Prince & The New Power Generation - Diamonds and Pearls (1991)

Ik had gemengde gevoelens bij dit album. Het besef was er nu echt dat we het mooiste werk wel gehad zouden hebben. Maar live was de man nog steeds enorm op dreef. Heb de bijbehorende show dan ook meerdere malen gezien.

Ken het album niet maar Money Don't Matter 2 Night vind ik een onvergetelijk mooi nummer.

Is ook wel een van zijn mooiste nummers Helaas wel op een van z'n wat mindere albums.

So what if we're controllin' all the oil,
Is it worth a child dying 4?

vind ik nu ook nog zeer toepasselijk.
vind dit album te middelmatig. soms te makkelijke rijmen

cream, daddy pop, daimonds & pearls, money dont matter 2nite zijn nog te beluisteren...

Destijds was ik er van overtuigd dat de terugval al begonnen was, mkaar met terugwerkende kracht is dit gewoon een van zijn betere platen.

Inderdaad een heel wisselend album met geweldige nummers als insatiable en money don't matter, maar ook poppy nummers die er een beetje als vulling op zijn gezet lijkt wel.

grappig, want ik vind op dit album juist de midtempo nummers "walk don't walk" en vooral de jazzy nummers "Strollin" en "Willing and able" (dat koortje!) de beste (en vooral de meest volwassen tracks).
Op "Money don't matter" na dan! (super nummer).

Toen de plaat net uit kwam sprak "live 4 love (last words from the cockpit)"erg tot m'n verbeelding (de titel alleen al). Goed stevig gitaarwerk!

Op Cream en Get Off heb ik veel gedanst vroeger, maar ik vind het toch wat comerciele tracks (lijken een beetje op elkaar vind ik) al maakt die clip met die tweeling een hoop goed.

Met Get Off heeft prince zich wat mij betreft definitief in het rijtje funk-goden geplaatst. Het gilletje is niet voor niets in talloze nummers verwerkt.
Ik luister op dit moment even naar de CD, want het even geleden. Nu ik hem terugluister vind ik hem beter dan ik dacht!
Thunder heb ik altijd een bijzonder nummer gevonden. Vrij complex, maar het blijft allemaal goed overeind.
Get off en money don't matter zijn wat mij betreft de juweeltjes van deze plaat.
Was Daddy Pop overigens een knipoog naar M. Jackson die zich zo nodig King of pop moest noemen?

O ja?

Een van de beste cd's van Prince met de New Power Generation. Let vooral op de nummers Insatiable en Strolin'. Verder natuurlijk ook de bekende nummers Cream, Money Don't Matter 2 Night, Get Off en Diamonds & Pearls zijn heerlijke tracks.

Cream, Gett Off en Strollin' zijn hier mijn favorieten, maar de plaat als geheel spreekt me iets minder aan, er zitten songs tussen die gewoon het tempo te veel naar beneden halen, en Prince moet vooral een funkbeest blijven !
Niet goed, niet slecht, er tussenin, maar Cream is hemels mooi
3.5 ster ! *** 1/2

Money Don't Matter 2 Night waardeerde ik jaren later pas, vond het toen maar een saai plaatje. En het blijkt gewoon een classic. Vooral de muziek is zo heerlijk relaxed. Voor mij hoeft Prince niet constant up-tempo te zijn, met Diamonds & Pearls bewijst hij dat hij ook prima ballads kan zingen/componeren (okee, in dat nummer is de hoofdrol voor een zangeres, maar toch..). Thunder, Daddy Pop en Cream zijn andere favorieten. Goed album van Prince 4*

Ja

ik ben kwijt welke nummers precies, maar in kroeg of op radio heb ik regelmatig gehad dat ik dacht: "hey dat gilletje is van iemand anders". ik dacht dat Candy Dulfer het in 1 van haar nummers verwerkt had.

Toen op cassette gekregen voor mijn verjaardag, vond toen het hoesje interessanter dan de plaat, maar dat terzijde.


3 *

Na twee wat matige albums was het nu wel spannend hoe dit album dan zou gaan klinken. Op voorhand werden we al aardig verwend doordat Gett Off en Cream zeer kort na elkaar werden uitgebracht op single en daarmee beide grote hits werden.
Ik vond het uitstekende nummers overigens. Stijl achteroverslaan deden ze me niet, maar die hoop begon ik langzaamaan ook wat te laten varen. Ik wist dat we geen grote verrassingen hoefden te verwachten. Daarbij was ik ook al wat te lang een fan in die tijd en was het ook de periode dat ik me veel meer met andere muziek bezig ging houden. Tel daarbij op dat ik 1991 nog steeds als één van mijn favoriete muziek-jaren beschouw en dan kom ik tot de conclusie dat een nieuwe Prince een beetje bijzaak begon te worden.
Toch was de adrenaline erg hoog toen bekend werd dat Prince in de Ahoy zou komen. Het werd onderhand een jaarlijks feestje voor de fans en ik wilde daar zeker ook bij zijn ondanks al die schitterende ontdekkingen van andere muziek. Wat zeg ik? Ik wilde er meer dan eens bij zijn! En zo geschiedde dan ook.
1991 Werd het jaar waarin ik wat afstand begon te nemen van Prince de studio-artiest ten koste van een hoop andere muziek en waarin ik een trouw volger zou blijven voor wat betreft de live-optredens.
Terug naar Diamond & Pearls die verkrijgbaar was (en nog steeds meen ik) in 2 versies: een hoes zoals hier te zien met een 3D afbeelding en een gewonere foto in blauwe tint.
Live werden er twee nieuwe stoeipoezen aan toegevoegd (Lori Elle en Robia LaMorte; ofwel Diamond en Pearl) die ook aanwezig waren in de bijbehorende foto-shoots en videoclips. Hun toegevoegde waarde was eigenlijk nul komma nul. De New Power Generation deed dan meer ter zake, meer ook dan The Revolution indertijd.
Thunder opent gelijk al heel sterk dit album. Ook de liveshows werden er steevast mee geopend. Het blijkt gelijk één van de sterkere nummers te zijn.
Daddy Pop vind ik dan weer een vervelend nummer waarin Rosie Gaines een grote rol kreeg toebedeeld. Deze Rosie vond ik overigens een sterke toevoeging aan de band. Dat kan ik niet zeggen van rapper Tony M. Die heb ik altijd een zeer storend element gevonden en ik was blij dat die later niet meer opdook op Prince-albums (hierna nog eentje met deze meneer).
Titelsong Diamonds & Pearls is een grote favoriet van mijn partner. Als deze voorbij komt moet het geluid steevast hoger.
Zelf vind ik het kitsch-gehalte te hoog: iets te veel popie-jopie ook, maar ik geef wel toe dat ik het goed aan te horen vind en dat het erg lekker meezingen is. Verder is en blijft het een klef nummertje dat duidelijk geschreven is om er eens lekker flink mee te scoren (waar op zich niks mis mee is).
Cream leverde Prince in de VS weer eens een nummer 1 hit op. Niet geheel onterecht, want het is een zeer pakkend popnummer dat goed in elkaar zit. Dat Prince een hit-album wilde maken toont hij duidelijk aan met nummers als deze of Diamonds & Pearls.
Strollin' is typisch zo'n nummer waar ik me op de een of andere manier altijd een beetje heb lopen irriteren. Ik vind het te nepperig, te gemaakt: zet uw tandpasta-glimlach op en zing mee. Nee, nog steeds niet echt aan mij besteed helaas.
Willing And Able is dan weer een simpel en vooral swingend nummertje. Prince zou vaker met dit soort songs komen: niet memorabel maar wel genietbaar. Categorie meesterwerk is het niet meer, maar een onbezorgd gevoel weten nummers als dit je wel te geven en dat is best zo.
Gett Off is en blijft een heerlijk geil, funky nummer. Slepend, traag, uitdagend en daardoor uitermate lekker.
De gil is inderdaad legendarisch geworden want zoals eerder al opgemerkt regelmatig als sample teruggekeerd in andere nummers van andere artiesten.
En dan keren we weer terug naar de niets aan de hand pop in de vorm van Walk Don't Walk. Grappig en het zit prima in elkaar.
Maar o nee he, daar komt rapper Tony weer om de hoek kijken in het nummer Jughead. Tijdend de shows was dit wel een leuke act: Prince ging zich tijdens dit nummer omkleden waardoor Tony M ruim baan kreeg op het podium. Als halverwege de Prince-rap ingezet werd schakelde de camera over naar de ruimte waar Prince zich omkleedde en zag je hem al omkledend zijn rap doen.
Het nummer zelf is er eentje van de categorie 'doe es niet zo nerveus' en is daarmee regelmatig een skipmoment geweest.
Money Don't Matter 2 Night maakt die skip meer dan waard. Dit nummer is uitgegroeid tot een persoonlijke Prince-favoriet. IJzersterk en doeltreffend en ongelooflijk mooi uitgevoerd. Zo wil ik ze horen en zo hoop ik er nog vaker tegen te komen (de praktijk wijst uit dat dat een beetje ijdele hoop is).
Helaas weer terug naar de zenuwentoestanden met Tony M in een hoofdrol: Push. Typisch een nummer dat het album qua gemiddelde omlaag weet te halen.
Dan maar snel door naar de ballad Insatiable die een beetje past in de lijn van Scandalous. Op zich geen slechte ballad, maar we kennen ze onderhand wel een beetje. Geen enkele verrassing dus. Aardig en niet veel meer of minder.
Afsluiter Live 4 Love vind ik een wat flets nummer en dat is het altijd wel gebleven voor mij. Een beetje een onzichtbaar nummer aan het eind van de plaat.
Al met al dus een album waar een paar aanstekelijke momenten op staan, waar zelfs wat klassiekertjes te vinden zijn maar helaas ook net te veel missers. De neerwaartse spiraal bleek een feit. Hopen op meesterwerken zou niet meer aan de orde zijn. Op zich niet zo erg: die tijd was gewoon voorbij en zolang de albums toch zeer goed genietbaar waren en het super live-shows opleverde was ik meer dan tevreden.

Ik ben persoonlijk geen Prince-fan, al moet ik toegeven dat hij metname in de jaren ´80, en de singles van dit album mij toch op sommige momenten toch echt kon bekoren, ik heb toch wel altijd bewondering gehad voor zijn hele hebben en houwen.
Ik kan mij dan ook voorstellen dat veel mensen helemaal idolaat van deze artiest zijn.
Als tiener in de jaren ´80 had ik ook het idee dat deze artiest nooit meer kapot zou kunnen, en altijd mega zou blijven,....het was nou eenmaal de tijd dat je dacht ( vriend of vijand ), deze artiest is voor altijd.
Ook ik sta er af en toe van te kijken hoe zo´n groot artiest in de grootste zin van het woord vandaag de dag eigenlijk niet meer echt tot de mega artiesten behoort.
Terwijl ik toch echt op een gegeven moment de indruk kreeg dat Prince nooit meer kapot kon.
Ik realiseer me, vooral nu ik het geweldige verhaal van aERodynamIC heb gelezen dat er maar weing artiesten continu aan de top blijven.
Al moet ik toegeven dat Prince het wel lang vol gehouden heeft, samen met U2 en Madonna.

goed album met lekkere muziek maar ik vind dat sommige nummers te lang draadig zijn. al bij al geef ik het een 4.5

Cream

Wat blijft dat toch een heerlijk nummer alleen al dat begin met die drums en dan die keyboard er doorheen

Ja, hier komt dan de tweede (of weet ik veel, derde misschien) generatie aan het woord....
Ik kende eigenlijk alleen Michael Jackson nog maar van de hele popwereld toen ik Diamonds and Pearls hoorde en ik vond het prachtig. Misschien is het dus deels dankzij die vroege herinnering dat ik dit nummer nog steeds zo waardeer. Ik vind het ook niet kitsh of popi-jopie; de tekst wél, moet ik zeker toegeven, maar de muzíek is werkelijk heel goed, vind ik. Bijzondere melodie, niet steeds herhaling, etc. Ik vind dit echt niet 'zo maar een hitje' en misschien komt het door de zangeresserige (lees: enigszins aanstellerige ) stem van Rosie Gaines dat die suggestie hier en daar valt.
Verder is Get Off een heerlijk, funky en inderdaad ook erg sexy nummer en is Money Don't Matter 2 Night prachtig. Walk Don't Walk is heel geestig en klinkt nog leuk ook.
En ik interpreteer Strollin' juist als een gigantische knipoog naar (en het dus compleet voor lul zetten van) dat gladde Amerikaanse genre!!!
Maar goed, ik zal niet ontkennen dat eerdere albums van Prince beter waren/zijn.

ja, een zeer goed prince album met die waanzinnige ' get off ' , de sex loopt er zo van af , fantastisch , de hele plaat boeit en is geweldig en kan wedijveren met man's beste ' purple rain en parade ) maar sign of the times blijft zijn meesterwerk

Geen wereldschokkend album zoals "Sign of the Times", maar gewoon een heel goede Prince die bij momenten de raptoer opgaat. Zoals gewoonlijk staat het weer vol met hits zoals "Diamonds and Pearls", "Cream" en "Gett Off" die ik alle drie prima vind net als "Thunder".

Eigenlijk de enige plaat van Price die ik dig.

Lekker funky en de songwriting is in orde.
De nummers zingen/swingen lekker.

Het probleem is dat het te lang duurt. De nummers op zich zijn in orde, maar het zwabbert tussen stijlen zonder dat het als een geheel klinkt.
Ik moet hier wel even aan toe voegen dat Money Don't Matter 2 Night zeker mijn favoriete Prince-single is. Briljant nummer!

thunder daddy pop en diamonds&pearls zijn goede nummers maar
het is niet zijn beste album.

Nee, dit album is beslist heel aardig en (ruim) voldoende, maar die 'eer' is wat mij betreft weggelegd voor Sign O'The Times, dat ik zijn ultieme 'werkstuk' vind (ondanks dat ik qua smaak niet een Prince liefhebber ben).

Prima plaat met wat meer toegankelijke singles,die hem dan ook niet toevallig weer noemenswaardige hits opleverde.Jammer dat het jo-jo gehalte ietwat de overhand krijgt door die vervelende rappers.Past natuurlijk wel in de tijdsgeest ,maar er wordt toch iets teveel gebruik van gemaakt.Voor de rest prima composities die een mens niet stil kunnen laten zitten.

Inderdaad hadden de rapnummers wat mij betreft achterwege moeten blijven. Het past totaal niet bij Prince.

Poppy klassieker van onze vriend die meerdere namen en vrouwen heeft gehad.

Deze plaat al een aantal keer beluisterd en het is idd een van de betere prince albums, lekker funky en heel de plaat door is het net alsof je in 1 groot feest terecht gekomen bent, fantastisch.