Alice in Chains - Black Gives Way to Blue (2009)

Ik geloof dat Alice in Chains ook nooit heeft ontkent dat ze het gewoon weer leuk vinden om na lange tijd samen te spelen. Met dit album doelen ze geloof ik ook niet echt op een plek tussen alle Arctic Monkeys, Vampire Weekends en weet ik veel wat voor hype-bandjes er op het moment zijn.

Na zo lang samen te spelen heb je denk ik een bepaald geluid ontwikkeld. De stem van de nieuwe zanger is vaak niet eens heel sterk op de voorgrond aanwezig. Zelf vind ik het een degelijk album waar ik graag naar luister, maar inderdaad niet al te vernieuwend.

Weet je wie goed waren in het terugkomen met een heel "nieuw geluid"? Metallica op St. Anger en Guns 'n Roses op Chinese Democracy. Waarschijnlijk was je daar heel lovend over de vernieuwingen die deze bands na een lange tijd van afwezigheid op een album wisten te persen? (Dit was een beetje cynisch bedoeld, net als die eerdere opmerking! )
Maar je nuanceert in ieder geval je mening, doet ook niet iedereen op de fora.

Het is denk ik ook een kwestie van smaak. Chinese democracy vond ik ook niet denderend maar beter dan verwacht (had nog een spaghetti incident verwacht maar dat bleef ons bespaard).
Mijn verwachtingen lagen gewoonweg anders. Ik denk ook niet dat Alice in Chains erop uit was iets nieuws te creeeren, maar voor mij komt dat wat goedkoop en makkelijk over.
Nogmaals schrijf ik ook weer mijn pro op; wat ze doen, doen ze goed, maar 1 x Dirt is voor mij al genoeg.

maar hij lijkt helemaal niet op Dirt

Vind ik ook niet echt, maar daar zijn de meningen kennelijk ook over verdeeld.

Niet te vergelijken, deze plaat staat helemaal op zich zelf.

Dit heeft helemaal niks met Dirt te maken. Dit is gewoon Alice In Chains, een AIC in zeer beste doen!



Hah!

Doet het wel goed na een kutdag, zo'n opmerking!

Zelden een band en een iemand die denkt dat ie een band is zo op hun bek horen gaan...

St. Anger was het docu-drama van een stel bandleden die elkaar het licht in de ogen niet gunden. Chinese Democracy was het product van iemand die zo vol is van zichzelf dat ie, als de kans zich zou voordoen, z'n uitgevallen schaamharen op sterk water zou zetten. Black Gives Way To Blue klinkt daarentegen als het album van een teruggekomen band waarvan de passie en spelvreugde hoorbaar nog aanwezig zijn.

nouwww, st anger is kut, chinese democracy, daar valt nog over te twisten

Inderdaad: Ieders his/hers.

wat mij betreft is het precies andersom

Over die twee albums is al genoeg gezeikt, en terecht. Laten we het hier aub over dit pareltje van AiC hebben.

Ja...... over dit album gesproken: hij gaat een halfje omhoog

De thematiek op dit album is ook een heel andere dan op de studioalbums die werden gemaakt samen met Layne. Nergens komt hier de beschrijving van de hel van het junkiebestaan voorbij. Dit album staat in het teken van rouw en verwerking van verlies van (een) dierbare(n). En dat lijkt mij logisch gezien de manier waarop Layne onderdeel uitmaakte van deze band. En natuurlijk lijkt de sound op (een versmelting van vele elementen van) Alice in Chains. En gelukkig wel ja! Die bezwerende samenzang, het oog voor melodie en bovenal de loodzware gitaarriffs van Jerry Cantrell. Kijk, daar kunnen wat mij betreft een aantal bandjes van het Britse eiland een puntje aan zuigen. Zo moet het dus mensen! Al met al een album waar heel respectvol met de erfenis van Layne Staley wordt omgegaan.

Op zich heb je gelijk, maar... Seattle een brits eiland?

zegtie ook niet

wel dat bandjes van het britse eiland er een puntje aan kunnen zuigen, great britain dus

Ok, meende dat er stond "aantal andere bandjes". sorry...

Ze eren met dit album hun overleden zanger. En dat noem jij goedkoop en makkelijk?!
Dit album heeft een andere productie (zwaarder) dan Dirt en ook de thematiek is dus anders. Er staan heel veel goede nieuwe songs op, dus ik weet echt niet waar jij het allemaal vandaan haalt.

Nee, ik noem het niet goedkoop en makkelijk dat ze met dit album hun overleden zanger eren. Dat maak jij er nu van.
Ik noem het wel goedkoop en makkelijk dat ze zijn (unieke) sound klakkeloos overnemen.
Het zal best dat dit album een zwaardere (??) productie heeft dan Dirt. Het doet mij echter wel aan Dirt denken. Dat de "thematiek" anders is durf ik serieus aan te vechten.
Godzijdank staan er nieuwe songs op! Het zou wel te gek worden als ze hun eigen nummers gaan coveren! hahaha!
Het komt allemaal helaas toch zo op mij over zoals ik in voorgaande posts al aangaf. Dat ik daarin een van de weinige op de site ben, ben ik mij terdege van bewust. Helaas heb ik het al genoeg luisterbeurten gegeven om mijn mening hierover bij te stellen.
Wie weet komt dat nog, maar ik betwijfel het.
Als ik AIC wil horen zet ik Dirt op.

Het is niet zijn unieke sound, het is de sound van Alice in Chains.
Lezen is ook een kunst: ik schreef dat er heel veel GOEDE nieuwe songs op staan. Dat is waar het uiteindelijk om draait.

Volgens jou zeer vreemde redenering zou geen band meer een album mogen uitbrengen, nadat ze een goed album hebben gemaakt. Immers: dan zet je toch gewoon dat album op? Zinloos zo'n nieuw album!

daarnaast schrijft een band hoe ze schrijven.
als Jerry Cantrell een nummer schrijft, klinkt dat als.... een nummer van Jerry Cantrell.
een componist kan zijn/haar stijl niet zomaar effe aanpassen, of uitbannen of over boord gooien.

een album uit brengen dat ineens heel anders klinkt, dat zou pas goedkoop zijn.
want: nep.

Aha GOEDE songs. Dat heb ik inderdaad over het hoofd gezien. Ik heb het ook niet over de "sound" van de band, ik heb het over de "sound van de zanger". En nogmaals, dat vind ik na-aperij.
Als je met een bepaald palet werkt, zoals Alice in Chains duidelijk doet, kan je daar ook nog genoeg kanten mee op. Dit album brengt echter te weinig nieuwe kaarten op tafel om voor mij boeiend te zijn.
Er worden mij door west redeneringen toegeeigend die ik nooit heb geschreven. Eerst zou ik hebben gezegd dat het goedkoop en makkelijk is dat zij hun eigen zanger eren. en nu; dat een band geen album meer kan uitbrengen als ze een goed album hebben uitgebracht. heb ik nooit geschreven en is flauwekul.
Het enige wat ik hierbij nog kan zeggen is:
A) Na 10 jaar verwacht ik beter materiaal
B) De oude zanger klakkeloos nadoen vind ik nog steeds goedkoop

Ik loop een beetje vast in hoe ik het nog op een andere manier over kan brengen. Ik kan dit album persoonlijk goed vergelijken met Dirt en dat vind ik gewoon beter!

Ja toch wel vreemde opmerking. "Zijn" unieke sound klakkeloos overnemen...
Jerry Cantrell heeft dit altijd gespeeld. Deze ligt trouwens redelijk in het verlengde van Degradation Trip.
Sommige nummers van BGWTB zouden daar niet op misstaan.

De thematiek is toch wel degelijk verschoven. Op Dirt werd vooral Staley zijn drugsprobleem behandeld terwijl het op BGWTB zéér duidelijk over verlies gaat. Daarvoor moet je nog niet tussen de regels lezen maar er gewoon op.

Geen probleem als Dirt je favoriete album is (het mijne ook trouwens) maar deze is zeker geen herhalingsoefening, gewoon een verlengde zoals ik dat alleen maar kon hopen.

Nogmaals, deze stijl van songs, inclusief zang en thematiek liggen dichter tegen Degradation Trip dan bvb Dirt.

Ja toch? En dat klinkt erg goed.

Zonder Layne, maar met Cantrell.
En dat kun je horen idd. Wat mij betreft de beste grungerockplaat sinds jaaaaaaaaaaren.

Goede nieuwe zanger trouwens.

Heerlijk album, die nieuwe zanger past er perfect bij, sterke comeback.

Ik ben niet echt op de hoogte, dus als je mij een lijstje kunt sturen met goede grunge albums van de laatste jaren, hou ik me aanbevolen.

Precies, zoveel goede grunge wordt er niet gemaakt de laatste tijd. Je hebt naturrlijk wel die post-grunge (Nickelback, Staind, Creed), maar da's eigenlijk geen echte grunge.

De oude grunge (Alice in Chains, Soundgarden, Pearl Jam, Stone Temple Pilots) was een beetje ingedut. Tot deze plaat dus.

Waanzinnig.

Cantrell = god!

Instrumentaal het beste wat ik dit jaar heb gehoord. Vocaal kan ik er nog steeds niet veel mee. Maar ik ga deze zeker nog een paar keer beluisteren. De muziek zit erg goed in elkaar. Een aangename verrassing zo tegen het eind van het jaar.

Je kunt ook eens bij allmusic.com kijken. Daar hebben ze alle muziek gecategoriseerd. Grunge of Post-grunge. Heb ik ook gedaan en heb daardoor veel bands erbij leren kennen (vooral Post-grunge, want de echte grunge kende ik al vrij goed) Alternatieve rock is ook okay (bv Blackbird van Alter Bridge)

Voor de rest ben ik het met Kingsnake eens. Hier zat ik al een tijd op te wachten (eindelijk weer eens een goede plaat.) Ondanks de uitstekende prestatie van de nieuwe zanger, blijft Layne altijd mijn held!!! (Als Staley fan, moet je zeker eens Mad Season proberen, een spin-off met heerlijke jazzy invloeden)

Ik vraag me trouwens af wat Cantrell met Last of My Kind wil zeggen?

Nirvana en Soundgarden zijn opgeheven, Stone Temple Pilots lang niets meer van gehoord. Cornell maakt een R&B plaat. Mudhoney ook al weer lang niks van gehood. Pearl Jam maakt zoete rock.

Last of My Kind? Wellicht.