Wilco - Wilco (The Album) (2009)

Snap de positieve reacties niet zo..
Ik luister er nu al de hele week naar, maar kan niet anders concluderen dan dat dit de saaiste Wilco-plaat is sinds AM.
Dan vind ik Sky Blue Sky nog beter (al had ik daar ook niet bijzonder veel mee).

Alles hangt vast aan gitaarlicks en de arrangementen zijn helemaal dichtgemetseld. Geen zorgvuldige opbouw zoals we dat gewend zijn van YHF en AGIB. Geen verrassende tussenstukken of maffe geluiden zoals op Summerteeth. En vooral weinig interessante liedjes.

- Wilco (The Song) 3*
- Deeper Down 3,5*
- One Wing 4,*
- Bull Black Nova 2*
- You and I 3*
- You Never Know 3,5*
- Country Disappeared 4*
- Solitaire 3*
- I'll Fight 3*
- Sonny Feeling 2*
- Everlasting Everything 3*

Gemiddeld een 3* dus.
Vergeleken met de 5* voor Summerteeth, YHF en AGIB is dat niet al te best.

Nou, ik volg je ergens wel maar dan slaag je erin om het beste nummer (en feitelijk het enige waar er echt sprake is van die zorgvuldige opbouw & verrassende tussenstukjes) de laagste score toe te kennen & de meest saaie naar adult contemporary neigende SBS-outtake noteer je dan weer als positieve uitschieter. Dat slaat werkelijk nergens op.

Op welke nummers doel je precies? Ik vind Bull Black Nova, als je daarop doelt, niet bepaald een toonbeeld van opbouw of verrassing. Het is gespeend van melodie, blijft doorkabbelen op één en dezelfde toon, en halverwege komt er vanuit het niets een brei aan noise. Verre van subtiel.

Maar welk nummer bedoel je met die SBS-outtake?

Ik snap de vergelijking met Summerteeth niet zo goed.
Summerteeth is hét model van een ondoordacht album. Een band die veel aanklooit, en uiteindelijk met een fantastisch eindproduct komt (wat mij betreft de beste plaat van de jaren '90). Je hoort die toevalligheid in alles terug. De arrangementen, de melodietjes en vooral de opbouw van nummers.

Wilco (The Album) is helemaal het tegenovergestelde: tot in de kleinste details berekend, volledig uitgedacht en uitgeschreven. Niets is aan het toeval overgelaten. De nummers zijn ook een stuk soberder. Minder uitbundige melodieën, en erg recht-toe-recht-aan gespeeld.

Ik ben heel benieuwd waarom dit album wordt vergeleken met het zoveel jeugdigere Summerteeth.

BBN weet de spanning er toch wel in te houden door er telkens een element aan toe te voegen terwijl Tweedy in een begenadigde vocale bui erin slaagt om gradueel alsmaar panischer te klinken. Doet me wat denken aan het betere werk van Spoon of de Sonic Youth van rond de eeuwwisseling, maar ik veronderstel dat je dat dan ook wel zal catalogeren onder 'verre van subtiel'.
En voor het 2e had ik het over Country Dissapeared: mooie tekst maar daarnaast een wel heel banale standaard roots-ballad. Het soort waarvan er op de 2e helft van SBS feitelijk ook al net iets te veel van aanwezig waren.

Nee, ik heb vrijwel alles van Sonic Youth. BBN deed mij een beetje denken aan Spiders/Kidsmoke (fantastisch nummer!!!), maar dan op een veel geforceerdere manier. Het gaat me niet zo zeer om de subtiliteit, maar het klinkt zo stijf en bedachtzaam. Even die sluis herrie open, en dan weer dicht. Het komt op mij een beetje gekunsteld over.


Ja, klopt. Ik vind het ook geen bijzonder liedje, maar qua melodie spreekt het me meer aan dan de andere nummers. Een 3,5 was meer op z'n plaats geweest, want One Wing is wel een stuk beter.

Omdat beiden toch nadrukkelijk tappen van het 60s-pop vaatje, dat maakt ST sowieso een natuurlijker referentiepunt voor W(TA) dan de overige studio-albums. Maar inderdaad, ST klinkt toch een pak 'natuurlijker' (ook al lijkt er me beter over nagedacht dan jij hier insinueert, op dat moment was Tweedy toch ook al een jaar of 10 bezig) dan deze plaat. Anderzijds, mij lijkt dat eerder te wijten aan een net tegenovergestelde evolutie: Tweedy heeft eindelijk zijn demonen verdreven, staat op goede voet (eindelijk geen personeelswissels tussen 2 platen) met de rest van de groep en er is niemand meer in Wilco die hem artistiek uitdaagt (zoals een Bennet ten tijde van ST & YHF of eh O'Rourke ten tijde van AGiB) want de rest van de band bestaat uit mensen die vooral blij zijn dat ze mogen meedoen. Het straalt af op deze plaat, het leidt bij momenten tot lazy songwriting.

Moet ik je toch wel weer tegenspreken. Eerst en vooral vind ik de gelijkenissen met Spiders (kidsmoke) en beetje vreemd want veel verder dan een algemeen nerveus sfeertje gaat dit toch niet. En daarnaast is geforceerd een adjectief dat ik in het verleden net reserveerde voor Spiders, die tempowisselingen gebeuren op AGiB toch niet direct op de meest natuurlijke wijze. 't Is dan ook een schoolvoorbeeld van een nummer waar Wilco vooral live op kapitaliseert en 't haalt niet eens mijn top 8 op AGiB. Neen, geef mij dan maar BBN: heel wat urgenter, evolueert ook veel vanzelfsprekender. Dit is echt een paniekaanval ipv 'Tweedy tracht zijn nervositeit in een sonische variant om te zetten'.

Nouja, Tweedy zegt zelf altijd hoe willekeurig deze plaat tot stand is gekomen. Bennett had een verzameling analoge synthesizers en wat gekke effectjes, en die zijn ze redelijk lukraak gaan gebruiken. Natuurlijk is er ook vanalles uitgewerkt en overdacht, maar op een veel lossere manier dan heden het geval is. Luister eens naar die acoustische gitaren zoals op She's A Jar.. Die rammelt en kraakt van alle kanten. Is misschien zelfs niet 100% gestemd, maar het klinkt fantastisch. Op de huidige platen hoor je alleen nog supercleane, kraakheldere gitaren. Dat ligt natuurlijk aan de kwalitatief hogere band, maar ook aan de véél strakkere productie.


Ja, dat is zeker waar. De strijd is er een beetje uit, alles is koek en ei. Hij heeft de beste band van Amerika bij elkaar gesprokkeld, die je niets hoeft te vertellen, en die ook weinig op Tweedy zullen aanmerken. En hoe goed die band ook is, er zit geen songwriter tussen. Nouja, John & Pat, maar die schrijven nooit met Tweedy naar verluidt. O'Rourke was een zeer welkome bijdrage op AGIB en Bennett heb ik altijd wel een beetje gemist. Bennett was gewoon een hele goeie songwriter, die er solo helaas niets van bakt.


Sterker nog: toen ik de intro hoorde, dacht ik dat het een trage versie van Spiders was! Exact hetzelfde ritme en datzelfde pianotoontje. Bovendien blijft ook dit nummer op telkens één akkoord hangen, terwijl de zang er nogal melodieloos overheen gaat.

Dat zit 'm dan in verschil van smaak, vrees ik. Ik vind Spiders(Kidsmoke) fantastisch, vooral om zijn opbouw. Het bouwt naar een climax, terwijl BBN een beetje door blijft ratelen, en nergens écht accelereert. Dat vind ik echt jammer aan het nummer: het lijkt nergens heen te gaan.

Bof, op zich hoeft dat geen bezwaar te zijn. Hun releases met O'Rourke hebben uiteindelijk ook een vrij 'bedachte' productie maar dat resulteerde wel tot de beste plaat uit hun repertoire. Misschien hadden ze hem wel beter zelf niet geproduceerd, zoiets pakt mss nog uit bij een plaat als SBS (die ik overigens wel hoog inschat, SBS was duidelijk een noodzakelijke plaat voor Tweedy) die nadrukkelijk een enkelvoudige 'live-feel' probeert over te brengen maar hier levert het geen meerwaarde. En anderzijds wat meer rondgeklooi in de studio had idd geen kwaad gekunnen, alleen Deeper Down en Bull Black Nova (jawel ) weten zich op die manier te onderscheiden. Niet toevallig de 2 beste nummers op dit album.


Tja, de som zal zoals zo vaker meer geweest zijn dan de delen zeker? En plus, Benett kan niet zingen. Maar eh, ik denk dat b.v. een Nels Cline zijn solo-werk indachtig gerust wel meer zou kunnen toevoegen aan Wilco dan op dit moment het geval is. Maar Cline was er niet eens bij toen ze de CD inspeelden in Nieuw-Zeeland & voegde slechts achteraf hier en daar wat gepriegel aan toe (die er soms vervaarlijk op 'geplakt' klinkt trouwens). Tja.
Soit, vind dit voor alle duidelijkheid nu ook niet zo'n hemeltergend slechte plaat; vandaar ook mijn krappe 4 hemellichamen. Nummers 2 tem 4 & 8 blijven ijzersterk en behalve You & I gaan ze nergens zwaar onder de lat door. Maar van Wilco ben ik nu eenmaal toch wat meer gewoon dan dat.


Oei, heeft Spiders (kidsmoke) dan een climax? Het was me nog niet opgevallen. En accelereren doet Spiders objectief gezien toch gewoon niet (enfin, behalve in de zwaar superieure versie op Kicking Television)? To each his own natuurlijk maar 't is een toch vaak gehoorde kritiek dezer dagen: "had Wilco maar net iets vaker de richting die we horen in BBN opgegaan...".

Toch is dat niet zo. Luister maar eens naar de demo's van YHF. Totáál anders. Er is ontzettend lang gezocht en aangekloot. Met sound, instrumentarium, teksten en zelf liedjes-structuren. Uiteindelijk heeft O'Rourke de helft van 't aantal sporen eruit geramd, en de boel opgeschoond tot wat het nu is.
Maar dat hoeft geen verschil te maken, dat ben ik met je eens. Het gaat uiteindelijk toch om de liedjes. En dan komen we weer bij de strijd die verdwenen is


Klopt, en het lijkt me ook nog es een enorme lul. Maar dit terzijde


Het jammere aan Nels is dat hij zichzelf veel herhaalt. De solo's lijken vaak op elkaar. Ook in Everlasting en Deeper Down zitten een paar riedeltjes die je vrij letterlijk terughoort op nummers van SBS. "Dat is zijn stijl" hoor je mensen dan zeggen, maarja, O'rourke heeft ook een eigen gitaarstijl (zoals je veelvuldig hoort op AGIB), en die gaat wél mee zonder in herhaling te vallen. Live doet Nels het dan weer prima, maar van die studiosolo's heb ik effe genoeg.


Ja, ik bedoel dat refreintje natuurlijk. Die simpele doch krachtige gitaar-riff. Daar is het hele nummer, mijn inziens, omheen gebouwd.
Ik heb BBN echt vaak geluisterd sinds gisteravond, maar ik snap er niks van. Ik vind het één van de saaiste Wilco-nummers tot dusver. Ik mis spanning, kracht.. Het is zo gezapig. Dat je denkt: ik zou nu 10 euro neertellen voor een akkoordwisseling. Maar niks
En dan het einde, ook zo lullig. Zit je 5 minuten naar zo'n zenuwachtig nummer te luisteren, zit er niets eens een bevredigend slot aan.

Okee, ik ga Deeper Down een 4,5 geven en One Wing ook.
Gewoon, omdat ze toch wel heel goed zijn
Country Dissapeared ben ik daarentegen alweer klaar mee. Beetje overschat vrees ik. Vond de bridge erg mooi, maar de rest van de plaat gaat snel vervelen. Terug naar 3,5 dus.

Blijft het gemiddelde vrijwel hetzelfde

complimenten weasel en Morinfen voor jullie zeer amusante, leerzame en interessante discussie, heb er van genoten! In beide meningen kan ik me wel vinden.
Ben inmiddels iets genuanceerder over Wilco the album gaan denken. De euforie van de eerste dagen is weg en de 4,5 is veranderd in een 4.
Wat nu overheerst is de gedachte dat er zo veel meer in had gezeten, refererende aan het mi. ook geweldige BBN, waarin alle registers open gaan.
Maar een I'll fight bijv. wordt steeds meer een schaduw van on and on and on op SBS.

Nou, met die demo's ben ik vertrouwd hoor. Denk dat we hier een beetje naast elkaar aan het praten zijn, eigenlijk. 't Moge inderdaad wel duidelijk zijn dat er voor YHF aardig wat in de studio is aangeklooid (zie ook de IATTBYH-docu) maar dat neemt niet weg dat O'Rourke het geheel achteraf in een vrij gestroomlijnd pakket geproduced heeft, terwijl ST (bewust) 'rommeliger' gehouden is.



Idd, nogal een neurotische controle-freak.


Klopt wel dat Cline een idiosyncratische, nogal 'technische' (kwatongen zeggen dan: 'emotieloze') speelstijl heeft. Maar dat kan je hem op dit album niet echt aanwrijven imo, hij is er immers nauwelijks op aanwezig. Hadden ze Cline echt zijn ding laten doen dan zou One Wing b.v. comform met de live-versies een Impossible Germany-achtige coda aangemeten gekregen hebben.


Bah, geweldige nummers zijn de voorbije jaren gefundeerd op één akkoord: luister maar naar LCD Soundsystems 'All my Friends' of eendert wat van Spoon (met dat verschil dat Wilco er hier net meer op weet te bouwen). Er is overigens wel degelijk een climax hoor, een eerder subtiele krautrockachtige noise-explosie die imo de enige logische afwikkeling was de zorgvuldige opbouw van het nummer indachtig. Het enige wat je ze hier imo kan aanwrijven is dat ze het niet een seconde of 20 langer laten duren.

Ja idd, de gelijkenissen zijn echt wel frappant. In die mate zelfs dat het (zeker gezien SBS nog maar recente geschiedenis is) naar mijn veronderstelling wss opzettelijk is. Alleen werkte het emotionelere toontje dat ze aansloegen op on & on & on inderdaad veel beter.

Dank, ik geniet er ook wel van

Grappig, ik vind Everlasting heel erg op On and On and On lijken.. Vooral omdat het thema vrij identiek is: "Op een dag gaan we allemaal dood en is alles voorbij". Typisch om dat steeds als laatste nummer op een plaat te zetten trouwens

En hij is gisterochtend dood gevonden in zijn appartement 45 jaar oud. RIP.

Ja, tragisch nieuws, veel te vroeg... Ter ere van hem nog eens ST uit de boxen laten knallen!

In afwachting van de release van dit album heb ik vanavond eens gekeken naar de DVD: Ashes Of American Flags van Wilco. Vorige maand uitgekomen. Da's ook een aanrader voor elke Wilco fan. Wat zijn die mannen "live" allejezus goed. Als je Kicking Television goed vind is deze nieuwe DVD een "must"!!! Dit album album nu naar één luisterbeurt in ieder geval alvast op 4.5 gezet. Klinkt ook gewoon erg goed

Die dvd is inderdaad steengoed, ik heb hem ook. Maar nu zit ik met smart te wachten tot dit album gereleased wordt, ik vind hem helemaal geweldig.

Vanavond heb ik de docu-DVD I AmTrying To Break Your Heart zitten bekijken, over de alle trammelant rondom het uitbrengen van Hotel Yankee Foxtrot. Daarin is te zien hoe Jay uit de band gegooid werd na de opnames. Heel triest om te zien hoe dat gegaan is. De dubbelDVD geeft een goede inkijk in de groep Wilco en hun strijd met platenmaatschappij Warner. Bovendien staat er veel onuitgebracht en alternatief matriaal op. Plus daarbij nog een boekje met 40 pagina's info en foto's. Een mooie en interessante "opwarmer" voor Wilco The Album. En voor de echte fans is deze DVD méér dan een MUST!!!!!!!

Waar zijn de goede songs gebleven, heren van Wilco?

Op de cd's van Wilco, die jij goed vindt. Simpel, toch???

De nieuwe staat vol met goede songs, dus heb je eigenlijk niets te klagen.

Dat is zo wel een beetje het gevaar, dat ze de richting zouden opgaan van U2 en consoorten: geweldige liveband maar er op CD er niet meer in slagen om 2 degelijke songs na elkaar te produceren.
Nu, zo ver is het voor alle duidelijkheid nog lang niet, maar 't valt te hopen dat ze de weinig creatieve, crowdpleasing richting die ze op de 2e helft van deze CD net iets te vaak inslaan (You never Know, I'll Fight, Everlasting) in de toekomst toch proberen te vermijden.
Ohja, Country Dissapeared kan ik inmiddels wel appreciëren, serieus groeinummer. Omtrent BBN blijf ik overigens wel aan m'n mening vasthouden: topper.

Daar ben ik nou ook zo benieuwd naar. Op de dvd I Am Trying To Break Your Heart, kun je duidelijk de invloed van Jay Bennett zien. Die botste op muzikaal gebied flink met Tweedy. Wat uiteindelijk resulteerde in het vertrek van Bennett. Bennett was een multi-instrumentalist en perfectionnist, die het aandurfde te experimenteren. Tweedy, daarintegen voelt zich op het podium meer thuis. Bovendien is hij meer bereid, knarsetandend, zich aan de eisen van de platenmaatschappij te conformeren. Die denken namelijk meer aan commercieel succes (geld). Ik ben benieuw of Wilco meer op "veilig"gaat in de toekomst. Deze nieuwe cd is een stuk commerciëler, maar zeker niet slecht, integendeel!!! Maar durven ze ooit weer eens een projekt als Hotel Yankee Foxtrot aan? Ik betwijfel het. Bekijk die dvd maar eens goed, dan snap je mijn twijfel

Ik vrees dat je je daarin toch vergist hoor, Ad. Die experimentele noisy richting ten tijde van YHF was wel degelijk vooral de hand van Tweedy (& O'rourke), dat experimentele gehalte werd trouwens nog opgetrokken in AGiB; een plaat waar Benett zelfs al helemaal niet meer bij betrokken was. Als je de stijl die Benett propgageerde in die tijd wil horen (nogal chamberpop-achtig) moet je maar eens de 'Yankee Hotel Fotrot Demos' downloaden (en dan vooral de nummers die de plaats niet haalden: Venus Stop the Train, Cars can't Escape, Alone etc.).
Neen, ik denk dat we de oorzaak in die shift eerder moeten zoeken in de veranderde gemoedstoestand van Tweedy (einde chronische migraines en pijnstillerverslaving en yada yada) die zich nogal sterk laat gevoelen in de muziek (luchtiger), de doelstelligen van de band en daardoor ook de mensen waarmee hij zich laat omringen (eerder gericht op een liveband dan mensen die hem werkelijk artistiek durven uitdagen). Feitelijk moeten we allemaal hard hopen dat hij binnenkort weer helse hoofdpijnen moet doorstaan.

Klopt, het was vooral Tweedy en O'Rourke die verantwoordelijk zijn voor het geluid op YHF.
Maar wat bedoel je met "experimentele gehalte opgetrokken"? Ik bedoel... AGIB was behoorlijk basic, en verre van experimenteel. Op wat uitschieters na dan, en die 10 minuten ruis, die er totaal niet tussen past.


Zeker doen! Fantastische liedjes, met name die eerste 2.

Helemaal juist. Een artiest moet strijd leveren. Anders gaat het mis. Dat zie je bij zoveel artiesten, en helaas is het met Wilco niet anders.
Het is nog steeds één van mijn favoriete bands, al hoop ik vurig op dikke ruzie, migraine aanvallen en andere onenigheid.

Deze review zegt het mijn inziens helemaal, wat dit album betreft.

Hmm, laten we zeggen dat ze hun geluid nog meer verruimd hebben in een richting die Wilco zich in het verleden nog niet eigen had gemaakt (en die wss niet direct in Benett's straat speelde). Ik denk trouwens dat je het studio-experiment gehalte op AGiB niet mag onderschatten (illustratief zijn b.v. de 'demo's' ervan bij The Wilco Book CD). Maar idd, YHF was meer een studioplaat. En sowieso, AGiB pakte live beter uit.


"The fourth track, "Bull Black Nova"[...] arguably the best song on the album." Ziedetwel!
Goede review idd, al kan ik Country Dissapeared wel smaken en schat ik You & I wat lager in dan de recensent. Edoch, het daagde me dat zelfs een Wilco op auto-piloot nog altijd bij de 5 beste albums van de eerste helft van dit jaar behoort. Ik blijf dus maar bij mijn 4 nova's.