Gene Clark - No Other (1974)

Ik weet het wel zeker Davez!!

En ik maar denken dat het machtige Some Misunderstanding van Soulsavers was. (wat op hun laatste plaat met afstand het beste nummer is).

Net voor het eerst in z'n geheel gedraaid. Bevalt goed. Nog even een paar draaibeurtjes voor een oordeel.

sluit mij hierbij aan bij vele anderen, geweldige plaat, luisterde hiernaar in mijn middelbare schooltijd, zie ook Roadmaster/the fantastic expedition of Dillard and Clark en the gilded palace of sin Flying Burrito Brothers/Byrds etc., jaren van mijn leven, je hoort het nooit meer ergens anders, a trip to memory lane, oja en emmylou harris!

en niet te vergeten Gram Parsons uit dezelfde onvolprezen Old School", tegenwoordig via Spotify allemaal te beluisteren, Grievious Angel!

Prachtig. Zowel Silver Raven en Some misunderstanding zijn ongelooflijk fijn om met een drankje achterover in je stoel leunend te beluisteren.

No Other
Strength of Strings

damn, deze cd begint mijn favoriet te worden. Silver Raven wordt voor mij steeds ultiemer.

Beluister de tweede solo plaat van "No Other"-producer Thomas Jefferson Kaye ook eens, heren... "First Grade".

Sjezus: prachtige muziek is dit. Ik kende some misunderstanding in de versie van de SoulSavers. Het origineel is echter nog een stukje beter.

Welcome to the club.

Wat een prachtige plaat. gisteren op vinyl gekocht en vandaag beluisterd.
Ik heb al albums van Gene (White Light) en Dillard & Clark (allebei!), So rebellious a lover met Carla olsen, maar No Other kende ik nog niet.
Wel, ik ben wederom onder de indruk!!
Hij krijgt meteen een 4.5* maar het kan na meerdere luisterbeurten zo een 5.0 worden!
Strength of strings en Some misunderstanding : twee topnummers.
Aan No Other moest ik wel wennen, maar die zal ik nog wel een paar keer beluisteren.

Eigenlijk zijn alle nummers op deze plaat goed!
Wat is er toch ontzettend veel mooie muziek in de wereld!!!

Tot mijn verbazing zie ik dat hier nog niets over geschreven heb. Merkwaardig, want Gene Clark heeft mij toch een groot deel van mijn leven begeleid (op mijn "wandeling des levens", niet als backup musician bedoel ik natuurlijk, hoewel ik tegen dat laatste ook geen bezwaar zou hebben gehad).

Vooraf moet ik zeggen dat ik deze plaat heb leren kennen toen het nog gewoon "een plaat van Gene Clark" was en er nog geen reputatie van cocaine-fueled cult masterpiece aan kleefde. Natuurlijk vielen me wel een aantal verschillen met White light op: de arrangementen waren uitgebreider, de koortjes aanweziger en de nummers vooral aanzienlijk lánger (bijna 5½ minuut in plaats van bijna 4, met dank aan de 8'10 van Some misunderstanding). Maar al die verschillen wogen voor mij niet op tegen de overeenkomsten: Clarks warme stem, zijn introspectieve teksten, de uitgebalanceerde arrangementen en de sterke nummers. (Okee, hoe Clark er op beide hoezen uitzag verschilde ook wel.)

Pas toen ik ouder werd begon ik te horen dat er een aantal dingen niet "klopte", en dat je op een plaat van iemand die je ergens tussen de country en de folk zou kunnen rangschikken niet per se elektrische piano's, cello's en psychedelica zou verwachten. Maar ja, dat zijn de voordelen van de jeugd, ik accepteerde toen platen zoals ze waren, niet zoals ik dacht dat ze zouden moeten zijn, dus afwijkingen van de norm nam ik voor zoete koek aan. Jammer, dat verlies van die onschuld, ook bij muzikanten (zouden de latere Eagles ooit nog zo'n bizar en eclectisch maar vooral ontzettend leuk nummer als Earlybird hebben kunnen opnemen?).

Ik zou over deze plaat gemakkelijk pagina's vol kunnen schrijven, maar wat mij nú vooral aanspreekt is het feit dat er sommige "unieke geluiden" op staan die ik eigenlijk nog nooit eerder ben tegengekomen. Voorbeeld: toen ik Grandma's hands van Bill Withers voor het eerst draaide hoorde ik daar een bepaald gitaargeluid in dat me héél bekend voorkwam, maar ik kon het niet plaatsen. Ik heb er toen een paar dagen mee rondgelopen, en plotseling wist ik het: dat gitaargeluid deed me ontzettend denken aan de gedempte "bluesy" loopjes van Stephen Stills op de tweede helft van het titelnummer van Déjà vu. Eureka! Toen pakte ik het boekje van de CD van Bill Withers er eens bij, en wie speelde daar mee. . .

Kortom, dat gitaargeluid was zeer apart en echt helemaal iets eigens "van" Stills (voor míj althans, andere luisteraars kennen het misschien wel van vele andere platen van ook andere gitaristen dan Stills). Ontzettend knap eigenlijk als je zo'n geluidje kunt produceren dat met jou persoonlijk verbonden raakt en dat helemaal bij jóú hoort (andere voorbeelden zijn voor mij het gitaargeluid van Mark Knopfler, of dat van The Edge, en natuurlijk de fretloze bas uit de jaren 80 van Mick Karn en Pino Palladino).

Ook op No other staan een paar van die geluiden, bepaalde atmosferische eigenaardigheden die me opvallen omdat ik besef dat ik die eigenlijk nog nooit op welke plaat dan ook heb gehoord. (Nogmaals, dit geldt alleen voor mij, andere luisteraars trekken mischien meteen een heleboel platen met vergelijkbare geluiden uit de kast. . .) Dat zijn bijvoorbeeld het "rare" gitaargeluid van de gitaarsolo's op Silver raven (Martin, is dat de onvolprezen Jesse Ed Davis?) die klinken alsof ze eigenlijk achterstevoren zijn opgenomen, of alsof er phasing overheen is gegaan, of welke al dan niet obscure techniek dan ook - ík vind het in ieder geval sprookjesachtig mooi, en als ik ooit op een andere plaat een vergelijkbare solo zou horen weet ik zeker dat ik meteen zou denken: hee, díé jongen heeft goed naar No other geluisterd!

En de vergelijkbare solo op ongeveer 4'30 van Some misunderstanding is natuurlijk even prachtig, met dat bed van piano, bas en orgel (en misschien heel subtiel nog wel meer instrumenten). Dan begint Clark weer te zingen: "Now I see that in my vision. . ." en dan valt er een prachtige viool in, met een geluid dat veel "scherper" is dan ik ooit ergens heb gehoord - ook weer uniek. En dan die eindsolo (ditmaal niet van Jesse Ed Davis volgens het boekje). . . Hoe subtiel kan een slide klinken?

Andere gevallen van "uniciteit" zijn de combinatie van elektrische piano (of is dat een synthesizer?) en gitaar op het titelnummer, en evenzo dat bizarre koortje bij de laatste passage: "that you don't want no othaaaaaaah", en natuurlijk de manier waarop het koortje boven de begeleiding zweeft bij de "When I'm feeling high. . ."-passage op Strength of strings. Ik zou ook de wah-wah-solo op het einde van From a silver phial willen noemen, maar misschien is die niet zozeer uniek alswel "alleen maar" briljant en perfect passend.

Maar het beste voorbeeld van die unieke geluidsplaatjes is voor mij Lady of the North. Zoals Johnny Rogan in zijn liefdevolle CD-boekje schrijft: "Piano, violin, wah wah guitar and cello interfuse until you start hearing instruments that aren't even there." In feite dus vier gewone herkenbare instrumenten, maar wat ze samen en door elkaar heen spelend laten horen (eerst na 2'05, dan na 4'10, dan na het valse einde) is een geluidsbeeld dat zó uniek is dat ik het nooit ergens anders heb gehoord.

Als ik er tenslotte één favoriet nummer uit zou mogen lichten, dan is dat Some misunderstanding. Bij White light prees ik Where my love lies asleep "vanwege de durf om na de slotakkoorden van elk couplet de muziek te laten 'ademen', niet op te vullen met een solo of blazers maar enkel de eenzame nootjes van een akoestische gitaar te laten klinken." In zekere zin geldt datzelfde voor Some misunderstanding, waar Clark elke regel tot z'n maximale elasticiteit durft op te rekken (met dank aan zijn stem die hij hier op de hoogste "wegsterf-en-terugkom-en-wegsterf"-stand zet, ik weet ook niet hoe ik die techniek anders moet noemen of omschrijven, technische bagage ontbreekt mij hier). Het gevolg is dat een nummer met slechts drie coupletjes opgerekt wordt tot meer dan acht minuten zonder dat ik echter het idee krijg dat het nou een ontzettend làng nummer is. Dank ook aan Bill Cuomo en zijn magische "Rheem organ", een waarlijk zalvend geluid dat ik met niets anders dan het "Lowry organ" van Garth Hudson op Northern lights - southern cross van The Band durf te vergelijken.

Lul ik teveel? Dat krijg je ervan wanneer je je waagt aan een plaat met meer persoonlijke associaties dan je kunt opschrijven. Nou vooruit, één persoonlijk detail dan nog. Een jaar lang had ik een relatie met iemand, maar toen begonnen we ons toch af te vragen of we wel met elkaar wilden doorgaan. Onafhankelijk van elkaar dachten we daarover na, en na een paar dagen piekeren draaide ik bij toeval dit album en hoorde ik opeens Gene Clark zingen: "The longer you're in one place, the harder it is to leave." De volgende dag had ik het uitgemaakt. Natuurlijk had The true one mij er niet toe aangezet om het uit te maken, ik denk zelf dat ik onbewust al tot die beslissing neigde, en op dat moment maakte dat éne zinnetje duidelijk welke kant ik eigenlijk op wilde - als ik op dat moment een nummer met de strekking van Let's stick together had gedraaid had me dat er ongetwijfeld niet toe aangezet om toch maar door te gaan, die éne zin was gewoon de catalyst. Maar popmuziek heeft zelden directer in mijn leven ingegrepen.

Voor wie tot hier is gekomen, dank voor de aandacht.

Ik moet 'em gauw maar weer kopen - vinyl was het idee, 't liefst een mooie oude versie. In mijn herinnering staat (stond?) dit als een heel barokke plaat, waarvan mij ook het ietwat bevreemdende beeld van Clark in zeer wijdgepijpte pantalon en krullen nog bijstaat. Soms heb je een zetje zoals het enthousiaste verhaal hierboven nodig - ook om je eigen oordeel te kunnen herzien

Barok is i.m.o. niet het juiste woord. Eerder dik geproduceerd en gearrangeerd met hier en daar ruimte voor het experiment. Nog wel typisch Clark.

Da's mijn betiteling en als je de St Pieter van binnen hebt gezien, of de Dutch look-alike ervan in Oudenbosch, dan snap je wat ik bedoel. Verder staat de vinilio in bestelling en volgt nadere (her)evaluatie - dus ff niet verder zeuren

Uitstekend persoonlijk verhaal, BoyOnHeavenHill ! Fascinerend album.

Dank!

Vandaag op lp ontvangen - eerste verrassing was bij open: Music on Vinyl, 180grams vinyl. Nou, 'k ging er echt goed voor zitten; had ik beter niet kunnen doen.

Wat een vlak en plat geluid - ik vreesde al het ergste toen ik de hoes zag: glimmend, tamelijk vaag (blijkbaar gereproduceerd mbv een andere hoes), maar erger nog: het gele inlegvel met credits, deelnemende musici (en ik dacht ook teksten) ontbrak. Dit klonk vele malen slechter dan White Light van cd; tot overmaat van ramp sloeg de plaat 2-3* over op een halve minuut van het einde van Strength of Strings. Het matige geluid, met de andere stoornis zorgt ervoor dat ik niet echt in staat ben een zuiver beeld te vormen en dat terwijl ik er echt naar uit had gezien deze plaat weer eens te kunnen draaien vergeleken met Echoes, Kansas City Southern (2ehands lp's) en White Light (op cd) is dit een enorme tegenvaller qua geluid; 'k baal stierlijk.

Klinkt als een chinese neppend. Zonde man! Geen idee of die chinezen het ook al met LP's doen, maar CD's namaken kunnen ze nog steeds niet. Heb ooit de Beatles box op interne besteld, kreeg me toch een knutseldoos thuis, niet te zuinig. Gelukkig retour kunnen sturen en geld terug gehad. Idee, Mjuman, en voor dat geld de mooie CD remaster aanschaffen?

Ik wilde het album heel graag op vinyl hebben. Heb de afgelopen 2 mnd een tweetal lp's van Clark (terug)gekocht en was daar heel tevreden mee. Waarschijnliojk had ik beter kunnen wachten tot ik een goede, betaalbare tweedehandse tegenkwam, maar ik wilde het album graag snel weer hebben - je weet hoe dat soms gaat.

Heb de lp besteld bij een Amazon affilate en ga dus zeker reclameren. Op een van de vinyl-topics, wellicht deze Overigen >> Apparatuur >> Vinyl Vinyl Vinyl (o.a. over platenspelers) is al eens gediscussieerd over de kwaliteit van MOV-persingen (Music on vinyl). Deze is dus gewoon niet best, en het blijft ook een raadsel waarom zo'n slordig product wordt afgeleverd - overslaan van de naald (gewoon een persfout) en geen oorspronkelijk inlegvel, zodat de hoes GEEN info bevat over meespelende musici, opnamestudio etc.

Ja, ik zou hier ook voor passen en m'n geld terugvragen. Als deze plaat iets niet is, dan is het wel vlak en plat. En overslaan is bij een nieuw exemplaar natuurlijk helemaal belachelijk.

Mijn olde vinyltje zat ook behoorlijk dynamiek in, dus het kan wel .............

De reden om 'em nieuw te bestellen zat er gewoon in dat ik 'em snel wilde hebben om weer te kunnen draaien; ' t was leuker geweest als ik het album ergens tweedehands was tegengekomen. Het feit dat Music on Vinyl een album zonder (oorspronkelijk) inlegvel aflevert, wijst imo erop dat men niet zoveel waarde hecht aan het origineel volgen en aan kwaliteitscontrole. De hoes was ook van inferieure drukkwaliteit (niet haarscherp) en dat zegt het helemaal niets dat een lp op 180-grams vinyl is afgeleverd. M.n. in het hoog mis ik te veel: bekkens, snaarklanken, piano, slide. Op het vinyltopic is men ook niet 100% positief over MOV en afgaand op deze ervaring kan ik het wel beamen. Het lullige is evenwel dat je de kwaliteit van een persing pas na aankoop kunt beoordelen.

Eerlijk gezegd: via dit exemplaar luisteren naar het album maakt de verwachtingen NIET waar

Je bent niet de eerste die denkt geen klik te hebben met deze plaat om er vervolgens na een jaar of 5 achter te komen dattie 'm regelmatig blijft draaien .............

Las net een artikeltje in de Uncut van vorige maand ( ja, ik loop achter .... ) dat Beach House met hulp van o.a. Robin Pecknold en Iain Matthews een serie concerten gedaan heeft waarin ze het integrale album uitvoerden met bij de toegiften Hear The Wind van Two Sides ..... Behoorlijk koel !

Ik snap je redenering, edoch ik ken het album (van vroegah) en die 3 staat er alleen als vertrekpunt; de terughoudende waardering kan niet met dit exemplaar worden opgekrikt; ik verheugde me erop opnieuw te worden gegrepen door het geluid.

En een van de concerten is nu volledig in HD te bekijken op het wereldwijde web. Tsjonge wat een plaat is het toch

YouTube - The Gene Clark No Other Band at Music Hall of Williamsburg

Er wordt goed gespeeld (wel erg ingestudeerd), maar eigenlijk bij elk nummer verlang ik naar het origineel. Geen van deze zangers komt in de buurt van Gene Clark. Robin Pecknold valt hier zelfs keihard door de mand als livezanger. 'Life's Greatest Fool' is al niet zo best, maar 'Strength of Strings' is niet om aan te horen.

Ik zal het later vandaag nog eens helemaal beluisteren, maar ik onderschrijf je bevindingen vooralsnog niet.

Bedenk: de eerste versie die je hoort nestelt zich in je hoofd (en hart) en wordt dan de toetssteen. Verder kan het ook te maken hebben met je voorkeur voor een bepaald type stem: Clark is een bariton en Pecknold een tenor.

Om dat te verduidelijken: wat ik ook vind van Love Will Tear Us Apart in de versie van Paul Young, valt sowieso op dat de klankkleur van zijn stem (tenor) een heel andere is dan die van Ian Curtis, zeg maar een 'geholpen' bariton. Vanuit persoonlijke voorkeur heeft dat ook zijn invloed op de waardering. Dimming of the Day: Richard Thompons vs Mary Black maakt ook verschil.

Wat mij - even adhoc - tot nu toe van die sessie bijstaat, is de goede klank van de gitaren en de piano die een belangrijke invulrol speelt. Eerlijk gezegd miste ik de snaarinstrumenten niet echt - 't is wel minder 'vet'. Na totale herbeluistering wellicht meer.

Ik heb een grote voorkeur voor (hoge) tenoren, maar het timbre van Pecknold vind ik sowieso niet zo heel erg bijzonder. Fleet Foxes zonder harmonieën zou ik veel minder vinden. Clark zit in ieder geval vrij hoog in het baritonregister en wordt ook vaak voor tenor aangezien. Vind hem op zich wel een moeilijk geval om te classificeren. Je ziet wel eens dat fanaten gaan onderzoeken welk bereik de stem van artiesten hebben. Die gaan zelfs zo ver dat ze precies kunnen aanwijzen waar de hoogste en de laagste zangtoon in het oeuvre zit. Zou ik voor Gene Clark op zich ook wel interessant vinden.