Porcupine Tree - In Absentia (2002)

Gisteravond kwam 'ie weer eens voorbij op m'n mp3-speler, en ik weet niet precies wat het is, maar er mist iets aan dit album. De nummers zitten stuk voor stuk goed in elkaar, dat hoor ik wel, maar ze weten me maar niet te raken. Spijtig, maar desondanks toch nog altijd een heel aardig album om om de zoveel tijd weer eens op te zetten.

Wat is zo goed aan dit album? In vergelijking dan met bijvoorbeeld Stupid Dream, Fear of a Blank Planet of Deadwing?

Niets, het is veel minder dan Fear Of A Black Planet & Stupid Dream & ongeveer vergelijkbaar met Deadwing. Dit is wel hun 'stevigste' werk, maar wat iedereen er zo goed aan vind, snap ik ook niet. Als je het mij vraagt is ie veel minder & kan je beter het oude werk proberen

Van hun oude werk ken ik enkel hun allereerste "On The Sunday of Life". Deze sloeg me wat tegen moet ik zeggen.

Blackest Eyes. De rest krijg je er gratis bij

Hier een halfje afgehaald en mijn top 10 uit. Nog steeds een geniale plaat, maar het middenstuk (zeg maar Wedding Nails tot en met The Creator Has A Mastertape) kan mijn aandacht steeds minder goed vasthouden. De kracht van deze plaat zit hem wat mij betreft toch vooral in de eerste en de laatste paar nummers.

Plaat nummer 6 (denk ik) die ik uitcheck van dit bandje en deze bevalt mij, samen met FOABP, tot nu verreweg het beste. Er lijkt zich een voorkeur voor het latere werk te ontwikkelen.

Grappig. Blackest Eyes is juist een nummer die mij niet echt kan bekoren. De rest van het album echter wel, op het 'The Creator has a Mastertape' na. Deadwing is naar mijn mening iets te strak geproduceerd, terwijl dit album atmosferischer is. Tevens kakt Deadwing naar mijn mening in de 2e heft nogal in. Maar goed, verder ga ik niet vergelijken, want ik vind dit album nogal verschillen van Deadwing en ook FoaBP. Geweldige band, daar zijn wij het in ieder geval wel over eens

Ik zie trouwens wel waarom men dit een omsamenhangend geheel vindt, maar ik vind dit juist wel prettig aan dit album. Het is inderdaad een beetje de overgang van de 'oude PT' naar Deadwing.

Grappig, je noemt nu net twee nummers die ik als favorieten heb aangevinkt

Het nummer Blackest Eyes net beluisterd, maar wat een geweldig nummer is dat, vooral in het begin met die enorme muur van geluid die op je af komt. staan er op dit album nog meer nummers in dezelfde trend en stijl als Blackest Eyes? en wat zijn nu de albums die ik moet gaan beluisteren als ik vooral van nummers houd in hetzelfde straatje als Blackest Eyes? ik hoop dat iemand mij hier even verder wil/kan helpen.

Ik vind alle nummers op dit album op zichzelf staan qua stijl, terwijl het allemaal toch één geheel vormt. Gewoon het hele album luisteren dus Als dat bevalt kun je ook de albums Deadwing en Fear of a Blank Planet eens luisteren, die liggen qua stijl het dichtst bij In Absentia in de buurt.

Hier heb ik weer hetzelfde als bij Stupid Dream; de eerste helft kan me zeer bekoren, it.t. de 2e helft, die ik weer minder vind.

Het word nodig eens tijd om met deze band te gaan kennismaken, want ze schijnen van alle markten thuis te zijn, van de symphonische Pink Floyd sound tot aan de metalachtigestijl van Tool aantoe. ik heb gehoord dat Deadwing, Stupid Dream en de verzamelaar The Delerium Years de beste dwarsdoorsnede geeft van hoe, wie, waar, en vooral wat Porcupine tree inhoud. deze plaat staat wel het prachtige harde nummer Blackest Eyes op, maar schijnt idd een wat wisselvallig album te zijn.

mwoa.... de 2e helft valt toch wel mee? alleen Prodigal en Strip the soul zijn minder in vergelijking met de andere nummers.

hier kom ik op terug... alles is goed aan dit album!

Ik vind eigenlijk alleen Creator Has a Mastertape en Strip the Soul (vééél te lang) wat minder, voor de rest bevalt deze CD mij zeer goed.

Ik vind de twee opvolgers toch ietsje beter, die zijn wat meer een geheel vind ik, maar ja, da's altijd lastig uitleggen.

Ik heb de laatste 2 albums van PT org in mijn bezit en die bevallen mij super. Ik weet eigenlijk niet of dit album wat voor mij zal zijn, omdat hij een beetje als wisselvalling word ervaren. Hoe kan ik dat zien, een beetje een combinatie van soms metal nummers als op Deadwing, en de poppy stijl van Stupid Dream met de laatste nummers, of nog wat anders? Ik houd vooral van dezelfde constante sfeer van de laatste 2 albums, word dezelfde constante sfeer ook op dit album het gehele album vastgehouden? Is dit ook een conceptalbum net als de laatste 2, of zijn het meer een hoop popliedjes die ze vergaard hebben, en op dit album geplaatst hebben net als op Stupid Dream en Lightbulb Sun, maar dan meer afwisseling tussen pop en harde metal? Ik heb belang om dit album te gaan kopen, maar wil er eerst wat meer vanaf weten voordat ik hem ga kopen. Stupid Dream en Lightbulb Sun hoef ik niet org omdat ik die albums te mainstream en te poppy vind. Ik heb wel het live album Warzawa met voornamelijk nummers van die 2 albums, zijn mij popliedjes genoeg van PT om in bezit te hebben. Ik hoop dat iemand mijn vragen kan/wil beantwoorden, bij voorbaat alvast hartelijk bedankt, met luistergroet, ricardo.

Ik had eens een keer gelezen dat dit album inderdaad een conceptalbum is en handelt over een seriemoordenaar of iets dergelijks. (Met nummer 4 als uitzondering, die handelt uiteraard over muzak.)
De muziek zelf is erg afwisselend. Blackest Eyes is een wereldnummer met een harde riff, afgewisseld met rustiger momenten, vergelijkbaar met Gravity Eyelids. Trains - ook een prima nummer - is een wat rustiger popliedje, net als The Sound Of Muzak en Prodigal. Wedding Nails, The Creator Has A Mastertape en Strip The Soul zijn dan weer wat hardere nummers.
Ik zou zeggen: download het een en ander en beslis dan of het je ligt of niet

Ik vind deze zelf veel minder constant dan hun andere albums vanaf Stupid Dream (alleen Lightbulb Sun heb ik nog niet zo vaak beluisterd) en waar het op de andere albums echt een geheel is, lijkt het hier alsof ze een serie goede songs op een album gegooid hebben. Dit is daarom nog wel een goed album, maar niet meer zo geweldig als hun andere. Aan het stemgemiddelde (net zo hoog als FoaBP!) te zien zijn anderen het hier niet helemaal mee eens, maar als je echt niet te veel wil uitgeven zou ik deze niet gelijk kopen, maar eerst even downloaden (zoals Karl al voor mij postte).

Ik heb Deadwing, FOABP, Warzawa live en Up The Downstair nu in mijn bezit, en volgens mij heb je dan al aardig de essentie van deze band in huis. Ik vind hun laatste 2 albums dan ook veruit de beste van de 4 albums die ik in mijn bezit heb, vooral vanwege de lekker harde sound en met het laatste album aangevuld met de lekker duistere sfeer. Het gaat mij inderdaad om dezelfde sfeer het gehele album door. Ik heb dan ook het gevoel dat ik dit album ook alleen maar voor het nummer Blackest Eyes in huis zou gaan halen, volgens mij is de rest beduidend minder hard en een stuk softer. Deze ga ik ook niet org kopen nu. Ik wacht hun volgende album wel even af, want als die in de lijn zit van FOABP dan is het helemaal mijn ding. Het is net of PT ieder album beter word.

Nog even Signify er bij en het gaat helemaal de goede kant op. Ook zou je de 2 Blackfield platen weleens kunnen waarderen.

Een enorme tegenvaller, deze. Na Deadwing en Fear of a blank planet, lightbulb sun en Stupid Dream, verwachtte ik hetzelfde niveau van deze plaat. Niet dus.

2*

Ik wilde dit album als eerste PT album gaan kopen vanwege Blackest Eyes, blij dat ik dat niet gedaan heb achteraf dus. Ik vind de laatste 2 albums superklasse. Met Stupid Dream en Lightbulb Sun heb ik ook minder mee. De oude PT van Up The Downstair vind ik wel weer super.

Ah, we hebben niet allemaal zo'n goede beslissing genomen...

vanwaar die veeeel te lage beoordeling? een 2 is toch veel te weinig? Bevalt de sfeer van de plaat je niet of spreken de nummers je niet aan?

Een 2,0* is inderdaad wat laag, maar dat het een tegenvaller is kan ik zeker begrijpen. Ik had na het fantastische Blackest Eyes en Trains ook wel wat beters verwacht (andere albums van Porcupine Tree heb ik overigens nog niet beluisterd).

Het nummer Blackest Eyes vind ik eigenlijk wel wat erg over de top. Het nummer begint rustig, om daarna met een allesverwoestende stuk geweld los te barsten. Na een halve minuut gaat de verwoestende explosie een beetje op een balladachtige manier verder. Vind ik wel een beetje een extreem verschil in 1 en hetzelfde nummer die slechts 4.23 minuten duurt. Iets minder verschil en iets meer balans in dat nummer was een stuk beter geweest. Ik heb het gevoel dat het gehele album een beetje een samenraapsel is van dergelijke nummers. Volgens mij waren ze gewoon een beetje zoekende nog op dit album om balans tussen de poppy en metal stijl te krijgen. Hoe het wel moet kun je op de volgende 2 albums goed horen, op Deadwing en vooral op FOABP, op dat album zit een constante sfeer en een goede balans in tussen de nummers onderling. Ik heb dit album nog niet geheel beluisterd, maar het meeste wel. Ik houd het met dit album ook maar mooi bij de gedownloade versie is mooi zat vind ik.

Het hard/zacht-aspect van Blackest Eyes is juist hét ding van dat nummer. Was het alleen maar een rustig nummer geweest, of alleen maar een keihard rocknummer, dan was het een stuk minder geweest.
Verder heb je wel gelijk: dit album is een beetje zoekende.

Persoonlijk krijg ik heel erg sterk de indruk dat dit album duidelijk de overgangsfase is van albums als Stupid Dream/Lightbulb Sun naar het wat hardere werk in Deadwing en Fear of a Blank Planet. Dit maakt het ongetwijfeld het meest gevarieerde album van Porcupine Tree. In het begin kon ik ook extreem weinig met dit album (het heeft zelfs op 2,5* gestaan), maar om de een of andere reden is het toch uitgegroeid tot een van de favorieten van me van deze band.

Voor mij zijn het echter absoluut niet Blackest Eyes en Trains wat dit album zo mooi maakt. Nummers als Gravity Eyelids of .3, waar je de sfeer bijna letterlijk kan proeven, daar zit de kracht in van dit album.

Ik vind het bijna instrumentale .3 (dat ene regeltje tekst) inderdaad ook het mooiste van dit album, het lijkt totaal niet op de rest, maar dat is juist zo mooi eraan. Zoals Kasperbert al zegt, je kan de sfeer bijna proeven.