Gorillaz - Gorillaz (2001)

dan die maar eens proberen he

Ik ben hem nu aan het luisteren en het is alsof ik weer terug in de tijd ga, zo'n beetje rond de datum van zijn release, heb hem maandenlang grijsgedraait zonder ook maar een ander album te luisteren.
En nu jaren later heeft het album nog geen sprankeltje glans verloren
ik ga toch voor de 5,0 sterren, perfectie


ook de videoclips zijn briljant, altijd als ik die zag kreeg ik letterlijk en figuurlijk kippenvel, geweldig geanimeerd en het zet ook een leuk en interessant imago neer van de band

super album!!

rock the house is zo'n goede plaat

ik kan niet keizen tussen demon days en deze ik vind ze allebei even goed

ik vind het ook altijd nog wel moeilijk kiezen, het zijn ook twee enorm verschillende platen, maar allebei even briljant

Die Damon Albarn is en blijft een 'dekselse jongen'. Men neme wat goede muzikanten, men neme wat stripfiguurtjes, we mengen het met een flinke dosis plezier, we zien het als hobby-bandje, vervolgens zien we het uitgroeien tot een mega-band.
Of hij dit had zien aankomen is de vraag, als je het zo hoort lijkt het van niet, of is meneer Albarn toch uitgekookter dan we denken?
Het boeit allemaal niet. Ik vond dit destijds een zeer leuke afwisseling op Blur, een band die ik eigenlijk alleen maar sterker en spannender vond worden en hier hoor je ook duidelijk dat Albarn & friends graag 'nieuwe wegen' inslaan.
Dit blijft een lekker cdtje.

Aangezien dit een van de drie albums is die een 5 mochten verkrijgen van the Chef himself ben ik bereid hier mijn recensie even te plaatsen.

Het album begint met Re-Hash, een betere opener zul je niet vinden, ontzettend relaxt nummer waar de hoge kwaliteit vanaf spat.

Het tweede nummer was vroeger mijn grote favoriet, nu zijn mijn favorieten een beetje verdeeld op het album maar nog steeds blaast dit energieke nummer mij van mijn stoel. Dit is weer erg richting rock/alternatief. Fantastisch nummer gewoon.

Tomorrow Comes Today is een weer wat trager nummer, als die track komt binnenrammen, elke keer weer kippenvel, inclusief harmonica, dit is ook een wat emotioneler nummer, wederom weer een geperfectioneerde track.

New Genius is weer een nummer die wat rustiger is, Damon of misschien beter gezegd 2-D laat hier merken dat hij ook heel hoog kan zingen. Lekkere laidback track.

Dan komt DE Parel der Parels binnen, Clint Eastwood, een van de beste nummers ooit naar mijn mening. dit is weer enorm beinvloed door Hiphop, Del Tha Funkee Homosapien doet hier twee uitmuntende verses geserveert met een ongekende flow, 2-D doet hier alleen het refrein maar die is ook (hoe kan het dan ook) geperfectioneerd. Ook een magistrale beat, een van de besten op dit album.

Man Research heeft een hele aparte beat maar echt weer ongetwijfeld uitmuntend, verder is er niet zo heel veel over te zeggen behalve dat dit ook weer geperfectioneerd is.

Punk, de kortste track op dit album komt dan aan de beurt. Ook rock-beinvloed, dit nummer is wat meer (zoals je al dacht) de punk-kant op. Erg energiek nummer.

Dan komt de op een na grootste parel aan met een rustige akoestische gitaar. 2-D zingt het een en ander, en dat word elke keer afgewisseld met een enorm bangend scratch-'geval' (zo noem ik het maar, er is niet echt een bewoording voor) wel weet ik dat dit de derde plek van mijn favorieten in mag nemen.

We gaan verder met het instrumentale Double Bass, eerst vond ik nummer aan de saaie kant, nu vind ik hem heerlijk. een lekkere laid-back beat waar zo nu en dan kostelijk in geexperimenteert word. Ook goed dat dit nummer erop staat want een betere track die deze op zou kunnen volgen bestaat er niet en jawel, dat is Rock The House.

Rock The House moet wel het eerste nummer zijn dat ik hoorde, aparte beat, en Del komt het weer magistraal opleuken.

Dit was het beste gedeelte van de cd, nu komt het (iiiiiieeeetssjes) mindere gedeelte, nog steeds is dit enorm goed.

19-2000 is een relaxte track voor in de auto, ook hoor je hier Noodle, dat chinese kleine meisje.

Latin Simone is een Spaanse(?) track en vond ik eerst maar niks, nu kan ik hem alleen nog maar waarderen, gewoon heerlijk.

Starshine is ook een wat emotionelere track en echt heel mooi, aan het begin lijkt het alsof het uit een bijna defecte radio klinkt, erg leuk gedaan.

Slow Country is denk ik het minst goede nummer op dit hele festijn. Toch is het allesbehalve slecht of middelmatig.

M1 A1 word ingezet met iemand die 'hello' roept. Het tempo van de onderliggende muziek word steeds harder en sneller en uiteindelijk hebben we weer een energievolle track voor onze kiezen. Ook een hele mooie afsluiter, wat natuurlijk erg belangrijk is bij zo'n magistrale cd.

Vijf verdiende sterren, minder kan ik hem gewoon niet geven, het hele idee achter dit project verdient ook 5 sterren, uiterst creatief en origineel en ook nog muziek waar de hoge kwaliteit er letterlijk en figuurlijk vanaf druipt.

5,0*

Dat meen je nu toch niet hoop ik ?

wat bedoel je? wat ik daarmee wil zeggen is dat ze geen beter opener uit konden kiezen van de vijftien tracks die op deze cd staan

vet album. Veel verschillende muziekstijlen, toch weet je elke keer dat het gorillaz is. Wat een muzikaal talent hebben die gasten zeg!
4 sterren

Met geen pen te beschrijven zo geniaal, 5*

Daarom ben ik ook blij dat ze een toetsenbord hebben uitgevonden, dus ga je gang zou ik zeggen. MuMe heeft wel wat goede stukjes over albums nodig!
Succes alvast.

Ik heb eerst Demon Days geluisterd, en daarna kwam ik pas bij deze aan. Door vrienden werd ik alvast lekker gemaakt met kreten als 'het debuut is nog beter', en 'ik vond Demon Days maar tegenvallen na dat fantastische debuut'.

Ik heb hier maar een woord voor: Desillusie. Zelden viel een album me na de 1e luisterbeurt zo tegen als deze. Niet dat ik hem slecht vond, maar hij komt, voor mij, niet eens in de buurt van Demon Days.

Ene paar luisterbeurten later weet ik het: Dit is een aardige plaat. Maar hij valt bij mij toch een beetje in het niet bij het fantastische Demon Days.

Ik denk dat het uberhaupt moeilijk is deze en zijn opvolger te vergelijken, omdat de stijl die gehanteerd is zo verschillend is. Op deze plaat is er meer gekozen voor een Hip-Hop achtige sound terwijl Demon Days veel meer kenmerken van een Rock plaat herbergt.

Ongetwijfeld één van mijn favoriete albums ooit, zoniet mijn favoriete album ooit. Het is hiermee dat mijn melomanie begonnen is. Vijf sterren, zonder twijfel.
Mijn favoriet ik sound chek (gravity), wat ik ervier toen ik het nummer voor het eerst hoorde heeft geen enkel nummer mij sindsdien kunnen doen.

Tomorrow comes today, wat een plaat!!!

somigge nummer geweldig somigge nummers niks

Geweldig album, verhoogd naar een 5,0, geen enkel minder nummer.

Dit album heeft iets. Iets geweldigs. Het weet mijn aandacht vast te houden, om mij vervolgens met moeite los te laten. Punk vind ik wat minder, maar de rest is goed/zeer goed. Ik ben zwaar onder de indruk. Clint Eastwood Vet dat ze samen met Del een nr hebben gemaakt. Ik begin voorzichtig met 4*, wat zeer zeker zal veranderen.

Rock The House is ook met Del, staat hier vreemd genoeg niet bij vermeld

Ja, dats ook 1 van mijn favorieten samen met Sound Check en Clint Eastwood.

Ieder nummer klinkt inderdaad goed maar de maximale score lijkt me toch wel wat overdreven.(voor mij)

Maar ik ben héél blij dat jij er zo van kan genieten.

Ja, komt waarschijnlijk omdat dit m'n allereerste album ooit was, persoonlijke klassieker voor me dus.

wanneer ik 19-2000
met Miho Hatori en Tina Weymouth hoor ben ik de hele dag weer vrolijk wat een chil nummer (:

prachtig album van Gorillaz, en ik dacht ook hun eerste. Ik vond 5/4 een heel mooi nummer net zoals Clint Eastwood en 19-200, en de remix. anders ben ik niet zo voor Elektronica maar dit album is gewoon een Must Have. Sommige nummers vond ik ook saai, zoals het eerste, dat ik bijna altijd oversla. Het is ook een goede opvolging van nummers, het past tot in de puntjes.
3.5

Clint Eastwood is meesterlijk!

somigge type goet, somiggetype slechd

Ownage

Is dat dat nummer waarin iemand roept:'Hello, is there anybody out there?' Ik kreeg daar echt de kriebels van, echt goed gedaan. Dat nummer met Ibrahim Ferrer vond ik trouwens het beste. Ik zou niet weten hoe het nu zit.

Roodborstje tikt tikt tikt tikt tegen het raam
Laat mij erin, laat mij erin...