Prince & The New Power Generation - Diamonds and Pearls (1991)

De kwaliteit van die bootleg is zo goed dat je bijna zou denken dat Prince het zelf stiekem heeft uitgebracht.

Horny Pony klinkt hier inderdaad erg funky.

Interessant. Gaan we eens achteraan.

Vandaag precies 25 jaar oud. Waar blijft de tijd. Om die reden weer op de draaitafel gelegd en ik moet zeggen dat het toch wel erg lekker is. Mijn waardering voor het album werd in de loop der jaren steeds minder, maar is de laatste paar jaar weer aan het stijgen.

Heb je hem al te pakken?

Heeft iemand enig idee wat Prince in "Get Off" bedoelt met "Something about a little box with a mirror and a tongue inside"? Ik heb namelijk geen idee wat de goede man bedoelde.

En dan is daar het eerste album met de New Power Generation. Vanuit de SOTT band is alleen Levi Seacer Jr. nog over gebleven. Hij heeft zijn bas ingeruild voor gitaar. De hoes toont Prince met Diamond and Pearl en was ook in een hele mooie hologram versie beschikbaar.
Met name in de USA had Prince commercieel succes nodig en dit album speelt daar op in. Met Tony M. is er een rapper in de band gekomen. Hij heeft de twijfelachtige eer misschien we het minst populaire bandlid ooit te zijn. Live zijn zijn raps inderdaad heel slecht. In de studio valt het echter allemaal wel mee.
Het album is energie, funky en toegankelijk (zowel muzikaal als tekstueel). Artistiek gezien heeft Prince zichzelf niet heel erg uitgedaagd, maar hij heeft wel een fijn popalbum geproduceerd. Het geluid borduurt verder op Graffiti Bridge, maar de spiritualiteit is er grotendeels uitgehaald. Grootste bezwaar is dat het geheel regelmatig over geproduceerd klinkt.

Thunder
Zoals wel vaker knalt Prince vol gas naar binnen. Heerlijk rocknummer met wat oosterse geluiden. De spirituele sferen zitten er op deze track nog volop in.

Daddy Pop
Prince schept even op dat hij nog altijd da bomb is. En passant wordt het nieuwe geluid van de NPG hoorbaar. De rappende Tony M., de levende drummachine Michael B. en misschien wel de beste zangeres die ooit in een Prince band zat: Rosie Gaines.

Diamonds And Pearls
Eigenlijk een hele gladde ballad in de stijl van The Arms Of Orion. De stem van Rosie en de schitterende opbouw zorgen ervoor dat dit nummer mij wel bevalt.

Cream
Tekstueel een nummer vol humor. Muzikaal een typisch Prince pop-rock nummer. Logisch dat het een hit werd.

Strollin’
Een heerlijk jazzy nummer. Ik wordt ontzettend vrolijk van dit nummer wat vooral erg goed beluisterd kan worden als de zon schijnt.

Willing And Able
Een ontzettend goed verborgen pareltje. Live wist Tony M. dit nummer te verkrachten, maar op het album is dit echt een ontzettend goed nummer. Dit is het enige nummer op het album waar Prince niet commercieel probeert te klinken, maar laat horen waarom hij de meest invloedrijke artiest uit de jaren ’80 is. Tony zijn raps zijn ingetogen en passen daarmee verrassend goed bij deze toptrack.

Gett Off
Het prijsnummer van dit album. Echte Prince teksten (23 standje in een one-night-stand). De 12” bevat wat extra Prince raps en die zijn allemaal raak. Prince mikt hier ouderwets op onze oerdriften en ik kan het alleen maar een voltreffer noemen.

Walk Don’t Walk
Net als Willing And Able een ondergewaardeerd nummer. Vooral de zang van Rosie tillen dit nummer echt naar een hoger niveau.

Jughead
Het nummer waar de meeste Prince fans een ontzettende hekel aan hebben. Stilistisch had het op Black Album gepast. Dit nummer krijgt Tony een grote rol, maar echt vervelend wordt het voor mij nergens. Rosie blijkt ook te kunnen rappen. Dit nummer is waarschijnlijk gericht aan oud-manager Steve Fargnoli.

Money Don’t Matter 2 Night
Een heerlijk ingetogen poppy nummer met een maatschappijkritische tekst. Meestal is Prince daar niet goed in, maar ik vind deze poging heel geslaagd.

Push
Een lekkere funkstamper. De falsetto van Prince doet het hier heel goed en zijn rap met een deel van de songtitels erin verwerkt is erg leuk.

Insatiable
Dit is voor mij altijd een beetje Scandalou 2.0 geweest, maar dan iets minder goed.

Live 4 Love
Dit nummer is tekstueel mooi gevonden, door het vanuit het perspectief van een straaljagerpiloot te doen. Live vond ik vooral de beukende drums van Michael B. fantastisch. Jammer genoeg lijdt dit nummer ook aan de belangrijkste kwaal van dit album: overproductie.

Conclusie: de commerciële knieval van Prince is teleurstellend. Desondanks is het een fijne popplaat die ik met plezier beluister.

Vandaag zijn er twee video's van dit album aan de beurt om toegevoegd te worden aan het officiële Prince YouTube kanaal.

En ook nu weer wat nieuwe videoclips online. De wat minder bekende zoals die van Insatiable en Willing and Able.

De live clip van Live 4 Love is de moeite waarde en brengt mooie herinneringen naar boven.

Een andere video van Money Don't Matter 2 Night: Prince & The New Power Generation - Money Don't Matter 2 Night (Official Music Video) - YouTube

Een heel toegankelijk album van Prince. Je mag het haast zelfs commercieel noemen. Maar.....een prima verzameling nummers!

Na al die jaren verhoog ik 'm naar 4,5*. Dit is toch eigenlijk wel een erg lekker album van Prince, gevuld met heel wat prettige songs. Favoriete nummers als Cream en Get Off en fijne als Thunder, Diamonds and Pearls, Strollin', Money Don't Matter 2 Night, Willing and Able & Insatiable. Het liefst draai ik mijn 1LP versie met precies deze 8 hoogtepunten van de 13 nummers. Die is echt heel goed.

Las vandaag trouwens op de My Name Is Prince tentoonstelling dat dit album 2x platina in the USA en 3x in the UK had gehaald. Cream was zijn vijfde nummer 1 hit in the USA. Nooit geweten dat het zo'n commercieel succes was.

Dit was Prince zijn commerciële comeback na het ontbinden van The Revolution (en natuurlijk als tussendoortje het Batman album).
Na Purple Rain had hij in de USA geen tour meer gedaan. Mede daardoor was zijn populariteit in de USA flink tanende. In Europa werd Lovesexy gezien als zijn beste tour, maar in de states verkocht het niet uit.

Een jaar terug heb ik een aantal dozen oude OORs overgekocht van mede-user divart (divart mocht je meelezen, nogmaals bedankt!). Toevallig genoeg ben ik nu net bezig in een nummer uit september 1991, waarin Tom Engelshoven een eerste impressie mag geven van de dan op stapel staande 13de Prince-plaat Diamonds & Pearls. Tom vindt het objectief een goed album, maar het doet hem allemaal niet meer zo veel, en hij betreurt het dat het mystieke aspect van Prince’s persona en muziek aan het verdwijnen is. “Al is het genie nog zo snel, de tijdsgeest achterhaalt hem wel”, besluit hij.

Ik kan er een heel eind in meegaan. Voor mij persoonlijk wordt het aanzien van deze plaat bepaald door een combinatie van twee dingen: 1. Prince werd vanaf Batman inderdaad steeds meer trendvolger dan -setter. En 2. Diamonds & Pearls lijkt me een plaat waarmee Prince opnieuw flink hoopte te scoren na het Graffiti Bridge-debacle van een jaar eerder. Punt 1 valt extra hard op dankzij punt 2, en vice-versa.

Op zich geen probleem - ik zou de laatste zijn om Prince zijn boterham en plekje in de spotlights niet te gunnen - maar het is gewoon jammer dat het met het niveau van de nummers alle kanten op zwalpt. Op de beste momenten doet Prince zijn Prince-ding en komen er als vanouds fabelachtige pareltjes (en diamanten) uit zijn hoge hoed rollen, op andere momenten zie je hem stoeien met rap-intermezzo’s en new jack swing-structuren omdat, tja, dat is waar de kids in 1991 liever naar luisterden dan naar de funk van weleer. De carrièreman neemt het dan over van de artiest, en het hoofd primeert op het hart. Op die manier maak je geen perfecte albums, denk ik. Of toch zeker Prince niet.

En zo blijven we over met een curieuze mengeling van een aantal schitterende carrièrehoogtepunten, een hoop hippe maar middelmatige albumvullers, en een paar regelrechte gedrochten.

Dat deze plaat de 3* nog haalt bij mij, is eigenlijk puur te danken aan het titelnummer en Cream, twee van de beste nummers uit zijn hele carrière wat mij betreft. Diamonds & Pearls is de ultieme zwijmelballade, tot in de kleinste details zodanig perfect uitgevoerd dat het een zeldzaam kunstwerkje in zijn genre wordt. Cream is dan weer de ultieme sierlijke, verleidelijke popsong. Het klinkt zo effortless, maar Prince heeft dertien jaar moeten zwoegen in popland om zoiets te kunnen maken.

Dan heb je ook nog Thunder, met die heerlijke sitarpartij, de mooie ballade Money Don’t Matter 2night, en het zweterige, smerige Get Off (de enige geslaagde group effort van de plaat) als sterke tracks. En vooruit, het waggelende Strollin’ gaat er bij mij ook best goed in.

Als Diamonds & Pearls alleen uit nummers van dit kaliber had bestaan -met dank aan Prince het popgenie - dan was er niks aan de hand geweest. Helaas zijn er ook een hoop mindere elementen aanwezig - met dank aan Prince de wankelende popgod die zijn plek aan de top niet wil verliezen: saaie nummers die te lang doorgaan, Tony M (op zich een aardig idee om voor de variatie een rapper toe te voegen, alleen jammer dat de keuze op Tony viel, al tijdens zijn eerste verse op het album is hij al niet leuk meer), en nummers waarin Prince nergens te bekennen lijkt en zijn New Power Generation het vuile werk laat doen.

Push is op dat vlak het ergste: een pijnlijke aaneenschakeling van matige clichés uit de new jack swing en golden age of hiphop, aaneen gezongen en -gerapt door een groep mensen die vast hun merites hadden (op Tony na) maar hier overkomen als een groep b-spelers. Dit nummer is zo erg dat het hierop volgende Insatiable uit pure armoede even aanvoelt als een nieuw meesterwerk, maar nee hoor, dat is er een uit de ‘matige song die te lang doorgaat’-categorie. Het album gaat voor mij sowieso als een nachtkaars uit, want ook de afsluiter heeft iets pijnlijk middelmatig en irrelevant vind ik.

Samenvattend: Diamonds & Pearls klikt flashy, hip en gelikt, maar het songmateriaal is zo onevenwichtig dat de hoogtepunten maar met veel moeite de schade goedmaken van de mindere broeders. Eigenlijk vind ik die Tom Engelshoven nog best positief. Een (zeer nipte) 3* van mijnentwege.

Oh, ik zie nu pas de scores van mijn collega Prince-albummarathon-recensenten (ik lees ze nooit van tevoren om me niet te laten beïnvloeden). Agree to disagree, jongens?

Ik vond Diamonds and Pearls toen het uitkwam helemaal niet zo goed. Het begon me te pakken bij de concerten die ik deze tour zag en eigenlijk recentelijk dat ik het nog mer ben gaan waarderen.

Het eerste Prince album dat mij wist te pakken. Vind de singles nog altijd even sterk, de video's (met Diamond & Pearl) kwamen ook regelmatig voorbij op MTV, dat in die tijd voor mij (met de radio) de enige twee bronnen van nieuwe muziek waren. Recentelijk veel Prince albums (alsnog) op vinyl gekocht, en dit is er eentje van. "Money Don't Matter 2 Night" nog immer zeer toepasselijk, vooral in deze tijd. Prince was hier commercieel gezien in topvorm. Sterk album.

Zo zie je maar, ieder zijn smaak.

Overall vind ik het vooral wat te commercieel, maar het is een prima album.

Dit mag dan niet Prince zijn meest uitdagende album zijn en een wat commercieel project dan andere titels in zijn catalogus, maar ik vind het een heerlijk album. Lekkere muziek die zich goed leent om 'gewoon' naar te luisteren, maar ook zeer geschikt is als achtergrondmuziek tijdens een avondje met vrienden. Of wat te denken van dé soundtrack tijdens de intiemere momenten?

Krijgt van mij toch echt 4 sterren.

Ben nooit echt into Prince geweest (hier en daar wat losse liedjes die ik wel kan waarderen), maar indertijd heb ik deze zowaar gekocht. En inderdaad, er was een meisje in het spel. Zelfs naar Ahoy geweest - fiasco, maar de muziek / show was goed. Bij het zien van de titels van sommige nummers komen de melodieën zelfs spontaan boven borrelen. Vier sterren durf ik dus wel te laten staan. Ik zou zweren dat 'Sexy MF' hier ook op stond, maar dat was kennelijk een plaat later.

****.

De verwarring komt waarschijnlijk doordat hij sexy mf al wel speelde tijdens deze tournee

lennon - dat zal 't dan zijn. Was het ook niet een single voordat de volgende plaat uitkwam, misschien?

Ja zeker.

Ja, maar die was nog niet uit tijdens de shows.

Opgegroeid met Prince, dus ik was al vroeg bekend met de artiest en zijn hits / successen.
Diamonds & Pearls was een track die thuis frequent gedraaid werd, en heeft daardoor (en uiteraard door zijn unieke sound) altijd een speciaal plekje in mijn muzieksmaak gehad.

Later heb ik dit album eens van begin tot eind geluisterd, en ik was blij verrast. Op dit album bewijzen Prince en The New Power Generation dat zij vele kanten op kunnen zonder het rommelig te laten klinken, ik bemerk dat ik vaker het idee ''Zij weten echt hoe je muziek maakt'' krijg tijdens het beluisteren van dit album. Het heeft zijn swing, intensiteit en brengt een scala aan facetten aan het licht, geheel in Prince-stijl.

Mooie, romantische ballads worden afgewisseld met scherpe raps over kritiek of juist met een flinke dosis sex-appeal. Wat mij betreft heeft het album een hoog funk-gehalte en een grote replay value.
De funky sound van The New Power Generation komt subliem tot zijn recht.

Ook meteen een extra reden om de welgeprezen discografie van Prince binnenkort verder te ontdekken.

Wat weinig stemmen voor de heerlijke afsluiter Live 4 Love, een van mijn favoriete nummers van dit album. Voor mij onbegrijpelijk dat de 2 overbodige tracks Strollin' en Willing And Able veel meer stemmen krijgt. Zonder deze 2 tracks zou het album m.i. een stuk beter zijn.
Smaken verschillen, gelukkig.

Vandaag precies 30 jaar oud. Bij uitkomen was ik niet gelijk onder de indruk. Het kwam ook uit in het jaar waarin ik helemaal de alternatieve kant op ging en Nirvana, Pumpkins, Pearl Jam en dergelijke in mijn hart sloot.

Ik was fan en ik bleef fan en ik genoot enorm van twee concerten in Ahoy een paar maanden na release, maar het was niet meer Prince all the way, er werden meerdere wegen bewandeld en die wegen werden avontuurlijker, daar waar Prince dat steeds minder werd.

Toch is juist dit album in de loop der jaren wel enorm gegroeid bij mij en kan ik er vandaag de dag echt enorm van genieten. Vandaag uiteraard weer draaien.

Je hebt gelijk... nooit goed genoeg naar geluisterd... de bootleg dan...