Gene Clark - No Other (1974)

Dit is een album dat ik niet vaak beluister. De zielepijn van Gene Clark is mij daarvoor te zwaar om te dragen als luisteraar. Wel is het een van zijn mooiste albums, al luister ik liever naar the Byrds toen Clark daar nog deel van uitmaakte, of het sobere White Light. De weelderige productie vind ik tevens in hoge mate afbreuk doen aan de werkelijk prachtige liedjes. Het artwork vind ik ook vreselijk - maar Gene Clark heeft misschien nooit mooier gezongen dan op dit album.

Het is één van m'n favoriete albums, maar ook ik draai het met mate, omdat het zó geladen is.

Vind de bombastische productie juist wel mooi en passend bij het materiaal, zeker ook in contrast met "White Light". En ook het artwork is me lief. Vandaar ook de volle mep .

Had dit album in MoV-herpersing, zonder het inlegvel met alle info - en ietwat wazige (obv een kopie?) hoes; geluid viel tegen (was anders dan ik me herinnerde) en was blij toen ik een originele persing vond. Soms moet je via een omweg - 4AD, This Mortal Coil -het oorspronkelijke pad weer terugvinden. Productie vind ik wel passen bij de somtijds sentimenteel getinte ontboezemingen - soundtrack voor melancholieke overpeinzingen.

Nieuwe heruitgaves op komst - veelbelovend!

Ziet er mooi uit. Heb ook al vernomen wat de set qua inkoop moet gaan kosten. Tegen de tijd dat je de set aan de kassa afrekent ben je tegen de € 150,- lichter.

182,- voor de box, via de site van 4AD; de dubbel-cd is daarentegen wel prettig geprijsd. Maar omdat ik vorig jaar van mijn gespaarde zakgeld een eerste persing van de lp heb gekocht die aan mijn audiofiele behoefte voldoet, sla ik die ook over. Besides, 2019, wie koopt er nog cd's - hier ligt het leeuwendeel op zolder opgeslagen

Mjuman schreef:



De uiteindelijke prijs voor de box was in de zaak in mijn woonplaats een punt van discussie. Of het ook hier naar dat bedrag zal gaan durf ik nog niet te zeggen.

Zag de aankondiging vandeweek ook al voorbij komen en heb de LP ge-pre-ordered. Moet psies op tijd voor mijn jaardag op de mat ploffen

Weet niet wat ik hiermee moet, de heruitgaves vliegen je om de oren, heb van No other de originele vinyl versie en later de cd gekocht, de prijzen slaan nergens op, ik sla over en zet de oude elpee wel weer op.? Want eerlijk is eerlijk na 40 jaar in mijn platenkast,blijft dit een hoogtepunt.

Ook besteld. Wonderschone plaat.

Typisch een plaat waarbij de hoes niet de lading dekt. Wat een afgrijselijke hoes van een verder meer dan prima Country- Rock album.

Al vind ik country rock in het dit geval te beperkend - bijv vanwege de syncopé's in het titelnummer - wil ik je graag wijzen op: The Gene Clark No Other Band at Music Hall of Williamsburg - YouTube

Iemand toevallig in bezit van de vinyl heruitgave op het 4AD label? https://www.jpc.de/jpcng/poprock/detail/-/art/gene-clark-no-other/hnum/9464956 Netjes geprijsd bij JPC en ben eigenlijk benieuwd naar de kwaliteit van persing en geluid. Iemand? Blijft een fantastisch album van Gene. Wat ‘n voice had de man

Zou de gok wel durven nemen - had een MoV-persing, ronduit kalouhote (geen inleg met teksten, credits etc, schumige hoes) - en die is vorig jaar vervangen door een originele persing; jpc is een goeie e-winkel - kan je vast wel e-tourneren as 't niet goed is. En 4AD is doorgaans goed verzorgd.

Zag dat deze persing pas sinds enkele weken uit is. JPC is een goeie bekende van mij - of ik van hun Ga ‘m maar eens bestellen. Heerlijk album en mooi om op vinyl te hebben.

Klopt ! Ik hem 'm rechtstreeks bij 4AD vooruitbesteld en kreeg 'm ergens half november binnen. Prima persing.

4AM? 4AD!

Verbeterd ! Danks Echo-cho-cho-cho-ho-ho ....

Gene Clark. Een naam die zeker een belletje doet rinkelen, en wel meer dan één. Ik kende van hem, alvorens Edgar18 dit album aan wist te bevelen in dit fijne topic, vooral zijn samenwerking met Doug Dillard uit 1968, The Fantastic Expedition. En ik wist ook wel dat hij, vooral in de vroege jaren, songschrijver was bij The Byrds, een band waar Clark een soort haat-liefdeverhouding mee had, in die zin dat de liefde steeds weer om de hoek kwam loeren, maar uiteindelijk altijd omsloeg in desillusie.

Het typeert de man wel een beetje, die knipperlichtrelatie. Gene Clark was naar verluidt niet bepaald een vrolijke spring-in-het-veld, en wist zijn ziel gelukkig nog grotendeels bloot te leggen in zijn muziek, anders was hij wellicht al veel eerder naar de Eeuwige Jachtvelden verwezen door overmatige drugsconsumptie. Maar goed, over naar de muziek.

No Other is het vierde solo-album van Gene Clark, en - als ik de ratings hier op MuMe, maar bijvoorbeeld ook op RYM mag geloven - is het zijn beste. Nochtans werd de plaat kort na de release verguisd door de critici, een klap die Clark nooit echt te boven is gekomen. De erkenning kwam, zoals wel vaker, postuum. Dan wordt je er ook alweer aan herinnerd dat de wereld een cynische modderpoel is.

Nou, wat mij betreft is die erkenning meer dan terecht. No Other is een singer-songwriterplaat met country-invloeden, maar tegelijk zoveel meer. Zo is de titeltrack overgoten met een heerlijk psychedelisch sausje, dat me aan oude Pink Floyd (mét Syd Barrett) doet denken, maar ook aan Grateful Dead. Silver Raven is een masterclass in songschrijven. Strength of Strings breekt na een perfecte intro van anderhalve minuut open met scheurende gitaar, keyboard en imposante samenzang. De tekst heeft iets van een psychedelische apocalyps.

Zo valt er voor elke song wel iets te zeggen, maar mijn favoriet is de langste song van het album, Some Misunderstanding. Hoe mooi Clark hier zingt, het lijkt wel van een andere wereld. Zo breekbaar en rotsvast tegelijk. Telkens de passage "We all need a fix, at a time like this, but doesn't it feel good to stay alive" de revue passeert, treft het me onverbiddelijk. De gitaarcoda aan het eind is ook erg fraai.

Wonderschone plaat. Deze zou na verloop van tijd wel eens kunnen toetreden tot mijn gekoesterde kring met favoriete albums.

4,5 sterren

AOVV had je al eens die link aangeklikt die ik op 25/11/19 hier had geplaatst - daarin vertolken hedendaagse artiesten (o.a. van Fleet Foxes, Grizzly Bear en Beach House) dit album integraal - aan de ene kant a tribute, aan de andere kant een bewijs dat het album nog steeds zijn waarde heeft en prima live kan worden uitgevoerd.

Heb net weer een keertje zitten kijken en me weer verbaasd over het feit dat er blijkbaar 3 basgitaren nodig zijn om het titelnummer goed te kunnen spelen ..........

Dit topic doet zijn werk goed zeg, al 20 stemmen binnen een week voor dit album, mooi om te zien

Ik kwam niet verder dan twee (links en rechts bij het koortje), maar de solo speelde op een bepaald punt de baslijn mee. Met verschillende klankkleuren is dat overigens niet zo gek - Sting deed dat live ook wel (contrabas en elektrische bas), en Talk Talk ook - song is melodisch vrij complex (syncopé's) en niet elke bassist heeft de skills van een Tony Levin. Muzikaal is het ok, maar je mist de stem. Ik kan nooit naar het hele album luisteren zonder de - blote voeten - in een teiltje te hebben, vanwege Strength of Strings en Some Misunderstanding

Neen, had ik nog niet gezien. Bedankt voor de tip!

Ja maar ik ben een bassist dussuhhhhh ............ ik zie 2 x Fender Jazz Bass ( 1 met een donkere toets en 1 met een lichte toets ( maple met zwarte inlays ) ) èn al op 13'10" kijk tegen de achterkant van de gevorkte headstock plus met hout ingelegde aluminium hals van een Kramer bas aan ......... Toen dacht ik ook nog een Alembic te zien maar dat was gewoon de voorkant van de Kramer

Je kunt Tony Levin in deze vergelijking vervangen door Lee Sklar, die heeft alle nummers van het album gebast en heb ik psoonluk nog hoger zitten .......

Waarschijnlijk mijn meest gedraaide plaat van de laatste twee maanden, daarvoor nog totaal onbekend. Ik had hem eens opgezet omdat Edgar18 hem had getipt in een topic dat ik oppervlakkig volg (zie berichten hierboven).

Gene Clark? Die kende ik van The Fantastic Expedition of Dillard & Clark, ooit door mij vanwege het belachelijke stemgemiddelde uit een uitverkoopbak gevist, en van de vroege Eagles, waar ik weinig van weet. Country-rock is normaal ook niet echt mijn genre.

Bij het draaien van de plaat had ik weinig verwachtingen, maar bij 'Strength of Strings' gebeurde er iets. Zo'n sensor ging af, zoals je hebt als enigszins cynische muziekliefhebber. Je weet nog niet echt wat je ergens van vindt, maar je hoort iets dat je raakt. Een aantal weken verder zit mijn voorkeur inmiddels stevig op de b-kant, met name het in bittere levenswijsheid gedrenkte 'Some Misunderstanding'.

Wat precies de succesformule is van deze plaat is moeilijk onder woorden te brengen. Het woord 'psychedelisch' is zo vaak gebruikt dat het betekenisloos is geworden, maar ergens tussen het schrijven van de liedjes terwijl hij uitkeek over de oceaan, en de wat megalomane productie bereikt Clark een waarlijk etherische golflengte, die bijna een halve eeuw later nog niets aan meeslependheid heeft ingeboet.

Vandaag kwam ik deze op vinyl tegen en heb ik hem aangeschaft. Bij herbeluistering moet ik hier in ieder geval 4,5* aan uitdelen en erkennen: goede tip, Edgar. Binnenkort Dillard & Clark eens een tweede kans geven.

Dan hoop ik voor je dat je *niet* de MoV-versie hebt gekocht (that one sucks), maar de recente op 4AD, of een oude persing.

Dillard & Clark - uitkijken - best veel kuntrie (No Longer a Sweetheart of Mine en Rocky Top), maar qua sentimentaliteit wel een paar fijne nummers zoals Through the Morning, through the Night - maar misschien met wat wijn in de man.

Anders zou ik inzetten op White Light: soberder, wel melancholisch - bij de eerste tonen zwalk ik al weg - of Echoes/Gene Clark with the Gosdin Brothers - heel fijn en sprankelend. De versie van Echoes alhier is een andere (latere versie, meer compilatie-achtig) dan ik heb - lp, met allemaal ansichtkaarten erop.

Mag ik ter aanvulling op jouw goede suggesties Gene Clark - Here Tonight (2013) nog toevoegen, Mjuman?
Gene Clark medio 1970 die in zijn blokhut met gitaar en mondharmonica de demos opneemt die uiteindelijk zouden resulteren in White Light.
Toegegeven, dat van die blokhut verzin ik erbij, maar als het niet zo was had het zo moeten zijn.

Dat is "Early LA Sessions" een inderdaad ietwat afwijkende versie, de nummers klinken net iets anders. Overigens ook de eerste die ik in bezit had, jaren geleden, en mijn eerste kennismaking met Clark als solo artiest.

De persing van "No Other" die ik heb is er eentje uit 1989, op Edsel. Niks mis mee. Heb ook alleen maar mindere dingen gehoord over de MOV persing.

Ik heb die van 4AD Mjuman, en die klinkt gelukkig prima. Dank voor de bezorgdheid.

Voorts dank voor de tips aan alle heren hierboven, ik houd ze zeker in overweging.