Vampire Weekend - Contra (2010)

Idd, 'meer van hetzelfde' is dit niet bepaald, daarvoor ontbreekt het deze Contra aan de vele hooks die net het debuut zo'n oerdegelijke plaat maakten. De jongens proberen dan maar de meubelen te redden door wat texturele weirdness, franjes die het gebrek aan goede ideeën moeten verbergen maar zich algauw prijsgeven als een rondje gecalculeerde studio-spielerei. Horchata moet trouwens zowat de slechtste album-opener zijn sinds When She Comes Down op Deus' hun Vantage Point, beetje een lachwekkend nummer dat.

Ik denk inderdaad dat de verassing er af is en je daarom kritischer luisterd,maar het is eigenlijk gewoon een erg goede cd geworden

Waarom heeft iedereen het hier over verassing? Zo slecht is dit album toch niet...

Ik heb anders veel zin om dit stuk afval in de digitale incinerator te keilen.

Het album is ook zeker niet slecht! Maar ik kan me voorstellen dat ie voor sommige mensen wat tegen kan vallen omdat die 'verassing' van het 1e album er nu niet meer is..
Dit album is een vervolg op de weg die de band met het 1e album ingeslagen is en dus niet iets compleet anders. Ikzelf vind dat een vrij logische keuze van de band, maar andere vinden dat misschien jammer..
Maar nogmaals, als je deze cd op zichzelf beoordeelt, is het gewoon een hele goede plaat!

Het eerste album zou ik nochtans nu niet meteen beginnen verassen, staan toch een aantal catchy riedeltjes op.

Vreemd, dat iedereen op dit forum ineens valt over de woorden 'vernieuwend' en 'verrassend'. Ik wist al maanden dat de plaat gewoon een logisch vervolg zou zijn op het debuut. Op Lowlands speelden ze een aantal nieuwe nummers die in het verlengde lagen van het debuut. Daarnaast zwierven over internet al versies rond van bepaalde nummers.

Sommige bands hoeven wat mij betreft bij het tweede album niet ineens vernieuwend of verrassend te zijn. Ze hebben een goed debuut gemaakt en dit tweede album sluit daar uitstekend bij aan. Prima! Nummers als 'White Sky' en 'Run' overtreffen wat mij betreft zelfs de beste nummers van het debuut. Prachtige nummers. Daarentegen staan er ook wat tegenvallers op, zoals het openingsnummer en 'Giving Up The Gun', wat ik echt een zeurnummer vind. Saai, slechte melodie. Dat is jammer.

Tot nu toe is dit mijn oordeel:

1. Horchata (3*)
2. White Sky (4,5*)
3.Holiday (4*)
4. California English (3,5*)
5. Taxi Cab (4*)
6. Run (4,5*)
7. Cousins (3,5*)
8. Giving Up the Gun (2*)
9. Diplomat's Son (3,5*)
10. I Think Ur a Contra (3,5*)

Eindstand: 3,5*

Vrolijk plaatje hoor. Er wordt af en toe erg leuk met ritme en percussie gewerkt. Sommige nummers vind ik wat minder, maar alles bij elkaar genomen is dit gewoon erg lekker.

Ezra Koenig klinkt in het laatste nummer als de zanger van Dirty Projectors.

Het is ook niet zo gek dat hij een tijdje onderdeel heeft uitgemaakt van dat bandje...

Giving Up the Gun vind ik net een van de hoogtepunten op Contra!
Net als Horchata, White Sky, Run en Cousins. Ik snap niet wat er zo slecht is aan dit album. Het klinkt natuurlijk anders dan hun debuut, minder gitaren, meer electronica, wat experimenteler maar toch zit het afrikaanse ritme er nog steeds in. White Sky is de veel te vroege zomerhit van 2010!

Ik vind 'Giving Up the Gun' té zoet, het klinkt als een foute top-veertig-hit. Dat vind ik jammer. Het is wat mij betreft de enige smet op dit album.

8.6 op Pitchfork.

Had zo'n hoog cijfer niet verwacht maar ik vind het verdiend.
Zit zeker op hetzelfde niveau als hun debuut.

hmmm..

Wat een lelijke cover zeg. Maar dat nummer cousins is leuk, denk alleen niet (afgaande op de vorige plaat) dat dit een winterplaat zal zijn.

Vorig jaar mij toch wat verkeken op deze band, vond het eerst maar een gewone hype maar stilletjes aan begon de plaat toch zijn vat op mij te hebben. Bij de tweede plaat zal ik het dan ook meer en sneller kansen geven... En voorlopig valt dit goed mee

Hmm zo heb ik het wel opgevat: de synths en het lichte piano/toetsenspel zorgen voor een winters gevoel mijns inziens...

Na de eerste luisterbeurt was ik wat sceptisch, behalve Cousins was er weinig opzienbarends te horen leek het. Maar een luisterbeurtje of 5 verder is alles anders. Een plaat vol geweldig drumwerk, rare geluiden en melodieen die er iets langer over doen om te beklijven dan die op de eersteling. Vampire Weekend is minder hitgevoelig en makkelijk geworden maar heeft hiervoor in de plaats een rijker geluidenpalet en een gevarieerder zootje nummers gezet. Het blijven een stel preppy verwende nerds die irritant vrolijk doen maar met zoveel talent, originaliteit en goede nummers moet ik wel van ze houden.

2 jaar is "te graag" en "te snel"?

Weer wat nieuws geleerd vandaag.

Ja, zo leer je nog eens iets. Vindt persoonlijk ook alle vervolgen van the Beatles op Please Please Me een stuk minder.

wat jammer dat in Giant ipv het gitaarmelodietje wat ze live spelen, op de plaat gekozen hebben voor een synthezisertrompetgeluid. Om te

Een explosieve start maakte Vampire Weekend mee in 2008 met hun titelloze debuutalbum. Geen enkel lijstje kon om dit album heen en de critici kwamen superlatieven tekort om deze band te beschrijven. Ook betekende het een revival van de wereldmuziek, de Afrikaanse trommels waren na Paul Simon's Graceland verdwenen uit de popmuziek. Een grote druk rustte er dus op de schouders van Ezra Koenig en zijn band voor hun volgende album. Mochten ze die druk gevoeld hebben, dan is dit in ieder geval niet ten koste gegaan van de kwaliteit van het album, want die is uitstekend, wel is het album aan de korte kant (36 minuten). Dat laatste is eigenlijk een compliment, want er zijn genoeg bands die hun plaat aanvullen met soms bedroevend slechte nummers die het luisterplezier alleen verpesten. Daarnaast wordt Contra, net als hun debuutalbum, beter naarmate je hem meer luistert, zet hem dus gerust op repeat. Het album begint met het catchy Horchata. White Sky is een lekker nummer, waar de invloed van Graceland zeer aanwezig is en Ezra Koenig niet bang is om hoog uit te halen. Holiday is als een vakantie op de Caraïben; een lekker nummer met een relaxt Caribisch deuntje. Tot rust komen kan in de Taxi Cab, waar de piano tevoorschijn is gehaald. Als je weer genoeg energie hebt, dan kan je het up-tempo Cousins opzetten, dat lekker dansbaar is en hitpotentie heeft. Het voorlaatste nummer, Diplomat's Son, is weer een mooie mix van Latijns-Amerikaanse en Afrikaanse muziek, duurt zes minuten en is mijn persoonlijke favoriet. Contra sluit af met I Think Ur A Contra. Ezra Koenig zingt hier bijna a capella en opvallend hoog en dat beide loepzuiver. De ontwikkeling van Vampire Weekend heeft niet stilgestaan en dat bewijst dit prachtige album.

ForMusicOnly

Nounou! Dit geldt niet alleen voor jou, ForMusicOnly, maar ik vind dat veel recensenten het wel een beetje makkelijk maken voor Vampire Weekend. Van jou krijgen ze een compliment voor het maken van een kort album, Pitchfork complimenteert ze voor het maken van een bijna-Punk-song (Cousins) en het gebruiken van synthesizers en samples in hun muziek. Nu kan ik me voorstellen dat iedereen alles iets lichter en zonniger inziet na het luisteren van deze muziek, en er daarom zoveel mogelijk goeds aan wil vinden... - Voor ik mezelf voorbijloop; iedereen mág het ook goed vinden! - Maar zoveel recensies gebruiken argumenten die op genoeg andere albums van toepassing zijn; dit is in mijn ogen niet bepaald een revolutionair album maar gewoon een fris pop-album.
Horchata, Holiday, California English, Run, Cousins, Giving up the Gun en de oninteressante teksten zijn nou niet bepaald de eigenschappen van de werkelijke parel die veel recensies je proberen te verkopen. (naar mijn mening natuurlijk!)
Moet ik ze nageven dat de 4 overgebleven mooi nummers toch nog de helft van de tijd vullen - en ja, dat laatste was eigenlijk een compliment. Maar hoger dan de 3,5* gaat ie niet meer komen.

Maar ze hebben wél de beste teksten!

sweet carob rice cakes, you don't care how the sweets taste
fake Philly cheesesteak but you use real toothpaste

Na een eerste luisterbeurt, moet ik zeggen dat hij me uiterst bevallen is. Ik durf zelfs te zeggen dat ie beter dan het debuut is! Ik vind hem wat minder zeurderig, met uizondering van Holiday, en ik vind dat de zang van Koenig op deze plaat toch iets beter uit zijn recht komt.
Ook leuk om te horen dat ze (gelukkig met succes) een beetje hebben gespeeld met wat electrodingetjes...
Leuke plaat, ik houd er een blij gevoel aan over

Deze ‘Contra’ van Vampire Weekend is één van de eerste releases van dit jaar die ik te horen krijg. Hun veelgeprezen debuut ken ik jammer genoeg niet, maar daar zal in de nabije toekomst hopelijk verandering komen.

‘Contra’ gaat van start met het vrolijk aanvoelende ‘Horchata’. Mooie vocalen op dit nummer, maar het is zo’n nummer van dertien-in-een-dozijn. Toch kan ik niet ontkennen dat er ergens wel een eigen geluid schuilt.

Het tweede nummer, ‘White Sky’ zet de positieve trend voort, namelijk het ontwikkelen van een eigen, voor dit album unieke, geluid. Vooral de vocalen dragen hier hun steentje aan bij. Voor dit nummer in ieder geval niets dan lof.

‘Holiday’ is het derde en kortste nummer op deze plaat. Weer springt de stem van de zanger eruit. Het is een wederom vrolijke compositie, met goed bij de mood passende lyrics.

Het vierde nummer op deze plaat is ‘California English’, wat rijker geïnstrumenteerd, en dit nummer spreekt me zeker aan. Aan het einde van deze song nog wat ge-oh-oh-oh!, in navolging van de succesformule van onder andere ‘Viva La Vida’ van Coldplay.

‘Taxi Cab’ klinkt net iets anders als de voorgaande nummers, minder vrolijk, naar mijn mening. Maar het is wel weer een oerdegelijk nummer, met een mooie tekst. De zang is ook meer ingetogen op dit nummer, en dat is zeker geen minpunt.

‘Run’ is weer wat anders. Ik vind het een erg bizar nummer, en toch zit de opbouw erg goed ineen. Mooi geïnstrumenteerd ook weer.

‘Cousins’ klinkt van de eerste seconde meteen goed. Een perfecte mix van gekte en opbeurendheid eigenlijk. Ik begin meer en meer te denken dat dit een zomerplaat is, geen winterplaat.

Het achtste nummer van ‘Contra’ is ‘Giving Up The Gun’, en het is weer een toonbeeld van degelijkheid. Die combinatie van gitaarmuziek en elektro-invloeden ligt me wel, dat heb ik reeds ondervonden bij bands als Archive. Heel goeie song, meer dan degelijk opbouwend, groeiend en groeiend naar een hoogtepunt.

‘Diplomat’s Son’, het langste nummer van deze plaat (zo’n 6 minuten) is een nummer met heel wat reggae-invloeden. Dit nummer kan me echter het minst bekoren van de hele plaat. Het duurt me te lang, en na een paar minuten wordt het reeds vervelend. En dat is jammer, want tot voor dit nummer was deze plaat heel erg degelijk. Ook het tussenstuk, dat nogal plots en uit het niets komt opgedoken, doet me niet veel. Later wordt dit nog eens gedaan, maar het klinkt gewoon alsof je een bonusronde mag spelen in een oud Nintendo-spelletje als SuperMario.

En dan zijn we aanbeland bij het slot van dit album, een begeesterend slot, een beklijvend slot, maar vooral een ontroerend mooi slot. ‘I Think U Are A Contra’ is de titel van dit prachtwerkje. De zang komt uit de diepte, is zeemzoet. Bovendien heeft dit nummer de mooiste tekst op het hele album. Het is als het slotoffensief in een voetbalmatch van de ploeg die op achterstand staat. Soms maakt men gelijk, soms niet. Vampire Weekend doet zelfs meer, het scoort nog eens in de extra time, en wint.

3.5 sterren

Eerder gaf ik al aan dat ik positief verrast was door dit album na in eerste instantie teleur te zijn gesteld door Horchata en Cousins. Daar wil ik zo'n acht luisterbeurten later graag nog een schepje bovenop doen. Ik vind dit album net zo goed als het debuut. Horchata en Cousins die me eerst tegenvallen vallen opeens op hun plaats en werken als onderdeel van dit album. Verketter me wat je wilt maar VW heeft weer een topplaat neergezet mijns insziens.

En weer een zieltje gewonnen.

Na twee luisterbeurten kan ik me al een beetje een beeld vormen van deze plaat.
Ik vind dat VW veel van z'n spontaniteit is verloren. Ik zoek die energie en uitbarstingen die de groep had op hun eerste album. Er staan zeker leuke tracks op en het is een constante plaat maar uitschieters zijn hier niet te vinden. De songs missen vaak een goeie pointe.

Toch nog een paar keer beluisteren want het blijft aangenaam om te horen...

Hier kan ik niets mee! Een typisch geval van zwaar overgewaardeerde muziek. Omdat het een beetje gek en en poppie klinkt loopt iedereen achter de "deskundigen" aan om het vooral goed te vinden. Ik pas.