Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)
mijn stem
1843 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Matador
-
Untitled (3:56)
-
Obstacle 1 (4:11)
-
NYC (4:19)
-
PDA (4:59)
-
Say Hello to the Angels (4:28)
-
Hands Away (3:05)
-
Obstacle 2 (3:47)
-
Stella Was a Diver and She Was Always Down (6:27)
-
Roland (3:35)
-
The New (6:07)
-
Leif Erikson (4:00)
-
Interlude * (1:01)
-
Specialist * (6:40)
-
PDA [First Demo] * (4:44)
-
Roland [First Demo] * (3:44)
-
Get the Girls / Song 5 [First Demo] * (3:47)
-
Precipitate [Second Demo] * (5:33)
-
Song Seven [Second Demo] * (4:43)
-
A Time to Be So Small [Second Demo] * (5:47)
-
Untitled [Third Demo] * (4:13)
-
Stella Was a Diver and She Was Always Down [Third Demo] * (6:40)
-
NYC [Third Demo] * (4:27)
-
Leif Erikson [Third Demo] * (4:27)
-
Gavilan / Cubed [Third Demo] * (6:49)
-
Obstacle 2 [Peel Session] * (3:54)
-
Hands Away [Peel Session] * (3:10)
-
The New [Peel Session] * (5:59)
-
NYC [Peel Session] * (4:17)
toon 17 bonustracks
totale tijdsduur:
48:54
(2:08:49)
- nummer 9 in de top 250
0
geplaatst: 31 augustus 2006, 21:47 uur
Ok, ik heb hem nu vaak genoeg geluisterd om hem eens goed te bespreken:
1. Untitled:
Perfect opener die meteen duidelijk maaktwaar het bij dit album allemaal om draait: de perfecte harmonie tussen het instrumentale deel en de zang, die elkaar perfect aanvullen. Zou op een andere plek op het album veel minder goed tot zijn recht komen.
5*
2. Obstacle 1:
Een middelmatig nummer voor dit album, maar nog steeds een klasse hoger dan een hele hoop andere nummers. Geen skipnummer, maar weet de hoge standaard van dit album net niet te halen doordat het te onopvallend is.
4,5*
3. NYC:
Heerlijk relaxt nummer! Het refrein vind ik echt meesterlijk; hoewel het textueel gezien niet zoveel om het lij heeft is de uitvoering geweldig (de afwisseling achtergrondzang/gewone zang is echt geweldig!)
5*
4. PDA:
Viel me de eerste paar luisterbeurten niet in positieve zin op maar behoort nu tot mijn favorieten om één reden: een van de beste outtro's ooit. Het opnieuw opbouwen van het nummer (waarbij steeds nieuwe instrumenten worden toegevoegd) nadat voor de tweede keer het refrein is gespeeld is werkelijk subliem.
5*
5. Say hello to the angels:
Dit nummer heeft een hele lange, matige opbouw, maar eindigt uiteindelijk wel erg goed. Doet me verder niet echt veel en is gezien de kwaliteit van de rest van het album middelmatig.
4*
6. Hands away:
De algemene (instrumentale) toon van dit nummer vind ik niet echt bij de toon van de CD passen. Wel (naast Untitled en The new) het perfect voorbeeld van perfecte aanvulling van instrumenten en zang.
4*
7. Obstacle 1:
Dit vind ik het meest catcy nummer op dit album. Net zoals Obstacle 1 verder op dit album niet echt bijzonder.
4,5*
8.Stella was a diver and she was always down:
Skipnummer. Dit doet me dus echt helemaal niets. De intro is al zo tenenkrommend dat ik vaak al geen zin meer heb om de rest nog te luisteren. Bovendien zitten er geen vernunftige instrumentale trucjes in die het interessant houden. Wat mij betreft had deze niet op dit album gehoeven.
3,5*
9. Roland:
Ietsje te snel naar mijn mening. Instrumentaal zit het goed in elkaar, tekstueel stelt het helaas niet veel voor. De langzamere versie die op één van hun EP's staat is beter, maar de gejaagdheid van het nummer heeft ook wel wat.
4,5*
10. The new:
Zonder twijfel het beste nummer van dit album. De al eerder genoemde harmonie bereikt hier zijn hoogtepunt. Het mooie aan dit nummer is dat het echt een groeinummer is: tijdens mijn eerste paar luisterbeurten schatte ik het niet veel hoger in dan Stella, maar beetje bij beetje leer je te genieten van dit nummer. Dit is zo'n nummer dat alles goed doet: goede intro, goede tekst, mooie instrumentale bridge en een outtro die met die van PDA kan rivaleren.
5*
11. Leif Erikson:
Oorspronkelijk mijn favoriete nummer op dit album, maar na verloop van tijd door verschillende andere nummers (The new, NYC, PDA)voorbij gestreefd. Tekstueel het beste nummer van dit album. Het eerste couplet is heel goed en zo verdomd catchy dat ik mezelf er soms op betrap het mee te zingen.
5*
Een album dat bij mij een dergelijk aantal 5-sterren-nummers scoort verdient zelf ook 5*. Geen enkel nummer komt onder de 3,5* uit (hoewel ik bij Stella erg mild ben geweest) en ook dat komt niet vaak voor bij mij.
1 plek omhoog in mijn Top 10 en daarmee nu mijn nummer 1.
1. Untitled:
Perfect opener die meteen duidelijk maaktwaar het bij dit album allemaal om draait: de perfecte harmonie tussen het instrumentale deel en de zang, die elkaar perfect aanvullen. Zou op een andere plek op het album veel minder goed tot zijn recht komen.
5*
2. Obstacle 1:
Een middelmatig nummer voor dit album, maar nog steeds een klasse hoger dan een hele hoop andere nummers. Geen skipnummer, maar weet de hoge standaard van dit album net niet te halen doordat het te onopvallend is.
4,5*
3. NYC:
Heerlijk relaxt nummer! Het refrein vind ik echt meesterlijk; hoewel het textueel gezien niet zoveel om het lij heeft is de uitvoering geweldig (de afwisseling achtergrondzang/gewone zang is echt geweldig!)
5*
4. PDA:
Viel me de eerste paar luisterbeurten niet in positieve zin op maar behoort nu tot mijn favorieten om één reden: een van de beste outtro's ooit. Het opnieuw opbouwen van het nummer (waarbij steeds nieuwe instrumenten worden toegevoegd) nadat voor de tweede keer het refrein is gespeeld is werkelijk subliem.
5*
5. Say hello to the angels:
Dit nummer heeft een hele lange, matige opbouw, maar eindigt uiteindelijk wel erg goed. Doet me verder niet echt veel en is gezien de kwaliteit van de rest van het album middelmatig.
4*
6. Hands away:
De algemene (instrumentale) toon van dit nummer vind ik niet echt bij de toon van de CD passen. Wel (naast Untitled en The new) het perfect voorbeeld van perfecte aanvulling van instrumenten en zang.
4*
7. Obstacle 1:
Dit vind ik het meest catcy nummer op dit album. Net zoals Obstacle 1 verder op dit album niet echt bijzonder.
4,5*
8.Stella was a diver and she was always down:
Skipnummer. Dit doet me dus echt helemaal niets. De intro is al zo tenenkrommend dat ik vaak al geen zin meer heb om de rest nog te luisteren. Bovendien zitten er geen vernunftige instrumentale trucjes in die het interessant houden. Wat mij betreft had deze niet op dit album gehoeven.
3,5*
9. Roland:
Ietsje te snel naar mijn mening. Instrumentaal zit het goed in elkaar, tekstueel stelt het helaas niet veel voor. De langzamere versie die op één van hun EP's staat is beter, maar de gejaagdheid van het nummer heeft ook wel wat.
4,5*
10. The new:
Zonder twijfel het beste nummer van dit album. De al eerder genoemde harmonie bereikt hier zijn hoogtepunt. Het mooie aan dit nummer is dat het echt een groeinummer is: tijdens mijn eerste paar luisterbeurten schatte ik het niet veel hoger in dan Stella, maar beetje bij beetje leer je te genieten van dit nummer. Dit is zo'n nummer dat alles goed doet: goede intro, goede tekst, mooie instrumentale bridge en een outtro die met die van PDA kan rivaleren.
5*
11. Leif Erikson:
Oorspronkelijk mijn favoriete nummer op dit album, maar na verloop van tijd door verschillende andere nummers (The new, NYC, PDA)voorbij gestreefd. Tekstueel het beste nummer van dit album. Het eerste couplet is heel goed en zo verdomd catchy dat ik mezelf er soms op betrap het mee te zingen.
5*
Een album dat bij mij een dergelijk aantal 5-sterren-nummers scoort verdient zelf ook 5*. Geen enkel nummer komt onder de 3,5* uit (hoewel ik bij Stella erg mild ben geweest) en ook dat komt niet vaak voor bij mij.
1 plek omhoog in mijn Top 10 en daarmee nu mijn nummer 1.
0
geplaatst: 1 september 2006, 00:24 uur
mooie recensie Kikuichimonji! Ben het helemaal met je eens, alleen vind ik Stella juist wel een van de betere nummers. Ik vond het nummer eerst ook niet bijzonder maar het is echt een groeinummer. Dus niet meer skippen dan ga je die ook meer waarderen
0
geplaatst: 20 september 2006, 22:28 uur
Mijn langste recensie ooit:
Untitled: Heerlijk openingsnummer die mij altijd meteen de wereld van Interpol weet in te zuigen. Ik geniet elke keer als het basloopje erbij komt. Eerste keer dat ik het luisterde riep het allemaal beelden van Scandinavië bij mij op, ik was dan ook verbaasd dat ze uit New York bleken te komen. Je merkt nauwelijks dat er gezongen word, doordat zang een perfecte eenheid met de muziek vormt..
Obstacle 1: Mijn kennismaking met Interpol. Geen meesterwerk, maar toch een nummer wat gewoon lekker wegluisterd en na het dromerige Untitled de andere meer rockende kant van Interpol laat horen.
NYC: Eigenlijk een heel eenvoudig nummer, ik speel het ook vaak op de gitaar, maar toch heel indrukwekkend. Het nummer heeft weer meer dat melancholisch dromerige van het openingsnummer.
PDA: Het nummer is weer wat sneller, maar net wat lekkerder uitgevoerd dan Obstacle 1. Waardoor het een heel goed nummer is, maar het nummer wordt pas echt briljant na het tweede refrein als er alleen een gitaar overblijft. Waarna de andere instrumenten er langzaam weer bijkomen om je mee te voeren na het einde van het nummer. Er is ook zang bij, maar de tekst ontgaat me omdat die voor mij irrelevant is omdat de stem alleen gebruikt wordt voor extra sfeer bij dat stuk.
Say Hello to the Angels: Een van de mindere nummers wat mij betreft. Ook dit nummer luistert wel lekker weg, maar het onderscheidt zich in mijn ogen niet echt van andere bands. Op het einde wordt het wel een stuk interessanter, maar toch niet een heel bijzonder nummer.
Hands Away: Veel mensen vinden dit nummer wat minder, maar daar ben ik het niet mee eens. Het is een heel ingetogen nummer, vooral het begin. Maar ook dit nummer weet een enorme sfeer neer te zetten voor mij.
Obstacle 2: Bij dit nummer moet ik altijd aan de zomer van 2 jaar geleden denken, toen dit album geregeld in mijn discman te vinden was. Zoals de titel doet vermoeden sluit deze goed aan op Obstacle 1, maar deze blijft wel meer hangen. Om een of andere reden vind ik de zang in dit nummer echt heel fijn om naar te luisteren. Vooral op het einde als het zo lekker galmt.
Stella was a diver and she was always down: Na de vreemde introductie (het lijkt alsof hij praat met een mond vol water ofzo
) begint het meteen goed met een heerlijk gitaartje. Mooi vind ik bij het begin als de drum zo stopt, terwijl de bas zo’n heerlijk loopje omhoog doet. Vanaf het refrein wordt het wat steviger, om dan opeens weer stil te vallen en weer met zo’n typisch Interpol instrumentaal stuk te komen met een hoog dromerig gitaartje. Dit is één van mijn favoriete Interpolnummers omdat hier alles inzit wat Interpol zo goed maakt.
Roland: Na een heel betoverend einde van Stella … wordt je opeens in het volgende nummer gesleurd. Het is een snel agressief nummer, maar dit vind ik toch het minste nummer van het album.
The New: Misschien wel het hoogtepunt van de plaat (verandert elke dag voor mij). Dat introriffje is echt briljant! Daarna komt het couplet wat in eerste instantie niet heel bijzonder lijkt tot dat de gitaar er bijkomt die zijn hoge noten door het basloopje heen vlecht. Rond 2:25 vervalt het dan opeens na een wat harder stuk in een geniaal instrumentaal deel. Heel vet gedaan vind ik de paar drumslagen die het een wat onheilspellender maken. De rest van het nummer blijft bijna zonder zang, maar met genoeg afwisseling. Een klein meesterwerkje.
Leif Erikson: Het laatste nummer alweer. Het begint lekker gruizig totdat na 2:21 opeens de gitaar wegvalt en alles kraakhelder klinkt (heel vet gedaan!). De rest van het nummer heeft weer alles wat de rest van het album ook te bieden heeft. Voor dat je het weet is het al weer voorbij en dan zijn die 50 minuten toch voorbij gevlogen. Ik zet hem toch nog maar een keer op en die 5* blijven de komende tijd nog wel staan.
Untitled: Heerlijk openingsnummer die mij altijd meteen de wereld van Interpol weet in te zuigen. Ik geniet elke keer als het basloopje erbij komt. Eerste keer dat ik het luisterde riep het allemaal beelden van Scandinavië bij mij op, ik was dan ook verbaasd dat ze uit New York bleken te komen. Je merkt nauwelijks dat er gezongen word, doordat zang een perfecte eenheid met de muziek vormt..
Obstacle 1: Mijn kennismaking met Interpol. Geen meesterwerk, maar toch een nummer wat gewoon lekker wegluisterd en na het dromerige Untitled de andere meer rockende kant van Interpol laat horen.
NYC: Eigenlijk een heel eenvoudig nummer, ik speel het ook vaak op de gitaar, maar toch heel indrukwekkend. Het nummer heeft weer meer dat melancholisch dromerige van het openingsnummer.
PDA: Het nummer is weer wat sneller, maar net wat lekkerder uitgevoerd dan Obstacle 1. Waardoor het een heel goed nummer is, maar het nummer wordt pas echt briljant na het tweede refrein als er alleen een gitaar overblijft. Waarna de andere instrumenten er langzaam weer bijkomen om je mee te voeren na het einde van het nummer. Er is ook zang bij, maar de tekst ontgaat me omdat die voor mij irrelevant is omdat de stem alleen gebruikt wordt voor extra sfeer bij dat stuk.
Say Hello to the Angels: Een van de mindere nummers wat mij betreft. Ook dit nummer luistert wel lekker weg, maar het onderscheidt zich in mijn ogen niet echt van andere bands. Op het einde wordt het wel een stuk interessanter, maar toch niet een heel bijzonder nummer.
Hands Away: Veel mensen vinden dit nummer wat minder, maar daar ben ik het niet mee eens. Het is een heel ingetogen nummer, vooral het begin. Maar ook dit nummer weet een enorme sfeer neer te zetten voor mij.
Obstacle 2: Bij dit nummer moet ik altijd aan de zomer van 2 jaar geleden denken, toen dit album geregeld in mijn discman te vinden was. Zoals de titel doet vermoeden sluit deze goed aan op Obstacle 1, maar deze blijft wel meer hangen. Om een of andere reden vind ik de zang in dit nummer echt heel fijn om naar te luisteren. Vooral op het einde als het zo lekker galmt.
Stella was a diver and she was always down: Na de vreemde introductie (het lijkt alsof hij praat met een mond vol water ofzo
) begint het meteen goed met een heerlijk gitaartje. Mooi vind ik bij het begin als de drum zo stopt, terwijl de bas zo’n heerlijk loopje omhoog doet. Vanaf het refrein wordt het wat steviger, om dan opeens weer stil te vallen en weer met zo’n typisch Interpol instrumentaal stuk te komen met een hoog dromerig gitaartje. Dit is één van mijn favoriete Interpolnummers omdat hier alles inzit wat Interpol zo goed maakt.Roland: Na een heel betoverend einde van Stella … wordt je opeens in het volgende nummer gesleurd. Het is een snel agressief nummer, maar dit vind ik toch het minste nummer van het album.
The New: Misschien wel het hoogtepunt van de plaat (verandert elke dag voor mij). Dat introriffje is echt briljant! Daarna komt het couplet wat in eerste instantie niet heel bijzonder lijkt tot dat de gitaar er bijkomt die zijn hoge noten door het basloopje heen vlecht. Rond 2:25 vervalt het dan opeens na een wat harder stuk in een geniaal instrumentaal deel. Heel vet gedaan vind ik de paar drumslagen die het een wat onheilspellender maken. De rest van het nummer blijft bijna zonder zang, maar met genoeg afwisseling. Een klein meesterwerkje.
Leif Erikson: Het laatste nummer alweer. Het begint lekker gruizig totdat na 2:21 opeens de gitaar wegvalt en alles kraakhelder klinkt (heel vet gedaan!). De rest van het nummer heeft weer alles wat de rest van het album ook te bieden heeft. Voor dat je het weet is het al weer voorbij en dan zijn die 50 minuten toch voorbij gevlogen. Ik zet hem toch nog maar een keer op en die 5* blijven de komende tijd nog wel staan.
0
geplaatst: 20 september 2006, 22:46 uur
Inderdaad, de outtro van PDA is echt ontzettend goed. De outtro van The New is zo mogelijk nog beter, omdat er echt heel goed naar het einde toe wordt gewerkt. Vaak werkt dat averechts, maar bij Interpol niet.
Ik durf The New wel het sterkste nummer van de afgelopen jaren te noemen. Echt een nummer wat me de volle 6 minuten weet te boeien, en dat is bij mij echt zeldzaam (Stella faalt bijvoorbeeld hopeloos).
Overigens, de tekst bij de outtro van PDA:
Something to say
when there's something to do
Nothing to say,
when there's nothing to do
Ik durf The New wel het sterkste nummer van de afgelopen jaren te noemen. Echt een nummer wat me de volle 6 minuten weet te boeien, en dat is bij mij echt zeldzaam (Stella faalt bijvoorbeeld hopeloos).
Overigens, de tekst bij de outtro van PDA:
Something to say
when there's something to do
Nothing to say,
when there's nothing to do
0
geplaatst: 21 september 2006, 11:09 uur
Ward schreef:
Mijn langste recensie ooit:
Untitled: Heerlijk openingsnummer die mij altijd meteen de wereld van Interpol weet in te zuigen. Ik geniet elke keer als het basloopje erbij komt. Eerste keer dat ik het luisterde riep het allemaal beelden van Scandinavië bij mij op, ik was dan ook verbaasd dat ze uit New York bleken te komen. Je merkt nauwelijks dat er gezongen word, doordat zang een perfecte eenheid met de muziek vormt..
Obstacle 1: Mijn kennismaking met Interpol. Geen meesterwerk, maar toch een nummer wat gewoon lekker wegluisterd en na het dromerige Untitled de andere meer rockende kant van Interpol laat horen.
NYC: Eigenlijk een heel eenvoudig nummer, ik speel het ook vaak op de gitaar, maar toch heel indrukwekkend. Het nummer heeft weer meer dat melancholisch dromerige van het openingsnummer.
PDA: Het nummer is weer wat sneller, maar net wat lekkerder uitgevoerd dan Obstacle 1. Waardoor het een heel goed nummer is, maar het nummer wordt pas echt briljant na het tweede refrein als er alleen een gitaar overblijft. Waarna de andere instrumenten er langzaam weer bijkomen om je mee te voeren na het einde van het nummer. Er is ook zang bij, maar de tekst ontgaat me omdat die voor mij irrelevant is omdat de stem alleen gebruikt wordt voor extra sfeer bij dat stuk.
Say Hello to the Angels: Een van de mindere nummers wat mij betreft. Ook dit nummer luistert wel lekker weg, maar het onderscheidt zich in mijn ogen niet echt van andere bands. Op het einde wordt het wel een stuk interessanter, maar toch niet een heel bijzonder nummer.
Hands Away: Veel mensen vinden dit nummer wat minder, maar daar ben ik het niet mee eens. Het is een heel ingetogen nummer, vooral het begin. Maar ook dit nummer weet een enorme sfeer neer te zetten voor mij.
Obstacle 2: Bij dit nummer moet ik altijd aan de zomer van 2 jaar geleden denken, toen dit album geregeld in mijn discman te vinden was. Zoals de titel doet vermoeden sluit deze goed aan op Obstacle 1, maar deze blijft wel meer hangen. Om een of andere reden vind ik de zang in dit nummer echt heel fijn om naar te luisteren. Vooral op het einde als het zo lekker galmt.
Stella was a diver and she was always down: Na de vreemde introductie (het lijkt alsof hij praat met een mond vol water ofzo) begint het meteen goed met een heerlijk gitaartje. Mooi vind ik bij het begin als de drum zo stopt, terwijl de bas zo’n heerlijk loopje omhoog doet. Vanaf het refrein wordt het wat steviger, om dan opeens weer stil te vallen en weer met zo’n typisch Interpol instrumentaal stuk te komen met een hoog dromerig gitaartje. Dit is één van mijn favoriete Interpolnummers omdat hier alles inzit wat Interpol zo goed maakt.
Roland: Na een heel betoverend einde van Stella … wordt je opeens in het volgende nummer gesleurd. Het is een snel agressief nummer, maar dit vind ik toch het minste nummer van het album.
The New: Misschien wel het hoogtepunt van de plaat (verandert elke dag voor mij). Dat introriffje is echt briljant! Daarna komt het couplet wat in eerste instantie niet heel bijzonder lijkt tot dat de gitaar er bijkomt die zijn hoge noten door het basloopje heen vlecht. Rond 2:25 vervalt het dan opeens na een wat harder stuk in een geniaal instrumentaal deel. Heel vet gedaan vind ik de paar drumslagen die het een wat onheilspellender maken. De rest van het nummer blijft bijna zonder zang, maar met genoeg afwisseling. Een klein meesterwerkje.
Leif Erikson: Het laatste nummer alweer. Het begint lekker gruizig totdat na 2:21 opeens de gitaar wegvalt en alles kraakhelder klinkt (heel vet gedaan!). De rest van het nummer heeft weer alles wat de rest van het album ook te bieden heeft. Voor dat je het weet is het al weer voorbij en dan zijn die 50 minuten toch voorbij gevlogen. Ik zet hem toch nog maar een keer op en die 5* blijven de komende tijd nog wel staan.
Mijn langste recensie ooit:
Untitled: Heerlijk openingsnummer die mij altijd meteen de wereld van Interpol weet in te zuigen. Ik geniet elke keer als het basloopje erbij komt. Eerste keer dat ik het luisterde riep het allemaal beelden van Scandinavië bij mij op, ik was dan ook verbaasd dat ze uit New York bleken te komen. Je merkt nauwelijks dat er gezongen word, doordat zang een perfecte eenheid met de muziek vormt..
Obstacle 1: Mijn kennismaking met Interpol. Geen meesterwerk, maar toch een nummer wat gewoon lekker wegluisterd en na het dromerige Untitled de andere meer rockende kant van Interpol laat horen.
NYC: Eigenlijk een heel eenvoudig nummer, ik speel het ook vaak op de gitaar, maar toch heel indrukwekkend. Het nummer heeft weer meer dat melancholisch dromerige van het openingsnummer.
PDA: Het nummer is weer wat sneller, maar net wat lekkerder uitgevoerd dan Obstacle 1. Waardoor het een heel goed nummer is, maar het nummer wordt pas echt briljant na het tweede refrein als er alleen een gitaar overblijft. Waarna de andere instrumenten er langzaam weer bijkomen om je mee te voeren na het einde van het nummer. Er is ook zang bij, maar de tekst ontgaat me omdat die voor mij irrelevant is omdat de stem alleen gebruikt wordt voor extra sfeer bij dat stuk.
Say Hello to the Angels: Een van de mindere nummers wat mij betreft. Ook dit nummer luistert wel lekker weg, maar het onderscheidt zich in mijn ogen niet echt van andere bands. Op het einde wordt het wel een stuk interessanter, maar toch niet een heel bijzonder nummer.
Hands Away: Veel mensen vinden dit nummer wat minder, maar daar ben ik het niet mee eens. Het is een heel ingetogen nummer, vooral het begin. Maar ook dit nummer weet een enorme sfeer neer te zetten voor mij.
Obstacle 2: Bij dit nummer moet ik altijd aan de zomer van 2 jaar geleden denken, toen dit album geregeld in mijn discman te vinden was. Zoals de titel doet vermoeden sluit deze goed aan op Obstacle 1, maar deze blijft wel meer hangen. Om een of andere reden vind ik de zang in dit nummer echt heel fijn om naar te luisteren. Vooral op het einde als het zo lekker galmt.
Stella was a diver and she was always down: Na de vreemde introductie (het lijkt alsof hij praat met een mond vol water ofzo
) begint het meteen goed met een heerlijk gitaartje. Mooi vind ik bij het begin als de drum zo stopt, terwijl de bas zo’n heerlijk loopje omhoog doet. Vanaf het refrein wordt het wat steviger, om dan opeens weer stil te vallen en weer met zo’n typisch Interpol instrumentaal stuk te komen met een hoog dromerig gitaartje. Dit is één van mijn favoriete Interpolnummers omdat hier alles inzit wat Interpol zo goed maakt.Roland: Na een heel betoverend einde van Stella … wordt je opeens in het volgende nummer gesleurd. Het is een snel agressief nummer, maar dit vind ik toch het minste nummer van het album.
The New: Misschien wel het hoogtepunt van de plaat (verandert elke dag voor mij). Dat introriffje is echt briljant! Daarna komt het couplet wat in eerste instantie niet heel bijzonder lijkt tot dat de gitaar er bijkomt die zijn hoge noten door het basloopje heen vlecht. Rond 2:25 vervalt het dan opeens na een wat harder stuk in een geniaal instrumentaal deel. Heel vet gedaan vind ik de paar drumslagen die het een wat onheilspellender maken. De rest van het nummer blijft bijna zonder zang, maar met genoeg afwisseling. Een klein meesterwerkje.
Leif Erikson: Het laatste nummer alweer. Het begint lekker gruizig totdat na 2:21 opeens de gitaar wegvalt en alles kraakhelder klinkt (heel vet gedaan!). De rest van het nummer heeft weer alles wat de rest van het album ook te bieden heeft. Voor dat je het weet is het al weer voorbij en dan zijn die 50 minuten toch voorbij gevlogen. Ik zet hem toch nog maar een keer op en die 5* blijven de komende tijd nog wel staan.
Well done! Je hebt me gewoon overtuigd, ik wil dit album!
0
geplaatst: 26 september 2006, 16:32 uur
The New vind ik toch het beste nr op deze CD.
En ja de outro van PDA.. gewoon te geniaal. Net als Parachutes van Coldplay moet ik dit album gewoon afluisteren. Stella vind ik ietwat te zwak voor dit album, maar affijn.. Interpol moet maar weer eens in mijn top10, alleen nu maar eens bekijken welke de felbegeerde lijst mag verlaten
En ja de outro van PDA.. gewoon te geniaal. Net als Parachutes van Coldplay moet ik dit album gewoon afluisteren. Stella vind ik ietwat te zwak voor dit album, maar affijn.. Interpol moet maar weer eens in mijn top10, alleen nu maar eens bekijken welke de felbegeerde lijst mag verlaten
0
geplaatst: 15 oktober 2006, 16:46 uur
Nu een stuk of vier keer helemaal gedraaid, maar ik vind het nog steeds niet geweldig.
Omdat bijan iedereen positief is, zal ik het nog een aantal keren blijven proberen.. Er moet toch iets zijn....
Vooralsnog dus ook geen cijfer.
Omdat bijan iedereen positief is, zal ik het nog een aantal keren blijven proberen.. Er moet toch iets zijn....
Vooralsnog dus ook geen cijfer.
0
geplaatst: 16 oktober 2006, 16:36 uur
wow, the new is echt extreem goed, springt er bij de eerste luisterbeurt gelijk uit! Mooie recenties trouwens van Kikuichimonji en Ward!
Ik hoor toch ook wel dat er wat stukken in zitten die me sterk doen denken aan hot fuss (the killers) en the back room (editors), wat overigens ook prachtplaten zijn.
Ik hoor toch ook wel dat er wat stukken in zitten die me sterk doen denken aan hot fuss (the killers) en the back room (editors), wat overigens ook prachtplaten zijn.
0
geplaatst: 21 oktober 2006, 12:31 uur
Ik vind de Editors textueel beter, maar instrumentaal komt het niet eens in de buurt van Interpol. De muziek van de Editors is ook een stuk donkerder dan die van Interpol. The Killers ken ik niet genoeg van.
En The New...what can I say. Ik heb dat nummer volgens mij al 100 keer gehoord en ik heb nog steeds af en toe de behoefte om deze CD er puur en alleen voor dat nummer op te zetten. Instant classic.
En The New...what can I say. Ik heb dat nummer volgens mij al 100 keer gehoord en ik heb nog steeds af en toe de behoefte om deze CD er puur en alleen voor dat nummer op te zetten. Instant classic.
0
aidoo
geplaatst: 21 oktober 2006, 14:30 uur
SiSsY bOY schreef:
Ik hoor toch ook wel dat er wat stukken in zitten die me sterk doen denken aan hot fuss (the killers) en the back room (editors), wat overigens ook prachtplaten zijn.
Ik hoor toch ook wel dat er wat stukken in zitten die me sterk doen denken aan hot fuss (the killers) en the back room (editors), wat overigens ook prachtplaten zijn.
Editors agree.. maar The Killers? Dat moet je toch even uitleggen.
0
geplaatst: 21 oktober 2006, 20:03 uur
Kikuichimonji schreef:
De muziek van de Editors is ook een stuk donkerder dan die van Interpol.
De muziek van de Editors is ook een stuk donkerder dan die van Interpol.
Eerder andersom denk ik
0
geplaatst: 22 oktober 2006, 16:01 uur
Ik vind Interpol weliswaar niet de meest lichtvoetige muziek, maar de Editors laten het zowel instrumentaal als textueel heel donker klinken. Interpol doet dat vooral textuee wel, maar instrumentaal een stuk minder. Maargoed, dat is mijn mening 
0
geplaatst: 22 oktober 2006, 17:05 uur
Kikuichimonji schreef:
Ik vind Interpol weliswaar niet de meest lichtvoetige muziek, maar de Editors laten het zowel instrumentaal als textueel heel donker klinken. Interpol doet dat vooral textuee wel, maar instrumentaal een stuk minder. Maargoed, dat is mijn mening
Ik vind Interpol weliswaar niet de meest lichtvoetige muziek, maar de Editors laten het zowel instrumentaal als textueel heel donker klinken. Interpol doet dat vooral textuee wel, maar instrumentaal een stuk minder. Maargoed, dat is mijn mening
maar interpol heeft niet van die naar mijn mening luchtige vrolijkere nummertjes als Munich en All Sparks
0
aidoo
geplaatst: 22 oktober 2006, 18:54 uur
Ik vind Interpol op alle vlakken zwaarder, logger en emotioneel meer geladen klinken dan Editors. Kortom Interpol is gewoon zwaardere kost (wat niet wil zeggen dat het per se beter is!) 'Donker' vind ik voor allebei de bands niet echt het goede bijvoegelijke naamwoord.. als ik aan donker denk dan denk ik eerder aan NIN-achtige muziek.
0
geplaatst: 23 oktober 2006, 13:48 uur
Ik vind juist de Editors muziek waarvoor ik in de stemming moet zijn, terwijl ik Interpol echt altijd kan draaien.
Maargoed, ik weet ook dat voor veel mensen juist Interpol muziek is waarvoor ze in de stemming moeten zijn
Maargoed, ik weet ook dat voor veel mensen juist Interpol muziek is waarvoor ze in de stemming moeten zijn
0
sleep
geplaatst: 10 november 2006, 17:42 uur
PDA was mijn eerste kennismaking met Interpol, stond op een verzamelcd'tje van de RockSound. Wat heb ik dat nummer toen vaak geluisterd, het daarop volgende nummer was van My Vitriol, "Falling off the floor (US Mix)" ook zo heerlijk.
Toen heb ik Interpol een tijdje links laten liggen, waarom?, geen idee. Vorig jaar toch maar aangeschaft en
iedere luisterbeurt beleef ik dit album intenser dan ooit tevoren..
vooral het afsluitende Leif Erikson, fenomenaal, prachtige zang, eerlijk gezeg een minuutje te kort..
hoogtepunten: PDA, Hands Away, Stella was a ..., Leif Erikson
4.5 *
Toen heb ik Interpol een tijdje links laten liggen, waarom?, geen idee. Vorig jaar toch maar aangeschaft en
iedere luisterbeurt beleef ik dit album intenser dan ooit tevoren..
vooral het afsluitende Leif Erikson, fenomenaal, prachtige zang, eerlijk gezeg een minuutje te kort..
hoogtepunten: PDA, Hands Away, Stella was a ..., Leif Erikson
4.5 *
0
geplaatst: 10 november 2006, 20:42 uur
Ik kwam dit album tegen in de top 250 lijst. Alle lovende reacties gelezen dus het album binnen gehaald. Meerdere keren naar geluisterd thuis en onderweg op de mp3-speler.
Ik hou van rock, ik heb het geprobeerd, ik hou van groeiplaten.. maar ik denk niet dat ik de superlatieven helemaal snap aangaande dit album. Kan nu eindelijk wel een score uitdelen..
Ik hou van rock, ik heb het geprobeerd, ik hou van groeiplaten.. maar ik denk niet dat ik de superlatieven helemaal snap aangaande dit album. Kan nu eindelijk wel een score uitdelen..
0
geplaatst: 12 november 2006, 16:33 uur
Deze plaat is voor mij in ieder geval de traagste groeier geweest, hoe toegankelijk de muziek in principe ook klinkt op het eerste gehoor. Is van 3,5 sterren naar een overtuigende 5 gegaan in een lange periode. Het kan zijn dat dat bij jou ook nog gebeurt, maar dat hoeft natuurlijk niet.
0
geplaatst: 12 november 2006, 21:47 uur
Bij mij heeft ie een dik halfjaar gehangen rond de 4*, "wel aardig maar niet perfect". Ik heb Antics zelfs lange tijd beter gevonden.
Op een gegeven moment viel het kwartje en is dit binnen een paar maanden de nummer 1 in mijn top 10 geworden.
Maargoed, de eerste luisterbeurt vond ik meteen al goed, en dat lijkt me bij jou niet het geval aangezien je 2,5* geeft.
Op een gegeven moment viel het kwartje en is dit binnen een paar maanden de nummer 1 in mijn top 10 geworden.
Maargoed, de eerste luisterbeurt vond ik meteen al goed, en dat lijkt me bij jou niet het geval aangezien je 2,5* geeft.
0
geplaatst: 25 november 2006, 20:49 uur
Veel gedraaid ondertussen, het album wordt alleen maar beter. Erg moeilijk te zeggen welk nummer nu echt er boven uitspringt. Ik houd van deze plaat, hehe.
Antics is echt heel anders dan dit album. Niet te vergelijken eigenlijk. Ik heb die nu ook weten te waarderen, alleen een plaats in mijn top10 is te hoog gegrepen. Interpol brengt als het goed is een nieuw album uit in 2007, dus aftellen maar.
Antics is echt heel anders dan dit album. Niet te vergelijken eigenlijk. Ik heb die nu ook weten te waarderen, alleen een plaats in mijn top10 is te hoog gegrepen. Interpol brengt als het goed is een nieuw album uit in 2007, dus aftellen maar.
0
geplaatst: 27 november 2006, 23:00 uur
Toch geweldig hoe je met zulke debiele teksten zo'n prachtig album kan maken. 4,5*.
0
geplaatst: 27 november 2006, 23:50 uur
Ik begrijp wel wat Petterson bedoelt, bv. subway is a porno... 
Maar zo'n prachtig album
Maar zo'n prachtig album
0
geplaatst: 28 november 2006, 13:39 uur
Dit bijvoorbeeld, uit Obstacle 2;
I'm gonna hold your face and toast the snow that fell
because friends don't waste wine when there's words to sell
Er zal allemaal wel een diepe betekenis achter zitten, maar in mijn ogen is dit behoorlijk vaag. Debiel was misschien het verkeerde woord
En wat Facedown al aanhaalde, uit NYC;
I had seven faces thought i knew which one to wear
I'm sick of spending these lonely nights training myself not to care
the subway is a porno pavements they are a mess
i know you've supported me for a long time
somehow i'm not impressed
Dit vind ik opzich wel een mooie tekst, maar waar ze dat schuingedrukte vandaan halen is mij dan weer een raadsel.
I'm gonna hold your face and toast the snow that fell
because friends don't waste wine when there's words to sell
Er zal allemaal wel een diepe betekenis achter zitten, maar in mijn ogen is dit behoorlijk vaag. Debiel was misschien het verkeerde woord
En wat Facedown al aanhaalde, uit NYC;
I had seven faces thought i knew which one to wear
I'm sick of spending these lonely nights training myself not to care
the subway is a porno pavements they are a mess
i know you've supported me for a long time
somehow i'm not impressed
Dit vind ik opzich wel een mooie tekst, maar waar ze dat schuingedrukte vandaan halen is mij dan weer een raadsel.
0
Jornaquin
geplaatst: 28 november 2006, 17:26 uur
Petterson schreef:
Dit bijvoorbeeld, uit Obstacle 2;
I'm gonna hold your face and toast the snow that fell
because friends don't waste wine when there's words to sell
Er zal allemaal wel een diepe betekenis achter zitten, maar in mijn ogen is dit behoorlijk vaag. Debiel was misschien het verkeerde woord
En wat Facedown al aanhaalde, uit NYC;
I had seven faces thought i knew which one to wear
I'm sick of spending these lonely nights training myself not to care
the subway is a porno pavements they are a mess
i know you've supported me for a long time
somehow i'm not impressed
Dit vind ik opzich wel een mooie tekst, maar waar ze dat schuingedrukte vandaan halen is mij dan weer een raadsel.
Dit bijvoorbeeld, uit Obstacle 2;
I'm gonna hold your face and toast the snow that fell
because friends don't waste wine when there's words to sell
Er zal allemaal wel een diepe betekenis achter zitten, maar in mijn ogen is dit behoorlijk vaag. Debiel was misschien het verkeerde woord
En wat Facedown al aanhaalde, uit NYC;
I had seven faces thought i knew which one to wear
I'm sick of spending these lonely nights training myself not to care
the subway is a porno pavements they are a mess
i know you've supported me for a long time
somehow i'm not impressed
Dit vind ik opzich wel een mooie tekst, maar waar ze dat schuingedrukte vandaan halen is mij dan weer een raadsel.
Ik vind dat stukje uit NYC anders bijhoorlijk geniaal.
0
geplaatst: 28 november 2006, 17:38 uur
'the subway is a porno pavements they are a mess' vind ik zo misplaats klinken in verder een mooi stukje tekst. Alsof ze er zo nodig iets interessants door moesten gooien.
0
aidoo
geplaatst: 28 november 2006, 19:19 uur
Ik vind het juist cool als teksten wazig zijn zodat je er zelf bij moet verzinnen wat ze misschien zouden kunnen betekenen. Een beetje een eigen invulling eraan geven zeg maar Ik zie de teksten dan ook juist als een van de sterke punten van Interpol.
Ik zie de teksten dan ook juist als een van de sterke punten van Interpol.
0
geplaatst: 28 november 2006, 20:41 uur
Ik vind de teksten hier nog best te doen. Samenhang is weliswaar af en toe moeilijk te vinden, maar dat past ook wel bij de stijl. Op Antics heb ik veel meer moeite met het gebrek aan samenhang.
En bovendien gaat het bij Interpol niet zozeer om de tekst zelf, maar veel meer om de uitspraak ervan (wat leidt tot perfecte harmonie tussen de zang en het instrumentale deel).
Daarnaast passen de teksten van Interpol altijd heel goed bij de sfeer die het nummer neerzet. Zo is de tekst van Roland lekker snel en gejaagd, en de tekst van Leif Erikson slaat helemaal nergens op maar past o zo goed bij de sfeer van dat nummer. Over de tekst van het meesterwerk The New ga ik het niet eens hebben...
En bovendien gaat het bij Interpol niet zozeer om de tekst zelf, maar veel meer om de uitspraak ervan (wat leidt tot perfecte harmonie tussen de zang en het instrumentale deel).
Daarnaast passen de teksten van Interpol altijd heel goed bij de sfeer die het nummer neerzet. Zo is de tekst van Roland lekker snel en gejaagd, en de tekst van Leif Erikson slaat helemaal nergens op maar past o zo goed bij de sfeer van dat nummer. Over de tekst van het meesterwerk The New ga ik het niet eens hebben...
* denotes required fields.