Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Wat is The New toch geweldig: heerlijke opbouw en dan die ontknoping er achter aan. Beste nummer van de plaat! En dan komt Leif Eriksson daar nog stiekem na, schitterende afsluiter. Dit album begint richting de top 10 te kruipen.

Net als al die andere gehypete muziek als bijv. "Bloc Party - Silent Alarm" of "Franz Ferdinand - Franz Ferdinand" vind ik hier geen bal aan.

Vervelende zangstem.
Slome en snelle, saaie ritmes.
Geen melodie.
Alles lijkt op elkaar.
Geen emotie.
Hou maar op.
Ik kom er niet in.

Dit moet je ook absoluut niet vergelijken met die albums. Die liggen een stuk dichter bij de britpop en gitaarbandjes die de laatste jaren van dat eiland afkomen. Interpol is een stuk duisterder en haalt de mosterd meer bij jaren '80 bands.

Bovendien is het zoveel gelaagder dat ik me afvraag of je het album vaker dan 1 keer geluisterd hebt. Hoe iemand uberhaupt kan beweren dat er geen melodie en ritme in Interpol zit is werkelijk onbegrijpelijk. Leif Erikson is bijvoorbeeld een van de meest melodieuze en sfeervolle nummers van de afgelopen jaren.

De stem kan ik inkomen (maar past wel bij de muziek), en het kan op het eerste gehoor inderdaad ook allemaal wat hetzelfde klinken. En emotie zit er wel dergelijk in, alleen denk ik dat je die meer in het instrumentele deel dan in de zang moet zoeken (de outtro van PDA of The New, bijvoorbeeld).

ik heb 't album al 5 x geluisterd.

Er zit veel ritme in ja, maar wel vervelend ritme, alleen dat irriteert gewoon. De hele tijd dat getokkel van de gitaar bij alle nummers op elke tel in de 4/4 maat. Ik word er zo ontzettend simpel van. Melodie zit er natuurlijk ook in, ergens, vast wel, ik hoor weinig variatie iig. Die stem maakt het drama compleet. Het enige waar ik me niet aan stoor zijn de drums. Ik zoek emotie in melodie, in samenspel met akkoorden, en ik kan 't gewoon niet horen hier, té tam allemaal. Emotie zoek ik nooit in zang, eerder in de melodie van de zang.

Een lichtpuntje is Stella, die is misschien voor in een playlist...

Maar het album laat ik liever links liggen.

Geen emotie hierin... misschien zit er wel geen emotie in jou

5 keer luisteren was voor mij ook niet genoeg, ik blijf hangen bij het makkelijkere Antics en een nummer als Say Hello to the Angels (wat nog steeds 1 van de favorieten is, daar niet van) Maar elk nummer begon langzaam en langzaam te groeien.

Een nummer als Leif Erikson geeft je toch kippenvel tot diep in je naad. De outro van PDA laat je toch rillen van genot. And so on.

Het argument "er zit toch geen variatie in" daar word ik pas simpel van. Tussen de 56234 nummer 1 hits van Jan Smit zit geen variatie.

Ik vind alles wat hij zegt prima, daar draait het namelijk om bij een mening, maar met de geen emotie diskwalificeert hij zich wel een beetje.

En toch volg ik het ritme verhaal ook niet helemaal, welk ritme is het? Gaat het over het hyperactieve Rolandritme of het hele trage Leif Erikssonritme?

Ik ben het met hem eens, ik mis ook de emotie. Dat vind ik één van de grootste nadelen van Interpol. De uitzondering daarop is NYC, wat ik een erg mooi nummer vind, zonder dat nummer had ik het album een 2,5* gegeven. Het is allemaal prima gespeeld hoor, dat zal allemaal best, maar ik hoor er echt geen emotie in.

Ik denk dat veel luisteraars dit gewoon "coole" muziek vinden en het daarom geniaal vinden. Dat kan natuurlijk.

Het ritme wordt teveel aangedikt, dat is wat ik wilde zeggen (willie). En het wordt sloom omdat je voortdurend de zelfde toon hoort. Het gaat nergens heen. Dan verslapt m'n aandacht vanzelf.

Sorry liefhebbers van Interpol, maar ik voel hier geen emotie bij.

Ga anderen alsjeblieft niks verwijten omdat jij het niks vindt. Tip: nog wat vaker luisteren, heeft het bij mij ook goed gedaan.

Je hebt gelijk, sommige albums moet je vaker luisteren. Maar daar ga ik de tijd niet meer voor nemen, ik ga liever op zoek naar een album wat iets sneller klikt dan 5 luisterbeurten. En het is goed dat je je favoriete albums graag aan iedereen wil opdragen. Datzelfde doe ik ook bij albums die ik goed vind.
Laatst heb ik "Loveless" van My Bloody Valentine geluisterd, en die muziek is vrij ontoegankelijk vind ik. En bij de 2e keer luisteren hoorde ik daar hele mooie dingen door de noise heen. Interpol is vrij makkelijke kost. Dus dat gaat 'm niet worden voor mij. Beter ga ik opzoek naar iets nieuws dat me wel aanspreekt. Nog zoveel albums om uit te proberen.

Ach, meestal zijn de iets moeilijker te doorgronden albums bij mij wel degene die ik het minst snel beu word. Nummers als NYC en Say Hello To The Angels zijn nog altijd net zo raak als een jaar geleden. Zo ontoegankelijk is dit absoluut niet, zeker niet vergelken met Loveless ofzo, maar het heeft toch wel een aantal luisterbeurten geduurd voordat de nummers me raakten en bijbleven. Overigens hoef ik hier niemand iets op te dragen, passeer gerust

Spreek je jezelf nu niet heel erg tegen? Eerst zeg je dat je geen tijd meer gaat nemen voor dit album van Interpol omdat je liever een album hoort dat sneller klikt dan na vijf luisterbeurten. Vervolgens zeg je dat Interpol makkelijke kost is, en dat het hem daarom niet gaat worden voor je? Voor mij staat het aantal luisterbeurten dat ik nodig heb om iets te waarderen gelijk aan de complexiteit van de plaat.

Daarnaast lijkt het me sowieso een slecht idee om complexe platen links te laten liggen. Muziek die echt meteen lekker klinkt ben je ook zo weer beu. Dat is de beloning die je krijgt voor het doorgronden van een moeilijke plaat. Je zult heel veel moois missen en er middelmaat voor terug krijgen.

Dus je hebt dit album wel 30x moeten beluisteren voordat je het eindelijk een goed album vond? Dat duidt wel op doorzettingsvermogen.

Tussen 5 en 30 zitten nog heel wat nummers die je ook vrij kunt gebruiken. Ik denk dat er zeker wel tien keer luisteren overheen is gegaan voordat ik dit album volledig doorhad. Hoewel er wel meteen al een klik was bij deze. Dat moet ik wel zeggen. Toch, ik heb zeker albums geluisterd die ik de eerste paar keer weinig bijzonder vond en later toch in de smaak vielen.

Ok. Nu begrijp ik je helemaal. Die klik met een "nieuw album" moet er inderdaad vanaf het begin al een beetje zijn. Die klik heb ik niet, ik vind het daarom niet interessant genoeg om nog door te luisteren.

Dat kan natuurlijk. Dan is je actie te begrijpen (niet te rechtvaardigen hoor )

En nu terug over het album...
Dit moet je elke maand wel eens beluisteren om niet te vergeten hoe goed dit is. Zelfs ik ben nog keer op keer onder de indruk. We mogen al eens lacherig doen over Interpol's teksten, daar doe ik graag aan mee; echter het geluid dat de vier heren hier neerzetten is het neusje van de zalm in de (alternatieve) rockscene. Als je dan nog eens bedenkt dat de heren niet elkaars beste vrienden zijn en dat dit een debuutalbum is, dan is het haast niet te geloven hoe goed dit in ekaar zit. Interpol is Banks, Kessler, Carlos D. en Fogarino, ik denk dat als men één van hen wegneemt een groot stuk van de magie verdwijnt.

Zelfs Untitled bevat veel schoonheid ( Ik denk dat de jongens en meisjes van The XX dit album zeer vaak hebben beluisterd ). Vervolgens lekker meeschreeuwen met Obstacle 1, dat middenstuk! NYC, de ultieme broeierige grootstad by night hymne. We fietsen door naar een ander hoogtepunt, de outro van PDA, om vervolgens te swingen op The Paradise By The Dashboard Light van de alto rock (Say Hello). Terug even op adem komen doen we op de tonen van het desolate Hands Away. Het weerklinken van de weidse synths is het signaal om terug vanuit onze kamer de duizenden lichtjes -bright lights- van de City te aanschouwen.

Obstacle 2 en Stella onderstrepen dat Interpol de koning van de post '00 gitaarscene is. Dan is er ook nog Roland, dat bizarre nummer over die slager die met zijn messen doorheen de sneeuw slentert. Toch zijn, naar mijn mening, de twee laatste songs nog de allersterkste op TOTBL. Alleen al over The New en Leif Erikson zou men een recensie kunnen schrijven. Hoog film noir gehalte heeft dit album, het wordt tijd dat één van deze tracks als soundtrack van een geslaagde film fungeert. Het geluid van TOTBL blijft een bron van genot.

Een beetje provoceren kan geen kwaad...

@LH, Ik denk wel eens dat als dit album in de jaren '80 was verschenen, de gehele Wave-Politie hem achter gewapend beton en met nuclear geschut bewaakte .

Nee hoor, dit album zou geen verdedigingswallen nodig hebben gehad. Als het begin jaren 80 was uitgebracht, zou het album anno 2009 zeker als een van de grote wave-klassiekers zijn te beschouwen.
Er zou wel nog steeds - net zoals nu het geval is - over de matige songteksten worden gesproken en men zou zich afvragen waarom Interpol op dat punt toch niet kon meekomen met tijdgenoten zoals Joy Division, The Sound, The Cure e.a..

Maar ja "wake up", deze plaat is niet van die tijd. Het is een retro-stijl; "would be"-wave en jammer genoeg niet zo origineel als genoemde bands van toen.
Neemt niet weg dat het een uitstekende band is en dit album een zeer sterk debuut. Ben benieuwd welke kant het vierde album opgaat. Het wordt tijd dat ze zichzelf opnieuw gaan uitvinden. Deze formule heeft zijn langste tijd wel gehad.....naar mijn bescheiden mening dan.

Ik denk dat Interpol al sinds OLTA bezig is zichzelf te heruitvinden. Dit jaar is er dan wel geen nieuwe Interpol plaat, met Julian Plenti en Magnetic Morning zijn er wel twee zijprojecten verschenen die toch een andere kant tonen van enkele Interpol leden. Ook op het laatste reguliere album was dit al merkbaar. De nieuwe wegen worden langzaam ingeslagen, een revolutionaire nieuwe sound zou ik ook niets vinden voor een band als deze.

De formule van de drie albums is iig min of meer steeds dezelfde gebleven. De albums liggen wat sound betreft en wijze van spelen toch erg dicht tegen elkaar aan.
Daarentegen verschillen de albums van bijvoorbeeld Editors of Bloc Party wat betreft hun geluid veel meer van elkaar. Als het gaat om vernieuwingsdrang komt bijvoorbeeld Bloc Party meer lof toe (of de wijziging in geluid altijd zo'n succes is, is natuurlijk een ander verhaal).
Maar begrijp me niet verkeerd. Ik luister nog steeds met voldoening naar het gehele Interpol oeuvre hoor.

Ik schaam me diep, maar heb nog steeds dit album niet. Dat terwijl ik wéét dat dit voor de volle 100 poet mee gaat vallen! PDA en Obstacle 1 zijn in ieder geval meedogenloos goed. Die productie en die urgente power die van de muziek uit gaat...

Daar kan ik me ook wel in vinden.
Interpol heeft nog weinig nieuwe paden bewandeld. Tot nu toe geen probleem, want ze maken gewedige albums.
Alleen vraag ik me af hoelang ze nog met deze stijl wegkomen.
Op een gegeven moment kennen de mensen het wel. En zijn andere, nieuwe bands plots interessanter.

Precies. Ik heb dat punt inmiddels bereikt (eigenlijk al voor OLTA).

Ik vind de laatste van Bloc Party best goed (beter dan de laatste Interpol), maar ik krijg niet het idee dat Interpol zichzelf nou flink gaat vernieuwen. De drie albums hebben toch een redelijk identiek geluid en het solo-album van Julian Plenti past daar ook goed bij.

Is op zich ook niet erg als ze daar op voortborduren; met hun huidige oeuvre hebben ze toch al iets moois neergezet.

Ik vind de vernieuwingsdrang van Bloc Party vooral erg geforceerd over komen. Net zoals de nieuwe Franz Ferdinand bijvoorbeeld. De nieuwe Editors sound heb ik gisteren voor het eerst gehoord en ook daar werd ik niet bepaald warm van. Zeker, deze albums liggen in elkaar's lijn, en Julian Plenti ligt ook in de lijn, maar ik ontdek toch zeker verschillen in de werken. Ligt meer in (weliswaar zeer subjectieve) karakteristieken die de muziek lijkt uit te stralen. De eerste was vooral urgent en heel donker. De tweede was toegankelijker en meer catchy, met soms een snufje positivisme. OLTA is daarentegen weer heel somber, sloom.
Als Interpol albums met een dergelijke kwaliteit blijven afleveren hoef ik geen verandering.

Volgens mij doen die bands gewoon waar ze zin in hebben. Bij FF vond ik het ook prima passen.

Interpol heeft drie fantastische platen gemaakt en als die vierde ook zo klinkt dan hoor je mij niet klagen. Want ik ben fan.
Toch ben ik heel benieuwd hoe die vierde gaat klinken...en stiekum hoop ik op iets nieuws, iets anders....
In een restaurant bestel ik ook niet altijd m'n lievelingsgerecht.
Soms wil je wel eens iets nieuws proberen. Een nieuw gerecht van diezelfde vertrouwde kok.
Vergeef me de knullige metafoor.