Editors - In This Light and on This Evening (2009)

Hé? Ik noemde zo willekeurig maar een paar bands . Tuurlijk mist het grote namen.. Noem jij er is een paar, zo voor de mensen die naar nieuwe muziek streven, en naar het genre van The Editors zoeken ?

dan verwijs ik je graag door naar dit.
en naar het forum waar genoeg lijstjes te vinden zijn met artiesten van de afgelopen 11 jaar.

verder ga ik hier niet een hele lijst met artiesten neerzetten, wil de muziek liefhebbers de zoektoch naar muziek niet te makkelijk maken

Haha deze verstokte Kanye West fan denkt dat My Dark Beautiful Twisted Fantasy juist het album zal zijn dat ik over dertig jaar nog zou kunnen draaien. Hij is inderdaad niet zo vaak gedraaid op de radio, maar dat is zoveel muziek die het wel verdiend niet

Over deze plaat: hoewel ik eerst aversie voelde tegen de synths, heeft een tweede luisterbeurt me toch positiever gestemd. Het nummer the Boxer is verrassend en Papillion weet me telkens weer in een trance te brengen. Voorlopig een 3.5* maar ik vermoed dat dit nog wel hoger zou kunnen komen.

Bespeur ik daar een vleugje muzikaal snobisme?

Bij het uitkomen heb ik hem een paar keer beluisterd en daarna links laten liggen. Uit verveling laatst nog eens gedraaid en verdomd. Het kwartje viel.
Ik blijf em draaien.
Te veel gehoopt op een tweede An End Has A Start destijds denk ik.

Mijn eerste stem. Een 4.

Blijft na al die maanden een vette plaat.

Berichten over het optreden op Werchter verplaatst naar Editors

Absoluut geen goede opvolger van twee prima albums. Het klinkt allemaal plastic en ik mis de explosieve stijl van de vorige albums. Papillon is wel prima.

dat van dat commercieel zijn is achteraf gezien nogal hol (wanneer primeert verkoop op het artistieke? soms niet makkelijk te bepalen). maar achter de rest blijf ik achter staan. editors raakt me niet. te vaak bombast, ik hou daar niet zo van. ik hou meer van subtiliteiten die je in muziek kan ontdekken.

Ik blijf de openingstrack fantastisch vinden, zo onheilspellend en dan die climax. Geweldige sfeer op die track, iets wat in mijn ogen dit hele album goed heeft: Sfeer.

Ga ik weer de mist in met m'n score. Al voor The Boxer moet het album een voldoende krijgen. Echt lekker dit zo opeens.

Vandaag weer eens gedraaid en ik blijf me ergeren aan het geluid/de mix van sommige nummers. Een goed voorbeeld van wat ik bedoel is 'Like Treasure' waarbij de backingtrack klinkt als een zeer slechte demo -die rechtstreeks vanaf een cassettebandje komt- waar Tom Smith overheen heeft gezongen.

Overigens vind ik het erg jammer dat het geweldige 'This House Is Full of Noise' het album niet heeft gehaald (waarom maar 9 nummers?). Maar ook dat nummer heeft weer die slechte productie in de harde stukken, goed te horen in het stuk tussen 2:20 en 3:00. Zonde.

No Sound But the Wind [Live at Rock Werchter 2010] is trouwens ook echt prachtig. Die emotionele jongen

Jammer dat het nieuwe album zo lang op zich laat wachten.

Prima plaat van Editors ,al klinken ze soms wel erg naar The Sisters Of Mercy hier.Waar die nog wel eens verliezen in ietwat te lange en repetitieve songs houden de Editors het compact.De productie oogt een beetje blikkerig ,maar de goede songs doen dat een beetje naar de achtergrond dringen.Het beukt en schuurt en de toevoeging van de synths geeft dit album een mooi kil jaren 80 sausje zonder oubollig aan te doen.

Grappig om de reviews van Pitchfork over de Editors nogmaals door te nemen. Ze lijken wel geschreven uit een vorm van jaloezie die ik niet direct kan plaatsen. Ook het constant klagen over het ontbreken van een eigen identiteit en het vergelijken met artiesten uit het verleden lijkt te horen wanneer een album van de Editors onder de loep wordt genomen. Zelf vind ik dit zeer overdreven en na ze live te hebben mogen aanschouwen tijdens Werchter 2012, weet ik dat ze live ook zeker hun plaats als headliner hebben verdiend.

Nu nog even over deze plaat uit 2009. Zelden heb ik zo’n effectieve opening gehoord. Het titelnummer is zeer sfeervol en duister en maakt dan ook veel indruk. Wat volgt is het beste nummer van dit album. Bricks and Mortar is episch. En hoewel ik de teksten van Smith niet altijd goed kan plaatsen, weet hij als geen ander de juiste sfeer te creëren. Wat verder opvalt aan het album is dat het met veel precisie is samengesteld. Het is jammer dat het niveau van Bricks and Mortar niet meer wordt geëvenaard, hoewel zwakke nummers hier zeker niet op staan. Dat kunnen we Smith en co wel toevertrouwen.

Nieuwe single: YouTube - Editors - A Ton Of Love (Official Video)

1 juli komt The Weight of Your Love uit! Het werd wel tijd inderdaad

Deze nog niet beluisterd; heeft iemand suggesties mbt mooiste nummers van dit album - of moet ik het zelf maar gaan ervaren?

Vrij veel mensen vinden The Boxer geweldig.
Ik zou gaan voor het titelnummer, You Don't Know Love en Bricks and Mortar!

'The Big Exit'

A Life As A Ghost zou ik graag willen toevoegen aan het rijtje.
Erg sterke track.
Dance fuc*er dance you were born to entertain

Thanks voor de suggesties! Meen ik oprecht; ben sinds 2,5 jaar bezig met inhaalslag met het beluisteren van muziek. Dankzij MuMe ben ik verrijkt met verschillende bands/artiesten om van te genieten!!! (Na 1992 spoor bijster geraakt door drukke baan/banen, gezin, etc.etc.; enige uitzonderingen zijn Rammstein en Coldplay,- die heb ik nog tussen(bij?)tijds opgepikt)

Net nog vrj laat vanavond beluisterd, maar helaas om te beginnen 3 ster (te veel electronic, niet mijn ding).

Zelf draai ik Eat Raw Meat = Blood Drool graag errug hard.

En laten ze die vanavond nou zeer waarschijnlijk spelen.

Hoi,

Dus, naar het concert... deel je ervaring, dan overweegik om ook eens te gaan!

Mvrgr

Voor het concert zie hier:
Editors

En bij het nieuwe album. En het was geweldig, zeker Eat Raw Meat = Blood Drool & slotnummer Papillon. Ach, eigenlijk ook de titelsong.

Wat ben ik toch een ziener

Vervelend derde album, waarop de britse band de aanstekekelijke gitaarsound heeft vervangen door zwaarmoedige electronica. Namen als Joy Division en Depeche Mode schieten bij beluistering door je hoofd. Niet dat dat nu zo erg is, maar de songs zijn overwegend zeurderig en saai. Zelfs een aanstekelijke track als Papillon is te eenvormig en vlak. Mislukt experiment derhalve.

De gitaren zijn hier vervangen door synthesizers, maar Editors klinkt nog steeds onmiskenbaar als Editors: wat somber, wat melancholisch hier en daar, met de herkenbare stem van Tom Smith.
Na An End has a Start voelt dit album weer spontaan en samenhangend aan. Het openingsnummer is meteen een van de hoogtepunten: lange tijd klinkt het ingehouden, alsof de band een intro aan de cd heeft toegevoegd, om op zeker moment alsnog vol los te gaan. Niet elk nummer daarna is even sterk. Wat mij betreft springen Papillon en Like Treasure er bovenuit, hoewel Walk the Fleet Road ook een perfecte afsluiter is voor deze cd.

Een sterk derde album van Editors. Wellicht iets minder overtuigend dan hun debuutalbum, maar het scheelt niet veel.

4.0*