Adam and the Ants - Prince Charming (1981)

Toen aERo nog een aERootje van 11 jaar was zag hij op T.V. een struikrover voorbijkomen. Zo rond die tijd had je ook de serie Dick Turpin wat ik ook al zo geweldig vond, maar deze meneer maakte ook nog eens een heel erg swingend liedje: Stand and Deliver.
Deze man mocht mij hierna nog lang beroven van mijn tijd om te luisteren naar zijn muziek.

Muziek die op dit album van start gaat in de vorm van Scorpios. Een bombastische opener met vooral heel veel toeters (bellen zal vast ook nog wel). Heel veel gekte dus en die gekte zou nog wel even blijven aanhouden.
Voor liefhebbers van de twee vorige albums misschien best nog wel schrikken overigens.
Want wie schrikt er nu niet van al dat wildemans-gedoe op Picasso Visita El Planeta De Los Simios. Ik niet. Natuurlijk moeten we dit niet al te serieus nemen, maar dat maakt dit ook zo leuk allemaal. Het is zo lekker vrij en klinkt compromis-loos. Gewoon feesten en beesten.
Op titelnummer Prince Charming doen ze dat zeker ook en dat werd beloond met een vette hit. Alleen al dat 'indianen-gehuil' gevolgd door die droge gitaarakoorden. Voeg daar het rovers-koortje aan toe en je hebt te maken met nog steeds een zeer aanstekelijk nummer dat niet uit je hoofd te rammen is.
Five Guns West opent alsof we zitten te luisteren naar een Tarantino-soundtrack. Zodra de indianen, piraten, of weet ik welk volk inzetten is dat idee weer gelijk verdwenen en luisteren we naar simpelweg een gezellige popdeun. Pak de lasso maar....Yihaaaaaa!
That Voodoo! lijkt wat serieuzer te willen overkomen en doet me wat meer denken aan het oudere werk van Adam & the Ants. Het grappige is dat het hierdoor juist wat minder weet op te vallen.
Maar ho, wacht even, horen we daar dat bekende trompetje niet klinken? Ja. Te laat ook, want je bent inmiddels al overvallen door Ant en kornuiten in het over the top klinkende Stand and Deliver. Maar o wat blijft dit toch een vreselijk leuk nummer. Wie hier niet spontaan een struikrover door wil worden verdient het om aan een boom te worden vastgebonden en compleet leeggeplunderd achtergelaten. Uiteraard een heel slim opgezet nummer met dito video-clip. Niet voor niets werd ook dit nummer een grote hit.
Mile High Club heeft wederom van die 'huil-koortjes'. Het is zo'n beetje het kenmerk van dit album geworden. Maar als je goed luistert is het niet zomaar wat gejank in de rondte. Het zit wel degelijk knap in elkaar.
Dan volgt de hilarische en tevens enorm pakkende Ant Rap. Adam Ant was zijn tijd vooruit zullen we maar zeggen
Mowhok kabbelt mij iets te lang door en doet me minder dan de andere nummers op dit album. Misschien dat het truukje ook een beetje uitgewerkt raakt, ik weet het niet. In elk geval niet echt een favoriet van mij.
S.E.X. vind ik dan weer een stuk leuker ook al is het ontdaan van alle franje die hiervoor wel luid en duidelijk aanwezig waren.

Hoe serieus moeten we een album als dit nu werkelijk nemen? Een vraag die ieder maar voor zichzelf moet beantwoorden.
Voor mij is het gewoon een flinke dosis nostalgie vermengd met deunen waar ik simpelweg vrolijk van kan worden. Het hoeft niet altijd moeilijk te zijn.

Neil Tenntant over deze plaat: ''Listen to Prince Charming. It doesn't have any music in it really.'' Een rake opmerking, en een eigenschap die deze plaat zo goed maakt. Daar waar de vorige plaat nog een hoop rare popsongs zijn, zit je hier vaak gewoon naar hele rare aparte groovemuziek te luisteren. Het is een soort funk, die typisch Brits is en alleen na de punkbeweging gemaakt had kunnen worden. Heel bijzondere plaat, intelligente en pretentieloze popmuziek gaan hier hand in hand en dat is knap.

Op reis door new wave in 1981, momenteel in mei dat jaar, kom ik van alles tegen. Na een inhaalslagje bij de Nederlandse punkgroep Panic in 1978 zit ik opeens bij Adam and the Ants. Die braken vanaf november 1980 groots door in hun eigen Verenigd Koninkrijk met tweede album Kings of the Wild Frontier , dat ik omschreef als "kauwgompunk op z'n charmantst, dansbaar en energiek". Van de weeromstuit werden zowel debuutelpee Dirk Wears White Søx als non-albumsingles alsnog hitlijstmateriaal.

Met deze derde langspeler Prince Charming gaat voor mij geleidelijk de smaak van de kauwgom verloren. Als album onsamenhangend, al heeft het z'n momenten, vooral op de eerste kant. Opzichtig mengt postpunk zich met poppulp, jeanmaurice, kom na de leuke discussie bij The Hurting van Tears for Fears eens hier mopperen!

Bij de blazers in het intro van opener Scorpio dacht ik even dat het verkeerde album opstond, een smakelijk liedje in Spaanse/Mexicaanse sferen. Bij Picasso Vista el Planeta de los Simios is het herkenbare Antgeluid van de hits terug, inclusief enige Burundidrums, net als bij de hit Prince Charming dat als derde nummer op de elpee staat (vanaf half september '81 vier weken #1 in het VK, in Nederland #8, in Vlaanderen in december #8).
De wenkbrauwen gaan verbaasd omhoog bij Five Guns West, als een aangename echo van western-tv-serie Rawhide: gitarist Marc Pirroni blijkt wederom onmisbaar voor Adam. Het ontspannen That Voodoo! werkt minder met z'n "ow-weeh-ma-wéh", geleend van evergreen The Lion Sleeps Tonight. Toch redt het nummer het op het nippertje, dankzij de Mexicaanse Mariachitrompetjes halverwege.

Kant 2 opent hitgevoelig met Stand and Deliver (mei '81 vijf weken #1 in het VK, in juli in Nederland #4 en in Vlaanderen #7), helemaal op z'n Ants', waarna het echter volkomen misgaat.
Zouden de posters van de zanger van de tienerkamermuren zijn afgevallen bij wat er dan gebeurt? Eerst het saaie Mile High Club, dan de mislukte Ant Rap met nare drumcomputer (maar wel in januari '82 #3 in het VK, ik begrijp er weer niks van), waarna de rustige slotnummers Mowhok en S.E.X. elke charme missen.
De plaat bevat een geintje: na dat laatste nummer volgt op 3'45" een korte stilte en dan een ongenoemd spooknummer, dat The Lost Hawaiians zou heten. Met opnieuw ge-ow-weeh-ma-wéh.

De elpee kwam in november '81 in het Verenigd Koninkrijk tot #2 en in Nederland diezelfde maand tot #5. Hun laatste langspeler die de albumlijsten haalde: alhoewel nog enkele hits volgden, begon het succes op te drogen. In 2004 was er deze uitgebreide heruitgave.
Gaandeweg krijg ik een vieze smaak in de mond, waarbij ik me afvraag of de heren Ant en Pirroni vooral hits probeerden te schrijven en daarbij een coherent album uit het oog verloren. Als een verzameling hitsingles met nog snel wat afdankertjes erbij. Kennelijk had ook de (jonge) fan dat door: alhoewel succesvol, waren er niet dezelfde noteringen als bij de voorganger.

De volgende halte is mij liever: poppunk van het in Nederland onbekend gebleven 999, dat in mei 1981 met single Obsessed van album Concrete de Britse hitlijst betrad.