Porcupine Tree - In Absentia (2002)

Amen to that .3 was het alleerste PT nummer dat ik hoorde. Geweldige sfeer, een sfeer die bij geen ander nummer van In Absentia gehaald wordt. In Absentia is geen samenhangend geheel zoals Deadwing en FOABP maar daarom zeker niet minder mooi. Alleen Strip the Soul valt na ongeveer 20 keer beluisteren nog tegen, hij is veel te lang, zoals hier al eerder gezegd.

Heel oude comment, I know maar, auw, dat is een pijnlijke opmerking...

Dit album is voor mij nog steeds hét PT-album. Enerzijds omdat ze met dit album het roer stevig hebben omgegooid zonder hun reeds opgebouwde identiteit/sound te verliezen en anderzijds omdat het gewoon een steengoed album is. Ik kende de band al een tijdje en ofschoon ik hun vorige albums stuk voor stuk prachtig vond, had ik altijd het gevoel dat er meer in zat. Met dit album kwamen ze mijn wensen volledig tegemoet. Dit album is mij nog steeds zeer dierbaar omdat In Absentia mij muzikaal de open geopend heeft.

Blackest Eyes is een perfecte opener. Het zet met z’n harde riff de luisteraar meteen op scherp. De overgang naar het eerste rustige couplet is een contrast waar je wellicht in eerste instantie even van schrikt maar na meerdere luisterbeurten gewoon blijkt te kloppen. Het refrein is geweldig, ik heb de zang van Steven Wilson altijd bewonderd. Hij heeft geen superstrot maar zingt juist laid back en weet dankzij z’n jarenlange ervaring de mooiste zangkoortjes te produceren. Grotendeels allemaal door hemzelf ingezongen. Verder in het nummer rond 2:55 die geweldige strakke riff om vervolgens weer even op adem te komen met een dromerige soundscape en orgeltje van Richard Barbieri, die nooit te veel op de voorgrond treed met overdadige en irritante synth-solo’s maar de nummers altijd perfect aanvoelt en ondersteunt. Een lekker begin!

Dan Trains. Eén van de weinige nummers die ik niet geheel in de sfeer van het album vind passen. Maar dit nummer heeft een schoonheid en prachtige melancholiek (“Always the summers are slipping away. Find me a way for making it stay”) dat weinig mensen onberoerd kan laten. Prachtige mellotron ondersteuning, een schitterende akoestische solo, die lala’s rond 2:55, een banjo (?!) en dan dat overweldigende slotakkoord waar de elektrische gitaren weer voor worden ingezet. Persoonlijk vind ik het een a-typisch Porcupine Tree-nummer maar kan goed begrijpen dat dit een publiekslieveling is waar menige concerten mee worden afgesloten.

Aah, nu beginnen de onheilspellende klanken van Lips of Ashes. Een nummer dat hét gevoel van
In Absentia eigenlijk perfect neerzet. Duister, Creepy en in het hoofd bevindend van een sadistische moordenaar. Is dit ziek? Nogal haha, maar des te interessanter. We kijken toch allemaal ook graag naar een spannende thriller en/of horrorfilm? Nergens muzikale overdaad, alles perfect getimed. Weer die mooie samenzang, lang aangehaalde gitaartonen. Wat een sfeer.

Zoals bij meerdere albums is er altijd wel een nummer waarin Steven Wilson z’n gal spuwt over de hedendaagse muziekindustrie en –consumptie. The Sound of Muzak is tekstueel gezien zo scherp als een mes (“The music of rebellion makes you wanna Rage but it's made by Millionaires who are nearly twice your age”). Het nummer is eigenlijk een perfect pop/rock-nummer. Catchy met één van de mooiste refreinen. Heel mooi is dat het nummer als een standaard 4 kwarts maat aanvoelt maar in weze grotendeels (behalve het refrein) een ongewone 7/4 is. Voor mij trouwens ook één van de redenen dat dit album baanbrekend was: de introductie van drum-goochelaar Gavin Harrison.

Gravity Eyelids is wellicht het mooiste nummer van het album. Met een lengte van bijna 8 minuten bouwt de band heel rustig de spanning op. Met wederom een pluim voor toetsenist Barbieri die de meest onheilspellende en dromerige soundscapes uit z’n synthesizers haalt. Maar laten we bassist Colin Edwin ook niet vergeten. Met z’n heerlijke vloeiende en ingenieuze basloopjes vult hij elk nummer goed aan. Als ie bv. in dit nummer rond 2:25 inkomt, voelt dat zo verdomd lekker aan!
Maar dan die ijzige, kille, gortdroge gitaartonen van Wilson rond 4:03! Whaah, help. De moordenaar komt eraan en op 4:26 slaat ie toe. Het nummer bereikt haar climax en de remmen gaan los. Gavin gooit er nog even een paar dubbele bass drums doorheen en weer even wat gas terugnemen om het nummer met een mooi ingetogen solo te beëindigen.

Wedding Nails is een lekker voortstuwend en agressief instrumentaal nummer. Geen geouwehoer, gewoon ff beuken. Maar met genoeg diepgang. De creepy gitaarsolo rond 2:26 blijft mooi on topic van het album. Misschien duurt het nummer alleen nét iets te lang.

Prodigal doet me altijd aan Pink Floyd denken. Deels door de slide gitaar maar vooral door het refrein. De zang doet me altijd aan David Gilmour denken (“Rain keeps crawling down the glass. The good times never seem to last”). Wederom een nummer waar alle muzikanten hun ei in kwijt kunnen en als geheel een mooi compact nummer neerzetten.

.3 is eigenlijk een heel simpel nummer maar in al zijn eenvoud en dromerigheid een nummer die kippenvel kan oproepen. De mooie lange gitaartonen van Wilson, de strijkers die het nummer ondersteunen en dan die ene zin “Black the sky, weapons fly. Lay them waste for your race”.

Maar back on topic! The Creator has a Mastertape. De eerste kille gitaartonen waarschuwen je alvast voor wat komen gaat. Colin komt erin met een dreigende baslijn, Gavin bepaalt het tempo, Richard legt weer een synth-tapijtje en Steven experimenteert met z’n gitaar. De zang is iets vervormd wat het nummer volledig ten goede komt. Dan een helse gitaarexplosie. Niet voor de tere zieltjes. Maar die waren waarschijnlijk al vóór dit nummer afgehaakt. Rond 3:20 weer even gas terug, een heerlijke drum fill en Wilson die met z’n gitaar meezingt (of net andersom) om weer aan het einde in de chaotische noise terug te vallen. (Wederom) kernwoorden: creepy, agressie en schoonheid.

Melancholie ten top in al haar schoonheid is samengevat in Heartattack in a Layby.
Hierbij is de wonderschone zang van Steven Wilson erg debet aan. Wat weet hij toch prachtige zanglijnen en -koortjes te bedenken. De man verstaat de kunst van (samen)zang.

Alleen al om de strakke baslijn van Strip the Soul vind ik dit nummer geniaal.
De sinistere ondertoon en tekst doen nogmaals mee aan het duistere thema van het album.
Steven Wilson laat op sommige momenten z’n gitaar echt als een horrorfilm overkomen. Wat ik hiermee bedoel is dat ie echt de horrorsfeer laat horen met enkele simpele tonen. Zoals bv. rond 2:20.
Maar goed, genoeg geneuzel, wat een gitaarmuur op het einde (5:31)!!! Jammer dat ze dit gedeelte niet vorig jaar in 013 speelde. Zal wel te maken hebben met het zwaar omlaag stemmen van je gitaar.

Als menig Porcupine Tree afsluiter is Collapse the Light into Earth een kippenvel-nummer.
Wat een eenvoud, wat een schoonheid. Wat maakt het dit album af!

Goed stukje Godan! Ik kan zeggen dat het ik helemaal met je eens ben, ga je 12 oktober nog naar de HMH?

Ofschoon ik ze nog altijd het liefst in 013 zie, zal de kans groot zijn dat ik erbij ben!

Toch wel een mooi album; ik moest er eerst even aan wennen, maar als ik 'm nog eens tegen kom in de originele verpakking (!) dan wil 'k hem voor een leuk prijsje wel kopen (sla d'r wel een paar over, maar de andere nummers maken dat meer dan goed).

Beetje een saaie plaat'en veel te toegankelijke maar toch herbertg deze een aantal schitterende songs.

Met name 'The Sound of Muzak' vind ik een fijne track, de tekst is niet meer dan waar en de beat en de solo zijn vingerlikkend goed.

Echter vind ik dat Steven dan wel een iets avontuurlijkere plaat had kunnen maken, want er staat nog al wat muzak en popliedjes op deze plaat.

Strip the Soul is een mislukt experiment om wat meer porgmetal te maken.

Collapse the Light into Earth is een heerlijke spacey semi-ballad met een buitengewoon mooie piano-begeleiding.

De rest is, precies zoals ik al een beetje zei, heel erg mainstream en poppish.
Niet helemaal slecht, maar de heren kunnen beter.

Kan me voorstellen dat het wat saai kan overkomen soms; dat heb ik ook wel wat. De mooie melodieën vergoeden wel veel, maar als je meer van de 'hardere' kant houdt is dit wel een "moeilijke" plaat; ik vind het merendeel van de nummers echter wel aangenaam.

Ik hoef helemaal geen harde dingen van Porcupine Tree. Ik vind dat Steven en Richard juist excelleren in mooie spacey songs.
Op het moment dat Porcupine Tree probeert de metal-kant op te gaan moet ik altijd een lach onderdrukken.
Dan is het bijna net zo saai en slecht als Tool.

Ik ook niet; ik weet niet precies bij welke albums PT de wat 'hardere' kant opgaat, maar die zijn dan ook aan mij niet zo besteed (ik heb zelf wél Stupid Dream).

Op Signify worden er voor het eerst harde riffs gespeeld (openingsnummer), maar daar light de nadruk van de muziek tenminste nog op spacerock/progrock. Blijkbaar werd Wilson er geil van en wilde hij de Tool/Opeth kant op. Alleen is die vorm van metal zo lame dat het mij in ieder geval niet boeit.

Deadwing vooral vind ik nogal zo/zo.

Nou , dan zitten we qua beleving van de bands die je opnoemt en hun muziek op dezelfde lijn.

Muziek in mijn straatje. Degelijk album, gevarieerde spacy soundscapes en goed in het gehoor liggende progmainstream. Maar daar was Pink Floyd ook goed in. Ik heb trouwens de normale versie. Mis ik veel aan die bonustracks?

Ik had het origineel wel willen hebben (dat geldt overigens ook voor Stupid Dream); ik moet nu zo'n kartonnen verpakking inc. DVD kopen en daar had ik geen zin in.... ...ik wil het origineel !! (#@#!*)

@Bluebird; ik kan je helaas niets over die bonusnummers melden, maar dat komt vast nog wel....

Deze heb ik nog niet. Alleen al vanwege Blackest Eyes wil ik hem wel hebben. Super nummer vind ik dat. Ik vind de uitgaven van Lighbulb Sun en Stupid Dream als alleen maar leverbaar als dubbele uitvoering ook overdreven en geldklopperij. Stupid Dream kon ik alleen maar als dubbelaar krijgen met als hoes een cd op de hoes. Gewoon het normale album zonder poespas en andere poppekast vind ik ook mooi zat. Jammer dat er geen keuze is op dat gebied bij PT. Alleen de laatste 2 albums kun je als normaal regulier album krijgen volgens mij.

Ik heb deze anders toch echt gekocht als 'n gewone CD, hoor Maar goed, dat is inmiddels ook weer een jaar of wat geleden; wellicht zijn ze dan echt helemaal op.

En de prijs is toch niet per se hoger? Ik herinner me dat ik dit gekocht heb voor 15 euro of zo, dan is een dvd toch leuk meegenomen (of een cd met extra nummer op)?

Mijn versie kostte niet meer dan 10 euro (en meer wil ik ook niet neerleggen voor een CD, doch dat terzijde). Dat ik voor die goedkope, 'normale' versie ging is op zich ook niet zo'n wonder, gezien de uitvoering met een aantal bonustracks op datzelfde moment ook in de schappen lag... voor het dubbele.
Als de uitvoeringen met DVD erbij 10 euro zouden kosten, dan zou ik het probleem niet zien, maar ik snap niet waarom je vijf euro meer zou moeten betalen voor een extraatje waar je helemaal geen behoefte aan hebt.

Omdat de versie zonder dvd of extra cd simpelweg niet beschikbaar is in de winkels in mijn buurt. 10 euro heb ik nog nooit gezien (in de Fnac, maar blijkbaar staat die bekend als 'duur'? Free Record Shop is altijd véél duurder) 15 euro vind ik echt niet veel geld voor cd + dvd. Anyway, we gaan hier niet zagen over een cd-budget, dat ligt bij de ene toch hoger/lager dan bij de andere en 't gaat niet meer over PT
Ik vind dat deze plaat z'n geld meer dan waard is, ziehier mijn subjectieve appreciatie!

wees blij dat LBS weer leverbaar is, ik heb die jaren geleden voor iets van 40 euro moeten aanschaffen

Bij Deadwing schreef ik:

Het zit allemaal goed in elkaar, maar qua gevoel raakt het mij niet echt.
Toch vind ik het goed genoeg om meer van deze heren te gaan beluisteren. Ik begin aan In Absentia.

Bij Deadwing waren het vooral de eerste vijf nummers die mij toch nog tot een score van 3,5 ster deden komen. Dit album weet mij echter totaal niet te raken. Het zit wederom allemaal best goed in elkaar, maar ik voel het gewoon niet. Ik probeer het nog een paar keer, maar ik vrees het ergste.

Dit is imo de lelijkste hoes allertijden trouwens.

Hm vreemd, als je zowel van Slayer, Pink Floyd, U2 en of all people Herman Van Veen houdt, dan zou Porcupine Tree je toch ook moeten liggen. Waarmee ik niet per se bedoel dat PT Slayer-invloeden ofzo heeft, of zelfs Van Veen-invloeden maar dat je muzieksmaak enorm gevarieerd is.
Eerste kennismaking met progrock? Je kan toch niet zeggen dat een nummer als Trains of Arriving Somewhere (Deadwing) niet prachtig is? Ieder zijn ding natuurlijk, als het niet aanslaat, so be it!

Zoals je kon lezen vind ik Deadwing wel een redelijk goed album.

Of dit mijn eerste kennismaking met progrock is weet ik niet. Ik hou me nooit zo bezig met genres. Ik heb wel gelezen dat een aantal mensen dit vergelijken met Tool. Daar kan ik me wel een beetje in vinden en dat kan ik nog minder waarderen.

Bij nader inzien is 2,0 sterren iets te weinig. Halfje erbij.

Ik vraag me trouwens af hoeveel nummers van dat album van Herman van Veen jij kent.

Fantastisch album is het deze. Vooral de titeltrack en nummer 6 vind ik geweldig. Deze ligt wel een beetje in dezelfde lijn als The Incident vind ik, alleen vind ik deze dan nog wat meer variatie bezitten. Er staan meer stukken op in de geest van Stupid Dream dan van Deadwing vind ik. Een mooie combinatie tussen de harde(metal) achtige PT en de wat meer poppy PT van hun vorige 2 albums. Met recht een mooi overgangsalbum.

Titeltrack??

Foutje, ik bedoelde het eerste nummer Blackest Eyes natuurlijk.

Ik heb deze plaat veelvuldig gedraait de afgelopen dagen. Het is wat een plaat wat mij een wat dubbel gevoel geeft. Deze vind ik namelijk behoorlijk vergelijkbaar met The Incident. Ik vind het geen absolute topper van PT, maar hij is zeker wel goed en een dikke voldoende natuurlijk zeker waard. Geef mij maar Fear Of A Blank Planet, Deadwing of Stupid Dream maar, zijn gewoon veel completere albums en veel meer af dan deze. Het lijkt ook wel of ze in deze periode wat zoekende waren naar een nieuwe sound. Wel een goede plaat, maar niet super. Ze hebben allang laten horen dat ze gewoon beter kunnen.

Valt me toch wel weer op hoe goed de Bonusnummers van Porcupine Tree zijn... Nummers als Shesmovedon, What Happens Now en Remember me Lover op de hieropvolgende nummers zijn wat mij betreft samen met het schitterende Drown With Me op dit album genomineerd voor beste Bonusnummer ooit

Deze plaat vormde dan ook ietwat het begin van een "breek"punt. Ik vind dat ze altijd schatplichtig zijn gebleven aan hun oude (Stupid Dream) sound, maar ze hebben er gewoon steeds meer elementen in verwerkt. Alles blijft zonder twijfel Porcupine Tree klinkend, maar met In Absentia zijn ze met metal beginnen experimenteren (in heel lichte vorm dan), mede door het productiewerk van Steven Wilson voor Opeth (Blackwater Park in 2001, Deliverance in 2002), een invloed die duidelijk hoor- en merkbaar is in Blackest Eyes, Gravity Eyelids, Wedding Nails, Strip The Soul en Creator Has A Mastertape. En zelfs Futile

Deadwing en FOABP waren dan doorslaggevend, voor mij persoonlijk hun beste platen.

Sterke progressieve rock plaat van deze heren. Het metal geluid is duidelijk hoorbaar op deze en ik kan het maar beamen dat het een goede stap was. Moeilijk om te zeggen dat deze hun beste is want hun oeuvre is tot dus ver zeker niet niets.