Simple Minds - Graffiti Soul (2009)

En op Muziek.nl kun je een interessant interview met Jim Kerr vinden.

De recensie in OOR van Graffiti Soul:

Na een coveralbum aan het begin van deze eeuw (Neon Lights) verdronk Simple Minds langzaam in de middelmaat, met Black And White 050505 (2005) als dieptepunt. De band greep er schaamteloos terug op de commerciële succesperiode midden jaren tachtig. In dat licht bezien is Graffiti Soul absoluut een verademing. Ook nu wordt er teruggekeken, zij het naar een muzikaal interessantere periode: die van New Gold Dream en Sparkle In The Rain. Dat doen zanger Jim Kerr en gitarist Charlie Burchill al meer dan dertig jaar de spil van de band, niet onverdienstelijk. De stevige rocker Moscow Underground en de spannende flirt met elektronica Blood Type O klinken uitstekend, cover Rockin In The Free World van Neil Young degelijk maar te gewoontjes.
Dat geldt in mindere mate voor eerste single Rockets. Aardig nummer, lekkere melodielijn, maar ook wat te braaf. Degelijk album dus, dit Graffiti Soul, dat objectief niet veel onderdoet voor het recente No Line On The Horizon van U2. Toch mist Simple Minds net de bravoure van de Ieren. Die wisten al dat ze de grootste band ter wereld zouden worden toen ze de eerste keer het podium met Simple Minds deelden. En dat hoor je.

Wat een suffe recensie zeg.

B&W is zeker niet het dieptepunt van een ontwikkeling te noemen, maar juist het keerpunt. Daar is iedereen behalve OOR het toch wel mee eens, dacht ik.

Dat met B&W schaamteloos zou worden teruggegrepen naar het succes van mid jaren 80 (OUaT?) lijkt me ver gezocht. Ik hoor het iig niet. Wellicht 'Stay Visible' dat enigszins doet terugdenken aan bv. 'Alive & Kicking'.

En dat dit album naar NGD/SitR zou terugrijpen, hoor ik ook niet. In de verste verte niet zelfs. Het lijkt wel of die recensent naar een heel ander (interessanter?) album heeft zitten luisteren.

"Stevige rocker Moscow Underground"?????....ik noem het geen rocker, maar een atmosferisch ietwat dreigend nummer...toch geen rock?

....en dat geleuter over bravoure....

Het enige waar ik het (inmiddels) wel mee eens ben is dat GS zeker niet onderdoet voor NLotH, zelfs een ietsie pietsie beter is.

Voor dit moment: krappe 4*

Ik wilde eerst nog onder de recensie vermelden: "schiet u maar!". Maar dat is natuurlijk overbodig. De reacties op de OOR-site waren ook nogal scherp, wat wil je ook met zo'n flut stukje.
Mijn waardering voor dit album groeit (itt mijn verwachting) licht. Neig naar 4* en dat is zeer lang geleden (Sparkle in the Rain).

Hij heeft idd een paar draaibeurten nodig. Hij "grijpt" niet meteen, vond ik. En dat speelt de Minds met deze plaat wellicht parten als het gaat om het commerciële succes. Ik kan me goed voorstellen dat velen die dit vluchtig beluisteren het weinig bijzonders vinden en de CD dus maar links laten liggen.

En het mag worden gezegd....wat is Burchill ijzersterk op deze plaat. Veel veelzijdiger in zijn geluid dan The Edge (maar dat was vroeger ook al zo).

Kom op zeg, dit album staat nog niet in de schaduw van "Sparkle In The Rain" .......

Dat het gemiddelde (nog) zo hoog is komt omdat er pas 67 mensen hun stem hebben uitgebracht. Hoe meer er gestemd wordt, zal het gemiddelde nog enigzins zakken, zo gaat dat meestal.

Helaas gaat de score op den duur onderuit, maar dit album is er pas en ook nog eens van uitstekende kwaliteit naar mijn mening.
Velen inclusief ondergetekende refereert naar en vergelijkt met hun vroegere gouden tijden.
Je moet deze plaat objectief beoordelen alsof de SM nooit eerder een CD hebben gemaakt, dan scoort dit album zeker en vast hoger.
Je kunt niet vergelijken, we leven nu anno 2009 al weer geloof ik, de tijd gaat me te rap.

Mooie review van c-moon, jawel, maar dat is een zware Simple Minds fan, dus in hoeverre is dat een beetje een graadmeter waar je wat mee bent???
Ik ga de betaalde pers er toch eens op napluizen, in dit geval. Maar ik zou blij zijn mocht Simple Minds nog eens iets van het kaliber van Sparkle in The Rain of New Gold Dream gemaakt hebben. Ik wil het wel hopen natuurlijk, het zou wel echt eens tijd worden om met een behoorlijke nieuwe plaat wat oude zieltjes van oude fans terug te winnen.
Dus dat wordt toch even you tuben en dergelijke, want tot nu toe heb ik nog geen noot van deze plaat gehoord.... c-moon heeft in elk geval mijn interesse gewekt, toch ook een verdienste op zich....

De vergelijking van OOR met No Line On The Horizon van U2 is toch wel interresant.
De Minds winnen naar mijn mening in 2009 glansrijk. Na enkele draaibeurten NLOTH was mijn interrese al weer weg. .Ik heb GS nu al veel meer gehoord dan de tegenhanger van U2. GS blijft wel groeien.

Ik zou willen voorstellen om naar analogie van die deelrecensie (met de beste wil van de wereld kan ik het niet beschouwen als een volledige, echte recensie) in dat blad - wat zou dat nou schuiven , zo'n prietpraatje in dat blad? - willen voorstellen om het muziekblad voortaan ook aan te duiden met een deel van dat lichaamsdeel, dus vOORtaan, spreken we van "lelletje".

Nog geen cijfer van mij, zit nu op zeg 3,75 - maar dan moet ik denk ik NLOTH gaan verlagen.

Totaal niet mee eens, "Neon Lights" was hun dieptepunt, "Black And White 050505" daarentegen was een opleving en ik hoop en verwacht ook dat de stijgende lijn in dit album wordt voortgezet.

Een suffe recensie van iemand die duidelijk niets van de SM af weet en ook nog eens subjectief oordeelt.

Het lijkt of die reviewer van OOR Black And White 050505 verward met Cry.

Ik lees vaker recensies, waar reviewers duidelijk niets van SM af weten. Vaak komt Don't You dan aan bod of wordt de vergelijking met U2 gemaakt.

Persoonlijk vind ik dit album in dezelfde lijn liggen als Cry.
Snap die ter hemel prijzing dan ook niet helemaal.
Met Black And White 050505 ben ik niet erg bekend, maar zal hem binnenkort weer eens binnen halen.

eens.

Ook eens.

Zijn we nou allemaal de weg kwijt dat we elkaar klakkeloos citeren?

Als iets niet in de schaduw kan staan van... waar staat het dan?
Ik vind dat een vrij hol klinkende frase, net zo hol als de productie van SITR in mijn oren. SITR is echt over de rand gekieperd qua productie en deze productie klopt.

Verrassend genoeg - au - vind ik 'em qua sound beter afgestemd dan NLOTH en dat had ik apsoluut niet verwacht; ik vind het geluid van deze plaat contemporainer dan die van U2. Dit is gewoon een solide rockplaat, geen new wave, maar een goed gemaakt product. En dat zegt iemand die 25 jaar geleden is afgekickt van Simple Minds en 20 jaar geleden van U2.

waarom moet er nou steeds de vergelijking met U2's NLOTH worden gemaakt ??
Dit is toch een totaal andere band en plaat ?

Niet meer verwacht van de Minds; was na Neapolis afgehaakt.
Na de enthousiaste eerste berichten over GS, ben ik gelijk gaan luisteren en toen kreeg ik weer (de niet meer verwachte)Minds kriebels. Heb inmiddels GS in huis en ben vooralsnog enthousiast over dit album; met verrassende songs als Moscow Underground en Blood type O, maar ook de gedrevenheid hoorbaar op o.a. Stars will lead the way. Mijn hernieuwde enthousiasme resulteerde ook in het aanschaffen van Empires&Dance en Sons&Fascinations/Sister Fellings Call op CD. (Had ze wel op vinyl) Ga nu tovh nog nog maar eens goed naar B&W05 luisteren!

Toen pas? Dan heb je het nog heel lang volgehouden.

Kun je wel stellen, bij mij was het na Sparkle in The Rain wel opgehouden hoewel ik nog tot Street Fighting Years alles heb gekocht, moest wel als "hippe" dj destijds. Ik vind deze plaat echt niet slecht hoor, maar de euforie die ik hier van velen lees snap ik helemaal niets van. Heb hem nu keer of 4 gedraaid, zelfs een keer keihard, maar nee, hij pakt me echt niet, kijk toch met weemoed terug naar New Gold Dream en Sons and Fascination, niet dat ze ooit zo'n plaat zullen maken en dat hoeft ook niet, maar ook deze nieuwe gaat bij mij gauw vervelen.... helaas, ik heb het geprobeerd

In mijn ogen is OOR zeurderig muziekkrantje. Ik denk dat je meer waarde mag hechten aan de recensie die te lezen valt op Spinner. Zie de verwijzing naar dat bericht, geplaatst door StayVisible op 7 juni jl., 19.55 uur.

LucM, met jouw opmerking ben ik het dan weer totaal niet eens. "Neon Lights" is een top cover-album van Simple Minds waar ik nog steeds met veel plezier naar luister. Straks hoop ik datzelfde luistergenot ook bij het horen van "Graffiti Soul (2009)" te mogen ervaren .

Dat gemiddelde is zo hoog omdat best veel mensen een best hoge stem uitbrengen.

Ik zou de bands niet graag de kost willen geven die minder dan 100-150 stemmen voor hun albums hebben gekregen.
Ik ben van mening dat juist en alleen de liefhebber uitstekend de albums in zijn/haar muziekstijl op waarde kan inschatten en dat het stemgemiddelde juist wordt gedrukt door zogenaamde anti-stemmers die voor de "fun" tegen stemmen.

Inderdaad Luuk! Ik ben een SM-fan, maar dit betekent niet dat ik alle Minds-albums ga belonen met 5 sterren.
"Cry" bevoorbeeld, dit vind ik dus een matig album en geef het daarom een 2,5
En dat "Neon Lights" zo slecht scoort komt mede door de fans.

Precies, een leek geeft voor elk SM album stel 3 sterren. Je krijgt durf ik te stellen door niet-kenners en antistemmers juist een vernauwing in de beoordeling.
Ik bedoel daarmee dat als alleen kenners/liefhebbers zouden stemmen juist een groter verschil in de beoordeling zou ontstaan tussen de verschillende albums en het aantal *** weergave reëler en duidelijker zichtbaar zou zijn.

Om het voorbeeld bij Cry (nu 3.01*) en NGD (nu 4.07*) te houden, ik gok dat de stand bij uitsluitend SM liefhebbers Cry 2.25* en NGD 4.75* is.
Zo kun je de werkelijke kwaliteit van ieder album ook beter aflezen aan de beoordeling.
Zoals het nu is, krijg je 1 grote brei in de middenmoot met gering onderscheid.

Wie bepaalt wat een niet-kenner/ leek is en wat voor kwalificaties worden daaraan gesteldt Het is wel zo dat bij meer stemmen de "overdreven" pro- en contrastemmers (ik zeg het maar even zo) steeds meer wegvallen. Je hebt bij minder geliefde bands/albums gewoon door het relatief weinig stemmen eerder een minder 'objectief' beeld, omdat daar vaker echte liefhebbers op af komen, maar wat niet beslist wat over de' kwaliteit' zegt. Uiteindelijk bepaal je natuurlijk wel zelf wat je van een album vindt, dus menigeen trekt zich van alleen een gem. stemwaardering niet alles aan; in 1e instantie gaat het toch om je eigen beleving/smaak lijkt me. Ik koop iig niet 'blind' en album omdat ie minimaal 4 sterren heeft, bij welk stemaantal dan ook. Als een bepaald genre/band je smaak is, kán het wel een indicatie geven natuurlijk; zo is het ook wel.

Heel simpel Stuart, als alle SM liefhebbers 5* geven en er komt ene joep die denkt leuk te wezen en geeft 1* gaat de score onbedoeld naar beneden en vise versa.
Uiteraard is muziek een kwestie van smaak/beleving en is het niet mogelijk een schifting te maken.
Je zou hooguit kunnen proberen de bovenste en onderste 10% stemmen niet mee te tellen, maar dan krijg je denk ik een nog grotere nivellering van alle beoordelingen.