Elbow and the BBC Concert Orchestra - The Seldom Seen Kid Live at Abbey Road (2009)

Mja, puur tekstueel vind ik er zelf helemaal niks zoetsappigs aan. En je zei ook gewoon dat je alledrie niks vond hoor... Maar ik zal wel een andere definitie van zoetsappig hebben dan.

Puur de tekst beoordelen is niet mogelijk, vind ik. Zeker als je het nummer al (meerdere keren) hebt beluisterd. Net zoals een boek lezen waarvan je de film al hebt gezien. Je fantasie wordt (zwaar) beperkt, omdat je immers al weet hoe het eruit ziet.

Volgens mij is het dan ook eerder oorzaak-gevolg dat ik de tekst saai vind.

Ach ja, puur persoonlijke beleving zullen we maar zeggen. Ik kan me ook nog wel voorstellen dat als chevy93 Weather to Fly muzikaal geweldig had gevonden, de tekst veel minder had uitgemaakt (maar nou doe ik een aanname).

Voor mij zijn het juist de teksten in combinatie met de(ze) muziek die dit zo'n topper maken. Ook als ik me niet echt in de betekenis verdiep vind ik nog dat Guy Garvey mooie woorden gebruikt en ze in precies de goede volgorde zingt (eh... mooie zinnen dus?). Zoals daar bijvoorbeeld is

I place the kind of kiss that wouldn't wake a baby
On the self-same face that wouldn't let me sleep

Wat een vondst!

Ook als zanger vind ik hem echt wel meer dan slechts OK. Een van de mooiste stemmen die ik ken, zelfs.
De nummers zelf vind ik juist zo sterk omdat ze niet alledaags zijn, mooie melodieën bevatten en bij mij precies de juiste snaar raken. Dat is eigenlijk niet goed uit te leggen.
Dan tot slot; Loneliness of a Tower Crane Driver is ook één van mijn favorieten omdat ik bij die climax steeds opnieuw meters kippenvel krijg. Die climax is de climax die hij is omdat de weg ernaar toe daarvoor zorgt.

Ik heb deze net weer beluisterd en het voegt veel toe aan het al prachtige album. Bij Mirrorball, Audience with the pope en de nummers van Weather to fly t/m One Day like this hoor je dat het met het orkest nog net iets beter klinkt. Vooral de climax van Loliness of Tower Crane Driver vind ik buitenaards mooi. Het enige nummer dat ik hier minder geslaagd vind is Starlings, de albumversie vind ik mooier, op het album klinken de uitspattingen beter vind ik.

5*

Ik vind het al vreemd dat chevy93 kritiek heeft op zogenaamde zoetsappige tekst en matige zang terwijl dat bij Dire Straits dan geen probleem is (So Far Away, iemand?)... Guy heeft een engelenstem als je het mij vraagt en op de teksten heb ik niets aan te merken.

Nee, jij hebt het hier over de tekst..en ik begrijp niet waarom je je daar zo druk over maakt!.
Er zijn zoveel nummers die niet een sterke tekst hebben maar toch kunnen het klassiekers zijn.

Inderdaad, omdat er een paar nummers zijn die ondanks een simpele tekst heel goed zijn, moet ik gelijk ieder nummer met een simpele tekst goedvinden.

Nogmaals: Het gaat met name om de zang, daarmee wil ik niet zeggen dat ik de tekst gelijk goedvind en dat stukje dat ik quote is het stukje tekst wat ik echt heel erg vind.

Dat bedoelde ik ook niet. Dat de zang of manier van zingen je niet ligt, tot daar aan toe (dat komt neer op smaak), maar wat is er nu in hemelsnaam slecht aan de tekst van "weather to fly"? Ik kan me geen ander nummer voor de geest halen met gelijksoortige teksten.

Pounding the streets where my fathers feet still
Ring from the walls,
we'd sing in the doorways,
or bicker and row
Just figuring how we were wired inside
Perfect weather to fly

Nogmaals, wat is er hier dan "heel erg" aan?

Wat is er nou zoetsappig en matig aan So Far Away?

Ik heb geen zin in een wellus-nietus spelletje..

Lichtjes off-topic, maar goed: ik vind de tekst weinig creatief, met het over en over herhalen van de titel. Meer dan de helft van de tekst bestaat uit "so far away from me" en de rest beschrijft hoe erg dat "so far away" zijn wel niet is. Zoiets had ik ook kunnen schrijven. Als je dan de geciteerde tekst van Weather to Fly erbij neemt, vind ik het niveauverschil aanzienlijk.

De zang is ook matig en is meer een soort melodisch spreken, moeilijkheidsgraad nul, iets wat Knopfler van zichzelf toegeeft en voor mij persoonlijk ook geen struikelblok is omdat hij geweldig gitaar kan spelen (zie top 10). Vergelijk dat dan met Guy Garvey, van de lagere tonen in pakweg Friend of Ours tot de hoge (kopstem?) in Weather to Fly; ik denk dat de doorsnee zanger zoiets niet zou kunnen. Ander voorbeeld: Radiohead vind ik vrij irritante muziek, maar je zal me nooit horen zeggen dat Thom Yorke een slechte zanger is.

Overwhelming dit. Erg mooi gedaan, heeft zeker een toegevoegde waarde dat orkest. Het lijkt er wel voor gemaakt!

The Seldom Seen Kid was al prachtig.
Maar de heren van Elbow weten het live nog mooier te maken dan het al was,
Zet deze een halfje hoger dan TSSK.
5*

Helemaal mee eens! Ik had het niet beter kunnen omschrijven..

Mooi toegewijd album. Het originele album klinkt toch wat koud geproduceerd vergeleken met dit warme geluid. Enkel minpunt is dat soms het orkest teveel een rol opeist.
met orchestrale toevoegingen niet gehoeven hadden, zoals het harp melodietje na het pianomelodietje aan het eind van friends of ours. En bij Mirrorball hebben beide versies hun eigen sterktes. Op het album klinkt het stiller, eenvoudiger, wat er bij past.
En bij starlings is ook een instrument toegevoegd, die ik er niet op vind passen. (ben naam even kwijt, vroeger gespeeld op muziekles op school).

nog toevoegen dat het outro van friends of ours op deze cd (niet de originele) een van de mooiste momenten zijn, die ik ooit heb gehoord. Zo ingetogen, subtiel.

Ik zit nu te kijken naar dit stukje muziek, opgenomen in Abbey Road. Ik vind het prachtig, maar dat komt ook wel doordat ik het studioalbum gewoon erg sterk vind qua songmateriaal, en de toevoeging van het orkest en koor is ook prachtig bij momenten, zoals het einde van 'The Bones Of You' (prachtig trompetstukje).

Gewoon briljant, heel goed dit. Héél goed.

Hoe vaker ik hem luister, hoe mooier hij wordt...

Plop er zelfs een half sterretje bij

De toevoeging van het orkest was een hele mooie zet.
Prachtarrangementen op nummers als Grounds For Divorce en The Loneliness Of A Tower Crane Driver.
Kippenvelplaat. 4,5 ster!

Ik vind de studio versie iets sterker. Daar zit meer dynamiek in. Enerzijds logisch, omdat dat in de studio eenvoudiger te bereiken is. Anderzijds juist niet omdat hier een orkest op meespeelt.

Elbow bewijst wel dat ze hun werk ook live waar kunnen maken. Toch is het maar goed dat er een DVD bijzit, want ik heb zelf niet zo'n behoefte aan twee bijna identieke cd's. Alleen jammer dat die DVD niet los te koop is. De combi is nog behoorlijk aan de prijs.

Ik vind deze uitvoering juist beter dan de originele studio-opname. Rijker, voller, breder. En de paar toevoegingen die ze doen (zoals de formidabele apotheose in 'One day like this') zijn echt wel een flinke verrijking. Zeker in voorgenoemd nummer zetten ze echt een punt achter het nummer, dat op het origineel wat teleurstellend eindigt in een fade-out. Alsof ze daar niet meer wisten: hoe nu verder? Ach, dan draaien we toch langzaam de master uit!
Nee, deze versie heeft absoluut mijn voorkeur!

Hm, dit is zeker een toevoeging aan het origineel. The Loniness of a Tower Crane Driver (die op het origineel niet om aan te horen is) valt hier wel te beluisteren en is zelfs een beetje goed .

dat vind ik juist een van de beste nummers op beide albums!

Serieus? Das juist het mooiste nummer van het album.

Twee dezelfde reacties van twee mensen die allebei 5 sterren geven. Sorry maar op het origineel vind ik dat nummer echt nergens op slaan. Het stopt en begint weer om uiteindelijk tot niet veel te komen. Hier komt die climax er echter veel beter uit.

Dus ja, serieus

Geen climax in The Loneliness Of A Tower Crane Driver? Ik ben het wel met je eens dat op deze versie de climax vele malen mooier is dan de studioversie. Dit komt door het orkest die het natuurlijk wat sterker aanzet.

Gisteren de DVD eens bekeken. Leuk om te zien hoeveel plezier Garvey er in heeft om met het orkest te spelen. Na 'One Day Like This' staat hij echt te glunderen. Volgens mij had hij het nummer het liefst meteen nog een keer gespeeld. Wat ik ook meende te zien was een wat verbeten blik van hem nadat hij in 'Grounds for Divorce' de regel ''someday we'll be drinking with the seldom seen kid'' niet optimaal zingt. Ik mag dat soort perfectionisme wel. Hij zet ook een overtuigende zangprestatie neer. Heb 'm naast die regel maar één keer op een wat mindere kunnen betrappen, maar ik weet zo niet meer precies waar dat was.

Toch vind ik de reguliere versie nog steeds sterker.

Die 'stilte' vind ik juist één van de meest ontroerende momenten van het album. In die stilte zit zo ongelooflijk veel kracht, en dan het moment waarop de gitaar weer start: kippevel over mijn hele lijf!

Tja, ik vind de studioversie ook net iets beter, het orkest lijkt het album wat af te remmen her en der al zijn nummers als Grounds for Divorce helemaal geweldig natuurlijk.