer is dan al 2:30 onderweg- is het lijntje naar Collapse/Collide definitief verdwenen.

Na Noise vind ik het toch allemaal een stuk minder. De kracht van Craig Walker's stem blijft een gemis, voor de rest is het eigenlijk de bekende mix van triphop, downtempo, freaky pop en hier en daar rap. En dan komt het op een bekende conclusie: niks nieuws, maar toch wel bovengemiddeld lekker.

Na een vijftal luisterbeurten na elkaar in de auto (wat toch zo'n 6u40 duurt), gewoon verhoogd van 4 naar 5. Mijn eerste niet-'rock' plaat die een 5 krijgt. En niet onterecht. De opbouw van nummers, de variatie (hiphop, beats, rock, ambient, prachtige zang en harmonieën), de sfeer die wordt gecreëerd,... Elk nummer is anders en toch verlopen de overgangen zeer smoothly. Conceptueel dus zeer goed uitgewerkt, met die parts I, II, III. Collapse/Collide is waarlijk prachtig. Bloeit pas echt open na een goeie 5 minuten, maar wat ervoor komt, is ook al zodanig goed dat de 10 volle minuten nooit saai worden. Noch de ganse 78 minuten (!) die deze plaat duurt. Puik werk. Opvolger Part IV is ook van hoog niveau, maar mijn voorkeur gaat toch naar I-III. Overlaatst YLATSTM gekocht en die klonk op 't eerste gehoor ook al very nice.

Dit album doet me denken aan de zee. Een ijskoude zee, vol met ijsschotsen en waar het continu zachtjes sneeuwt. Ritmisch blijft het water op en neer golven, dan weer rustig, dan weer voel je de wind uit de verte aankomen waarna de zee begint de schuimen en de ijsschotsen met veel geweld tegen elkaar botsen en verbrijzelen. Dan kalmeert de zee weer, om rustig en ritmisch door te kabbelen. Het is een zee waar je, als je eroverheen zou varen, je het ene moment van de sneeuw die zachtjes je huid aanraakt kun genieten, een ander moment wordt je wild heen en weer geslingerd over het dek. Het blijft water met sneeuw, maar toch verandert het steeds. Het is een zee vol verassingen, wit door een dun laagje sneeuw en o zo mooi.

Dit is echt mijn muziek. Het hypnotiseert, het boeit en heeft een aantal verassingen in petto. Als je bij de eerste luisterbeurt na 3 nummers denkt het album door te hebben, zit je verkeerd. Zo wordt er ineens totaal onverwacht gerapt, dan begint ineens een vrouw te zingen. Ook verandert de zang, de ene keer klinkt het creepy, dan klinkt het weer warm. Bij vlagen doet dit inderdaad aan Radiohead (wat toch mijn favoriete band is) denken en aan nog meer geweldige bands, zoals hierboven al genoemd wordt. Toch is dit een heel fris geluid, een heerlijke combinatie van rock en electronics. Ik luisterde dit album laatst op de fiets, toen ik door de sneeuw reed, wat paste dat geweldig bij de sfeer van kou en sneeuw. Waar Sigur Rós voor mij de donkere winterdagen vertegenwoordigt, waarin je moedeloos wordt van de kou en de duisternis, is Archive's Controlling Crowds voor mij de kant van de sneeuw en het ijs, die het licht fel reflecteert zodat het soms bijna pijn aan je ogen doet, terwijl de koude sneeuw neerdaalt. Soms lijkt de sneeuw lieflijk met je mee te gaan terwijl je vooruit fietst, dan weer lijkt het je ogen aan te vallen doordat de scherpe wind het erin blaast.

Mooie recensie, Niels. Je hebt me aardig benieuwd gemaakt naar deze plaat.

Kei mooi geschreven, je vertelde laatst ook al zo enthousiast over deze plaat en je hebt het mooi verwoordt

Inderdaad, en vergeet ook de recensie van Teunnis niet.

Dank jullie wel , ik kan dit album iedereen aanraden, ik zou hem zeker beluisteren.