Megadeth - Endgame (2009)

Daar ben ik het helemaal mee eens. Het herleiden van Engame tot een mislukte poging Rust in Peace II te maken doet het album dus schromelijk te kort.

De echte topjaren mogen dan voorbij zijn, Megadeth is hier in topvorm en voorkomt in de val te trappen een flauwe herhaling van zichzelf te worden.

Een heerlijk furieus album met een Mustaine die nog niets van zijn venijn lijkt verloren te hebben.

wat mij betreft het grote minpunt, friedmankopie die het voorheen ook verbraste met zijn gepiel, hoewel friedman binnen de lijnen kon blijven, dwz, de muziek enigszins intact liet en er balans overbleef

Alsof een Megadeth bandlid zomaar van Mustaine naar eigen zin iets mag doen.

Ja inderdaad. Dit gaat nergens meer over wat mij betreft...

Het is een sterk album geworden, het klinkt niet zoals hun hoogtepunt Rust in Peace maar dit is toch ook één van hun betere albums geworden. Chris Broderick is een erg goede gitarist.
Het album opent met een goede instrumental Dialectic Chaos dat overloopt in de headbanger This Day We Fight! en dan komt één van de hoogtepunten 44 Minutes, ook Bite the Hand en het eerder genoemde Headcrusher zijn sterke Megadeth-nummers. Ben zeker tevreden met dit album.

alsof je weet hoe het er exact aan toe gegaan is

Alsof we na 25 jaar nóg niet weten hoe Dave Mustaine, Yngwie Malmsteen en Lenny Wolff werken.Daar hoef je niet voor in hun band te hebben gezeten.

Het is algemeen bekend dat Mustaine de lakens binnen Megadeth uitdeelt. Dat geeft hij zelf ook aan en maakt er geen geheim van. Dat dat wel eens botst heeft het verleden wel uitgemaakt.

Ah, gras is al voor mijn voeten gemaaid, zie ik.
Mij leek het ook een gegeven dat Mustaine dé baas is.

Een vrij aardige plaat. Lang niet zo sterk als voorgaande albums, maar nummertjes als 44 minutes, The Right to Go Insane en Hardest Part of Letting Go zijn toch echt van de bovenste plank.

Wat mij betreft één van de allerslechtste Megadeth nummers ooit! Wat bezielde Mustaine om dit gedrocht op te nemen?? Zelfs A toute la monde hoor ik nog liever....en dat zegt heel wat!

Het is helemaal geen Megadeth, het gaat zo tegen het gebruikelijke in. Heerlijk!

Geen Megadeth? Mustaine probeerde voor het eerst iets ballad-achtigs op Countdown to extinction (Foreclosure of a dream schiet me zo te binnen) en later op Youthanasia (A toute le monde) en Cryptic writings (Use the man) dus zo heel ongebruikelijk is Hardest part niet vind ik. Wel verreweg de minste van de ballad-achtigen in Megadeth land wat mij betreft.

Maar tegen de rest van de nummers (dus los van die andere 3; ik vind Use the Man niet bepaald een ballad trouwens), is deze best ongebruikelijk. In ieder geval in vergelijking met de rest van de plaat.

Ja omdat het de enige ballad is op een verder behoorlijk stevige album. Als je dat bedoeld met ongebruikelijk... Alleen vraag ik me af of het dan nog wel om ongebruikelijk gaat...het is dan meer gewoon het rustpuntje op het album. Geen ongebruikelijk Megadeth nummer wat mij betreft.

Je begrijpt wellicht wat ik bedoel, dus laten we niet gaan mierenneuken.

Het eerste derde deel van dit nummer bevat geen drums, wel strijkers. Dat vind ik toch een beetje apart voor Megadeth.

Ik vind The Hardest Part of Letting Go... Sealed with a Kiss trouwens wel goed. Mustaine is weer eens erg persoonlijk en ik kan het zeker invoelen.

Eigenlijk had er wat meer van zulke afwijkende dingen op dit album mogen staan van mij. Want het enige minpunt vind ik dat het overige materiaal wat teveel van hetzelfde is. Het duurt enige luisterbeurten voor je de nummers uit elkaar kan houden. Maar echt erg is dat niet, want het klinkt allemaal wel erg aangenaam in mijn oren die van metaalmoeheid nog nooit gehoord hebben.

How the Story Ends vind ik overigens ook een fantastisch lekker nummer. Ik heb me zelf nooit helemaal in Headcrusher kunnen inleven, voor mij was dat meer een poging van Mustaine om zijn shredder-imago erin te wrijven.

Dat shredden vind ik dan weer gaaf. Erg tof dat dat weer terug is. Een ballade als The Hardest Part vind ik ook prima. Mustaine heeft de nodige bagage, is erg open over zijn eigen persoonlijke problemen en hij is goed in staat om dat te over te brengen.

Ik houd erg van de klassieke Megadeth maar evenzeer van de Megadeth van de jaren 90. Wat dat betreft ben ik erg in mijn nopjes met de platen vanaf The System Has Failed.

Ik ook en verwacht veel van het nieuwe album die volgens Mustaine het hardste album van Megadeth toe nu toe zal worden.

Oké doen we

Dat herken ik wel ja. Er mogen van mij ook best afwijkende dingen op een album van Megadeth staan hoor. Begrijp me niet verkeerd! Ik vind The hardest part alleen niet erg geslaagd als nummer. Mustaine die zijn diepste zieleroerselen blootgeeft? Hulde!! Zorgt meestal voor de beter nummers alleen....deze wat mij betreft dan weer niet.

Megadeth laat op deze plaat zien dat ze nog steeds relevant zijn. Endgame is erg gitaar gericht en dat vind ik helemaal niet erg. Het opent mooi met een instrumentaal die al gelijk de toon zet voor de rest van het album. Het enige wat is een beetje mis is een echte uitschieter die je vanaf moment 1 bij de strot grijpt.

Megadeth mijn favoriete thrash metal band. Hoewel ze niet puur thrash zijn, brengt Mustaine nog steeds dikke vette platen uit. Tekstueel is Mustaine weer top. Head Crusher (een single in US?) is één van de beste festivalbangers in deze kille grunt/scream tijden van de heavy metal.

De opening van dit album zet je meteen op het puntje van je stoel en hoor je jezelf in je hoofd (hopelijk) meer, meer, meer !! roepen. Dit in tegenstelling tot super collider waarbij je vanaf het eerste accoord tevergeefs(en tegen beter weten in) hoopt op een lichtpuntje.
This is how the story ends?

Als gitaarplaat is dit toch echt een topper in de historie van Megadeth. Mustaine verveeld niet met pogingen om al te lange verhalen te vertellen en 9 van de 10 keer gaan de venijnige riffs over in furieuze solo's en dan nog een break erbij het gaat maar door. Bij the right to go insane wordt er nog met een melodieus couplet en refreintje ingezet maar daarna gaan ze toch weer full speed. Hier verveel je je geen moment. Het inbrengen van (weer) een nieuwe gitarist brengt toch weer nieuw elan aan in de toch al uitgebreide discografie van de oude thrashers.
Fijn voor oer bassist Ellefson die een maand of wat na deze release terug mocht komen, maar helaas daardoor is het aantal keren dat een song live werd gespeeld (op het al eerder gepresenteerde Headcrusher na) vrij beperkt gebleven.(Daarvoor in de plaats kwam het 25th anniversary tourtje van Rust in Peace)

Top 5 Megadeth Album als je het mij vraagt.

Alweer het derde album op rij waarvan ik toch wel kan zeggen dat Mustaine met zijn formatie niet stil gezeten heeft en hier weer een aantal echt, knallende platen verwerkt heeft in een prima album. 'Endgame' laat zich prima horen, met een heerlijk knallende plaat om de cd mee te starten en het einde knalt net zo hard door, wees daar maar niet bang voor. Toch ben ik in dit album wel het meeste fan van de eerste drie platen, waarvan ik toch moet zeggen dat 'Dialectic Chaos' klein maar fijn is, met heerlijk gitaarspel en een paar fijne solo's weten ze het album toch goed in stand te houden. Waarop de CD daarna wat rustig door raast en weer knallend eindigt heeft de CD mij zeker goed geraakt en is dit werk van Mustaine weer een feit waarop we kunnen zien dat deze man niet graag stil zit.

Tussenstand:

01. Rust in Peace
02. Countdown to Extinction
03. Peace Sells... But Who's Buying?
04. Dystopia
05. The System Has Failed
06. Endgame
07. So Far, So Good... So What!
08. Youthanasia
09. United Abominations
10. Cryptic Writings
11. Risk
12. Killing Is My Business... and Business Is Good!
13. The World Needs a Hero

De 2019 remaster staat gepland voor oktober maar Spotify (& tidal) claimt m al te hebben. 1 live track als bonus.

Serieus, een remaster?

Yup , t lijkt iron maiden wel. United Abominations idem. Beschikbaar op allerlei digital download sites en streamings diensten. Fysiek (nog) niet.
Meestal kondigt de band's website dat wel aan, deze keer niet.

Net een Endgame shirtje besteld bij Large. Geselecteerd uit de sales met actiekorting weliswaar, maar het gaat ook om het idee dat ik wel met Dave Mustaine rond wil lopen en Endgame bevat weer het venijn, de agressie en de voor mij zo onontbeerlijke snelheid op een Megadeth album. Songtitels achterop het shirt.

Wat een heerlijk album blijft Endgame. Ik draai het album zelden en ik vraag me nu weer af waarom.... Dit is wat mij betreft het beste album van Dave sinds de herstart van Megadeth en misschien zelfs na Rust In Piece en Peace Sells... ook het beste album uit het oeuvre van de band.

Ik lees hieronder her en der opmerkingen over een vergelijk met Rust In Piece, maar ik hoor zelf meer de onstuimigheid van So Far, So Good... terug. Het instrumentale intro met aansluitende knaller waarmee dit album begint doet natuurlijk ook terugdenken aan Into The Lungs Of Hell en Set The World On Fire.