Pearl Jam - Backspacer (2009)

Alle bands waar PJ door beïnvloed is kun je op dit album vinden. Catchy as hell en hun meest evenwichtige album sinds Vs.

Gonna See My Friend en Got Some zijn de rockende openers van PJ, waarvan Gonna See My Friend wel erg veel The Who invloeden heeft. Got Some klinkt hier gelukkig al een stuk beter. Dan komen we bij de twee beste nummers van het album The Fixer en Johnny Guitar. The Fixer is de eerste single en is een echte groeier gebleken en klinkt hier nog beter dan de Myspace versie die ik eerder heb gehoord. Johnny Guitar wordt op een bijzondere manier ingezongen door Eddie en is gewoon een heerlijk nummertje.

Just Breathe is de eerste Eddie ballad, gebaseerd op de instrumental Tuolumne van Into the Wild. Amongst the Waves werd in de reviews vergeleken met Alive en Given to Fly van te voren, en ik begrijp de vergelijkingen ook wel. Ook al hebben we hier zeker te maken met een nummer die anders is dan bovengenoemde twee. Unthought Known plaats ik ook bij de beste nummers van dit album. Lijkt kwa muzikaliteit wel wat op Love Boat Captain.

Supersonic is Mankind II, één van de mindere nummers van dit album. Mensen die de demo van Speed of Sound hebben beluisterd zullen in eerste instantie teleurgesteld zijn, want dit nummer lijkt in niks op de demo. Één van de apartste nummers die PJ ooit heeft opgenomen in mijn opinie, maar wel goed. Force of Nature is een prima catchy nummer van McCready, heeft wat U2 invloeden en een prachtige outro. Tweede Eddie ballad is The End en een prachtige afsluiter.

Kort maar krachtig: dat is wat je hoopt als je de tijdsduur ziet.
Kort maar krachtig: was mijn indruk na het horen van de samples die me positiever maakte, zeker na het horen van The Fixer die me bij de eerste luisterbeurten tegenviel.
Kort maar krachtig: is uiteindelijk mijn eindconclusie nu ik het album gehoord heb.

En daar ben ik blij mee, want wat voor een hekel ik er ook aan heb, ook ik behoor tot die eeuwige zeurkousen die alles wat Pearl Jam maakte zonodig moest vergelijken met dat fantastische debuut Ten.
Met Vs was ik nog erg blij (zeker omdat ik Pearl Jam in de Ahoy heb zien optreden toen dat album op uitbrengen stond en aangezien er nog niet zo iets als 'gelekt album' bestond was het maar wat spannend om nieuwe dingen te horen). Vitalogy was okee maar had wel wat rare fratsen, No Code had absoluut zijn sterke momenten en daarna zakte het allemaal wat in. Elk album had zo z'n momenten maar bleken op lange termijn werken die ik zelden draaide en zo werd Pearl Jam wat vergane glorie waar telkens weer de hoop opstak dat ze misschien, heel misschien..... nou ja, dat gezeur dus, terwijl je dondersgoed wist daar mee te moeten stoppen.
Pearl Jam mag dan best wel een rechttoe rechtaan rockband zijn: ze durfden toch best wat dingen uit te proberen en daarbij is Eddie Vedder nog steeds een door mij zeer geliefd zanger (ik hou van zijn klankkleur).

Nu Backspacer er is weet ik wat me een beetje tegenstond aan de laatste vier albums: die waren niet 'kort maar krachtig' genoeg.
Natuurlijk mis ik de wijds uitgesponnen nummers, ik mis ook de meeslependheid, ik word op dit album niet meegesleurd door grootse emoties (die zelfs op die latere albums wel te vinden waren).
Maar dit is een compact geheel: niet lullen maar spelen. Gaan met die banaan en geen flauwekul verder. En dat werkt eigenlijk wel bij mij.
Dit is een lekker catchy rockplaatje waar ik bij nummers als Just Breathe weer zo heerlijk kan genieten van Vedders zang.
Ten? Dat was in een vorig leven, en als ik mijn stuk daar lees dan besef ik ook wel dat ik toen anders in dat leven stond, ik de dingen anders ervaarde. Nu begin ik tot de generatie 'ouwe lullen' te horen die alleen nog maar met weemoed kunnen praten over die 'goeie ouwe tijd' waarin prachtplaten als Ten gemaakt werden.
Nou mooi niet. Backspacer is nu en nu staat voor 'kort maar krachtig' en dat bevalt mij goed!

Pearl Jam - Backspacer

Ten is een album gemaakt voor de gehele muzikale belevenis. Een album dat zij nooit meer hebben weten te ervaren. Kwam dat omdat dat album van eenzame hoogte was of omdat ze er geen kracht meer voor hadden door bijvoorbeeld gebrek inspiratie of muzikaliteit. Nee ik denk dat het anders zit. Deze band heeft nooit geprobeerd (lees: nooit gewild) een soort gelijken album te maken. Dat album was voor de muziek geschiedenis en is daarmee dus historie, tijd voor de toekomst. Dit album heeft een andere mentaliteit, instelling, feeling dan Ten, het album dat dit jaar nog effen bij werd gelapt.

Dit is naar mijn smaak feelgood rock waar je niet te lang over hoeft na te denken nor te discussiëren. Neem bijvoorbeeld de nummers "Jonny Guitar" en "The Fixer". Door de wat-vrolijk-klinkende vlotte melodieën zit je moeilijk stil en zwaaien je armen al snel in de lucht. Er staan ook rustige nummers op als "Just Breath" en "The end". Dat brengt de diversiteit in het album dat vele impressies en gelaatsuitdrukkingen kent maar toch een gezicht heeft. Ook staan en de wat agressievere nummers op als het openings- nummer "Gonna see my friend" en "Supersonic". Dit is typisch zo'n album die zou meenemen tijdens een lang autorit naar een ver land. Puur auto muziek kan ik het noemen en zegt niets over de kwaliteit. Het klinkt allemaal meer pop en het verteerd allemaal makkelijker dan papier in zoutzuur en toch is het een fijne plaat. Eddie Vedder zingt nog steeds erg sterk en komt natuurlijk over, zo is hij niets verleerd. Zoals meerdere mensen al opmerkte is de tijdsduur goed en doet niets af van de kwaliteit, nee het maakt dit album tot een solide geheel.

Hoewel je de indruk krijgt dat Pearl Jam het op safe speelt mis ik toch al snel de subtiliteit, het erg experimentele in de band. Hoewel het nergens spannend word is Backspacer toch een aangename vlotte en vooral blitse album geworden dat iedere liefhebber van de popachtige rock zal waarderen. Het lijkt erop dat de band nog lang niet is uit gerockt wat de toekomst zal brengen dat is voor alsnog onduidelijk maar een ding is wel duidelijk dit is een mooie plaat binnen het Pearl Jams oeuvre.

Nou ik ben eruit.
Heb deze cd vandaag 5 keer in zijn geheel gehoord.
Ik moet zeggen dat ik het een lekkere cd vind in zijn geheel. Het is een korte cd, maar door zijn vooral recht toe recht aan muziek, lang zat. Op het begin was ik nog een beetje teleurgesteld in Pearl Jam's nieuwe cd, maar dat is nu niet meer zo.
Ik mis nog steeds een hele emotionele song waarbij Eddy's stem je hart verscheurd, die staat er helaas niet op. Maar het is wel een hele swingende cd, wat in zijn totaal een goede cd is, een erg goede zelfs.

Het is een vrolijke, soms agressieve (Gonna See My Friend , Supersonic) en soms hele mooie ( Just Breath, The end) plaat geworden. Ook is er ruimte voor wat korte gitaar solo's. Hierdoor is het een gevarierde cd, maar wel eentje die in zijn geheel klopt.
Ik vind het een lekkere cd, waar ik toch een hartverscheurde Eddy mis. Hierdoor twijfel ik tussen de 3,5 en de 4.

Naja het is Pearl Jam, dus doe toch maar een 4.

Na het geweldoge optreden in Ahoy van 13 augustus heb ik weer echt naar dit album uitgekeken.

Het is een echt 'Eddie Vedder' album en doet me denken aan Vitalogy. Al heeft Backspacer een positievere sound. Het is wel weer een album met een aantal echte hoogtepunten in de vorm van 'Just Breathe', maar vooral 'Amongst the Waves' en de uitschieter 'Unthought Known'.

Echt ontwikkelen doen ze zich niet en grunge-muziek is dood en begraven.

Pearl Jam heeft gewoon een goed en heerlijk rock-album afgeleverd, dat ik zeer regelmatig zal blijven draaien de komende tijd.

Zeker geen slechte plaat, maar het Pearl Jam-geluid weet me gewoon niet meer te grijpen. Als tiener was het één van mijn favoriete bands, maar nu kan ik er weinig meer mee. Het album is overigens minder rechttoe-rechtaan dan je op grond van de tracklisting/speelduur zou verwachten. Het zijn gewoon 11 compacte PJ-liedjes.

Ik ben een huge fan van Pearl Jam maar met hun 2006 album Pearl Jam liep ik een zware teleurstelling op. Dat album bevatte naar mijn mening niets goed. In 2009 is er Backspacer en daar kon de single The Fixer me ook niet overtuigen. Het is door de toch wel positieve reviews dat ik het album een kans gegeven heb en tja als geheel vind ik het tja een aardige poging maar meer niet. Het album bevat maar een 3 tal uitschieters zijnde Just Breathe, Amongst The Waves & Unthought Man.

Ik ben het eens met die review op 3 voor 12. Het is een heel toegankelijk album, kort maar krachtig. Maar vooral: deze plaat is heel positief, en dat hoor je in de productie, met veel piano. De songs op deze plaat zijn, meer dan op de voorgaande platen, leuke, korte popnummers. En dat op zich is eigenlijk een stijlbreuk voor Pearl Jam. Hoewel ik ook fan ben van de vorige plaat, is vooral deze plaat echt héél fris.

Momenteel ga ik door een jazz-fase, dus het is een paar weekjes geleden dat er een rockplaat bovenaan mijn rotatielijst was te vinden. Tot mijn positieve verrassing is Pearl Jam de eerste band die het weer is gelukt.

Geboren in 1981 ben ik, als het gaat om bepalende muziekinvloeden, echt een kind van de jaren negentig. Pearl Jam was toen mijn favoriete band: op mijn meer melodramatische momenten zou ik stellen dat Eddie Vedder me door mijn puberteit heeft heengesleept. Vs was een van de eerste vijf cd's die ik van mijn eigen geld kocht... toen No Code uitkwam heb ik wekenlang die plaat gedraaid van 's middags tot ik uit school kwam, totdat mijn ouders gingen klagen dat het stil moest zijn (en dan verder luisteren over de koptelefoon)... Nadat Yield uitkwam tekende ik op al mijn schoolschriften verkeersbordjes...
Al mijn vrienden hielden meer van Nirvana, Metallica of Korn, Pearl Jam vonden ze maar softies. Maar ik kon er geen genoeg van krijgen. Release, Indifference, Last Exit, In My Tree... liedjes die sindsdien getatoeeerd staan op mijn persoonlijkheid.

Een paar jaar geleden haakte ik desondanks af. Na Yield volgde namelijk het zwakke, slordige Binaural, en toen Riot Act, die een stuk beter was maar nog steeds niet echt tot in mijn ruggegraat wist door te dringen.
Ik ben altijd meer een muziekliefhebber dan een trouwe fan geweest: van geen enkele band koop ik de volgende plaat als ze twee zwakke platen na elkaar uitbrengen. Hun titelloze heb ik dus ook niet gekocht, en de paar liedjes die ik ervan heb gehoord deden me ook weinig.

Intussen was ik gaan denken dat Pearl Jam misschien wel een van die bands was die je, in je jeugdige onwetendheid, overwaardeert, zoals ik toen ook hield van Offspring en Live, bands waarvan nu zelfs niets meer op mijn mp3-speler staat. Maar als ik daarna hun oude platen nog een keer draaide, raakten die liedjes me nog steeds net zo hard als toen ik zestien was.
Ik dacht bij mezelf, Pearl Jam is dan misschien niets meer, maar ze hebben hun periode gehad, zeker wel.
(Op dronken feestjes liep ik soms zelfs af op mede-rockliefhebbers. 'Ik had gelijk wat betreft Pearl Jam!', lalde ik in hun oren. Ze haalden hun schouders op en begonnen een verhaal over een van hun eigen favoriete bands. Zoals dat gaat met die dingen).

Hun oude werk vond ik mooi, hun nieuwe werk niet interessant.
Totdat ik The Fixer hoorde.
Allerminst de meest ingenieuze rocksingle ooit, of zelfs het meest orginele nummer dat Pearl Jam ooit schreef, maar het raakte me.
Waarom weet je nooit, natuurlijk. Eddie Vedders 'ik wil alles repareren'- monoloog hangt in tussen neurotisch en hartverwarmend, maar er zit echte passie in, je gelooft wat ie zingt, en dat is wel eens anders geweest op hun laatste platen.

Luisterend naar Backspacer klinkt Eddie Vedder bij vlagen gelouterd, gebroken en zoekend, maar altijd scherp, gemeend en urgent.
De plaat begint met een reeks pittige rockers: zonder verdere intro's of andere tierlantijntjes draaft het riff van Gonna See My Friend uit je boxen. Daarna wordt er meteen nog een tandje bijgeschakeld met het aanstekelijk beukende Got Some, gevolgd door de dus nogal ondergewaardeerde single The Fixer, yeah, yeah, yeah, yeah, en vervolgens het punky Johnny Guitar.
Dat doet denken aan wijlen Johnny Ramone, die Eddie Vedder ooit 'de beste vriend die ik ooit gehad heb' noemde. Misschien hoor ik daardoor sporen van Johnny's oude bandje op de rockers van Backspacer, (ook omdat Pearl Jam inmiddels bijna net zo'n lange adem blijkt te hebben).
Die wilde, recht door zee rock-mentaliteit past goed bij de band, vooral als ze weer goed op band worden gezet (vertrouwde producer Brendan O' Brien terug), en de band zoals nu in topvorm is (vooral Vedder en drummer Matt Cameron).

Na het vierde nummer een adempauze: Just Breathe. Eddie grijpt terug naar zijn solomomentje, in de eerste van twee desolate, verstilde en vooral schitterende nummers op deze plaat.
Dan een stukje oude school: twee nummers waarbij de band op hun sterke punten leunt en vooral heel erg klinkt als Pearl Jam. Het verslavende, maar wel zeer typerende Amongst the Waves, en dan: Unthought Known. Naaste familie van eerder PJ-succesnummers zoals Love Boat Captain, maar prachtig opgebouwd en minstens net zo goed. Hoogtepunt van de plaat.

Een dipje is dan bijna onvermijdelijk: Supersonic, een lompe punker die een standaard-Stone Gossardriff maar weer eens opwarmt. Goed geplaatst tussen rustigere nummers, maar nog steeds het dichtste bij een vuller dat ik op Backspacer heb kunnen vinden.
Speed of Sound fascineert, maar betovert me (momenteel nog) niet. ik vind het een mooi gemaakt, maar iets te schetsmatig nummer.

The End sluit het album af, het tweede desolate, verstilde prachtnummer a la Into The Wild. 'The end is near', zingt Eddie Vedder. Hij is niet positief op deze plaat, en de passie en oprechtheid waarmee hij zingt over wanhoop en twijfel grijpen je niet zelden naar de keel. The End lijkt midden in een gedachte te stoppen: 'I'm here, but not much longer...'
En ineens sterft het geluid weg. In een ruime 35 minuten staan we weer buiten, rillend in de stilte, hunkerend naar meer.
Elke keer kost het me moeite om de cd weer terug in het fraaie hoesje te stoppen, en hem niet nu al stuk te draaien.

Misschien is het een beetje heiligschennis o.... Laten we in ieder geval hopen dat Vedder hier niet mee impliceert dat Pearl Jam een afgesloten hoofdstuk is, want Backspacer is de beste nieuwe rockplaat die ik dit jaar heb gehoord. (Misschien dat sommige mensen me niet serieus nemen hierdoor, maar ik heb dan weer niet zoveel met obscure elektro, progrockhypes of Joy Divisionklonen. Even goede vrienden )

Voorlopig een ruime vier sterren, omdat ik er heel reeel alvast op vooruit loop dat mijn enthousiasme voor deze plaat over een paar weken wel weer een beetje zal zakken. Zo niet, dan is 4,5 sterren een mogelijkheid.

Humo recenseerde vorige week de plaat, gaf hem 3,5 sterren (Humo geeft normaal gesproken maximaal 4), en eindigt de recensie op een manier die ik ten slotte nog even wil delen, omdat ik me er voor 100% bij aansluit:

"'Backspacer' is 36 minuten en 38 seconden lang groots.

'It's better to burn out than to fade away,citeerde generatiegenoot Kurt Cobain op een dinsdag in '94 een held, en hij stak een tweeloop in zijn mond. Vele dinsdagen later slaat Pearl Jam een dérde weg in: ze blijven branden. Wonderkinderen van veertig."
(Van: http://www.humo.be/tws/cd-r...)

mooie plaat,
alleen heel onevenwichig,
wat ik er nou van vind?

Nu 4*

Lang geleden dat ik zo'n goede Pearl Jam plaat heb gehoord. Op "Backspacer" heb ik niet het gevoel dat de heren krampachtig urgent proberen te klinken. Het enthousiasme en het spelplezier spat er vanaf. Dit levert mooie songs op. Soms rockend, soms ingetogen. Het drieluik "Just Breathe", "Amongst the Waves" en "Unthought Unknown" is wat mij betreft het hoogtepunt van deze zeer verdienstelijke Pearl Jam plaat. Ook live staan de songs van deze plaat als een huis, zoals ik heb mogen aanschouwen tijdens Rockin' Park 2010. Van mij mogen ze meer van dit soort platen uitbrengen.

Heerlijk album dit. Vind hem toch wel groeien naarmate ik 'em eens wat vaker opzet.

Het begint met een kwartet aan fijne rocknummers. Met name Got Some (lekkere drums) en The Fixer vind ik echt goede nummers. Johnny Guitar is dan wat minder maar heeft wel z'n charme mijns inziens, geniet vooral altijd van dat lekkere stukje bass bij 'And I sleep with the lights on...'. Gonna See My Friend vind ik ook iets minder dan eerstgenoemde twee maar daar vind ik ook niets mis mee verder.

Just Breathe is dan even een geweldig stukje rust tussen deze rocknummers. Het bekendste nummer van het album, lijkt me. Heerlijk stukje gitaar met die hartbrekend mooie vocalen van Vedder er overheen. Vedder bewijst voor mij hier toch echt wel dat hij een prachtige stem heeft die zowel goed kan rocken (zien we elders op de plaat) maar we zien ook dat het heel mooi en kwetsbaar kan zijn. Genieten.

Dan mogen alweer wat meer gaan rocken. Amongst The Waves is een fijn nummer met een mooie opbouw en solo door McCready. Vind ook de vocalen van Vedder in het refrein erg lekker weg luisteren. Hij schreeuwt het er hier écht uit. Dan Unthought Known, op moment wel mijn favoriet van de plaat. Lekkere tekst en ook weer prachtige vocalen van Vedder. Bevat ook een lekkere opbouw. Had een dikke solo aan het eind wel fijn gevonden maar ik mis het niet heel erg.

Supersonic en Speed of Sound komen daarna en ik heb vernomen dat veel mensen dit de mindere nummers vinden maar daar kan ik me niet echt vinden (ik vind er sowieso geen slechte nummers op staan). Supersonic is een heerlijke snelle rockplaat met goede riffs en een heerlijke solo om lekker op los te gaan. Speed of Sound neemt dan weer even een stapje terug maar die kan mij ook zeker wel bekoren. Ook hier weten die kwetsbare vocalen van Vedder me weer te raken. Verder niet het meest bijzondere nummer van de plaat maar wel fijn om naar te luisteren.

Voordat we bij het laatste nummer komen, komt eerst Force of Nature nog langs. Een vriend van mij vond dit een heerlijk nummer en zette dit vaak op als we muziek aan het luisteren waren dus moet eerlijk zeggen dat ik het nummer op een gegeven moment een beetje zat was. Toen ik het album vanmiddag weer luisterde vond ik het nummer toch echt wel weer heel fijn, zit echt een goede melodie in en een mooi melodieus einde. Lekkere gitaarsolo.

Dan eindigen we heel toepasselijk met The End. Ook hier natuurlijk weer die fijne vocalen van Vedder die recht door de ziel heen snijden. Goeie tekst ook.

Al met al vind ik het echt een goed album. Mijn favorieten zijn Just Breathe, Unthought Known, The Fixer en Supersonic. Maar goed, eigenlijk vind ik alles wel fijn weg luisteren.

4*