Guns N' Roses - Appetite for Destruction (1987)

Na verloop van tijd valt deze toch wat magerder uit dan hij in mijn herinnering was. Enkele erg goede songs, maar toch ook heel wat logge nummers waar maar geen vaart in lijkt te komen, mede door de nogal middelmatige ritmesectie. De zang van Axl Rose zal zeker niet iedereen bevallen, al vind ik het persoonlijk goed bij de muziek passen. Het hier al vaak vermeldde gitaarspel van Slash is uitstekend, zeker op de topper 'Sweet Child O Mine'. Een ander hoogtepunt is de afsluiter 'Rocket Queen', zo'n nummer dat echt ergens heen gaat. Ik zit wat te twijfelen tussen een 3* enerzijds (productie is wel erg lomp) en een 3,5* anderzijds, en de uitstekende uitschieters verleiden me dan toch voor dat laatste.

Dit is een schat van een album, Guns 'N Roses is één van de beste groepen die er zijn, en dit album bevat één na één sterke songs.

Het belang van Sweet Child O' Mine.

Iedereen kent het wel.
Middelbare school.
Eindejaarsfeestje.
Zo'n onbereikbare chick.
Geblondeerde haren met bewuste uitgroei.
Onschuldige donkerbruine ogen.
Maar ondertussen het meeste ervaring op seksueel gebied.
Peuk in de mond.
Strakke spijkerbroek, te hoge hakken.
Achterop de motor van haar drie jaar oudere vriend.
Onbereikbaar voor al je klasgenoten.
Dus nergens voor te schamen.

Tien jaar later.
De kleur van de kijkers verspreid zich over het gelaat.
Donkere wallen verraden een geleefd leven.
Zonnebrandhemel camoufleert de aangetaste huid.
Nicotine heeft zijn sporen na gelaten.
Ongezond mager.
Parelwitte tanden verkleurd tot een vergeelde ruïne.
Glimlachend met de mond gesloten.
Gouden jaren achter zich gelaten.
Schoonheid opgeofferd tot een roemloos bestaan.

Juist die kwetsbaarheid spreekt mij aan.
Sprankelend gitaarspel doet mij terug verlangen.
Onbevangen in het leven.
Lachen om buurtgenoten die de dertig passeren.
Vastgeroest in de dagelijkse gang.
Halverwege komt Slash met de overgang.
Grimmiger geluid omgetoverd tot een van de mooiste solo’s ooit.
Vervolgens de vraag waar het naar toe zal leiden.
Angst en onzekerheid.
Back To The Future geworpen.
Gejammer uit de gitaarsnaren.
Onmogelijk gevecht tegen de ouderdom.

Woonachtend in een metropool.
Dagelijks in dezelfde sleur naar het werk.
Files leiden langs verdorde stukken natuur.
Gasdampen verkleuren het straatbeeld.
De hel in het klein.
Met uitgebluste huisvrouwen.
Terwijl je voor het zoveelste uur in slow motion de kilometerpaaltjes telt.
Op de radio weerklinkt.

Take me down to the paradise city
Where the grass is green
And the girls are pretty
Take me home (Oh, won't you please take me home)

Thuis is een gepasseerd station.

Tja, Guns N' Roses en hun "Appetite for Destruction". Is het nu "goed" of "fout". Wie zal het zeggen. Maar dit album kwam op het moment van de release wel als geroepen. In de met synthesizers overheerste jaren '80 was dit een verademing. Mijn muzieksmaak is meer verschoven richting de blues, maar een goede rockplaat is nog steeds welkom. Iedere keer als ik "Appetite for Destruction" hoor krijg ik toch wel een glimlach op mijn gezicht. Ongecompliceerde rock gemaakt door een band met een "fuck you" attitude. De band bestaat niet uit muzikale genieën (ik heb de ophef omtrent Slash nooit zo begrepen, zeer goede gitarist, maar wat mij betreft niet eentje met een unieke sound), maar in deze samenstelling rocken ze het glazuur van mijn tanden. Hoogtepunten zijn "Welcome to the Jungle", "Paradise City", "Sweet Child O' Mine", en "Rocket Queen" (wow die groovende bass intro gevolgd door die riff). Heerlijke "guilty pleasure" rock plaat en lekker om zo af en toe nog eens lekker om uit de speakers van je auto of van je home stereo te laten knallen.

En daar was in 1987 ineens een hele echte rauwe gore hardrockband. Heel wat anders dan de gladdere meer commerciële rockmuziek uit the USA die toen hoog scoorde. Ik zag ze voor het eerst met de videoclip van Paradise City, die ze gelukkig bleven uitzenden op MTV. Wat een fans, wat een energie en wat een steengoed nummer zeg. En dat vind ik 25 jaar later nog steeds.
Als je dan het album koopt en dat blijkt ook vol met dit soort fantastische rockmuziek te staan, dan weet je niet wat je hoort. Natuurlijk allereerst Sweet Child O' Mine, wat ik ook nog steeds briljant vind. Vrij recent speelde Slash deze nummers nog in Paradiso, wat gelijk werd afgebroken: stunning goed!

Het hele album loopt als een (Night-)train. Welcome to the Jungle van Guns 'N Roses. Er staat geen misser op, Axl gilt, zingt en krijst geweldig en Slash zijn gitaar is onovertroffen. Ik moet zeggen dat zijn gitaarsolo's wel heel erg prettig zijn om naar te luisteren en (ook) een basis vormen voor de hoge kwaliteit van Appetite for Destruction.

Hoe goed is het? Het album staat niet voor niets hoog in de top 250 van Musicmeter en ik heb 'm in mijn top 10. En ook ik hoorde in 1992 tot die fans bij een werkelijk fantastisch concert in De Kuip, waar ze lieten horen dat ze live ook zo goed waren. Uiteindelijk werden ze door de politie van het podium verwijderd, ze wilden niet stoppen met spelen.

Een schop onder hun ass konden de vaandel dragers in die tijd van American Rock n Roll (zo als Bon Jovi, Aerosmith en Van Halen) krijgen van bad guy Axl Rose. Rock N Roll was braaf geworden en daar zouden de heren van GnR wel eens even verandering in brengen.
Een charismatisch collectief ruig uitziende heren onder leiding van humeurige Axl Rose en Muppetachtige Slash brachten de ware RnR weer terug in de hitparades. Vuige, Rauwe, Harde en niets ontziende Rock van de bovenste plank gebracht met een attitude van "Fuck It All". Alleen al doordat de originele cover van het album, het schilderij van Robert Williams "Apetite For Distruction" snel na de release van het album werd vervangen door een minder aanstoot gevende afbeelding van een kruis met de 5 bandleden ontworpen door Bill White Jr. als tatoeage de nieuwe cover werd was wel duidelijk dat de platen maatschappij er wel brood in zag. Dit "nieuwe" geluid kon wel eens voor heel wat commercieel succes gaan zorgen.
En een Commercieel succes werd het zeker alleen al in de VS verkocht het album in het eerste jaren meer dan 15 miljoen exemplaren en dat is natuurlijk niet geheel verwonderlijk want het is een krachtig bewijs dat de "echte" RnR nog springlevend was, het vuurtje moest alleen even worden opgestookt.
En dat is precies wat GnR deed met hun overdonderende album Apetite For Distruction een krap uur van de meest vette en strakke RnR nummers met geweldige drumpartijen, magnifieke gitaarriffs en natuurlijk het schreeuwen en krijsen van Axl. Het album dendert als een RnR-Express voort overal dreigt het uit de bocht te vliegen maar behoud steeds zijn koers 12 nummers lang.
Pure klasse een stoot adrenaline waar je U tegen zegt. Prijs nummers allemaal maar in het bijzonder Welcome to the Jungle, Paradise City en het iets "rustigere" Sweet Chil O' Mine.

Ik kende Paradise City al wel en vaag Sweet Child O' Mine, maar heb de groep pas verder leren ontdekken via Knockin' on heavens door. Anno 1987 was ik 9 jaar en zonder internet leerde ik muziek kennen via mijn ouders, vrienden en familie. Dan moet het al lukken als de juiste muziek daar tussen zit. En was het misschien nog te vroeg voor het betere werk. Waar de cd's Use your illussion I en II vooral de creatieve kant tonen van Guns n' Roses, is Appetite for destruction puur muzikaal hetgeen waar de groep voor staat. Nog niet met het idee dat het een supergroep zou worden, maar wel met een brok zelfvertrouwen en zin om hun eigen ding te doen. Het is dan ook een mix van hardrock, heavy metal en zelfs blues en punk geworden. In mijn ogen ook met een topbezetting aan muzikanten. En ook al was Axl Rose de frontman, ze kwamen nog meer over als groep dan als Axl en friends.

Ondertussen helemaal verkocht aan dit album dat nog af en toe eens opstaat. Het blijft genieten en ook al heb ik de groep nu 2 keer live gezien in de nieuwe bezetting met Axl Rose, Dizzy Reed en friends, heb ik toch spijt dat ik te laat geboren ben om hen in die ouwe bezetting bezig te zien. Het blijft een droom...

Dankzij een oudere neef, een grote fan van deze band, kwam ik al vrij vroeg in aanraking met de muziek van Guns n’ Roses. Het zal ergens in 1990/91 geweest zijn, nog voor de release van het tweeluik Use Your Illusion. Ik kan me nog herinneren dat ik Paradise City als achtjarige knul helemaal geweldig vond, uiteraard nog niet wetend waar de teksten over handelden. Voor de rest staat me niet zo veel bij van deze eerste kennismaking, maar toen ik enkele jaren zelf genoeg zakgeld had werd Appetite for Destruction een van mijn eerste cd’s die ik kocht.

Gedurende mijn hele tienerjaren heb ik Appetite helemaal grijsgedraaid, maar daarna heb ik ‘m nog maar weinig opgezet. Vele jaren gingen voorbij, tot ik enkele maanden geleden besloot om ‘m weer eens te draaien. Dat werd een feest van herkenning, met als gevolg dat ik mijn beoordeling vehoogd heb. Met name de hits als Welcome to the Jungle, Sweet Child O’Mine en uiteraard Paradise City staan ruim 30 jaar later nog steeds als het spreekwoordelijke huis. Dat is naast de verfrissende, originele opzet ook te denken aan de karakteristieke zang van Axl en het enthousiasme van de band. Het allersterkste nummer is voor mij het epische Rocket Queen, dat rustig begint maar groots en meeslepend eindigt. Ook songs als Mr. Brownstone, Nightrain en Think About You behoren tot mijn favorieten, hoewel er eigenlijk geen enkel nummer in negatieve zin uitspringt.

Tekstueel hebben de songs niet zo veel om het lijf, maar dat zoek ik ook niet bij Guns n’ Roses. Nee, dit is een verfrissende plaat die de tand des tijds redelijk goed heeft doorstaan: 4*.

In de loop der jaren ben ik een beetje Guns N' Roses-moe geworden en dat is vooral omdat vaak telkens net diezelfde nummers worden gespeeld. Paradise City en Welcome to the Jungle... Het zijn allebei geweldige nummers, maar ik heb ze met mijn leeftijd van 30 jaar toch al meer dan genoeg gehoord. Er is natuurlijk nog een derde nummer dat met de regelmaat van de klok wordt gespeeld, maar die gitaarriff uit Sweet Child o' Mine ben ik echter nog altijd niet beu en kan ik tot op dit moment voor eeuwig en altijd blijven horen. En wat ik ook nog niet beu ben, is de rest van deze plaat! Het verbaast me elke keer weer opnieuw wat voor kwaliteit er op dit debuut van deze Amerikanen te vinden is, om de een of andere reden veralgemeen ik het te vaak tot de hierboven genoemde nummers. Ik blijf ook een enorm zwak hebben voor My Michelle met zijn geweldig donkere tekst en ik heb altijd gedacht dat het een soort van antwoord was op het lieflijke Michelle van The Beatles, maar het blijkt dus op een echte Michelle (Young, een vriendin van het toenmalige lief van Slash) te zijn gebaseerd. Verder genoeg stevige rockers waarbij je niet kan stilzitten en het werd jammer genoeg ook meteen het beste album van de band. Lies heb ik altijd een wat vreemd tussendoortje gevonden en ze hadden gewoon het beste materiaal uit Use Your Illusion moeten combineren tot één plaat. Ben ik trouwens echt één van de weinige die You're Crazy een dijk van een nummer vind? Die wall of sound die je halverwege in het gezicht mept... Heerlijk om hiermee dit bericht af te sluiten!

Blijkt dat dit album niet slecht heeft verkocht sinds 1987, meer dan dertig miljoen stuks lees ik hier en daar, kun je je dit vandaag de dag voorstellen? Wie zou nu nog dergelijke getallen over de minder talrijke toonbanken kunnen hijsen? Het zijn andere tijden.

Een blik op mijn stemmen voor 1987 levert nul albums op met vijf sterren en een select gezelschap van zes albums met vierenhalve sterren, waaronder dit debuutalbum van een bont gezelschap uit Los Angeles. Het woord genre vind ik nog altijd een lelijk woord, hoe omschrijf je hier hun muziek (niet hun imago, dat kan me niet schelen). Ik vind het een iets stevigere en scherpere versie van Aerosmith, meer loeiharde Hardrock met een hoek af dan de Rock van Aerosmith maar met een vleugje minder humor.

Het woord is gevallen: imago. Aan de hand van hun imago (zie ook de documentaire The Story of the Songs) zou ik dit met geen tang hebben vastgepakt in 1987 of later, maar met de muziek is toch niets mis mee. De twaalf songs op dit album halen toch een hoog niveau met een flink aantal uitschieters: Welcome to the Jungle, Paradise City, My Michelle, Think About You (!), Sweet Child o' Mine en Rocket Queen.

Een nieuwe luisterbeurt deze morgen laat me een album horen dat zijn dikke financiële en artistieke sporen heeft verdiend, wat er later ook moge gebeurd zijn intern. Ze hebben iets te hard gereden op de snelweg der roem om een paar keer flink uit de bocht te vliegen. Dit album is een klassieker der Vuige Rock ingezongen door zanger met een apart stemgeluid (en karakter).

Ik sluit af met een anekdote: ik heb ze live gezien op 11 juli 1993 op het festivalterrein van Werchter naar aanleiding van de Use Your Illusion tour, de supportacts waren Brian May (tegenvaller) en Suicidal Tendencies (tour voor het album The Art of Rebellion en meevaller). Ik heb geen idee meer of en hoelang Axl Rose ons heeft doen wachten om te verschijnen...