menu

Gene Clark - No Other (1974)

mijn stem
4,14 (181)
181 stemmen

Verenigde Staten
Country / Rock
Label: Asylum

  1. Life's Greatest Fool (4:44)
  2. Silver Raven (4:53)
  3. No Other (5:08)
  4. Strength of Strings (6:31)
  5. From a Silver Phial (3:40)
  6. Some Misunderstanding (8:09)
  7. The True One (3:58)
  8. Lady of the North (6:04)
  9. Train Leaves Here This Morning * (4:59)
  10. Life's Greatest Fool [Alternate Version] * (4:16)
  11. Silver Raven [Alternate Version] * (3:06)
  12. No Other [Alternate Version] * (5:35)
  13. From a Silver Rave Phial [Alternate Version] * (3:42)
  14. Some Misunderstanding [Alternate Version] * (5:17)
  15. Lady of the North [Alternate Version] * (5:54)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 43:07 (1:15:56)
zoeken in:
Een zangstem bestrijkt meerdere octaven; Lisa Gerrard (Dead Can Dance) heeft er 4 tot haar beschikking en Diamanda Galas zelfs 5. Madonna - die ik een vrij fletse stem vind hebben - is goed voor drie. Door ouder worden wordt het timbre van de stem beïnvloed; een sopraan wordt dan een mezzosopraan.

Deels ligen stemmen dus in hetzelfde bereik. Clark heeft een 'warme' stem, net als Sandy Denny. Bariton was mijn eerste gedachte. Heb me ooit laten uitleggen dat lage tonen - grondtonen - bepalend zijn voor de muziek. Ik wordt muziek met hoge tonen vrij snel zat. Bepaalde albums van The Mary Onettes hebben imo een overdaad aan hoog en dat gaat mij irriteren.

Ik heb die naspeelsessie nog niet weer (helmaal) gehoord, maar dat zou evt ook hier het geval kunnen zijn: hoge tonen van akoestische instrumenten + 'hoge' zangstemmen.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Mjuman schreef:
Door ouder worden wordt het timbre van de stem beïnvloed; een sopraan wordt dan een mezzosopraan.


Dat komt niet door het timbre, maar omdat het bereik afneemt. Zowel timbre als bereik worden beïnvloed door het ouder worden, maar het timbre (klankkleur) zegt niets over het type stem.

Stijn_Slayer schreef:
(quote)


Dat komt niet door het timbre, maar omdat het bereik afneemt. Zowel timbre als bereik worden beïnvloed door het ouder worden, maar het timbre (klankkleur) zegt niets over het type stem.


Ook timbre verandert, door fysiologische factoren - vraag maar aan Marianne Faithfull

Hoeveel 'hoge stemmen' ken jij met een warme klankleur? Denk Emmylou, Maddy Prior etc.

avatar van Lura
Mjuman schreef:
Een zangstem bestrijkt meerdere octaven; Lisa Gerrard (Dead Can Dance) heeft er 4 tot haar beschikking en Diamanda Galas zelfs 5.

Allemaal leuk en aardig zo'n groot bereik, maar het ligt er maar aan wat je er mee doet.

avatar van Stijn_Slayer
4,5
Stemmen met een groot bereik kunnen doorgaans meer dan stemmen met een beperkt bereik. Al vind ik een stem met vijf octaven niet per se mooier dan een stem met drie octaven. Een stem met één octaaf vs. een stem met drie is een ander verhaal.

Lura lijkt me geen DCD-fan en of ie Diamanda Galas ooit heeft gehoord zou ik niet durven zeggen. Mij heeft die zangeres ooit de stuipen op het lijf gejaagd met Diamanda Galás - The Litanies of Satan (1982) - very impressive

avatar van Bartjeking
4,0
De technische kant van vocalisten heeft me nooit zo geboeid (in tegenstelling tot gitaristen). Maar iedereen kan horen dat Gene Clarke een fantastische zanger was. Ik vind hem erg melancholisch klinken, daarom raakt deze plaat ook zo hard. Een meesterwerk dat destijds niet de waardering kreeg die het verdiende, maar zo zijn er tientallen helaas.
De bonustracks heb ik nog nooit gehoord, dus ik heb nog wat moois in het verschiet liggen!

avatar van Supersid
4,5
Deze plaat heeft me na ettelijke draaibeurten echt wel bij de lurven... Het titelnummer vind ik werkelijk fantastisch, en de rest van de plaat is méér dan goed. Favorietenstatus!

avatar van Echo01
4,0
Heb Gene Clark in de jaren '80 leren kennen via This Mortal Coil die twee nummers coverden ('With Tomorrow' en 'Strength of Strings'). En eigenlijk pas recent de album 'No Other' en daarna bijna al zijn ander solowerk gekocht. Ongelooflijk veel mooie songs, maar toch weinig albums (door verschillen in kwaliteit vd songs) die echt met kop en schouders eruit steken. Uitzonderingen vind ik No Other die alleen al door de opmerkelijk mooie productie een vrij coherent geheel vormt, en de album 'White Light'.

Misterfool
De eerste versie die je van een nummer hoort, is de versie die je het beste vindt. Zo gaat het gezegde op deze site althans. Hier, bij dit album, werd dat vooroordeel voor mij ontkracht. Ik leerde “Some Kind of Misunderstanding" kennen in de versie van de Soulsavers. Een erg leuke cover die veelvuldig mijn oorveld is gepasseerd. Het duurde nog een hele tijd voordat ik doorhad dat het nummer niet uit de koker van heren Machin en Glover kwam.
-
Toen ik het origineel hoorde, was ik nog niet gelijk verkocht. Ik ben niet de grootste fan van countrymuziek: het is mij vaak net wat te melodramatisch. Al helemaal als er van die, voor het genre typische, zagende slide-gitaren worden gebruikt. Desondanks bleef het nummer mij bij.
-
Sterker nog, tegenwoordig is het een van mijn lievelingsnummers. Wat ik er erg sterk aan vind, is de berusting die het nummer uitstraalt. Tekstueel lijkt Gene te zeggen dat zijn leven niet zo geworden is, als wat hij er van had voorgesteld. De ijle synthpartijen aan het begin en de onderliggende countryritmes, onderstrepen mistroostig dat deze zanger zich hierbij neergelegd heeft. Daarentegen bevatten de refreinen ook wel degelijk een soort vitaliteit. Bombastisch wordt uitgeschreeuwd dat de enige optie is: het richten tot de kleine geluksmomenten in het leven.
Now I see that in my visions
That my eyes are seeing twice
Once for every expectation
And once for what I realize

(ps; die gitaarsolo die tijdens dit segment inzet is wonderschoon , dit zijn de momenten waarvoor ik leef als muziekliefhebber).
-
Na zo enorm door het onderstaande nummer te zijn ingepakt, kon de rest van het album natuurlijk niet uitblijven. "Life's Greatest Fool" is onmiskenbaar country , maar de mistroostige sfeer is gebleven. Het gospelkoortje is een heerlijke toevoeging. Welhaast ironisch: al die samenzang in een nummer over eenzaamheid.
-
Bij het titelnummer komt iets meer de rockkant van Clark naar voren. Misschien wel het meest toegankelijke nummer op dit album. Dit is deels te wijden aan de toegankelijke haast funkachtige groove. "Strength of Strings" is ook een nummer wat ik niet onbenoemd wil laten. Het bevat een van de betere kippenvelmomenten op dit album: als het zoekende intro overgaat in de klagende zang van het refrein. Verder vind ik het arrangement van dit nummer ijzersterk. Elk instrument voegt iets aan de compositie toe.
When I'm feeling high or I'm feeling low
Or there is no change
Somehow days keep melting into the night

Helaas staat er dan wel nog een nummer op, waar ik niet zo van kan genieten; "The True One" is nou typisch het soort country waarmee je mij op de kast krijgt. Gelikt en met van die vreselijk zagerige gitaarparijen,bah! Gelukkig wordt het album dan nog wel goed afgesloten met het prachtige Lady of The North. Hier hoor je ook duidelijker de countryinvloeden, maar de sfeer is een stuk dromeriger en tragischer. De saxophoonpartijen zorgen voor een bijzonder intieme sfeer. Hoewel de abstracte lyrics het niet op eerste blik prijsgeven, blijkt dit nummer te gaan over de vrouw van Clark. Zij was, verontrust door zijn veelvuldige coke-gebruik, met de kinderen naar Los Angeles gevlucht. Ook hier dus weer die eenzaamheid en verlorenheid die als een rode draad door het album lijken te liggen.
For our dreams
Trials never entered into any conversation
That was the relation of our dreams
As a change in the wind must come

Jammer genoeg, zorgde dit meesterwerk niet voor commercieel succes. In tegendeel zelfs! Het album heeft deze countryzanger bijna de kop gekost. In de media stond dit album te boeken als een excessieve studioplaat. Een bittere Gene zou hierna nooit meer dit hoge niveau bereiken. Pas na zijn dood zou dit album, naar mijn inziens een meesterwerk, de waardering krijgen die het verdiende.
-
Doordat één nummer mij wat minder goed ligt, geef ik dit album 4.5*.

avatar van John Self
4,5
Lura schreef:
(quote)

Allemaal leuk en aardig zo'n groot bereik, maar het ligt er maar aan wat je er mee doet.


Precies, Size doesn't matter, maar wat je er mee doet wel.

John Self schreef:
(quote)


Precies, Size doesn't matter, maar wat je er mee doet wel.


Waarom lollig proberen te doen over een oude discussie waarvan je inhoud noch inzet lijkt te snappen?

avatar van Lura
Mjuman schreef:
Lura lijkt me geen DCD-fan

Waarom denk je dat?

Lura schreef:
(quote)

Waarom denk je dat?


Wat denk je er zelf van? Stijn en ik - we discussieren wel vaker over technische dingen - voerden een discussie over stem en bereik van Gene Clark - in eerste instantie een tenor die een steeds vollere stem en bereik kreeg. Zijn stem blijft helder en heeft steeds een warme klank.

Lisa Gerrard vind ik iemand die heel veel zeggingskracht in haar stem heeft, mede ogv haar bereik dat haar in staat stelt flink van vocaal register te veranderen.

Vond jouw opmerking een van het type "open deur" en nietszeggend; eerlijk gezegd word ik er verder niet vrolijk van als iemand daar met een gratuite opmerking nog eens op inhaakt.

avatar van Lura
Hoezo is mijn opmerking ongegrond?! Ik lees nu pas die opmerking dat ik waarschijnlijk geen DCDfan ben. Op basis waarvan je dat baseert, geef je geen antwoord. Verder wil ik het hier graag bij laten.

avatar van John Self
4,5
Mjuman schreef:
(quote)


Waarom lollig proberen te doen over een oude discussie waarvan je inhoud noch inzet lijkt te snappen?


Waarom niet? Het is niet aan jou om te bepalen wat hier wel of niet geschreven wordt. Je houding naar Lura vind ik nog al denigrerend, zoals je dat wel vaker doet. En dat vraagt om een 'lullig' antwoord. Maar goed, ik wil er niet meer woorden aan kwijt. Net als Lura overigens. Laat het een les zijn.

John Self schreef:
(quote)


Waarom niet? Het is niet aan jou om te bepalen wat hier wel of niet geschreven wordt. Je houding naar Lura vind ik nog al denigrerend, zoals je dat wel vaker doet. En dat vraagt om een 'lullig' antwoord. Maar goed, ik wil er niet meer woorden aan kwijt. Net als Lura overigens. Laat het een les zijn.


De oorspronkelijke inzet van de discussie tussen Stijn_Slayer en mijzelf was over over het type stem van Gene Clark die een 'rijke' en warme indruk (helderheid vs emotie) maakt en het bereik van die stem, de belangrijkste oorzaak daarvan volgens mij. Ik typeerde hem als bariton (enigszins te vergelijken met Dave Gahan van Depeche Mode); Stijn zei "eerder tenor" - de discussie was dat door een breed bereik (aantal octaven) stemtypen elkaar voor een groot deel kunnen overlappen - met de verschillen uiteraard in het uiterste hoog én laag.

Jouw zwadderende reactie - nogmaals inhoudelijk irrelevant - is van het type Spuit elf geeft modder. Het is al lang uitgepraat tussen Lura en mij - het was een kwestie van miscommunicatie tussen twee partijen en persoonlijke perceptie. In real life was de discussie ongetwijfeld veel simpeler verlopen. Alles wat je er verder van wilt maken is jouw interpretatie - net zoals die les (die je zelf ook kunt volgen).

avatar van Ducoz
5,0
Wat interesseert de gemiddelde muziekliefhebber een stembereik nou. Het waarderen van, kan zo per artiest(met een ander stemgeluid) verschillen. Want dan zou je in feite Dylan ook niet kunnen waarderen, als je dit te gek vind.. Daarnaast vind ik je een prima kerel, mjuman. Maar soms wil je in je precisie (of directheid) je doel als liefhebber voorbij schieten..

avatar van Flottante
Dat pedante gebetweterbeter van sommige users maakt het er hier niet leuker op. Telkens maar die pogingen om de ander sneller af te zijn in kennis, kunde of eloquentie, neuh.

(Mijn praatje over deze plaat volgt nog.)

avatar van nlkink
4,5
Heb enige tijd geleden dit album (de uitgave met bonus tracks) aangeschaft. Eigenlijk als laatste Gene Clark album in de rij omdat ik persoonlijk meer van het sobere werk à la White Light en Roadmaster hou. Bovendien had ik ooit een tamelijk negatief verhaal in Muziekkrant Oor gelezen over de teloorgang van Clark en dat zijn "coke" album No Other het absolute artistieke dieptepunt in 's mans carrière vertegenwoordigde.
Ja, Flottante, ik legde mijn oor te luister bij pedante betweters! Guilty as charged.... Maar buiten de (stemmen) discussie hierboven las ik ook veel goeds op MuMe. Ook op het internet is veel over dit album te vinden en uiteindelijk heb ik op basis van diverse artikelen, én het feit dat ik al het andere werk van Clark ook goed vond, de sprong in het diepe gedaan.
En daar heb ik geen spijt van gehad! Wat een overweldigend werkstuk. En wat kortzichtig om dit album af te doen als een "coke" album. Zo'n goed album kun je niet maken met je neus in de coke. Hieraan is met inzet en vakmanschap gewerkt. Ik kan niet eens een nummer aanwijzen wat me minder aanspreekt. Er zit ook zoveel in dat je er steeds weer nieuwe dingen in hoort. Het vliegt stilistisch gezien alle kanten op. Een nummer als Life's Greatest Fool klinkt als een country nummer maar na één refrein lijkt het een gospel nummer te worden.
Terwijl het stilistisch niet overeenkomt met het werk van Brian Wilson is dat toch een naam die bij me opkomt als ik naar No Other luister. Misschien ben ik wat overenthousiast maar ik wil dit meesterwerk toch heel graag plaatsen op het niveau Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band en Smile. En dat kan natuurlijk over gaan. Als dat zo is dan stel ik het puntenaantal dat ik nu ga geven meteen bij.

avatar van Jaep
4,0
Ik kwam hier ook via-via terecht, en hoewel ik het een prima album vind kan ik toch niet helemaal meegaan in de euforie van sommigen hier. Het titelnummer en Strength of Strings vind ik fantastisch, maar de rest van het album mist wat mij betreft nét het niveau om als favorietenmateriaal te kwalificeren. Ik vind het lastig te verklaren waar hem dat precies in zit, maar op momenten vind ik het iets te gemaakt en overgeproduceerd klinken.

avatar van spinout
4,0
Volgens mij heeft Clark voor Strength of Strings inspiratie opgedaan bij Neil Young's Words. Maakt verder niet uit, dit is een wonderschone plaat. En Clark heeft een prachtige stem, wat ook wel helpt.

avatar van nlkink
4,5
spinout,

Je maakt me na je (terechte) opmerking bij White Light nieuwsgierig. Ik moest vanavond eerst mijn (selectieve) Neil Young collectie doorzoeken om te kijken of ik Words wel had. Dat bleek gelukkig zo te zijn. Neil Young is meer een ding van mijn vrouw dan van mij. Zal er binnenkort eens naar luisteren.

Die vergelijking gaat niet ver: melodie een beetje, qua tekst zeker niet. Sfeer in de song van Clark is veel mysterieuzer. Niet voor niets zijn twee songs van Clark op de het tweede en derde album van This Mortal Coil beland, in een 4AD-vertolking.

Dit is imo de meest 'barokke' plaat van Clark met zijn orchestrale arrangementen. Zet deze af tegen White Light en je ziet/hoort het verschil: vocalist + gitaar en (relatief) minimale begeleiding vs het orkestraal aangezette van dit album. Ook Clark zelf is 'zwaar aangezet', getuige zijn foto op de hoes (achterzijde).

Heb m'n waardering aangepast; lage cijfer van eerst berust puur op de matige herpersing van MoV (ook geen tekst-inlay ).

avatar van spinout
4,0
Het woordje words komt enige malen voor, precies op het moment dat Strength of Strings me aan Words van Young doet denken.

avatar van brandos
4,5
Vrij storend, dat geleuter over stembereik en zo. Waar het toch om gaat is immers de passie voor de muziek. Die vlamt bij mij weer hoog op bij het beluisteren van dit album. Ik was al goed bekend met Clark zijn stem en de ongekende emotionele impact ervan. Voor dit album had ik wat meer reserves. Clarks zeggingskracht zou volgens menigeen al danig door cocaïne zijn aangetast bij het maken van dit album. Daarnaast beschouwden sommigen hem als overgeproduceerd. Opnamebudgetten werden dan ook menigmaal overschreden. Het is waar, Clark heeft weinig meer nodig dan zijn stem en gitaar om je diep te raken en er wordt hier veel meer van stal gehaald. Niets daaraan wat mij echter stoort. Het materiaal is uiterst sterk en geen lichte kost. Country rock meets Pink Floyd is hier wel eens over gezegd. Voor wie zich hier in vast bijt openbaart zich echter een uniek meesterwerk!

avatar van brandos
4,5
Zojuist mijn waardering terug gebracht van 5 naar 4,5 ster. Die 5 sterren zijn nu toch exclusief voor "White light" omdat diens soberheid mij toch het beste bevalt (zonder "No other" hiermee nou weer als overgeproduceerd te betitelen).

avatar van bikkel2
4,5
Om maar gelijk ter zake te komen......prachtalbum.
Is dat er maar uit.
Ex Byrd Gene Clark raakt met deze plaat wat mij beteft de kern als het gaat om oprechtheid.
Ik hoor een getergde man die behoorlijk wat noten op zijn zang heeft.
De zang.....Clark is geen nachtegaaltje, maar wat een beleving en treurnis ( op de goede manier) haalt de man uit zijn keel hier.
Toendertijd bijna unaniem slecht ontvangen en bepaald geen cracker in de charts.
Gene was er ziek van en ploeterde maar door en echt goed kwam het niet meer met hem.
Later kwam de waardering alsnog voor dit indrukwekkende werkje, maar toen was hij al enige tijd overleden.
Inhoudelijk een vrij donkere plaat, duidelijk gewortelt in de Countryrock, maar met een minder gepoleiste insteek, wat in die periode nogal eens de overhand had.
Op z'n tijd sleazy slidegitaarpartijen, half time ritmes en impactvolle damescoirtjes en daar over heen de klaagstem van Clark.
Bijna tot tranen roerend is het ruim 8 minuten durende Some Misunderstanding.
De pijn en frustratie is zo treffend terug te horen in dat stuk.....kippevelmoment.
Over de hele linie een plaat die bekijft. Geen echte inzakkers en mooi spel.
Ik zou op 4 sterren uitkomen als ik het zakelijk zou beoordelen, maar Clark's oprechtheid heeft mij mij de kladden. 4'5.

Mooie ontdekking.

4,0
Gene Clark is van Tipton, Missouri, USA. Tipton is een plaatsje tussen St Louis en Kansas City in. Zijn jeugd bracht hij door in Kansas en dat is het midden van Midden Amerika, de meest eenzame plek van dat land. In the USA gebeurt alles langs haar kusten. Het binnenland is praktisch leeg. Op jonge leeftijd was Gene dus een eenzame ziel. Hij werd door the New Christy Minstrels ontdekt waardoor zijn blikveld iets werd verruimd. Via een jukebox hoorde hij ‘She Loves You’ van the Beatles. Hij speelde het direct 50x af en wist toen dat het tijd was af te reizen naar Californie. Dat werd Los Angeles. Hij ontmoette Jim McGuinn en vormde samen met David Crosby, the Jet Sets dat vervolgens the Byrds werd. Het songmateriaal van the Byrds bestond uit Dylan- en Clark nummers. De groep had veel succes. The Byrds werden the Beatles van the USA. Zijn verblijf in de groep was eindig omdat Gene last had van vliegangst en zijn bandleden van jaloezie. Die vliegangst zorgde ervoor dat the Byrds beperkt op tournee konden gaan. En als Gene op tournee ging, kon dat alleen met veel drank. Het werd het begin van zijn einde. Die jaloezie kwam doordat Gene meer geld ving door de royalties. Gene, een gevoelige ziel, verliet the Byrds in 1966 en kreeg prompt een individueel platen- contract. Hij en niet McGuinn was immers de ziel van de succesvolle Byrds. Zijn 1e solowerk was met the Gosdin Brothers. In wezen was het Gene himself. Het vermelden van the Gosdin Brothers was een PR stunt om het image van het groepje wat omhoog te duwen. Nooit meer iets van gehoord. Eigenlijk begint met deze plaat de country rock. Voor het eerst zijn country instrumenten (viool, mandoline, banjo) te horen op een popplaat. Hierna kwam Gene’s ‘new grass’ periode met Doug Dillard wat leidde tot het fantastische Fantastic Expedition Of Dillard & Clark (1968).
Het werd tijd voor een echte solocarriere. De 1e worp werd White Light (1971), zijn op 1 na beste album. Het is een wat kale, akoestische plaat. Roadmaster (1973) was de opstap naar zijn meesterwerk No Other (1974). Gene had weer eens de overstap gemaakt naar een andere platenmaatschappij en dat betekende budget. No Other werd een dure, rijk georkestreerde maar ook geweldige plaat. Ik hoorde het album voor de 1e keer en was direct verkocht. Het was 1 van de momenten in mijn leven dat ik een openbaring kreeg. Dat komt niet al te vaak voor.
No Other werd geen commercieel succes. Het veroorzaakte bij Gene onzekerheid hoe hij als muzikant verder moest. Bovendien was de plaat de reden dat vrouw Carlie van hem scheidde. Gene doet daar verslag van op Two Sides To Every Story (1977). Deze 2 zaken zorgden voor een stimulans van zijn drank- en drugsgebruik. Met Hillman en McGuinn maakte hij daarna 2 platen die opvielen door een gladde productie inclusief discoritme. De volgende stap was de oprichting van een groep met de welluidende naam: The 20th Anniversary Of The Byrds. Het werd al snel afgekort tot the Byrds. Gevolg: ruzie in de tent. Tussen Clark en McGuinn/Hillman/Crosby is het nooit meer goed gekomen. Gene’s gezondheid begon te lijden onder zijn intensieve levensstijl. Hij kreeg last van maagzweren. In 1988 werd een deel van zijn maag weg geopereerd. In 1991 stierf hij op 46-jarige leeftijd thuis in zijn woning aan zee in Mendocino, Californië. De oorzaak was een maagbloeding. Hij werd begraven in Tipton. Op zijn grafzerk kwam te staan: Gene Clark – No Other. En zo is het.

De hoogtepunten uit Gene’s solocarriere zijn: White Light, Roadmaster en vooral No Other.
White Light (1971) is grotendeels een akoestische plaat. 1971 was een goed jaar voor singer songwriters. Neil Young en James Taylor waren doorgebroken. Alle seinen stonden op groen voor Gene. Het kon niet mis gaan. Bovendien was Gene net getrouwd en druk aan het afkicken.
De plaat is enigszins saai doch zeer aardig. Niet voor niets werd het door de muziekcritici tot de plaat van het jaar gekozen. Toch ging het mis. En het is nog steeds niet duidelijk waarom? Was het Gene’s vliegangst die ervoor zorgde dat de promotie van het album ongeveer nihil was? Was het Gene’s slechte karma van dat moment? Kunnen we nog iemand anders de schuld geven?
Roadmaster (1973) is een tussendoortje. Een plaat die in het verlengde ligt van White Light met meer instrumenten en minder aanstekelijke deuntjes. Roadmaster werd oorspronkelijk alleen in Nederland uitgebracht. Het moge duidelijk zijn dat ook dit album ongemerkt bleef.
En toen kwam No Other (1974). Producer was Thomas Jefferson Kaye. Kaye is iemand die overdrijft ook in zijn ambities. Hij wilde minimaal het werk van Phil Spector en Brian Wilson evenaren. Alle toentertijd bekende sessiemuzikanten deden mee op Gene’s magnum opus. Gene’s country folksongs werden ondergedompeld in een bad van achtergrondzang, overdubs en orkestarrangementen. Het resultaat is ‘cosmic American music’, een mix van de beste muziek die de Nieuwe Wereld tot dan toe had opgeleverd. Een overvloed aan onverwachtse geluiden bij elkaar gehouden door de melancholieke stem van Gene. En dan hebben we het nog niet gehad over zijn vaak sublieme teksten: 'Words can be empty/ Though filled with sound/ Stoned numb and/Drifting hard to be profound (Life’s Greatest Fool), I am always high/ I am always low/ There is always change/ Hear the strings are bending in harmony/ Not so far from the breaking on the cosmic range' (Strenght of Strings) en tenslotte: Now I see that in my visions/ That my eyes are seeing twice/ Once for every expectation/ And once for what I realize' (Some Misunderstanding).

Carlie Clark was met haar kinderen Gene nagereisd van Mendocino naar Los Angeles. Ze wilde ervoor te zorgen dat het huiselijke leven zo goed mogelijk kon worden voortgezet tijdens de opnames van No Other. Echter de verleidingen waren te groot voor Gene. ‘Lady Of The North’ is een aubade aan Carlie. Het is geschreven door Gene onder invloed van cocaine. Zijn terugval naar oude gewoontes is de reden geweest van hun echtscheiding. Producer Kaye was –traditioneel voor hem- zwaar over het plaatbudget heen gegaan. Er was geen geld beschikbaar voor promotie en er stonden geen hitsingles op. No Other is bekend geworden als 1 van de kostbaarste mislukkingen uit de Amerikaanse platengeschiedenis. Het inzicht is pas later gekomen. No Other doet recht aan zijn titel, maakt zijn titel waar. Het is een muzikaal panorama, uniek in zijn soort.
(Uit: Van Melancholie Tot Herrie – Jan Koenis)

avatar van nlkink
4,5
En weg was jnkns (Jan Koenis) weer. Uitgeschreven nadat hij zijn halve boek Van Melancholie Tot Herrie hier met plakken en knippen in heeft geplempt. Net zo'n meeuw die krijsend komt aanvliegen en je er even snel onderschijt.
Leuke verhaaltjes, maar vaak opgewarmd want al bekend. Rehashing noemt men dat ook wel.
Nou ja, in grote lijnen klopt het.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:39 uur

geplaatst: vandaag om 02:39 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.