Megadeth - Endgame (2009)

Nee ik heb die er nog steeds in staan ( op 10 ) Heb 3 keer Megadeth in mn top 10, heb niet zo'n hele brede muzieksmaak. Zijn maar een stuk of 5-6 bands die me egt kunnen blijven boeien

Wederom een goed album van Megadeth. Het is wat minder avontuurlijk dan The System Has Failed maar wel consistenter en steviger als je 't mij vraagt. De melodieën lijken me hier wat minder beklijvend dan ik gewend ben van Mustaine. Maar misschien heeft het album gewoon nog wat meer luisterbeurten nodig.

De opener Dialectic Chaos knalt er meteen stevig in en dat wordt onvermoeid voortgezet op This Day We Fight. Over het algemeen blijft het tempo erg hoog en vliegen de solo's lekker om de oren. Een korte rustpauze komt er met The Hardest Part of Letting Go... Een nummer dat er mag zijn maar niet echt een hoogvlieger vind ik. Maar dan volgen nog drie steengoeie songs.

Zwakke momenten zijn op Endgame eigenlijk niet te bespeuren. Wat ik nog een beetje mis zijn echte hoogtepunten. Maar ik blijf het gewoon regelmatig draaien. Ik heb de indruk dat er nog wat meer in zit dan ik er nu in hoor.

Dat gevoel heb ik ook. Er zijn geen echte klappers. Wel een vrij constant niveau. De ballade is wat minder maar doet ook wel weer wat met de dynamiek van de plaat.
Na vele luisterbeurten verveelt hij nog steeds niet. De riffjes van Mustaine blijven interessant en vernuftig dat ze toch per luisterbeurt weer nieuwe onthullingen doen.
En de leadduels zijn helemaal om van te smullen.

Van een groep, nou ja in dit geval Dave Mustaine en consoorten, verwacht ik na 25 jaar geen wereldschokkende dingen maar een goed ouderwets rockend en venijnig album. De eerste twee nummers zijn heerlijk om te beluisteren, bij nummer drie vind ik de solo's niet echt passen in het kader van het nummer, maar we kunnen zo blijven zagen. Ik reken Megadeth nog altijd bij de grote Thrash groepen en het is een album die mij niet ontgoochelt. Verwachtingen ingelost, denk ik bij dit album.

Geweldig album met een frisheid en intensiteit waar veel andere bands in dit genre nog wat van kunnen leren. Absoluut mijn beste plaat van 2009!

Daar ben ik het mee eens Sunstorm.

Doordat ik tegenwoordig vaak meerdere albums tegelijk koop dreigen ze altijd te weinig draaibeurten te krijgen. Maar deze ben ik nu echt een tijdje regelmatig aan het draaien en het blijkt dan een heel verslavend plaatje te zijn dat muzikaal erg gevat en scherp uit de hoek komt. Ook The Hardest Part of Letting Go... wat op het eerste gehoor een wat overbodig nummer lijkt verdient ten volle zijn plaats.

dit is naar mijn inzien het beste album dat megadeth heeft uitgebracht

ik heb er momenteel ook maar 3
deze, united abbominations en peace sells... but ho's buying

was mustain's opzet destijds om beter te worden dan metallica, dan is mustain daar met dit album eindelijk in geslaagt. dit album is een stuk beter dan metallica's laatste schepsels

Rust in Peace is toch nog een heel pakje beter dan deze.

Als je Endgame al goed vindt ga je die zeker geweldig vinden.
(Wel uitkijken dat je het origineel te pakken krijgt en niet de remix)

heb overlaatst rust in peace en couwntdown to extinction gehoord
die zijn inderdaad nog een stuk beter
ik ga die binnekort is kopen denk ik

neem dan meteen So far, so good, so what mee; lijkt imo het meest op deze Endgame.

Met dien verstande dat SFSG natuurlijk weer een pak beter is...

Heb deze al een tijdje in huis, maar ben hem nu pas goed aan het luisteren. Het is zeker niet verkeerd, lekker venijnig zoals megadeth hoort te klinken. Ik vind hem wat sterker dan zijn voorganger die heb ik gekocht twee keer gedraaid en weer in kast gezet. Het is niet de oude Megadeth, maar zoals al eerder beschreven kun je dat na 25 jaar ook niet meer verwachten. 3,5*

't Is niet mijn gewoonte mezelf te quoten, maar om hier even op terug te komen; blijven luisteren loont.

Nog steeds hoor ik geen echte hoogtepunten, maar dit album is over het geheel gewoon ijzersterk. Het zit echt boordevol, met solo's, gitaarriffs, tempowisselingen, onconventionele songstructuren enz... Druk druk druk. Van less is more hebben Mustaine en zijn mannen blijkbaar nog nooit gehoord en ze bewijzen hier dat het ook niet altijd zo hoeft te zijn.
Want hoe meer je van die veelheid uit het hoofd begint te kennen, zoveel te meer valt er te genieten.

De meeste latere Megadeth albums bleken groeiplaten te zijn.

If Less is more, just think how much more more would be,

Hoe graag ik het ook wil, bij dit album heeft het me nog niet kunnen overtuigen. De drukte overheerst de songstructuren, wat ik nogal jammer vind.

Stug blijven luisteren, misschien dat het kwartje nog ooit valt (gaat sowieso wat lastiger met die euro's van nu).

Misschien ook wel niet, als je er nu maar 2.5* aan kan geven. Ik genoot er wel onmiddellijk van, maar had het gevoel dat ik er nog niet alles uithaalde wat erin zit. Zo ben ik met een krappe 4* toch al naar 4.5* gegaan. Een 5 zit er echt niet in vermoed ik. Maar wie weet...

Prima album van Megadeth! Heb 'm op lp gekocht. Heerlijk om met de hoes in je handen keihard deze muziek te lusiteren
Het album begint overdonderend met het heerlijke Dialectic chaos en This day we fight! Alle credits aan Mustaine dat je na zoveel jaar nog zó aggressief en fel een album weet te openen! Daar kunnen veel van z'n vakbroeders nog een hoop van leren!!
44 minutes vind ik persoonlijk minder geslaagd net als The hardest part. Ik snap wel dat er wat ander soort nummers tussen moeten om het album in balans te houden maar deze nummers vind ik niet geweldig.
Gelukkig zijn de laatste nummers weer erg goed dus sluit het album in stijl af!
Tóch vind ik nog steeds The system has failed het beste Megadeth album sinds de wederopstanding!

Ik vind 44 Minutes juist erg goed! Knappe intro, heerlijk melodieuze riff. The Hardest Part is wat minder, maar zeker oké en een welkom rustpuntje in het overige geweld. Een album om héél vaak te draaien vind ik. In het begin lijken de solo's te veel gespitst op virtuositeit, maar bij nadere beluistering zitten die vol emotie.

Ik heb ook de lp. De hoesafbeelding komt daarbij goed tot z'n recht hè vielip.

Ja man, ik heb sinds een jaar of twee weer helemaal het vinyl herontdekt! Als het ff kan dan schaf ik alles op lp aan! Gelukkig wordt tegenwoordig (bijna) al het nieuws ook op lp uitgebracht dus het is genieten geblazen!!

Sinds twee jaar, dat is dus even lang als ik. Intussen heb ik weer een mooie verzameling bij elkaar gesprokkeld en inderdaad, leuk dat een album als dit op lp in een mooie en verzorgde gatefold te vinden is.

Het grappige is dat ik nu ook weer cd meer ben gaan waarderen. De voordelen daarvan vallen me weer op zoals toen die er pas was en daar geniet ik dan ook meer van.

Daarom heb ik Endgame onlangs ook nog op cd aangeschaft. Een beetje gek misschien maar de prijs viel mee en het is nu eenmaal mijn hobby.

En dit album is het weer helemaal waard. Dave Mustaine lijkt wel als een bezetene beter en groter dan Metallica te willen zijn en dat levert onwerelds goeie albums op. Met Rust in Peace als absolute hoogtepunt vind ik. De passie achter de drive van dat album grijpt me bij elke beluistering bij de keel.

Ligt bij de FRS voor slechts €2,50 (!)

Voor de liefhebber....

da snap ik, want een slechte megadeth plaat bestaat weliswaar niet maar deze komt er wel erg dichtbij

wat een middenmoot allemaal, er blijft nagenoeg niks van hangen

Ik zou het bijna jammer vinden dat ik 'm al heb.

Ja ik dacht ook bij cdwow een goeie deal te hebben met 10.99 ofzo.

Ik heb 'm in de Free aan 7.50 gekocht. (2 voor 15 euro samen met United Abominations.) Toen had ik al een exemplaar op vinyl.

Op zich leuk dat iemand het voor 2.50 kan kopen. Anderzijds jammer dat het de waarde van een artistiek werk dat veel tijd en energie kost om te maken zo naar beneden haalt. Alsof het om een prul gaat dat alleen omwille van die lage prijs de moeite is.

Eens.
Dat verdient deze plaat eigenlijk niet. Maar ja, er blijft niets hangen lees ik enkele posts terug. Dan is het voor de gemiddelde FRS bezoeker doorgaans rommel.

Wellicht dat over een jaar of 10, 15 de plaat zijn echte artistieke waarde krijgt.

Naar de maatstaf uit vroegere jaren van Megadeth zelf, heeft dit album inderdaad wel minder memorabele nummers vind ik. Maar voor wie even doorzet kan Endgame voor mooie verrassingen zorgen.

Chris Broderick's bijdrage alleen al is al de moeite waard om deze aan te schaffen. Wat een gitaarwonder zeg, ongelofelijk! Voor mij zelfs de voornaamste reden om naar Megadeth en Slayer te gaan.

Precies daarom begrijp ik de kritiek niet dat Megadeth op Endgame Rust In Piece zou trachten te kopiëren.

Ik meen dat toch wel een beetje te begrijpen. De manier waarop het gevuld is met gitaarsolo's, de opbouw van de nummers, het doet mij zeker aan Rust in Peace denken. Maar, als het al de bedoeling was dat album te evenaren, is men daar door gebrek aan memorabele nummers niet geheel in geslaagd. Rust in Peace vind ik de perfectie zelve, Endgame komt aardig in de buurt.

Tja, het doet zeker wel eens denken aan Rust In Piece. Maar ik moet zeggen dat ik vind dat er ook veel van de latere Megadeth doorklinkt in Endgame. Hetzelfde geldt ook United Abominations en The System Has Failed.

Megadeth verkent niet echt nieuwe paden, maar trekt haar gehele oeuvre samen. Op Endgame is Mustaine daar wat mij betreft nog het meest geslaagd.

Het gejaagde van de oude Megadeth is terug zonder retro te zijn.