Prince & The New Power Generation - Diamonds and Pearls (1991)

Bij Prince & The Revolution - Purple Rain (1984):

Nou, laat Diamonds & Pearls maar liggen, toch? Pfff.

Diamonds & Pearls vind ik een erg lekker pop album. Vooral het titelnummer en Cream zijn zeer goed, maar dat is off topic.

Toch niet zo'n heel slecht album, maar helaas wel het album waarop Tony M zijn intrede deed, en (vooral live) heel wat nummers verkrachte.. Wat Prince in hem heeft gezien zal ik nooit bevatten.

Jughead is echt een verschrikking, en daddy pop is ook heel erg slap. De rest is gewoon best lekker!

Inderdaad waren de live shows voor dit album erg goed! Ben 3 keer geweest, en alle 3 de shows waren fantastisch!!

Redelijk goed Prince album, dat geweldig opent met 'Thunder' en even super eindigt met 'Live 4 Love', daartussen worden geweldige nummers ('Diamonds and Pearls', 'Cream', 'Gett Off' en 'Money Don't Matter 2 Night') afgewisseld met goede ('Daddy Pop' en 'Push'), middelmatige ('Strollin', 'Willing and Able' en 'Insatiable') en ook erg matige ('Walk Don't Walk' en het vreselijke 'Jughead').

Strollin' dat lekker jazzy is, vind ik nèt één van de beste. En de opnerner Thunder eigenlijk maar knudde, voor de rest, rkdev, ben ik het met je eens.

Voor bijna niets aangeschaft, en ik ben dan ook niet ontevreden. Toch kan ik dit moeilijk één van de betere Prince albums vinden. Er zit ten eerste te veel rap in (Tony M ), en als bijkomend gevolg heb ik het gevoel dat ik te weinig andere instrumenten hoor. Net als bij Michael Jackson's Dangerous vind ik dat het wel wat minder had gemogen met de beats. Het album duurt daarnaast simpelweg wat te lang.

Het is af en toe een beetje zoeken naar de momenten van glorie, maar dat lijkt nu eenmaal vaak het geval te zijn bij Prince. Zolang er ook nummers als 'Money Don't Matter 2 Night' te vinden zijn is het de moeite waard.

Op de 2 door Tony M gedomineerde nummers Jughead en Push na, is dit eigenlijk een uitstekend pop-album van Prince, Rustige nummers en uptempo (soms licht funky) nummers wisselen elkaar af. Zet daar nog een jazzy Strollin' tussen en je hebt een album dat op 2 nummers na, uitstekend genietbaar is voor degenen die niks tegen pop hebben.

Het is inderdaad een prima pop-album. Overigens merk ik bij Prince dat iedereen weer zo zijn eigen favorieten heeft: van mij hadden die laatste twee nummers niet gehoeven. Jughead en Push vallen niet in de categorie ijzersterke prince-nummers, maar ik kan ze redelijk verteren op z'n tijd.

Grappige is wel dat op dit album zich 2 extremen bevinden:

De ergste "rapper" uit de geschiedenis van de NPG Tony M (live was het helemaal erg!!

En de beste zangeres die Prince ooit gehad heeft, Rosie Gaines!

'Strollin', 'Cream' en het titelnummer alleen al maken de aanschaf van dit album verplicht. Daarnaast staan er wel degelijk nog een stel pareltjes en diamantjes op.
Wat het rappen betreft deel ik de mening met de anderen hier op dit forum: te veel, onnodig en irritant.

'Diamonds and Pearls' , 'Cream' en 'Money Don't Matter 2 Night ' vind ik de lekkerste nummers op dit album. 'Jughead' is tot nu toe het slechste nummer dat ik op een Prince album ben tegengekomen [met uitzondering van Orgasm van de Come LP]. Maar volgens mij denken de meeste er hier zo over.

Volgens mij moet jij gewoon een lekkere singles verzamelaar van Prince luisteren, want als ik jou stemmen bekijk zijn alle albums gemiddeld, en pik jij meestal de singles als beste nummers eruit.

Persoonlijk als ik een album van een band wil luisteren, en ik vind m maar gemiddeld, dan probeer ik er misschien nog 1, maar als ie weer gemiddeld is, laat ik het wel om de rest te gaan beluisteren. Jij lijkt niet te stoppen en bent alle albums aan het luisteren (ik moedig dat alleen maar aan hoor.. ) maar misschien is Prince gewoon jouw ding niet?

Weet je wat het ook is, ik heb een collega die helemaal idollaat Prince fan is. Ik hoor elke dag op het werk een album, soms wel twee keer. De man heeft alle albums voor mij op een sticky gezet en zodoende dat ik alle albums wel ken [niet alles ligt in de winkel]. De verzamelaars van Prince vind ik ook niet je van het. Op de hits staan een hoop goede nummers maar ook een hoop waar ik niets mee heb. Daarbij mis ik ook nummers op de verzamelaars. Bijv. 'Take Me with You ', 'The Cross', 'Paisley Park' Maar je hebt wel gelijk dat ik bij de artiest Prince meer met de singles heb in het algemeen.

Daarbij luister ik vaak de albums ook nog omdat ik er ten eerste over mee wil kunnen praten [ivm werk, en om die reden me er ook in verdiept wil hebben] en omdat ik bang ben dat ik toch nog wat moois mis haha. Ik ken mezelf natuurlijk en meestal groeien albums wel, wat ik in het begin niet zo lekker vond zou ik later goed kunnen vinden, snap je. Bij Prince werkt dat niet echt voor mij.

En als ik ooit zelf een verzamelaar samenstel (wat met gemak een dubbelaar wordt) dan kan ik dat op deze manier het best, omdat ik alles gehoord heb. Met je laatste zin heb je overigens wel gelijk. Prince is als album artiest niet mijn ding, hij is voor mij meer een single artiest.

Ben blij dat je het zo zegt, want omdat niet alles positief is denken er ook mensen dat ik maar wat roep, ik probeer alles te onderbouwen en heb de albums ook echt geluisterd, vandaar mijn vele stemmen. En dat zal ik bij meer artiesten doen, de ene wat positiever dan de ander, maar zo gaat dat met muziek.

Ps. Purple Rain kreeg van mij 4** en Sign 'O' the Times kreeg 3,5** dus niet alles is maar gemiddeld in mijn ogen.

Ik heb niet veel van Prince, maar dit vind ik toch wel mijn favoriet. Ik denk dan terug aan de jaren 90, aan Get Off (ik maar denken aan die 22 standjes in 1 nacht ...) en Cream in de discotheek en de heerlijke ballad Diamonds & Pearls. Tot zover de hitjes, want toen ik alleen voor die drie nummers het album kocht, werd ik verrast door nog veel meer steamy/ opzwepende Princetracks.

Het begint al stevig met Thunder waarbij het deuntje de hele dag in je kop blijft zitten (positief bedoeld). Daddy pop heb ik lang aan moeten wennen met een ietwat vreemde beat.
Totaal een andere richting is Strollin': "feel-good-in-hoge-noten" track waar je blij van moet worden.
Jughead vind ik toch het minste: de intro is heerlijk, maar zodra de rappers om de hoek komt kijken haak ik af. Overigens vind ik het rappen in de laatste track dan wel weer prima, maar dat komt dan ook door de rete gaaf gitaarwerk (go Prince go).
Push (favoriet) heeft een lekkere discosound en Prince op zijn best.

Dus kortom: mijn favoriet en de albums die ik daarna nog kocht (Emancipation en Chaos & disorder) stonden way back in the shadow van deze topper.

Misschien zou je dan wat meer ouder werk van Prince moeten uitproberen. Voorbeelden: LoveSexy, Parade, Purple Rain, Sign 'O' The Times, 1999, Dirty Mind.

Overigens vergeet je bij het noemen van de hitjes "Money Don't Matter Tonight". Erg puik nummer (vind ik dan).

Purple rain heb ik en is inderdaad ook mooi. Voor de rest heb ik naast de reeds genoemde albums ook hits + b-sides. Dat vind ik al een tijdje voldoende. Misschien komt het wel omdat ik in een verkeerde volgorde ben begonnen, aangezien Diamonds & Pearls destijds mijn eerste Prince plaat was.
Heb mij daarna niet meer echt verdiept in deze man, dus misschien ga ik dat nog eens doen.

Natuurlijk Money don't matter... heerlijk, maar van de hits vind ik die wel het minst. Wat een stem heeft overigens de zangeres (Rosie Gaines). Op bepaalde momenten echt subliem.

Vanwege de echtelijke verbintenis kwam deze in mijn bezit. Ik moest soms wat fronsen bij de rap achtige dingen, maar uiteindelijk zit er genoeg muzikaliteit in om van te kunnen genieten. Thunder opent prima. De bekende singles vind ik ook uitstekend.

Het album begint heel lekker fris, maar daarna daalt het niveau een heel stuk.

Ga je nou alle Prince albums af komen kraken, als het je niet ligt waarom probeer je het dan steeds.

Sinds wanneer zijn 3 sterren een ander woord voor afkraken?

Ik heb het niet alleen over dit album.

Al ruim 3 jaar lang hangt dit album in de kelders van Musicmeter

Dat verrast me een beetje. Natuurlijk heeft Prince veel betere albums gemaakt, maar deze is nog steeds erg goed te pruimen hoor!

Doorstaat de tijd aardig, gezien het feit dat dit ook alweer 23 jaar oud is!

Kan me nog herinneren dat de concerten ook plaatsvonden omstreeks deze periode, en ik op het hoogtepunt zat van het "fan" zijn. Alles moest worden gekocht en bezocht! En Prince was ook redelijk actief met van alles! Veel shows (vooral in NL) en de nieuwe nummers vlogen je om de oren, terwijl de tour nog van het recente album was, kreeg je al nieuw materiaal voor het volgende album te horen. Ook bij binnenkomst van de zaal werd snel aangekondigd dat het nieuwe album (Symbol) er al aan zat te komen!
Als fan was dat natuurlijk te gek, maar als 18 jarig ventje was het ook flink sparen geblazen.

Zo fanatiek als toen ben ik niet meer, maar ben altijd fan gebleven, en geniet nog steeds van veel werk van de man.
Dit album herbergt ook een hoop mooie herinneringen aan de concerten van toen e.d. dus zal er ongetwijfeld een stuk nostalgie aan plakken, maar nu ik m lekker aan op de draaitafel heb liggen geniet ik er oprecht van! en Tony M..... tja.. die accepteer ik maar gewoon...

Maar het is tijd om dit album eens uit die stoffige kelder van MuMe te trekken, want dat lot verdient ie mijn insziens echt niet... dus hopelijk lees ik niet over 3 jaar dat ik de laatste was die dit gepost heeft

dit album ligt hier stof te happen, ooit gekocht in de aanbieding en op de kracht van Gett off en Cream.
Toch maar weer een keer luisteren.
@Lennon, was ook 18 tijdens de release, het herinnert me aan de laatste maanden 1991 waar toen deze, Nirvana, Simply Red en Bryan Adams topverkopen hadden en die kampen ook weinig met elkaar hadden
En ik heb een gruwelijke hekel aan Money don't matter 2 night, de Heal the world van Prince

En laat ik dat nu net één van zijn betere nummers vinden

Hoe glad ook, ik vind het ook een heerlijk nummer.

Na een indrukwekkende luisterbeurt van Prince met het album 'Purple Rain' kreeg ik van mijn vader een paar albums doorgeschoven om eens te beluisteren.
En zo kwam deze ook aan de beurt, het album wat naar mij idee niet volledig op Prince zijn naam staat, vanwege 'and the New Power Generation'
Wat ik ook hoorde waren een paar rep of hip hop nummers (als ik het zo mag noemen) wat mij persoonlijk niet echt beviel tot dat weer de bekende nummers van radio voor bij kwamen!
Zo te luisteren aan dit album heb ik (in plaats van) nog veel te leren, veel te luisteren van Prince.
Hopelijk hoor ik dan bij het volgende meer rock en pop klanken.

3,0*

Misschien moet je dan eens naar Around the World in a Day gaan luisteren en dan denk ik dat Chaos and Disorder misschien ook wel leuk voor je is.

Dankjewel voor de tip, die ga ik zeker luisteren!

Prince bracht traditie getrouw elk jaar een album uit, dus ook 1991 was aan de beurt. Prince besloot er een nieuwe sound tegen aan te gooien. Dat was even wennen, maar zeker geen tegenvaller. Iets meer hip hop georienteerd, maar die keuze snap ik wel. De Hip hop vierde hoogtij dagen in die tijd, en Prince moest mee! Hij had 't ook anders kunnen doen, maar het feit dat een ander dan hijzelf zoveel ruimte kreeg op een album was al een wonder te noemen. Helaas de verkeerde keuze wat mij betreft. Het album was net uit, de tour volgde, en daar werd het volgende album al aangekondigd (op grote schermen tijdens het wachten op de show). Tevens speelde hij Damn u en Sexy MF ook al tijdens de D&P tournee. Qua productiviteit was het alleen maar meer en meer geworden. Het kon in die tijd niet op als Prince fan!. Het voorprogramma van deze tour werd verzorgd door de toen nog onbekende en niet plastice Carmen Electra. Ze had een album met Prince gemaakt (toen nog niet uit, Carmen Electra - Carmen Electra (1992) en ze rapte. Absoluut een lust voor het oog, maar niet voor de oortjes. Wel een indrukwekkend voorprogramma qua show e.d.
De cd werd in een 1e beperkte oplage uitgebracht met een indrukwekkende hologram hoes. De hoes die later volgde was tevens een mooie hoes. Iets wat Prince redelijk zeldzaam is. Dat beperkte hologram hoesje was overigens later niet zo beperkt meer, want ze hebben ze gewoon herprint later.

1.Thunder (5:45)
Het intro trekt je meteen mee het album in! Dat is een mooi en veebelovend begin! De lekkere zware beat maakt het dat ik de stereo even wat moet bijstellen, anders meten ze hier zometeen een aardbeving vrees ik. Ja, de eerste klap is zeker een daalder waard!

2.Daddy Pop (5:16)
Deze song heeft er erg lang over gedaan voordat ik 'm überhaupt kon waarderen. Het was het begin van de 90's. Muzikaal gezien niet mijn favoriete periode. Prince vond 't nodig om rapper Tony M veel ruimte te geven op zijn muziek (want dat was hip) en dat is toch de reden waarom ik dit soort nummers wat minder vind. De fantastische Rosie Gaines krijgt ook veel ruimte, maar dat is absoluut een toevoeging. Het nummer heeft een wat raar verloop, maar is toch ook wel funky. Toch is het nooit echt wat geworden tussen Daddy Pop en mij... Matig nummer.

3.Diamonds and Pearls (4:43)
Mierzoette ballad, maar toch erg mooi. Wederom is het samenspel met Rosie Gaines erg goed gelukt. Tijdens het concert van dezelfde tour speelde Prince nog een erg fijne gitaarsolo aan het einde van de song. Die had ik ook wel graag op dit nummer gehad, dat had het glazuur er wat vanaf kunnen halen. Ondanks dat is glazuur soms best even lekker, maar niet teveel, en zeker niet te lang. 3e single van de plaat. Ik had hier hoge verwachtingen van (omdat het zo zoet was) maar viel erg tegen qua notering in de hitlijsten hier. Mooi uitgevoerde cd single overigens (soort hologram print op cd zelf)

4.Cream (4:12)
De 2e single van het album. Een kreunende Prince die een nummer gaat brengen met de titel Cream.. Ik weet alweer genoeg. Het is een vrij laid back deuntje, met een zeer relaxed zingende Prince. Leuk nummer, maar geen hoogvlieger.

5.Strollin' (3:46)
Lekkere jazzy feel good song. Het is mooi weer! Ga naar buiten! Eet een ijsje en gniet. Dat is de boodschap, meer is het niet! Mooi gitaar spel van Levi Seacer jr!

6.Willing and Able (4:59)
Bij dit nummer viel ook het kwartje pas later. Destijds vond ik het maar een matige song, maar nu is het een van mijn favorieten. De live uitvoering op de VHS video van dit album heeft daar zeker een steentje aan bij gedragen. Mooie positieve song, met een fijne bijdrage van the Steeles, Gaines, en jawel zelfs Tony M is hier te pruimen. Het jammere van Tony M is, is dat ie op plaat zeer rustig klinkt, maar live alles overschreeuwde. Zo ook bij dit nummer. Die aversie is na die live ervaring nooit meer weggegaan.

7.Gett Off (4:31)
De 1e single van het album. Ik moest er aan wennen, want Prince rapte de hele song. Tevens was er als b-kant van de single New Power Generation een jaar eerder ook een nummer verschenen met de titel Get off (één T minder) en ik had t vermoeden dat dit hetzelfde nummer zou zijn. Gelukkig is het echt een compleet andere song. Ouderwets Prince, enorm funky, geile tekst en heerlijk gitaarwerk. De single versie was de minst spannende, de versie op de LP is al een stuk leuker, maar er is ook nog een extended versie die lekker af is! Dit is eigenlijk wel de beste van die 3. Toen Prince 33 werd heeft ie nog eens 1500 Near damn 10 minutes remixen uitgegeven tijdens een feest. Deze heb ik wel in bezit, maar nog niet gedraaid. Kan ik dus nog niet over oordelen, maar zal ongetwijfeld ook fantastisch zijn. Nu, 24 jaar later nog steeds een grote Prince favoriet bij mij! Sterk nummer.

8.Walk Don't Walk (3:06)
Een wat minder nummer. Mij heeft 't nooit aangesproken, Prince verwerkt claxons in deze song. Even later kwam Dangerous van Jackson uit met een song die dat ook had. Toeval? (dit album kwam in oktober uit, en die van MJ in november)

9.Jughead (4:56)
Hier kan ik kort over zijn. Nooit mijn favoriete track geweest, en dat zal het ook nooit gaan worden. Absoluut skip moment. Enige interessante aan dit nummer is het einde, waar de problemen met de platen maatschappij al aangehaald worden. Niet heel veel later zou Prince zijn contract ontlopen (die hij met zijn volle verstand had getekend) door zijn naam te veranderen in het welbekende symbool)

10.Money Don't Matter 2 Night (4:48)
De manier waarop Prince dit nummer zingt vind ik erg mooi. Tekst die helaas nog steeds actueel is (en altijd wel zal blijven) Een nummer wat over het algemeen toch populair blijkt bij velen. Ook niet Prince liefhebbers noemen deze track vaak als mooi nummer. Het is muzikaal gezien ook een vrij vriendelijke track, dus ik begrijp dat wel. Het was de 4e single van het album die wederom een mooie hologram achtige cd single had. De b kant was Call the Law. Meer een track van de NPG, maar de gitaar solos in dat nummer zijn van Princelijke wereldklasse. Had liever dat nummer op deze plaat gezien in plat van Jughead

11.Push (5:56)
Weer een nummer als Daddy Pop. Funky, maar teveel ruimte voor Tony M en teveel die 90's sound. Wel een erg leuke rap van Prince in deze song. van het 3 luik mindere songs in deze stijl (Daddy Pop, Jughead en deze) vind ik dit dan nog wel de beste. Maar wederom geen nummer waar Prince over 100 jaar nog om herdacht wordt.

12.Insatiable (6:37)
Daar is de Prince die we kennen! Het doet denken aan Do me, baby. Een dergelijke ballad is wat de man het beste kan. Dat de man onverzadigbaar is, was geen nieuws. Hij probeert zijn prooi te verleiden om een sensuele video te maken. In feite was hij zijn tijd al ver vooruit, want de jeugd doet tegenwoord niet anders: I'll show my... if you show your... Erg lekker nummer!

13.Live 4 Love (6:58)
De eerste luisterbeurt verrast bij de aftelling, want Prince zet in voor ie bij 1 is, maar lekker is het wel! Een rockende Prince, ik hoor het graag! De solo in dit nummer is dan ook weer om van te smullen. Helaas komt Tony M ook in dit nummer weer om de hoek kijken om wat zinnen te spreken, maar de solo die te horen is ondertussen maakt een hoop goed. Waardige afsluiter van de plaat.

Een sterk begin en een gelijke afsluiter geeft een mooi gevoel aan deze plaat. De 4 mindere tracks houdt nog steeds in dat er 9 erg fijne tracks te vinden zijn! Zeer degelijk album. Prince is definitief een andere weg ingeslagen qua sound. De Lynn drum waar ik zo gek op ben is totaal onvindbaar op deze plaat, en dat zou ook een paar jaar duren voor die weer terug was. Dat siert de man alleen maar. Blijven hangen in het verleden is ook niet verstandig. De keuze van Tony M in de band duurde maarliefs 2 albums (2 teveel) en anderhalve tour, maar ook dat heeft zich weer opgelost. De band die hij tijdens deze periode had was wel erg goed, en die periode hebben een hoop mooie herinneringen aan het Prince fan zijn nagelaten.

Niet lang na het schrijven van mijn recensie verscheen er ineens D&P Beginnings als bootleg. Een fantastisch klinkende uitgave die het album laat horen zoals Prince hem eind 1990 inleverde bij WB.
De tracklist is nogal anders dan de uiteindelijke release, en de meeste versies zijn erg anders. Insatiable is bijvoorbeeld naar mijn mening vele malen beter dan de uiteindelijke versie. En Horny Pony is veel minder opgefokt, met een heerlijke bas! Live 4 love is veel ingetogener en mist de kracht van de heerlijke gitaar, maar het is een genot om te horen!

1. Something Funky (This House Comes)
2. Daddy Pop (alternate version)
3. Walk Don't Walk (alternate version)
4. Diamonds And Pearls (alternate version, no Rosie Gaines)
5. Schoolyard
6. Strollin'
7. Interlude (Joyful Sound)
8. Willing And Able (drum solo intro, Prince background vocals, no Tony M.)
9. Insatiable (longer version with extra lyrics)
10. Money Don't Matter 2 Night (alternate mix)
11. Horny Pony (alternate version)
12. Live 4 Love (alternate version)