Pearl Jam - Backspacer (2009)

Kort maar krachtig: dat is wat je hoopt als je de tijdsduur ziet.
Kort maar krachtig: was mijn indruk na het horen van de samples die me positiever maakte, zeker na het horen van The Fixer die me bij de eerste luisterbeurten tegenviel.
Kort maar krachtig: is uiteindelijk mijn eindconclusie nu ik het album gehoord heb.

En daar ben ik blij mee, want wat voor een hekel ik er ook aan heb, ook ik behoor tot die eeuwige zeurkousen die alles wat Pearl Jam maakte zonodig moest vergelijken met dat fantastische debuut Ten.
Met Vs was ik nog erg blij (zeker omdat ik Pearl Jam in de Ahoy heb zien optreden toen dat album op uitbrengen stond en aangezien er nog niet zo iets als 'gelekt album' bestond was het maar wat spannend om nieuwe dingen te horen). Vitalogy was okee maar had wel wat rare fratsen, No Code had absoluut zijn sterke momenten en daarna zakte het allemaal wat in. Elk album had zo z'n momenten maar bleken op lange termijn werken die ik zelden draaide en zo werd Pearl Jam wat vergane glorie waar telkens weer de hoop opstak dat ze misschien, heel misschien..... nou ja, dat gezeur dus, terwijl je dondersgoed wist daar mee te moeten stoppen.
Pearl Jam mag dan best wel een rechttoe rechtaan rockband zijn: ze durfden toch best wat dingen uit te proberen en daarbij is Eddie Vedder nog steeds een door mij zeer geliefd zanger (ik hou van zijn klankkleur).

Nu Backspacer er is weet ik wat me een beetje tegenstond aan de laatste vier albums: die waren niet 'kort maar krachtig' genoeg.
Natuurlijk mis ik de wijds uitgesponnen nummers, ik mis ook de meeslependheid, ik word op dit album niet meegesleurd door grootse emoties (die zelfs op die latere albums wel te vinden waren).
Maar dit is een compact geheel: niet lullen maar spelen. Gaan met die banaan en geen flauwekul verder. En dat werkt eigenlijk wel bij mij.
Dit is een lekker catchy rockplaatje waar ik bij nummers als Just Breathe weer zo heerlijk kan genieten van Vedders zang.
Ten? Dat was in een vorig leven, en als ik mijn stuk daar lees dan besef ik ook wel dat ik toen anders in dat leven stond, ik de dingen anders ervaarde. Nu begin ik tot de generatie 'ouwe lullen' te horen die alleen nog maar met weemoed kunnen praten over die 'goeie ouwe tijd' waarin prachtplaten als Ten gemaakt werden.
Nou mooi niet. Backspacer is nu en nu staat voor 'kort maar krachtig' en dat bevalt mij goed!

Mooi geschreven aERo !
Het is inderdaad fijn om getrakteerd te worden op een hele strakke PJ-plaat. Oude tijden herleven niet. Dat was al bekend, maar natuurlijk hebben wij ouwe lullen het recht om dat te benoemen bij iedere plaat die ze opnieuw uitbrengen.
Rock, Pop, Plezier en Kwaliteit zijn rijkelijk vertegenwoordigd op deze plaat. Genieten dus!
Unthought Known vooralsnog het hoogtepunt !

Klinkt alvast goed...

Plezier bij de vorige plaat waren er maar weinig liedjes waar het plezier er van af droop.

Kwaliteit, ik ben dan msh geen oude lul, volgens mij dan toch niet 21 is nog geen oude lul, maar toch hoop ik ook stiekem op een tweede Ten, die voor mijn part het beste qua kwaliteit is van de jaren 90. Nuja, stoppen met zeuren die zal er nooit komen dus hoop ik op een heel nieuw experiment die er na het lezen van de reviews niet echt zit aan te komen.

Niet te lang, de laatste plaat had volgens mij toch een stuk of 4 nummers korter gemogen

Nuja Rock/ Pop what's in the name zeker? Kan mij eigenlijk geen Pearl Jam voorstellen die een pop album maakt...

Ik heb dit schip inmiddels geënterd met behulp van Pirate Bay. (Uiteraard gevolgd door een aankoop in de nabije toekomst).

Ben zeer benieuwd.

Heb ondertussen al een paar luisterbeurten gehad, en ik moet zeggen dat ik hem heel goed vind, ik kende tot nog toe alleen maar Ten, VS en PJ dus ik kan niet veel zeggen over de albums ertussen. een heerlijk rockplaatje maar ik ga toch geen 20 euro geven voor deze, ik koop hem wel eens voor een tientje later, 20 is een beetje teveel want het is nu ook geen classic

€20,- voor een cd... Bestaat dat nog?

Ik heb het album nu ook binnen. Effen een luisterbeurt geven.

Ik heb hem ook binnen, klinkt idd wel als een toffe en fijne hap, maar niets vernieuwends...

Ook nu weer hoor ik waarom Pearl Jam gewoon zovelen malen beter blijft dan hun zogenaamde 'opvolgers'. Je hoort gewoon de kwaliteiten van de bandleden die al hun gevoel in hun spel leggen. Elk nummer is op die typische PJ-manier uitgekient zodat het wel meteen herkenbaar is als Pearl Jam, maar toch verassend en origineel uit de hoek kan komen. Het toverwoord is hier ook weer 'melodie'. Pearl Jam doen gewoon hun ding, deden dit al jaren en blijven het ook gewoon doen en van mij mogen ze!!!

Amongst The Waves en Force Of Nature vind ik de voorlopige hoogtepunten.

Pearl Jam - Backspacer

Ten is een album gemaakt voor de gehele muzikale belevenis. Een album dat zij nooit meer hebben weten te ervaren. Kwam dat omdat dat album van eenzame hoogte was of omdat ze er geen kracht meer voor hadden door bijvoorbeeld gebrek inspiratie of muzikaliteit. Nee ik denk dat het anders zit. Deze band heeft nooit geprobeerd (lees: nooit gewild) een soort gelijken album te maken. Dat album was voor de muziek geschiedenis en is daarmee dus historie, tijd voor de toekomst. Dit album heeft een andere mentaliteit, instelling, feeling dan Ten, het album dat dit jaar nog effen bij werd gelapt.

Dit is naar mijn smaak feelgood rock waar je niet te lang over hoeft na te denken nor te discussiëren. Neem bijvoorbeeld de nummers "Jonny Guitar" en "The Fixer". Door de wat-vrolijk-klinkende vlotte melodieën zit je moeilijk stil en zwaaien je armen al snel in de lucht. Er staan ook rustige nummers op als "Just Breath" en "The end". Dat brengt de diversiteit in het album dat vele impressies en gelaatsuitdrukkingen kent maar toch een gezicht heeft. Ook staan en de wat agressievere nummers op als het openings- nummer "Gonna see my friend" en "Supersonic". Dit is typisch zo'n album die zou meenemen tijdens een lang autorit naar een ver land. Puur auto muziek kan ik het noemen en zegt niets over de kwaliteit. Het klinkt allemaal meer pop en het verteerd allemaal makkelijker dan papier in zoutzuur en toch is het een fijne plaat. Eddie Vedder zingt nog steeds erg sterk en komt natuurlijk over, zo is hij niets verleerd. Zoals meerdere mensen al opmerkte is de tijdsduur goed en doet niets af van de kwaliteit, nee het maakt dit album tot een solide geheel.

Hoewel je de indruk krijgt dat Pearl Jam het op safe speelt mis ik toch al snel de subtiliteit, het erg experimentele in de band. Hoewel het nergens spannend word is Backspacer toch een aangename vlotte en vooral blitse album geworden dat iedere liefhebber van de popachtige rock zal waarderen. Het lijkt erop dat de band nog lang niet is uit gerockt wat de toekomst zal brengen dat is voor alsnog onduidelijk maar een ding is wel duidelijk dit is een mooie plaat binnen het Pearl Jams oeuvre.

In Belgie nog altijd, als ik in de cdwinkels kom is dat toch al rap 16 tot 22 euro voor een nieuwe cd

Mee eens. Het gaat wat verder in de richting van 'PJ' met een geolied klinkend resultaat. Ik denk dat hierna het experiment weer wat opgezocht gaat worden, iets dat om de 1, 2 platen van de band gebeurd. Natuurlijk gaat dit album ook weer wat kaf op het koren zijn van azijnpissers die het weer eens met Ten gaan vergelijken. Daarvoor heb ik maar 1 reactie: Nee, heel jammer voor jullie, maar dit is weer géén Ten. Had 'm net mee in de auto (haha, inderdaad) en deze komt op m'n kerstverlanglijstje.

Een nieuwe PJ. Dat is voor mij altijd een iets moois.
Ik vind de gevoelige ballads van Pearl Jam erg mooi. Denk aan Come Back, immortality, Nothingman, Gone, Black etc. Voor de andere nummers moet ik altijd wat langer zitten, voordat ik ze echt mooi ga vinden.
Nu heb ik de cd op me ipod gezet en ben ik gaan hardlopen, nadat ik terug was en heel de cd heb beluisterd, kom ik tot de conclusie dat er niet een echt ''gevoelig'' nummer op staat. Het is allemaal wat recht toe recht.. Betekent niet dat ik het slecht vind, integendeel. Ik moet het alleen wat langer beluisteren voordat ik het een cijfer kan geven. De nummers die hierop staan hebben langer nodig dan 1 luisterbeurt.

Aan de ene kant was ik teleurgesteld, aan de andere kant is het wel een lekkere rockplaat. Cijfer komt binnenkort, daarvoor moet ik de cd nog wat vaker luisteren.

nou er staan toch met Just breathe en The end 2 echte gevoellige nrs op hoor

Ja maar niet van die meeslepende droevige ballads.. Als je de nummers luistert die ik heb opgeschreven, begrijp je wat ik bedoel.. Ballads waar je de pijn voelt van Eddy en dat kan horen.

De emotie zit er wat minder in.. zoals die bij de andere ballads wel zitten..

Volgens mij bedoel je niet 'emotie' maar 'broeierigheid'. Dat vind je inderdaad niet echt op dit album.
Een nummer als 'Just Breathe' valt meer in de categorie folkballad en 'The End' ook wel. De ballads borduren verder op de weg die Vedder is ingeslagen op de OST van 'Into The Wild'.

Maar goed, wat mij betreft niks dan lof voor dit album. Ben erg onder de indruk. Ik las ergens 'niks nieuws', maar volgens mij is dat juist wat er nieuw is aan dit PJ-album (?!)
Pearl Jam heeft het altijd in zich gehad om klassieke, wonderschone, pakkende nummers te maken, maar deed dat dikwijls 'bewust' niet. Ze wilden experimenteren (niet al té, maar toch..). Op dit album hoor je vijf volwassen mannnen die een zekere schroom hebben overwonnen - de schroom om klassieke rocknummers te maken.
Het meest in het oog springende voorbeeld is Eddies zang. Op Backspacer gebruikt hij de veelzijdigheid van zijn stem ten volle. Na 'Ten' is dat niet meer voorgekomen.
Albums als 'Vitalogy' en 'Binaural' behoren tot mijn favorieten vanwege hun broeierigheid, maar wat die albums in ieder geval gemeen hebben met Backspacer, is dat ze passen in de ontwikkeling van de band. Backspacer is het logische vervolg op 'Pearl Jam'.

Kan niet wachten om ze deze nummers live te zien doen. Laatste keer in Ahoy was fenomenaal, maar met deze nummers erbij.. Pfoeh!

Mijn favoriete nummer van 'Backspacer':

'Got Some'
'The Fixer'
'Just Breathe'
'Speed Of Sound'

Net de cd voor het eerst in zijn geheel gehoord.
En ik kan niet anders zeggen dat Pearl Jam is alive. Geweldige CD. Ik kan niet wachten tot ze weer naar Nederland komen.

Tsja, dat zat er al wel dik in dat deze cd gebashed zou worden, maar recensenten neem ik al jaren niet meer serieus. OOR begint ze de laatste tijd ook al af te doen als oude vandagen (zie bv. de recensie van de laatste Kings Of Leon-cd), maar die neem ik ook al veel minder serieus dan vroeger.

Nou ik ben eruit.
Heb deze cd vandaag 5 keer in zijn geheel gehoord.
Ik moet zeggen dat ik het een lekkere cd vind in zijn geheel. Het is een korte cd, maar door zijn vooral recht toe recht aan muziek, lang zat. Op het begin was ik nog een beetje teleurgesteld in Pearl Jam's nieuwe cd, maar dat is nu niet meer zo.
Ik mis nog steeds een hele emotionele song waarbij Eddy's stem je hart verscheurd, die staat er helaas niet op. Maar het is wel een hele swingende cd, wat in zijn totaal een goede cd is, een erg goede zelfs.

Het is een vrolijke, soms agressieve (Gonna See My Friend , Supersonic) en soms hele mooie ( Just Breath, The end) plaat geworden. Ook is er ruimte voor wat korte gitaar solo's. Hierdoor is het een gevarierde cd, maar wel eentje die in zijn geheel klopt.
Ik vind het een lekkere cd, waar ik toch een hartverscheurde Eddy mis. Hierdoor twijfel ik tussen de 3,5 en de 4.

Naja het is Pearl Jam, dus doe toch maar een 4.

OOR heeft voor mij ook helemaal afgedaan. Het blad is een paradox in papierformaat. In hun snobisme hebben ze enkel oog voor hippe, pionierende bands, maar ondertussen lopen ze zelf lichtjaren achter bij andere media, want zeg nou zelf, een muziektijdschrift anno 2009, das toch lachwekkend ouderwets als je geweldige sites hebt als 3voor12, of musicmeter...

Daarmee doe je wel bladen als Mojo en Record Collector tekort. De laatste Revolver die ik pas gekocht heb vind ik ook lekkerder weglezen dan OOR.

Heb je een punt. Maar wanneer je het, zoals in het geval van OOR, wilt hebben over nieuwe, onbekende bands, moet je de lezer iets kunnen laten horen en dat gaat stukken beter via het www.

Hoe dan ook, OOR is tegen PJ en dat is kwalijk. In hun encyclopedie doen ze gelukkig iets minnetjes over ze; das een degelijk, feitelijk juist, en aardig lang stuk.

OOR heeft voor mij al afgedaan sinds 1984, wat een k*tblad.

Vind deze Pearl Jam overigens wel weer lekker klinken. De korte speelduur maakt het krachtig en je wilt weer snel op de repeat knop drukken.

Ik heb een paar jaar geleden een fantastisch stuk in Oor gelezen over PJ, dus dat ze 'tegen PJ' zijn is onzin. Oor is sinds de fusie met Aloha ook al lang niet meer enkel hip en pionierend. Dat heeft 3voor12 veel meer. Sterker nog, de coverstory bij Oor is vaak een verhaal over een oude rot in het vak.

Tot nu toe een puike plaat trouwens, deze nieuwe PJ! Lekker up tempo en die eerste ballad Just Breathe is prachtig folky.

ik mis liedjes zoals "daughter" enzo wel, maar puike plaat echt, heeft vandaag alweer 3x gedraait hier

Dat moet het artikel rondom de release van 'Pearl Jam' geweest zijn. Dat was ook érg goed. Maar sindsdien kregen ze nogal wat onjuiste kritiek te verduren, naar mijn mening.

Je hebt gelijk. Oor is sinds die fusie geen Oor meer, maar heeft zich een ander karakter aangemeten. Heb nog altijd dat ouwe blaadje in mijn hoofd, vandaar.

Nog geen 37 minuten? Dat is vragen om puntaftrek ....

Onzin. Korte albums zijn vaak ijzersterk en dat vind ik ook van deze.
De limited edition zit inmiddels in de winkelwagen bij CDWOW.