Interpol - Turn On the Bright Lights (2002)

Blijf luisteren misschien valt het kwartje, het kan echter zeer koppig zijn bij dit album

Dat is vreemd. Ik dacht dat ik hier gereageerd had. Enfin, dit is opmerkelijk goed album. De overeenkomsten met Joy Division zijn wel treffend, maar er is gelukkig geen sprake van plagiaat.

De cd kent geen skipnummers, al moet ik zeggen dat je voor Roland, The New en Leif Erikson wel in de juiste stemming moet zijn om ze te waarderen.

Obstacle 1 en 2, PDA en Stella was a Diver.. zijn mijns inziens de hoogtepunten op het album. De sterkte van Interpol ligt in de vocalen in combinatie met het gitaar/drumwerk en hun kracht om een bepaalde sfeer over te brengen. Een geweldig debuut dus.

The New en Leif Erikson vind ik juist de absolute hoogtepunten van het album, waar ik naar kan luisteren in wat voor stemming ik ook ben.



Mijn favorieten, geloof het of niet, zijn:

Untitled
NYC
Say Hello To Angels
The New
Leif Erikson

Toch heel anders dan die van jou. Nou zijn het allemaal gewoon topnummers, laat daar geen discussie over bestaan. Maar ik vond het toch wel opvallend dat jij er zo anders over denkt dan ik.

Maar als een album maar voor 1 interpretatie vatbaar zou zijn, zou het geen topalbum kunnen zijn natuurlijk en zou 'ie hier niet zo hoog kunnen staan.

Beste moment op deze plaat is natuurlijk het outtro van PDA, helemaal geweldig.

Fijne berichten. Ik heb dit album ook weer eens beluisterd net en het blijft nog steeds mijn absolute nummer 1. Ik ben het Hammerhead eens dat het instrumentale gedeelte van Pda het beste moment is (of Leif Erikson in het geheel); wat een opbouw naar de climax toe en wat een melodien.

Waar ik de laatste tijd zo van geniet bij dit album is de rol van de bassgitaar; die voegt in veel nummers ongelooflijk veel waarde toe. Roland is onder andere hierdoor ook een hoogtepunt voor me. Vreemd toch dat ik vaak lees dat Roland als het lelijke eendje wordt ervaren, waarom is dit?

Eens. Maar ik kom er maar niet achter wat Banks precies zingt op het laatst.

Banks sings:

Ah okay, bedankt. Maar je vergeet natuurlijk "Aha!"

Leuk album hoor, maar wel een feest der herkenning. Ik hoor invloeden van allerlei bandjes van begin jaren 80: the sound (skeletons), echo and the bunnymen, the smiths, the cure (periode seventeen seconds).

De zanger doet me regelmatig denken aan ian mccullough van echo & bunneymen. Verder strakke band maar geen echte persoonlijkheid, zoals adrian borland, ian curtis, robert smith, stephen fellows. Gewoon sterk collectief.
Toch vind ikhet een goede cd. Maar niet origineel.

Op allmusic.com las ik over een relatie met Joy Division. Nou, kan ik iemand me zeggen wat dit met JD te maken heeft. VOlgens mij nada. Maar hou me aanbevolen voor tips

Dit is geen leuk album; dit is een topalbum en ik vind dat we er met z'n allen voor moeten zorgen dat de score >4 is en blijft. Weet trouwens iemand wanneer er een nieuw album komt ?

Ik denk dat we gewoon naar onze smaak moeten blijven stemmen. Maarrr misschien worden dit nog wel 4 sterren voor mij.

Vrees dat ik niet verder zal gaan dan 3 1/2 *
Het klinkt me allemaal te bekend in de oren.

Wat is er in hemelsnaam met deze band gebeurd toen ze het tweede album gingen maken? Aan de drugs? Familieproblemen? Ontvoerd door aliens en zijn er dubbelgangers in de plaats gezet?

Het mag duidelijk zijn dat ik dit album veel beter vind. De stem van de zanger ligt me nog niet echt maar het irriteert nergens zoals het saaie Antics dat wel deed. Zal het nog eens wat vaker luisteren maar komt waarschijnlijk op een 3,5 of 4 uit.

En weer iemand overtuigd van Turn On The Bright Lights . Luister hem net weer eens en heb nog steeds hetzefde magische gevoel erbij als de eerste keer dat ik hem hoorde.

Meteen bij het eerste nummer Untitled wordt de sfeer van het hele album al perfect neergezet, lekkere echoende gitaren met een solide drum eronder. En dan de stem van de zanger, die voor mij de sfeer nog verder verbetert. In dit nummer zit gewoon minder dan een minuut aan zang, maar dat is niet het sterkste punt, hoe het nummer opbouwt, tot er gezongen wordt vind ik echt geniaal.

Obstacle 1 is wat vlotter, weer lekkere opzwepende gitaren en wat meer zang dan in de vorige. In dit nummer vind ik de sfeer net iets minder, ook door de zang, die ik hier iets minder goed vind. De gitaar tijdens het stuk van 2.40 tot met name 3.20 (maar hij loopt door tot eind van nummer) vind ik het meest geniale aan dit nummer.

Na het tweede nummer is het dan NYC, een nummer dat ik de eerste keer dat ik het luisterde meteen het mooiste nummer ooit vond. Vind het nu wel iets minder, maar nog steeds erg mooi, weer een rustiger nummer, waar de gitaar in de intro weer brilant is. De stem is weer wat beter, vooral tijdens "listen to me now, turn on the bright lights"

Dan PDA, weer een wat vlotter nummer, dat door velen als een hoogtepunt op de CD wordt gezien, vind het zelf niet een heel goed nummer, maar ook niet slecht. Lekker vlot drumwerk weer in dit nummer, ook weer erg lekkere sfeer in dit nummer. De zin "We have 200 couches where you can't sleep tonight" beschrijft de sfeer van het album misschien wel het beste. Vanaf 3.10 is dit nummer op zijn best, weer de sfeervolle gitaren die terugkeren, en de tekst die hierboven al is genoemd "something to say, something to do, nothing to say, when there's nothing to do" loopt heerlijk.

Dan een nummer dat ik zelf weer erg goed vind Say Hello To Angels, dit is een nummer waarop ik gewoon niet stil kan blijven zitten, vlotte drums en lekkere gitaren, een beetje de standaard Interpol-formule die hier zeer goed werkt. De zang mag dan wat minder zijn hier, verder een erg lekker nummer.

Als zesde een heerlijk opbouwend nummer Hands Away, begint met een eenzaam gitaartje en een rustige bas en de (op dit nummer weer mooie) stem van Banks en bouwt vervolgens rustig op, met als hoogtepunt voor mij de gitaren op 1.14. Ook van dit nummer is de outro weer erg mooi.

Hierna volgt Obstacle 2, een nummer dat niet alleen qua titel doet denken aan Obstacle 1, vergelijkbare stem, vergelijkbare gitaren, vergelijkbare drum, vergelijkbaar ritme. Vind deze iets beter dan no. 1. Waarom is een beetje lastig te beschrijven, hij is iets gevarieerder denk ik.

Dan Stella Was A Diver And She Was Always Down, hiervan is de intro na een paar keer compleet afgezaagd, en hoorde in het begin zelf niet het mooie aan het nummer door de intro. Maar nog steeds is het niet mijn favoriete nummer van de CD. Vind het wel lekker dat de drum af en toe stilvalt in het begin, maar verder vind ik in dit nummer de stem niet echt lekker. Blijft wel mooi nummer, maar haalt het niet bij de rest.

Als 9e Roland voor mij het minste nummer van de CD. Een wat vlotter, met aggressieve drums en gitaren. Hier hebben de gitaren niet de betoverende werking die ze op de rest van het album wel zo erg hebben, en vind ik de stem van Banks schreeuwerig worden. Van dit nummer staat wel een hele mooie versie op de Precipitate EP, waarin het wat rustiger is.

Als een na laatste het meesterwerk The New, dit is echt de Paranoid Android van het decennium. Weer weinig zang, en lekker opgebouwde gitaren, dit nummer bestaat in feite uit 2 delen, die mooi op elkaar aansluiten. Allereerst is er het deel met de meeste zang, die weer erg mooi is. Dit deel duurt tot 2.25. Hierna volgt een een magnifiek fantastisch tweede deel dat grotendeels instrumentaal is, hier is de sfeer echt perfect, en dit is nog altijd het mooiste nummer dat ik ken. Stukken met rustige gitaren, stukken met stevige gitaren. Snelle stukken, tragere stukken. Stukken met drum, stukken zonder drum, werkelijk perfect!!!

En dan het 1 na beste nummer als afsluiter Leif Erikson, hiervan is het begin ook weer erg lekker, met heerlijke gitaren, weer een erg lekkere sfeer met goede zang, voor mij zelfs de beste zang van het album. Vooral op 2.20, als het nummer ineens helemaal helder wordt is het genieten geblazen, en dit nummer heeft weer een lekkere fade-out, waarna ik me besef waarom dit album lange tijd op 1 heeft gestaan en nog steeds de geniaalste score van me krijgt

*****

zeg, welke overeenkomsten met joy division zie jij? Ik kan ze niet ontdekken en ik ken JD toch vrij goed, zou ik zeggen.

geweldig debuut-album! De favorieten voor mij: The New, Say Hello to the Angels, Leif Eriksson, Obstacle 1 en Roland.
Obstacle 2 vind ik het slechtste nummer, hoort niet tussen al die prachtnummers die op dit album staan

Say Hello to the Angels is wel een complete ripp-off van The Smiths. Schandalig zeg.

Alsjeblieft zeg. Het nummer is inderdaad duidelijk geinspireerd door The Smiths, maar een rip-off is het natuurlijk niet. Dan kun je stellen dat elk indierock nummer een rip-off is van The Smiths.

Ai, ge-inspireerd wordt dat genoemd. Ik vind Interpol fantastisch hoor, maar bij dit nummer had ik zoiets van, nou moe. !

Nou, op welk nummer van The Smiths lijkt het dan zoveel volgens jou?

volgens mij is er iig 1 track die doet denken aan this charming man. De eerste track roept bij associaties op met How soon is now.

This Charming Man van The Smiths. Lijkt enorm op plagiaat.
Tenzij The Smiths een gedeelte van de royalties krijgen

toch nog even gecheckt:

Say hello to the angels vanaf 40 sec. Toch op z'n minst geinspireerd, zou ik zeggen door this charming man.

het kan me niet schelen waar het op lijkt, het is een prachtig nummer

Ik heb ze net achter elkaar geluisterd en ben het er niet mee eens. Er is hooguit een kleine overeenkomst in de manier van zingen van een paar stukjes, verder een totaal ander nummer.

Plagiaat gaat wat ver, maar de eerste keer (vorige week...) dat ik Say hello to the angels hoorde dacht ik ook, verrek! This charming man! Wel leuk om het dan bevestigd te zien hier

Ben benieuwd hoeveel % van de mensen die deze cd geweldig vinden begin jaren 80 luisterden naar postpunk en new wave. 10%?

En ik ben benieuwd naar hoeveel % veertigers er wel niet zijn die verkrampt vasthouden aan de muziek uit hun eigen tijd, en overtuigd zijn dat het alleen toen allemaal top was... De postpunk en new-wave bands waar je waarschijnlijk op doelt, zijn niet meer zo van deze tijd. Interpol wel. Kwaliteitsbands als New Order of The Cure van toen drukken ook heus geen grotere stempel op de muziek-evolutie dan kwaliteitsbands van nu (zoals Interpol). Kwalitatief en revolutionair gezien ontloopt het elkaar vast geen grote hoeveelheden. Is het dan puur jeugdsentiment wat voor jou het verschil maakt tussen muziek van toen (5,0*) en vergelijkbare muziek van nu (3,0*) ?

Hoeveel Interpol ook lijkt op bands van toen (Nanne, probeer dit geweldige album eens, je mond zal open vallen door de gelijkenissen met Interpol), ik denk dat Interpol genoeg 21-eeuws karakter toevoegt om een distinctieve band te zijn, genoeg om eens verlost te raken van het gezeur van luisteraars uit de new-wave mid-life generatie. Zo kijk ik er vanuit mijn generatie in ieder geval wel tegenaan.

Kwalitatief is het constant inderdaad, heb ik gemerkt bij de luisterbeurten die ik het heb gegund in het laatste half jaar, zoeen 4. Nu draai ik het even twee keer achter elkaar, omdat ik bij de eerste sessie ineens iets meer begon te voelen bij track 8-11.

Als ik er niet zo aandachtig naar luister, begint de muziek nog het best op me in te werken. Constant die ietwat hoge subtiele, maar toch snerpende emotie-uitstotende gitaar samen met de heel degelijke, maar niet zo interessante inbreng van de rest van de band die je hoort. Oké, er onstaat hierdoor een afstemming die leidt tot heel kwalitatieve nummers, maar dan wel heel kwalitatieve brave nummers. Dit is minder interessant en geeft vaak denk ik ook een minder optimaal effect. De rockstijl en stijl van de zanger zijn niet zo interessant voor mij (ik denk toch wel in te zien waarvan mensen kunnen houden bij deze speciale zang).

Ik voel dus bij deze plaat wel de emoties van de verschillende nummers. Maar hoe het gebracht is, kan vanuit mijn visie vaak optimaler. Bij 4-7 vind ik tot nu toe vooral een dipje zitten waarbij mijn argumenten hierboven dus extra van kracht zijn.

3,5* Wat dat betreft kan ik me ook wel vinden bij Nanne's rating. Misschien wel nog kans op 4 sterren.