Wings - Back to the Egg (1979)

Ja erg vreemd, zie mijn post hierboven


Ik vind dit een erg goed nummer. De complete single is voor mij écht McCartney !

Eigenlijk is het een oude Beatles truck, die dat regelmatig deden. Toen Rubber soul uitkwam, werden tegelijkertijd de singles We can work it out en day tripper uitgebracht, terwijl er van Rubber soul geen officiele single werd getrokken. Bij The Beatles werkte het. Maar Wings kon qua populairiteit niet tippen aan the Beatles, dus werkte het voor Macca deze keer niet.

Sterker nog, Wonderful Xmas Time stamt van de opnames van II.
Erge rare, onlogische zet vind ik het ook, net als de toevoeging van Sally G bij At The Speed Of Sound en Zoo Gang bij Venus And Mars. Klopt geen reet van!

Dit is in mijn ogen het 2de beste album van Paul & Wings, uiteraard na het geweldige Band on the run. Ik vind het net iets beter als Wings at the speed of sound en London town. Een rockende Paul klinkt sowieso goed maar op deze plaat zat zijn stem enorm goed en klikte het gewoon, vooral bij de nummers Spin it on, Rockestra theme en So glad to see you here & Old Siam, Sir.

Ik vind London Town ietsje constanter en Band On The Run is natuurlijk de Wingsklassieker , maar ben het verder inhoudelijk volkomen met je eens Robin .
Dit is eigenlijk een plaat die op 1 of andere manier over het hoofd is gezien . Ik wijt het voornamelijk aan gebrek aan een echte hit . Getting Closer kwam volgens mij niet verder dan een tipparade notering . Dit heeft dan meestal ook impact op een album .
De band speelt perfect en McCartney heeft composorisch prima werk afgelevert hier .
Prima plaat en tevens de zwanezang van Wings .

Jammer dat Getting Closer geen hit werd. Misschien iets te recht-toe recht-an voor het grote publiek? (zie Junior's Farm en Take It Away die eenzelfde lot waren beschoren).

Jammer ook, kaztor, dat Paul zich lijkt te schamen voor Getting Closer, terwijl dat net zo'n lekkere drive heeft.... het staat op geen enkele verzamelaar, nooit staan er songs van dit album tussen, trouwens.
Maar, wij houden van deze plaat, en dàt telt!

Take it away was een Amerikaanse top 10 hit net zoals Juniors farm.

Ik vind Back To The Egg een heerlijke plaat. Vroeger ontdekt als LP van mjn oom die hem voor me op tape had gezet. Heerlijke sfeer. Beste nummers; Getting Closer, Rockestra en Baby's Request.

Op de cd-versie die ik nu al jaren in huis heb staat overigens ook het allerslechtste wat McCartney ooit heeft opgenomen; Wonderfull Christmastime en dat Rudolf gejengel. De enige McCartneynummers die mijn iPod niet gehaald hebben.

Juniors Farm was zelfs #3 in Amerika, net zoals in Nieuw-Zeeland trouwens.

Een goed album! Nogal genegeerd indertijd en nog steeds een redelijk onbekende Wings-plaat. Zoals veel oudere artiesten werd Macca wat opgejaagd door de punk en new-wave en daardoor werd de plaat wat steviger dan het mellow London Town. Vooral op kant 2 (ik denk nog in elpeetermen) is er een fraaie serie songs achter elkaar (Winter Rose/Love Awake!) die kunnen wedijveren met het beste van Ram en Band on The Run!

De single die op Back to the Egg had moeten staan, 'goodnight tonight' en een behoorlijke hit werd, stond er vreemd genoeg niet op, terwijl Back to the egg vrijwel in dezelfde maand uitkwam. Hierdoor staat er geen grote hit op de LP terwijl het in die tijd erg belangrijk was een nieuwe plaat te promoten via de hitsingle. Door dit feit viel de verkoop van deze plaat tegen, hoewel wel aan beide kanten van de oceaan in de top 10 was dat voor McCartney begrippen mager. Terwijl het feitelijk de lekkerste Wings plaat is vanaf Venus and Mars.

De single die Back to the egg had moeten verkopen, was Getting closer. Maar dat werd geen grote hit.

En dat juist in een tijd, dat McCartney helemaal niet zoveel moeite had, met het uitbrengen van goedlopende singles (Mull of kintyre was welliswaar vreselijk maar verkocht goed, With a little luck, I've had enough)

Misschien was Getting closer niet de beste keuze. Old Siam sir (de opvolger) is al helemaal niet meer terug te vinden in de statistieken.

Maar er staan ook niet veel voor de hand liggende single-kandidaten op. Wellicht was To You een optie geweest.

Euh... Mull of Kintyre is niet vreselijk.
Probeer maar eens zo'n memorabele Hymne te schrijven... Een nummer dat je zo maar kunt uit je geheugen oproepen MOET wel een sterke melodie hebben, dus dat bewijst hoe sterk die song is.

Ik luister er ook geen 20 keer per jaar naar, musician, maar ik vind het pas vreselijk om zo'n song vreselijk te noemen, dat verdient die song, die hymne absoluut niet.
Als het toevallig een hymne over jouw landstreek was geweest zou je er zeker anders over denken...

De hitparade staat al 20 jaar lang vol met duizend keer vreselijker dingen, dus...
Dit terzijde.

Leuk album vind ik dit. Veel variatie, goede songs ook. Jammer dat Paul zich schijnt te schamen voor Getting Closer, dat verdomde lekker blijft klinken. Hij heeft het op geen enkele verzamelaar meegenomen en speelt het ook live niet meer, hij wil het blijkbaar uit zijn geheugen bannen.

Spint It On vind ik een machtig goed rockertje.
We're Open Tonight een ideale rockshow-openingsnummer, iets zoals de titelsong van Venus and Mars, eigenlijk.

Old Siam en Arrow Through Me vind ik zeer geslaagd.

En van mij had Goodnight Tonight, McCartney's discohit er zeker ook mogen opstaan.

Voor de rest beschouw ik deze toffe plaat beëindigd na Baby's request, ik heb het niet zo voor die bonustracks.

Ik vind Back To The Egg hààst, ik zeg wel hààst... zo goed als voor mij hun meest genietbare plaat London Town. Lonton Town, die ik nog een tikkeltje hoger heb zitten dan Band on the Run.

Ik ben het qua stekking volledig met Father McKenzie eens wat betreft zijn vorige reaktie. Mull Of Kintyre is geen draak van een nummer. Een nummer dat 30 jaar na dato nog door iedereen gekend en herkend wordt heeft kwaliteit. Of dat je 'm nou mooi vindt of niet. Verder is het album Back To The Egg absoluut geen slechte lp. Wél een lp waar ik ik langer over heb gedaan om hem te waarderen. Maar ik denk dat wat achtergronden ook belangrijk zijn om te weten over dit album. Na veel personeelswisselingen bij Wings wilde Paul met zijn groep het over een andere boeg gaan gooien. Na London Town wilde hij weer "back to the basics", vandaar de titel Back To The Egg. Die muzikale omslag werd in de pers en recensenten gewoon niet dank afgenomen wat ook weer zijn weerslag had in de verkoop van de plaat. Neemt niet weg dat de lp vol staat met hele goeie nummers. We kunnen als liefhebbers en fans discussiëren over welk nummer nou beter was dan het andere. Komen we nooit uit. Jammer is dat de "doorstart" van Wings uiteindelijk hun zwanezang is geworden. Zeker toen Denny Laine besloot te stoppen. Het heeft nou eenmaal zo moeten lopen. Maar persoonlijk vind ik deze lp het meest ondergeschoven kindje uit de Wings-periode. Zeker niet hun beste, maar zeker ook niet hun slechtste. De periode in de 80er jaren (met Press To Play als absoluut dieptepunt) vond ik een stuk minder worden voordat McCartney zich in de 90er jaren weer "herpakte" en tot op de dag van vandaag weer helemaal aan de (mijn) top staat.

Moeilijk te doorgronden waarom Paul dit album al jaren negeert .
Je hoort 'm er eigenlijk nooit over praten . Het zou een herwaardering zijn voor deze plaat als hij er tijdens concerten weer eens wat van zou spelen .
Het enige wat je zou kunnen bedenken is dat hij kennelijk niet zulke goede herinneringen heeft aan deze periode . Een jaar later werd de naam Wings al niet meer gebruikt .

Ik denk dat Macca achter iedere plaat staat die hij ooit heeft uitgegeven, ook achter Back to the egg. Maar waarom moet hij er 30 jaar later nog over praten?? Hij praat jammerlijk genoeg alleen over The Beatles waarmee hij zijn imposante solo carriere zelf onderschat.
Het is wel zo dat McCartney & Wings in de periode 79/80 live heel veel nummers van Back to the egg in hun setlist hadden opgenomen.

Dat hij met zoveel hartstocht over zijn Beatlesperiode praat vind ik niet onlogisch .
McCartney weet ook dat hij in zijn nadagen zit als actief artiest , dan begint het terugkijken hoe dan ook .
Ik ben wel van mening, hoe goed zijn Wings en uiteindelijke sololoopbaan was , dat hij de tijd van The Beatles nooit meer heeft kunnen benaderen . Hooguit een album of 3 komen aardig in de buurt . Hij weet dat zelf donders goed , vandaar ook dat hij ''live'' flink uitpakt met Beatlenummers .
En deze , Back To The Egg , is een plaat die achteraf onterecht wat minder succescol was . Dit is zonder meer 1 van zijn meest oprechte en eerlijke platen .

Dat veel praten over zijn Beatlesperiode begon feitelijk al in 1984, is niet echt iets van de laatste jaren. Eigenlijk is het begonnen na de moord op Lennon. Het klopt natuurlijk als je zegt dat The Beatles solo niet in de buurt kwamen van The Beatles als groep. The Beatles waren bijna magisch, dat is niet te evenaren. Het is al bijzonder en getuigd van talent dat alle vier de leden afzonderlijk binnen hun eigen mogelijkheden een succesvolle solocarriere op hebben kunnen bouwen.

Toch eens kijken naar de mooie docu Wingspan lijkt me...

Mee eens.

Met deze plaat had hij een beetje pech....om hem heen waren de Beatles/Oudere Popsterren/McCartney enorm impopulair; een beetje een na-effect van de Punk en New Wave. Veel generatiegenoten waren zoekende...
Hierdoor is deze plaat ten tijde van de uitgave nogal genegeerd, wat jammer is; ik vind het één van Paul's beste met fijne rocksongs en hier en daar fraaie ballads (Winter Rose/Love Awake!
Het schijnt dat er een serie heruitgaves komt van Pauls' werken en ik hoop dat dit album a) een beter geluid en b) een fraaie uitgave krijgt die het toekomt!

Die plannen zijn al zover dat ze beginnen met een deluxe Band On the Run, met niet eerder uitgebracht matriaal uit die tijd, in augustus 2010. De bedoeling schijnt te zijn alle Paul McCartney en Wings cd's uit te gaan brengen met een aanzienlijk betere geluidskwaliteit. De digitale versies uit de jaren '90 waren nog lang niet goed als nu, 20 jaar verder. Tevens zouden er ook nummers op gaan staan die nog niet eerder officieel uitgebracht gaan worden. Al dan niet in box-vorm. Dat zal dan gaan gebeuren onder leiding van Concord Music Group (voorheen Hear Music en daarvoor Starbucks Distribution). Ik zou daar wel blij mee zijn, omdat ik qua geluidskwaleid van re-issue van met name Back To The Egg ver onder de maat vond. Ik vind, net als bawimeko dit album erg onderbelicht is gebleven en zeker ook ondergewaardeerd.

... en wederom een aanslag op onze portemonnee.

Inderdaad! Hoe vaak kun je definitief blijven remasteren? Ik heb nog eens geluisterd, maar mijn (nog door EMI) geremasterde versie heeft weinig gebreken.

En ik ben juist geen tegenstander van een sterke opfrisbeurt van oude opnames, zoals bekend.

Band on the run was toch ook al zo goed opgeknapt toen de 25-jarige jubileum versie werd uitgebracht? Ik heb nog maar weinig gehoord van digitale remasters die daarna nóg een keer (x 20 waarschijnlijk in de toekomst) moeten worden opgepoetst.

Er zijn wel definitieve versies van Back to the Egg...gewoon de (tweedehands) elpee kopen...dan heb je de beste versie in huis. Vaak nog voor een grijpstuiver ook!
De cd uit 1993 klink saai en vlak door de ruisonderdrukking die is toegepast. Dat deden ze graag in eerste tien jaar van de cd; taperuis wegduwen, desnoods ten koste van de originele geluiden op de mastertape....
De definitieve CD-versies van veel andere cd's van McCartney en Wings zijn tot nu toe de (nogal dure) DCC-remasters! Kijken of de nieuwe uitgaves hiermee kunnen concurreren!

Mijn bron is makkelijk na te googelen. Ga naar Concord Music Group Press Room. En ja, rkdev: idd weer een aanslag op je portomonee. Maar ja voor de die-hard McCartney fans wel goed nieuws. Voor EMI natuurlijk een geweldig gemiste kans om fatsoenlijk om te gaan met matriaal, van een muzikant waar ze kapitalen aan hebben verdiend, maar zo slecht met zijn catalogus zijn omgesprongen, dat zich Paul genoodzaakt voelde om het contract met EMI open te breken. Eigenlijk zou EMI zich moeten schamen dat alles zo gelopen is. Maar ja de fans (lees: consumenten) zijn natuurlijk weer (financieel) de klos.

Net zoals een auto boenen totdat de lak loslaat. Complete onzin allemaal.

Typisch hoe McCartney ook op die dvd-collectie The McCartney Years (van m'n lieve vrouw gekregen) deze periode van de band nogal negeert. Van dit album alleen de video van Baby's Request en geen commentaar bij die video en de video's van Goodnight Tonight en With A Little Luck (waarop deze line-up ook meespeelt). Het is duidelijk dat er meer speelde dan het geringe succes van het album.

Voor McCartney was Back to the egg zijn slechts verkopende plaat sinds wild life. Het zijn de enige twee platen platen die hij in de jaren 70 uitbracht die geen nummer 1 notering behaalde in Amerika. Hoewel back to the egg een top 10 notering behaalde was dat voor Macca begrippen een flop. Terugkijkend is Back to the egg een ommekeer in zijn succes story. Vanaf dit moment is het geen vanzelfsprekendheid meer dat alles wat Macca doet in platina en goud verandert, maar ook een Macca plaat kan floppen. Is dit besef misschien de reden dat hij in de jaren 80 krampachtig veel te gladde hitsingels gaat produceren?

Het is welhaast een natuurwet. "What goes up must come down", ook in muziekwereld. Doorgaans komt er voor veel bands en artiesten een kantelpunt, waarna de inspiratie niet meer vanzelfsprekend is en vaak een neerwaartse trend ontstaat in de creativiteit (een 'writers block'). Een markant voorbeeld zijn The Eagles, waar na Hotel California het echte vuur voorgoed gedoofd was. En zo kan eenieder voor zichzelf vast wel een aantal soortgelijke voorbeelden verzinnen. Terugkijkend op Back to the Egg herken ik wel de opmerkingen van devil-hunt. McCartney zou hierna nog mooie (en bij vlagen erg mooie) muziek blijven maken, maar nooit meer op het hoge niveau van voorheen - een volledig album vol. London Town was in die zin een soort zwanenzang.

Je kunt je afvragen of Paul McCartney niet bewust is afgestapt van het concept dat was ontwikkeld voor de Wings platen.

Hij was financieel binnen, hij kon uitbrengen wat hij wilde. Hij doet dat nog steeds overigens, bijvoorbeeld met The Fireman. Want in die zin mag Back to the egg inderdaad wel worden gezien als een album dat slecht past in dat Wings-concept (en dus ook slecht verkocht heeft), maar het lijkt mij eerder een bewuste keuze.

Back to the egg heeft een experimenteel karakter en is ook zeker niet slecht op heel wat momenten. Alleen het grote publiek wilde er niet aan. Dat kan door McCartney vooraf zo zijn getaxeerd uiteraard. Back to the egg werd in de kritieken echter nog redelijk gespaard. Na dit album kwam McCartney II en wat daar op wordt geëxperimenteerd gaat mij ook veel te ver.

Experimenteren is niet erg, maar het moet natuurlijk ook wel goed blijven.

Bij McCartney II vielen publiek en pers hem massaal ook af en dat kan tot enige desoriëntatie hebben geleid bij McCartney. Toch was opvolger Tug of war (1982) naar mijn smaak weer prima; het kan best zijn dat hier McCartney geprikkeld was door alle kritiek.

Hij heeft in de jaren '80 (qua productie, nieuwe vindingen e.d.) willen meegaan met z'n tijd, net als veel andere oudere collega's. Beter had hij zich kunnen blijven richten op de zaken waar hij goed was (songwriting). Ook hier geldt: veel gemoderniseer wel nog niet zeggen dat het ook automatisch goed is.