Prince & The New Power Generation - Diamonds and Pearls (1991)

Money Don't Matter 2 Night waardeerde ik jaren later pas, vond het toen maar een saai plaatje. En het blijkt gewoon een classic. Vooral de muziek is zo heerlijk relaxed. Voor mij hoeft Prince niet constant up-tempo te zijn, met Diamonds & Pearls bewijst hij dat hij ook prima ballads kan zingen/componeren (okee, in dat nummer is de hoofdrol voor een zangeres, maar toch..). Thunder, Daddy Pop en Cream zijn andere favorieten. Goed album van Prince 4*

Na twee wat matige albums was het nu wel spannend hoe dit album dan zou gaan klinken. Op voorhand werden we al aardig verwend doordat Gett Off en Cream zeer kort na elkaar werden uitgebracht op single en daarmee beide grote hits werden.
Ik vond het uitstekende nummers overigens. Stijl achteroverslaan deden ze me niet, maar die hoop begon ik langzaamaan ook wat te laten varen. Ik wist dat we geen grote verrassingen hoefden te verwachten. Daarbij was ik ook al wat te lang een fan in die tijd en was het ook de periode dat ik me veel meer met andere muziek bezig ging houden. Tel daarbij op dat ik 1991 nog steeds als één van mijn favoriete muziek-jaren beschouw en dan kom ik tot de conclusie dat een nieuwe Prince een beetje bijzaak begon te worden.
Toch was de adrenaline erg hoog toen bekend werd dat Prince in de Ahoy zou komen. Het werd onderhand een jaarlijks feestje voor de fans en ik wilde daar zeker ook bij zijn ondanks al die schitterende ontdekkingen van andere muziek. Wat zeg ik? Ik wilde er meer dan eens bij zijn! En zo geschiedde dan ook.
1991 Werd het jaar waarin ik wat afstand begon te nemen van Prince de studio-artiest ten koste van een hoop andere muziek en waarin ik een trouw volger zou blijven voor wat betreft de live-optredens.
Terug naar Diamond & Pearls die verkrijgbaar was (en nog steeds meen ik) in 2 versies: een hoes zoals hier te zien met een 3D afbeelding en een gewonere foto in blauwe tint.
Live werden er twee nieuwe stoeipoezen aan toegevoegd (Lori Elle en Robia LaMorte; ofwel Diamond en Pearl) die ook aanwezig waren in de bijbehorende foto-shoots en videoclips. Hun toegevoegde waarde was eigenlijk nul komma nul. De New Power Generation deed dan meer ter zake, meer ook dan The Revolution indertijd.
Thunder opent gelijk al heel sterk dit album. Ook de liveshows werden er steevast mee geopend. Het blijkt gelijk één van de sterkere nummers te zijn.
Daddy Pop vind ik dan weer een vervelend nummer waarin Rosie Gaines een grote rol kreeg toebedeeld. Deze Rosie vond ik overigens een sterke toevoeging aan de band. Dat kan ik niet zeggen van rapper Tony M. Die heb ik altijd een zeer storend element gevonden en ik was blij dat die later niet meer opdook op Prince-albums (hierna nog eentje met deze meneer).
Titelsong Diamonds & Pearls is een grote favoriet van mijn partner. Als deze voorbij komt moet het geluid steevast hoger.
Zelf vind ik het kitsch-gehalte te hoog: iets te veel popie-jopie ook, maar ik geef wel toe dat ik het goed aan te horen vind en dat het erg lekker meezingen is. Verder is en blijft het een klef nummertje dat duidelijk geschreven is om er eens lekker flink mee te scoren (waar op zich niks mis mee is).
Cream leverde Prince in de VS weer eens een nummer 1 hit op. Niet geheel onterecht, want het is een zeer pakkend popnummer dat goed in elkaar zit. Dat Prince een hit-album wilde maken toont hij duidelijk aan met nummers als deze of Diamonds & Pearls.
Strollin' is typisch zo'n nummer waar ik me op de een of andere manier altijd een beetje heb lopen irriteren. Ik vind het te nepperig, te gemaakt: zet uw tandpasta-glimlach op en zing mee. Nee, nog steeds niet echt aan mij besteed helaas.
Willing And Able is dan weer een simpel en vooral swingend nummertje. Prince zou vaker met dit soort songs komen: niet memorabel maar wel genietbaar. Categorie meesterwerk is het niet meer, maar een onbezorgd gevoel weten nummers als dit je wel te geven en dat is best zo.
Gett Off is en blijft een heerlijk geil, funky nummer. Slepend, traag, uitdagend en daardoor uitermate lekker.
De gil is inderdaad legendarisch geworden want zoals eerder al opgemerkt regelmatig als sample teruggekeerd in andere nummers van andere artiesten.
En dan keren we weer terug naar de niets aan de hand pop in de vorm van Walk Don't Walk. Grappig en het zit prima in elkaar.
Maar o nee he, daar komt rapper Tony weer om de hoek kijken in het nummer Jughead. Tijdend de shows was dit wel een leuke act: Prince ging zich tijdens dit nummer omkleden waardoor Tony M ruim baan kreeg op het podium. Als halverwege de Prince-rap ingezet werd schakelde de camera over naar de ruimte waar Prince zich omkleedde en zag je hem al omkledend zijn rap doen.
Het nummer zelf is er eentje van de categorie 'doe es niet zo nerveus' en is daarmee regelmatig een skipmoment geweest.
Money Don't Matter 2 Night maakt die skip meer dan waard. Dit nummer is uitgegroeid tot een persoonlijke Prince-favoriet. IJzersterk en doeltreffend en ongelooflijk mooi uitgevoerd. Zo wil ik ze horen en zo hoop ik er nog vaker tegen te komen (de praktijk wijst uit dat dat een beetje ijdele hoop is).
Helaas weer terug naar de zenuwentoestanden met Tony M in een hoofdrol: Push. Typisch een nummer dat het album qua gemiddelde omlaag weet te halen.
Dan maar snel door naar de ballad Insatiable die een beetje past in de lijn van Scandalous. Op zich geen slechte ballad, maar we kennen ze onderhand wel een beetje. Geen enkele verrassing dus. Aardig en niet veel meer of minder.
Afsluiter Live 4 Love vind ik een wat flets nummer en dat is het altijd wel gebleven voor mij. Een beetje een onzichtbaar nummer aan het eind van de plaat.
Al met al dus een album waar een paar aanstekelijke momenten op staan, waar zelfs wat klassiekertjes te vinden zijn maar helaas ook net te veel missers. De neerwaartse spiraal bleek een feit. Hopen op meesterwerken zou niet meer aan de orde zijn. Op zich niet zo erg: die tijd was gewoon voorbij en zolang de albums toch zeer goed genietbaar waren en het super live-shows opleverde was ik meer dan tevreden.

Na een indrukwekkende luisterbeurt van Prince met het album 'Purple Rain' kreeg ik van mijn vader een paar albums doorgeschoven om eens te beluisteren.
En zo kwam deze ook aan de beurt, het album wat naar mij idee niet volledig op Prince zijn naam staat, vanwege 'and the New Power Generation'
Wat ik ook hoorde waren een paar rep of hip hop nummers (als ik het zo mag noemen) wat mij persoonlijk niet echt beviel tot dat weer de bekende nummers van radio voor bij kwamen!
Zo te luisteren aan dit album heb ik (in plaats van) nog veel te leren, veel te luisteren van Prince.
Hopelijk hoor ik dan bij het volgende meer rock en pop klanken.

3,0*

Prince bracht traditie getrouw elk jaar een album uit, dus ook 1991 was aan de beurt. Prince besloot er een nieuwe sound tegen aan te gooien. Dat was even wennen, maar zeker geen tegenvaller. Iets meer hip hop georienteerd, maar die keuze snap ik wel. De Hip hop vierde hoogtij dagen in die tijd, en Prince moest mee! Hij had 't ook anders kunnen doen, maar het feit dat een ander dan hijzelf zoveel ruimte kreeg op een album was al een wonder te noemen. Helaas de verkeerde keuze wat mij betreft. Het album was net uit, de tour volgde, en daar werd het volgende album al aangekondigd (op grote schermen tijdens het wachten op de show). Tevens speelde hij Damn u en Sexy MF ook al tijdens de D&P tournee. Qua productiviteit was het alleen maar meer en meer geworden. Het kon in die tijd niet op als Prince fan!. Het voorprogramma van deze tour werd verzorgd door de toen nog onbekende en niet plastice Carmen Electra. Ze had een album met Prince gemaakt (toen nog niet uit, Carmen Electra - Carmen Electra (1992) en ze rapte. Absoluut een lust voor het oog, maar niet voor de oortjes. Wel een indrukwekkend voorprogramma qua show e.d.
De cd werd in een 1e beperkte oplage uitgebracht met een indrukwekkende hologram hoes. De hoes die later volgde was tevens een mooie hoes. Iets wat Prince redelijk zeldzaam is. Dat beperkte hologram hoesje was overigens later niet zo beperkt meer, want ze hebben ze gewoon herprint later.

1.Thunder (5:45)
Het intro trekt je meteen mee het album in! Dat is een mooi en veebelovend begin! De lekkere zware beat maakt het dat ik de stereo even wat moet bijstellen, anders meten ze hier zometeen een aardbeving vrees ik. Ja, de eerste klap is zeker een daalder waard!

2.Daddy Pop (5:16)
Deze song heeft er erg lang over gedaan voordat ik 'm überhaupt kon waarderen. Het was het begin van de 90's. Muzikaal gezien niet mijn favoriete periode. Prince vond 't nodig om rapper Tony M veel ruimte te geven op zijn muziek (want dat was hip) en dat is toch de reden waarom ik dit soort nummers wat minder vind. De fantastische Rosie Gaines krijgt ook veel ruimte, maar dat is absoluut een toevoeging. Het nummer heeft een wat raar verloop, maar is toch ook wel funky. Toch is het nooit echt wat geworden tussen Daddy Pop en mij... Matig nummer.

3.Diamonds and Pearls (4:43)
Mierzoette ballad, maar toch erg mooi. Wederom is het samenspel met Rosie Gaines erg goed gelukt. Tijdens het concert van dezelfde tour speelde Prince nog een erg fijne gitaarsolo aan het einde van de song. Die had ik ook wel graag op dit nummer gehad, dat had het glazuur er wat vanaf kunnen halen. Ondanks dat is glazuur soms best even lekker, maar niet teveel, en zeker niet te lang. 3e single van de plaat. Ik had hier hoge verwachtingen van (omdat het zo zoet was) maar viel erg tegen qua notering in de hitlijsten hier. Mooi uitgevoerde cd single overigens (soort hologram print op cd zelf)

4.Cream (4:12)
De 2e single van het album. Een kreunende Prince die een nummer gaat brengen met de titel Cream.. Ik weet alweer genoeg. Het is een vrij laid back deuntje, met een zeer relaxed zingende Prince. Leuk nummer, maar geen hoogvlieger.

5.Strollin' (3:46)
Lekkere jazzy feel good song. Het is mooi weer! Ga naar buiten! Eet een ijsje en gniet. Dat is de boodschap, meer is het niet! Mooi gitaar spel van Levi Seacer jr!

6.Willing and Able (4:59)
Bij dit nummer viel ook het kwartje pas later. Destijds vond ik het maar een matige song, maar nu is het een van mijn favorieten. De live uitvoering op de VHS video van dit album heeft daar zeker een steentje aan bij gedragen. Mooie positieve song, met een fijne bijdrage van the Steeles, Gaines, en jawel zelfs Tony M is hier te pruimen. Het jammere van Tony M is, is dat ie op plaat zeer rustig klinkt, maar live alles overschreeuwde. Zo ook bij dit nummer. Die aversie is na die live ervaring nooit meer weggegaan.

7.Gett Off (4:31)
De 1e single van het album. Ik moest er aan wennen, want Prince rapte de hele song. Tevens was er als b-kant van de single New Power Generation een jaar eerder ook een nummer verschenen met de titel Get off (één T minder) en ik had t vermoeden dat dit hetzelfde nummer zou zijn. Gelukkig is het echt een compleet andere song. Ouderwets Prince, enorm funky, geile tekst en heerlijk gitaarwerk. De single versie was de minst spannende, de versie op de LP is al een stuk leuker, maar er is ook nog een extended versie die lekker af is! Dit is eigenlijk wel de beste van die 3. Toen Prince 33 werd heeft ie nog eens 1500 Near damn 10 minutes remixen uitgegeven tijdens een feest. Deze heb ik wel in bezit, maar nog niet gedraaid. Kan ik dus nog niet over oordelen, maar zal ongetwijfeld ook fantastisch zijn. Nu, 24 jaar later nog steeds een grote Prince favoriet bij mij! Sterk nummer.

8.Walk Don't Walk (3:06)
Een wat minder nummer. Mij heeft 't nooit aangesproken, Prince verwerkt claxons in deze song. Even later kwam Dangerous van Jackson uit met een song die dat ook had. Toeval? (dit album kwam in oktober uit, en die van MJ in november)

9.Jughead (4:56)
Hier kan ik kort over zijn. Nooit mijn favoriete track geweest, en dat zal het ook nooit gaan worden. Absoluut skip moment. Enige interessante aan dit nummer is het einde, waar de problemen met de platen maatschappij al aangehaald worden. Niet heel veel later zou Prince zijn contract ontlopen (die hij met zijn volle verstand had getekend) door zijn naam te veranderen in het welbekende symbool)

10.Money Don't Matter 2 Night (4:48)
De manier waarop Prince dit nummer zingt vind ik erg mooi. Tekst die helaas nog steeds actueel is (en altijd wel zal blijven) Een nummer wat over het algemeen toch populair blijkt bij velen. Ook niet Prince liefhebbers noemen deze track vaak als mooi nummer. Het is muzikaal gezien ook een vrij vriendelijke track, dus ik begrijp dat wel. Het was de 4e single van het album die wederom een mooie hologram achtige cd single had. De b kant was Call the Law. Meer een track van de NPG, maar de gitaar solos in dat nummer zijn van Princelijke wereldklasse. Had liever dat nummer op deze plaat gezien in plat van Jughead

11.Push (5:56)
Weer een nummer als Daddy Pop. Funky, maar teveel ruimte voor Tony M en teveel die 90's sound. Wel een erg leuke rap van Prince in deze song. van het 3 luik mindere songs in deze stijl (Daddy Pop, Jughead en deze) vind ik dit dan nog wel de beste. Maar wederom geen nummer waar Prince over 100 jaar nog om herdacht wordt.

12.Insatiable (6:37)
Daar is de Prince die we kennen! Het doet denken aan Do me, baby. Een dergelijke ballad is wat de man het beste kan. Dat de man onverzadigbaar is, was geen nieuws. Hij probeert zijn prooi te verleiden om een sensuele video te maken. In feite was hij zijn tijd al ver vooruit, want de jeugd doet tegenwoord niet anders: I'll show my... if you show your... Erg lekker nummer!

13.Live 4 Love (6:58)
De eerste luisterbeurt verrast bij de aftelling, want Prince zet in voor ie bij 1 is, maar lekker is het wel! Een rockende Prince, ik hoor het graag! De solo in dit nummer is dan ook weer om van te smullen. Helaas komt Tony M ook in dit nummer weer om de hoek kijken om wat zinnen te spreken, maar de solo die te horen is ondertussen maakt een hoop goed. Waardige afsluiter van de plaat.

Een sterk begin en een gelijke afsluiter geeft een mooi gevoel aan deze plaat. De 4 mindere tracks houdt nog steeds in dat er 9 erg fijne tracks te vinden zijn! Zeer degelijk album. Prince is definitief een andere weg ingeslagen qua sound. De Lynn drum waar ik zo gek op ben is totaal onvindbaar op deze plaat, en dat zou ook een paar jaar duren voor die weer terug was. Dat siert de man alleen maar. Blijven hangen in het verleden is ook niet verstandig. De keuze van Tony M in de band duurde maarliefs 2 albums (2 teveel) en anderhalve tour, maar ook dat heeft zich weer opgelost. De band die hij tijdens deze periode had was wel erg goed, en die periode hebben een hoop mooie herinneringen aan het Prince fan zijn nagelaten.

En dan is daar het eerste album met de New Power Generation. Vanuit de SOTT band is alleen Levi Seacer Jr. nog over gebleven. Hij heeft zijn bas ingeruild voor gitaar. De hoes toont Prince met Diamond and Pearl en was ook in een hele mooie hologram versie beschikbaar.
Met name in de USA had Prince commercieel succes nodig en dit album speelt daar op in. Met Tony M. is er een rapper in de band gekomen. Hij heeft de twijfelachtige eer misschien we het minst populaire bandlid ooit te zijn. Live zijn zijn raps inderdaad heel slecht. In de studio valt het echter allemaal wel mee.
Het album is energie, funky en toegankelijk (zowel muzikaal als tekstueel). Artistiek gezien heeft Prince zichzelf niet heel erg uitgedaagd, maar hij heeft wel een fijn popalbum geproduceerd. Het geluid borduurt verder op Graffiti Bridge, maar de spiritualiteit is er grotendeels uitgehaald. Grootste bezwaar is dat het geheel regelmatig over geproduceerd klinkt.

Thunder
Zoals wel vaker knalt Prince vol gas naar binnen. Heerlijk rocknummer met wat oosterse geluiden. De spirituele sferen zitten er op deze track nog volop in.

Daddy Pop
Prince schept even op dat hij nog altijd da bomb is. En passant wordt het nieuwe geluid van de NPG hoorbaar. De rappende Tony M., de levende drummachine Michael B. en misschien wel de beste zangeres die ooit in een Prince band zat: Rosie Gaines.

Diamonds And Pearls
Eigenlijk een hele gladde ballad in de stijl van The Arms Of Orion. De stem van Rosie en de schitterende opbouw zorgen ervoor dat dit nummer mij wel bevalt.

Cream
Tekstueel een nummer vol humor. Muzikaal een typisch Prince pop-rock nummer. Logisch dat het een hit werd.

Strollin’
Een heerlijk jazzy nummer. Ik wordt ontzettend vrolijk van dit nummer wat vooral erg goed beluisterd kan worden als de zon schijnt.

Willing And Able
Een ontzettend goed verborgen pareltje. Live wist Tony M. dit nummer te verkrachten, maar op het album is dit echt een ontzettend goed nummer. Dit is het enige nummer op het album waar Prince niet commercieel probeert te klinken, maar laat horen waarom hij de meest invloedrijke artiest uit de jaren ’80 is. Tony zijn raps zijn ingetogen en passen daarmee verrassend goed bij deze toptrack.

Gett Off
Het prijsnummer van dit album. Echte Prince teksten (23 standje in een one-night-stand). De 12” bevat wat extra Prince raps en die zijn allemaal raak. Prince mikt hier ouderwets op onze oerdriften en ik kan het alleen maar een voltreffer noemen.

Walk Don’t Walk
Net als Willing And Able een ondergewaardeerd nummer. Vooral de zang van Rosie tillen dit nummer echt naar een hoger niveau.

Jughead
Het nummer waar de meeste Prince fans een ontzettende hekel aan hebben. Stilistisch had het op Black Album gepast. Dit nummer krijgt Tony een grote rol, maar echt vervelend wordt het voor mij nergens. Rosie blijkt ook te kunnen rappen. Dit nummer is waarschijnlijk gericht aan oud-manager Steve Fargnoli.

Money Don’t Matter 2 Night
Een heerlijk ingetogen poppy nummer met een maatschappijkritische tekst. Meestal is Prince daar niet goed in, maar ik vind deze poging heel geslaagd.

Push
Een lekkere funkstamper. De falsetto van Prince doet het hier heel goed en zijn rap met een deel van de songtitels erin verwerkt is erg leuk.

Insatiable
Dit is voor mij altijd een beetje Scandalou 2.0 geweest, maar dan iets minder goed.

Live 4 Love
Dit nummer is tekstueel mooi gevonden, door het vanuit het perspectief van een straaljagerpiloot te doen. Live vond ik vooral de beukende drums van Michael B. fantastisch. Jammer genoeg lijdt dit nummer ook aan de belangrijkste kwaal van dit album: overproductie.

Conclusie: de commerciële knieval van Prince is teleurstellend. Desondanks is het een fijne popplaat die ik met plezier beluister.

Een jaar terug heb ik een aantal dozen oude OORs overgekocht van mede-user divart (divart mocht je meelezen, nogmaals bedankt!). Toevallig genoeg ben ik nu net bezig in een nummer uit september 1991, waarin Tom Engelshoven een eerste impressie mag geven van de dan op stapel staande 13de Prince-plaat Diamonds & Pearls. Tom vindt het objectief een goed album, maar het doet hem allemaal niet meer zo veel, en hij betreurt het dat het mystieke aspect van Prince’s persona en muziek aan het verdwijnen is. “Al is het genie nog zo snel, de tijdsgeest achterhaalt hem wel”, besluit hij.

Ik kan er een heel eind in meegaan. Voor mij persoonlijk wordt het aanzien van deze plaat bepaald door een combinatie van twee dingen: 1. Prince werd vanaf Batman inderdaad steeds meer trendvolger dan -setter. En 2. Diamonds & Pearls lijkt me een plaat waarmee Prince opnieuw flink hoopte te scoren na het Graffiti Bridge-debacle van een jaar eerder. Punt 1 valt extra hard op dankzij punt 2, en vice-versa.

Op zich geen probleem - ik zou de laatste zijn om Prince zijn boterham en plekje in de spotlights niet te gunnen - maar het is gewoon jammer dat het met het niveau van de nummers alle kanten op zwalpt. Op de beste momenten doet Prince zijn Prince-ding en komen er als vanouds fabelachtige pareltjes (en diamanten) uit zijn hoge hoed rollen, op andere momenten zie je hem stoeien met rap-intermezzo’s en new jack swing-structuren omdat, tja, dat is waar de kids in 1991 liever naar luisterden dan naar de funk van weleer. De carrièreman neemt het dan over van de artiest, en het hoofd primeert op het hart. Op die manier maak je geen perfecte albums, denk ik. Of toch zeker Prince niet.

En zo blijven we over met een curieuze mengeling van een aantal schitterende carrièrehoogtepunten, een hoop hippe maar middelmatige albumvullers, en een paar regelrechte gedrochten.

Dat deze plaat de 3* nog haalt bij mij, is eigenlijk puur te danken aan het titelnummer en Cream, twee van de beste nummers uit zijn hele carrière wat mij betreft. Diamonds & Pearls is de ultieme zwijmelballade, tot in de kleinste details zodanig perfect uitgevoerd dat het een zeldzaam kunstwerkje in zijn genre wordt. Cream is dan weer de ultieme sierlijke, verleidelijke popsong. Het klinkt zo effortless, maar Prince heeft dertien jaar moeten zwoegen in popland om zoiets te kunnen maken.

Dan heb je ook nog Thunder, met die heerlijke sitarpartij, de mooie ballade Money Don’t Matter 2night, en het zweterige, smerige Get Off (de enige geslaagde group effort van de plaat) als sterke tracks. En vooruit, het waggelende Strollin’ gaat er bij mij ook best goed in.

Als Diamonds & Pearls alleen uit nummers van dit kaliber had bestaan -met dank aan Prince het popgenie - dan was er niks aan de hand geweest. Helaas zijn er ook een hoop mindere elementen aanwezig - met dank aan Prince de wankelende popgod die zijn plek aan de top niet wil verliezen: saaie nummers die te lang doorgaan, Tony M (op zich een aardig idee om voor de variatie een rapper toe te voegen, alleen jammer dat de keuze op Tony viel, al tijdens zijn eerste verse op het album is hij al niet leuk meer), en nummers waarin Prince nergens te bekennen lijkt en zijn New Power Generation het vuile werk laat doen.

Push is op dat vlak het ergste: een pijnlijke aaneenschakeling van matige clichés uit de new jack swing en golden age of hiphop, aaneen gezongen en -gerapt door een groep mensen die vast hun merites hadden (op Tony na) maar hier overkomen als een groep b-spelers. Dit nummer is zo erg dat het hierop volgende Insatiable uit pure armoede even aanvoelt als een nieuw meesterwerk, maar nee hoor, dat is er een uit de ‘matige song die te lang doorgaat’-categorie. Het album gaat voor mij sowieso als een nachtkaars uit, want ook de afsluiter heeft iets pijnlijk middelmatig en irrelevant vind ik.

Samenvattend: Diamonds & Pearls klikt flashy, hip en gelikt, maar het songmateriaal is zo onevenwichtig dat de hoogtepunten maar met veel moeite de schade goedmaken van de mindere broeders. Eigenlijk vind ik die Tom Engelshoven nog best positief. Een (zeer nipte) 3* van mijnentwege.

Ik weet niet waar het aan lag: was ik zelf indertijd gewoon Prince-moe (een mens verandert en zijn muzieksmaak verandert soms mee), of was dit een middelmatige verzameling nummers van een genie dat het (al dan niet tijdelijk) kwijt was? Naar de berichten van de meeste gebruikers hier te oordelen zal het eerder het eerste dan het laatste zijn geweest, maar na al die jaren kan ik hier nog steeds niet enthousiast over zijn. Afwisselend braaf (het titelnummer en Money don't matter 2 night), flauw (Gett off en Cream – onbegrijpelijk dat dat in Amerika twee weken op 1 heeft gestaan) en vervelend (al die abominabele raps), met een paar vrolijke lichtpuntjes in het hart van het album (Strollin', Willing and able, Walk don't walk) en eigenlijk alleen de opener en de afsluiter (met een intro dat me de allereerste keer dat ik het hoorde behoorlijk verraste) als de enige nummers die iets van de opwinding van vroeger teweeg brengen. De totaalindruk was en is die van een veel te veilige en daardoor behoorlijk teleurstellende plaat.

Ik vind dit Prince's meest overtuigende en evenwichtige plaat, en daarmee ook zijn beste. Een klassieker a la Purple Rain staat er niet op, maar daartegenover staat een algeheel hoog niveau van songs en geen stinkers. Money dont matter vind ik een ijzersterke single. 4 sterren