Guns N' Roses - Appetite for Destruction (1987)

Je zegt gister dat dit je enige album is van deze band, maar in 2006 suggereer je door te zeggen dat je dit het beste album van GNR vind, dat je hun hele catalogus kent, want om te weten of dit hun beste plaat is zou je de hele discografie gehoord moeten hebben. Ik betwijfel toch echt of je deze plaat wel echt van begin tot eind hebt gehoord, of dat je op basis van dat er af en toe een nummer op de radio te horen is jij jouw oordeel hebt klaarliggen, en dan zou die halve ster inwezen ongeldig zijn. En als dit wel echt jouw enige plaat van hun zou zijn, dan heb je verder geen vergelijkingsmateriaal waardoor je er geen serieuze stem op uit zou kunnen brengen, omdat je niet kunt vergelijken met hun andere platen. Niet dat het mij wat uitmaakt hoor, maar je spreekt jezelf nogal vaak tegen, twijfelt vaak omdat je soms berichten verwijderd, of steeds weer veranderd en aanpast

Onzin natuurlijk!
Musicmeter bepaald nooit of je een plaat helemaal luistert, dat bepaal je zelf. Ik kan mij voorstellen dat je een plaat half geluisterd hebt en dan tot de conclusie komt of iets wel of niet je ding is.

Nooit gedacht dit aan iemand te moeten vertellen. Maar bij deze dan:

Je hoeft een album niet te hebben om het te kunnen beluisteren, ricardo.

Lees de gedragsregels er eens op na, deric. Om te mogen stemmen moet je wel degelijk een album geheel beluisterd hebben. Al kan niemand dat controleren natuurlijk.

Daarom is dit een regel waar je niks mee kan. Nooit begrepen.

Sterker nog, ik denk zelfs dat velen OK Computer 5 sterren geven omdat dit wel interessant kijkt, maar dat lang niet iedereen de hele plaat kent.

Wat een drukte weer omdat iemand er een halve ster opplakt. Er gaan geen hertjes dood bij het geven van een laag cijfer.

Bambi's moeder wel!

Arme Bambi.

Valt mee toch, het zijn alleen maar verschillende meningen op een muziekforum, en discussie schijnt de bedoeling van deze site te zijn

Ga jij nou maar lekker fietsen op jouw elecktrisch aangedreven fiets!

In de loop der jaren ben ik een beetje Guns N' Roses-moe geworden en dat is vooral omdat vaak telkens net diezelfde nummers worden gespeeld. Paradise City en Welcome to the Jungle... Het zijn allebei geweldige nummers, maar ik heb ze met mijn leeftijd van 30 jaar toch al meer dan genoeg gehoord. Er is natuurlijk nog een derde nummer dat met de regelmaat van de klok wordt gespeeld, maar die gitaarriff uit Sweet Child o' Mine ben ik echter nog altijd niet beu en kan ik tot op dit moment voor eeuwig en altijd blijven horen. En wat ik ook nog niet beu ben, is de rest van deze plaat! Het verbaast me elke keer weer opnieuw wat voor kwaliteit er op dit debuut van deze Amerikanen te vinden is, om de een of andere reden veralgemeen ik het te vaak tot de hierboven genoemde nummers. Ik blijf ook een enorm zwak hebben voor My Michelle met zijn geweldig donkere tekst en ik heb altijd gedacht dat het een soort van antwoord was op het lieflijke Michelle van The Beatles, maar het blijkt dus op een echte Michelle (Young, een vriendin van het toenmalige lief van Slash) te zijn gebaseerd. Verder genoeg stevige rockers waarbij je niet kan stilzitten en het werd jammer genoeg ook meteen het beste album van de band. Lies heb ik altijd een wat vreemd tussendoortje gevonden en ze hadden gewoon het beste materiaal uit Use Your Illusion moeten combineren tot één plaat. Ben ik trouwens echt één van de weinige die You're Crazy een dijk van een nummer vind? Die wall of sound die je halverwege in het gezicht mept... Heerlijk om hiermee dit bericht af te sluiten!

Het maakt je kennelijk wel uit, anders zou je er niet zo’n lap tekst aan besteden (grapje). Als Hans hier 0,5* aan geeft dan ga ik er vanuit dat hij de plaat goed genoeg kent om dat voor hemzelf te onderbouwen. Ik ben al ruim 17 jaar user op deze site en heb in al die jaren echt wel op platen gestemd, en platen becommentariëert waar ik me nu echt geen noot meer van kan herrineren of waar ik niks meer aan vind. Son, Ambulance - Euphemystic is zo’n voorbeeld. Ik heb er ooit 4* voor gegeven en er wat van gevonden maar ik kan me er letterlijk geen noot meer van herinneren. Ik ben trouwens wel oprecht nieuwsgierig waarom Hans Appetite zo tenenkrommend vind? Er zit volgens mij toch we genoeg kwaliteit in om hier meer dan 0,5 voor te geven (vind ik). Maar ieder zijn smaak iemand hoeft zich niet te verantwoorden voor zijn stemgedrag. Ik ben alleen wel nieuwsgierig Hans.

Ik ook

Nieuwsgierig naar wat Eddie? Ik heb vrijdag 24 juni jl. om 21.39 uur gereageerd op een bericht van medegebruiker pescodicha. Daarmee is van mijn kant alles gezegd over "Appetite for Destruction".

Oh die reactie dat je een sigaar gaat roken, en liever naar Frans Bauer luisterd. Ik was oprecht nieuwsgierig waarom je 0,5* ster geeft. Maar gezien je reactie heb je weinig zin om het te onderbouwen. I rest my case.

Mooi verwoord Metalfist. Veel mensen geven aan dat ze de bekende nummers van dit album te vaak gehoord hebben, maar luister dan naar de andere nummers denk ik dan. Zoveel kwaliteit, ook als je bedenkt dat dit een debuut album is.

Bij mij zie je vier sterren staan. Daar kan je wel uit afleiden dat ik met plezier naar de andere nummers luister.

4* dat is maar 80%, er zijn dus zowiezo 2 nummers die je niks vind, en misschien wel 3 nummers om op een 4* gemiddeld uit te komen, maar dat zal ongetwijfeld een kwestie van smaak zijn!

Aparte manier van stemmen hou je erop na

Ooit gekocht vanwege "Paradise City" en "Sweet Child o' Mine". Voor mij zijn beide nummers ook meteen de hoogtepunten van het album.

Overige nummers op het album vind ik wel aardig, maar meer helaas ook niet.

Dit heb ik destijds goed geformuleerd.
Ik heb nu de box eindelijk eens beluisterd en waardeer dat ongepolijste veel meer dan ik toen deed.
Oftewel tijd voor de volle mep qua score.

Hans geeft aan niet dement te zijn, maar heb sterk het idee dat hij denkt dat wij dat wel zijn. Aangezien erbij elk Guns n rosés album om haverklap gal gespuugd word

Ik heb nog steeds mijn trek in dit album niet verloren. Al bij de eerste tonen van de opener word ik welkom geheten in een heerlijke chaos. De muziek is gruizig en smerig, soms kan het allemaal heel makkelijk zijn. De vaart zit erin, je stapt op de trein of blijft achter, ik kies voor de eerste optie. De heren zijn erop uit om mij te pakken te krijgen en dat is ze gelukt. Ook bij de volgende track word ik niet met rust gelaten, stiekem wil ik dat ook helemaal niet, zeker als Slash zijn solo halverwege inzet ga ik voor de bijl. Tegen die tijd ben je aanbeland in Eden waar het beter toeven is dan ergens anders. Maar schijn bedriegt als het leven voorbij komt van mijn meisje, het is de onderkant van het leven waar de donkere kanten de bovenhand krijgen. Desalniettemin blijf ik aan je denken, je bent mijn lieve kleine meid. Maar je houdt van actie en ondanks mijn aandacht en mijn liefde voor jou zoek je een ander soort bevrediging. Je bent van God los. Toch heb ik hoop, we kunnen het op jouw manier doen of zoals ik het wil, het gaat zoals het gaat. Ik mag dan jong zijn en jij bent een spetter, ik ben niet naïef, ik weet wat er te koop is.

Je was ooit mijn eerste liefde, je kwam tot mij op het moment dat ik nog braaf de top 40 afging. Je opende echter een wereld voor mij waar ik nog bijna geen weet van had. Mijn liefde voor een gitaar, drums en een basgitaar was geboren. Hoewel ik je nu nog maar weinig op de draaitafel leg is je invloed op mijn muzikale voorkeur onmiskenbaar.

Vanavond naar één van de Thor films gekeken waarbij de muziek vooral bestond uit de drie ‘bekende’ nummers van dit album. Kwam meteen een mooie herinnering aan dit album naar voren.

Stel je voor: drie jongens, alledrie 19 jaar, vrijgezel, samen op vakantie en alledrie heten ze Jeroen. What are the odds?

En de locatie is Mimizan-Plage, ergens onder Bordeaux, een kustdorpje aan de Franse kust waar vele campings vol met hormonen zaten. Weinig geld op zak, totaal geen verantwoordingsgevoel voor wat dan ook en volledig overtuigd van onszelf. Wat voor een meer ingrediënten wil je nog meer hebben voor een geweldige vakantie ? Wel.. De muziek van dit album !

Dus drie jongens komen het strand op waar de zomerse zon alle mooie meisjes aan het opwarmen was. Vanuit de oceaan prachtige natte golven die op het droge zand beukten in een niet te stoppen ritme..

Ghetto blaster op mijn schouder, cassettebandje in dat batterij vretende ding en ik klik op de ‘play’ knop. Volume op 10. Here we are… Welcome to the jungle..

En dan een gillende Axl Rose, snerpende gitaar van Slash en de hitsige drums en bass als een op en neergaande pomp.

Ik zie nog de vluchtende gezinnen met jonge kinderen snel een rustigere plek opzoeken ver weg van die kloteherrie. Maar de meisjes, die bleven liggen, wierpen eens een blik op ons, zich al bruinend in de zon en zich insmerend met de zachtste olie die naar zomerse verlangens rook. Die luisterden dwars door die heavy muziek heen. Draaiden zich nog eens om, draaiden toch weer terug en keken nog eens wat beter naar die drie jonge mannen die een week lang een feest wilden gaan beleven. Aan hun steeds dichterbij komende poses merkten we dat ze daar ook zin in hadden.

Het was nog een week lang onrustig daar op de stranden van Mimizan-Plage. En reken dat ook maar voor de nachten daar…

Heerlijk album vol herinneringen ! En ergens diep van binnen zijn we nog alle drie zo. Die meisjes van toen ook…?

Stoer wel.

Bazen album.

Brrrr nee dit draai ik echt nooit meer
Verschrikkelijke stem heeft die kerel toch. Is nu helemaal een rariteitenkabinet geworden

Vandaag is het album jarig, 36 alweer.

Blijkt dat dit album niet slecht heeft verkocht sinds 1987, meer dan dertig miljoen stuks lees ik hier en daar, kun je je dit vandaag de dag voorstellen? Wie zou nu nog dergelijke getallen over de minder talrijke toonbanken kunnen hijsen? Het zijn andere tijden.

Een blik op mijn stemmen voor 1987 levert nul albums op met vijf sterren en een select gezelschap van zes albums met vierenhalve sterren, waaronder dit debuutalbum van een bont gezelschap uit Los Angeles. Het woord genre vind ik nog altijd een lelijk woord, hoe omschrijf je hier hun muziek (niet hun imago, dat kan me niet schelen). Ik vind het een iets stevigere en scherpere versie van Aerosmith, meer loeiharde Hardrock met een hoek af dan de Rock van Aerosmith maar met een vleugje minder humor.

Het woord is gevallen: imago. Aan de hand van hun imago (zie ook de documentaire The Story of the Songs) zou ik dit met geen tang hebben vastgepakt in 1987 of later, maar met de muziek is toch niets mis mee. De twaalf songs op dit album halen toch een hoog niveau met een flink aantal uitschieters: Welcome to the Jungle, Paradise City, My Michelle, Think About You (!), Sweet Child o' Mine en Rocket Queen.

Een nieuwe luisterbeurt deze morgen laat me een album horen dat zijn dikke financiële en artistieke sporen heeft verdiend, wat er later ook moge gebeurd zijn intern. Ze hebben iets te hard gereden op de snelweg der roem om een paar keer flink uit de bocht te vliegen. Dit album is een klassieker der Vuige Rock ingezongen door zanger met een apart stemgeluid (en karakter).

Ik sluit af met een anekdote: ik heb ze live gezien op 11 juli 1993 op het festivalterrein van Werchter naar aanleiding van de Use Your Illusion tour, de supportacts waren Brian May (tegenvaller) en Suicidal Tendencies (tour voor het album The Art of Rebellion en meevaller). Ik heb geen idee meer of en hoelang Axl Rose ons heeft doen wachten om te verschijnen...

https://www.youtube.com/watch?v=myzts1HR7QQ

Gemaakt met A.I. maar Rock & Roll Guns N Roses klinkt eigenlijk best leuk...

Dit is een lastige plaat voor mij om te beoordelen. Ik vind de nummers Welcome to the Jungle, Paradise City, My Michelle en Sweet Child O' Mine, goed te pruimen. Echter, de rest is niet om aan te horen. Wat een herrie van gitaren en geschreeuw. Daarom houd het bij 2.5 sterren, net onvoldoende.

Hoe vaak heb je hem beluisterd? Je noemt nu alleen de bekendere nummers. Voor veel mensen echter bleek het een groeialbum.

Appetite was het eerste plaatje waarmee ik aanraking kwam met het ruigere rockgenre.
Als puber vond ik het een bak herrie met het gekrijs van Rose als opvallend kenmerk.
Er ging maar korte tijd overheen tot de plaat mij volledig overtuigde. En nee, het was niet Sweet Child O' Mine dat mij over de streep trok.
De heerlijke opener, het fantastisch stuwende Mr. Brownstone, de treurige lyrics van My Michelle of het in mijn ogen onderschatte Rocket Queen.
Appetite bleek het wat ingedutte hardrock genre een flink schop onder de kont te geven, smerige sleaze rock, in your face. De hysterische vocalen van Rose droegen alleen maar mij aan het karakter van de schijf.
In mijn ogen nog steeds een mijlpaal.
Mijn advies; geef het even de tijd en je gaat voor de bijl.