menu

Nine Inch Nails - The Fragile (1999)

mijn stem
4,03 (352)
352 stemmen

Verenigde Staten
Metal / Rock
Label: Interscope

  1. Somewhat Damaged (4:33)
  2. The Day the World Went Away (4:35)
  3. The Frail (1:56)
  4. The Wretched (5:27)
  5. We're in This Together (7:18)
  6. The Fragile (4:37)
  7. Just Like You Imagined (3:51)
  8. Even Deeper (5:49)
  9. Pilgrimage (3:33)
  10. No, You Don't (3:37)
  11. La Mer (4:39)
  12. The Great Below (5:17)
  13. The Way Out Is Through (4:17)
  14. Into the Void (4:49)
  15. Where Is Everybody? (5:40)
  16. The Mark Has Been Made (5:15)
  17. Please (3:30)
  18. Starfuckers, Inc. (5:23)
  19. Complication (2:33)
  20. I'm Looking Forward to Joining You, Finally (4:13)
  21. The Big Come Down (4:12)
  22. Underneath It All (2:46)
  23. Ripe (With Decay) (6:34)
totale tijdsduur: 1:44:24
zoeken in:
avatar van orbit
3,0
Deze heb ik nu een aantal keer beluisterd, typische NIN plaat met allerlei verschillende nummers die weer van rustig naar uitbarstingen verlopen en in die zin de formule van Reznor in al zijn facetten bevat. Destijds had ik deze misschien een stuk toffer gevonden, maar nu weet ik het eigenlijk wel na een aantal nummers. En dan duurt deze plaat nog erg lang.. Wat mij betreft een periode die ik al geruime tijd geleden heb afgesloten en een beetje puberaal allemaal, inmiddels zijn er zoveel verschillende soorten van subtiliteit bijgekomen in de hardere electronica hoek dat dit een beetje primitief aandoet anno 2011.

avatar van King of Dust
5,0
The Fragile (Right)

Het einde van The Great Below klinkt als het eind van een album.
De hoofdpersoon is dood. Wat moet er nu nog komen?
Het antwoord is een hele rechterschijf.
Maar hoe kan dat?
Hoe kan er na de muzikale zelfmoord in The Great Below nog een vervolg komen?
De verwachtingen waren hooggespannen.
Zou de rechterschijf een stuk minder zijn dan links? Zou het juist een heel goede cd zijn, waarvan je achteraf zegt: die had beter als apart album uit kunnen komen?
Of zou het een geloofwaardig vervolg zijn, wat samen met de linkerschijf een harmonieus geheel vormt?
Ik hoopte op het laatste, maar wist wel dat Trent daarvoor iets heel knaps van de plank moest halen.

En dat deed Trent, tegen al mijn verwachtingen in, ook.
Hij weet een geloofwaardig vervolg in te leiden, door zich te wenden tot het bovennatuurlijke.
De reden waarom dit album voor mij nu de nummer 1 is: de aanwezigheid van het bovennatuurlijke.

In The Way Out Is Through ontwaakt Trent, helemaal alleen, in een andere wereld, na zijn 'dood'.
Een wereld bestaande uit puur, verblindend licht. Trent opent langzaam zijn ogen. Dan kijkt hij om zich heen waar hij is.
Onder de begeleiding van zwevende muziektonen, begint zich een landschap voor hem uit te strekken. Trent begint langzaam te lopen, aangetrokken door een mysterieuze kracht.
Hij begint omhoog te lopen, naar de bron van dat verblindende licht.
Naarmate Trent hoger komt, bouwt de muziek verder op.
Tot de climax komt.
En die is geweldig.

Als je datgene wat wij God noemen, datgene wat ervoor gezorgd dat wij hier zijn, een aantal seconden recht in het gezicht zou kunnen kijken, dan zouden die seconden klinken als de climax van The Way Out Is Through.
En Trent kijkt deze God dan ook recht in de ogen, en wordt overmand door een overweldigend gevoel van besef. Zoveel inzicht dat zijn brein het niet aankan. De hele zin van zijn bestaan dringt in zijn puurste vorm tot zijn brein door.

UNDERNEATH IT ALL
WE FEEL SO SMALL
THE HEAVENS FALL
BUT STILL WE CRAWL!

En dan zendt het 'Grote Iets' hem terug naar de aarde, omdat Trent daar nog niet klaar is.
Hij mag nog niet dood.
En in een bovennatuurlijk goed outro valt Trent weer naar beneden
Begeleid door pianotonen, terug naar de aarde.

Het tweede nummer klinkt dan ook, heel toepasselijk, heel aards.
Met The Way Out Is Through heeft Trent een perfecte brug geslagen tussen The Great Below en Into The Void. Ongelofelijk dan ook dat sommige mensen het opvulsel noemen of zeggen dat het van het album geknipt had moeten worden. Naar mijn inziens is het juist het belangrijkste (en beste!) nummer van de plaat. Zonder het nummer waren het twee losse schijven geweest; The Way Out Is Through verbindt het tot een geheel.

Om niet een heel boek te publiceren ga ik een paar fantastische nummers (Into The Void t/m Please ) waar ik minder beelden bij had, overslaan in mijn recensie. Ik ga verder bij Starfuckers Inc.
Ook op zijn vorige album liet Trent zijn hoofdpersoon een muzikaal misdaadpad opgaan. Dat doet hij nu weer. Nu in een enkel nummer: Starfuckers Inc. Na zijn terugkeer op aarde heeft Trent nog heel wat vervelends meegemaakt, en in dit nummer besluit hij dat het genoeg is geweest. Hij besluit de kans op een normaal leven te vergooien en in een grote vlam op te branden. De maatschappij zijn venijn laten voelen en dan te sterven. Met nog wat anderen krankzinnigen vormt hij de Starfuckers. Een groep a la de Droogs in A Clockwork Orange. Ze stormen kerken binnen en slaan alles aan gort. Ze stormen huizen binnen en mishandelen de bewoners. De nieuwe Trent is een maniak. De dichtslaande deur is de deur van toekomst-perspectief: dat is er niet meer. Na zo'n vreselijke daden zal Trent alleen nog maar de wraak van de maatschappij wachten.

In Complication rijdt Trent, midden in de nacht, in zijn auto. Zijn misdaden zullen vlug worden ontdekt, maar vluchten hoeft niet meer. Het einde is dichtbij. Vannacht zal het gebeuren. Hij wil al het gevoel (zoals spijt) weghouden, maar in I'm Looking Forward To Joining You, Finally komen ze nog een voor een terug. De spijt, het verdriet omdat het allemaal is misgegaan, de heimwee naar vroeger, het verlangen om dood te zijn:

I've done all I can do
Could I please come with you?
Sweet smell of sunshine
I remember sometimes


In The Big Come Down pleegt Trent naar mijn idee definitief zelfmoord. In dit nummer klinkt dat veel snijdender en gemener dan in The Great Below. Hij wordt nog eenmaal opgejaagd door zijn demonen (The Big Come Down, isn't that what you really wanted?
Trent parkeert zijn wagen in het holst van de nacht op een verlaten spoorweg. En wacht rustig af hoe het licht van de trein dichterbij komt. Bam!

Underneath It All is de conclusie van The Fragile.
All I do, I can still feel you!
You remain, I'm stained


Trent is dood, op zijn reis naar het hiernamaals, door de ruimte.
Langzaam verdwijnt hij in het zwart, de poort naar zijn hiernamaals.

En dan
Ripe With Decay]
Wat mij betreft het briljantste albumeinde ooit gemaakt.
Trent wordt wakker in zijn definitieve hiernamaals.
Niet het lichte hiernamaals in The Way Out Is Through, maar een slecht hiernamaals.
De hel, als je het zo wilt noemen.
Het heeft de sfeer van helemaal alleen in een enorm pikdonker bos wakker worden, niet wetend waar je bent.
In deze wereld is Trent de prooi van een roofdier. Het roofdier speelt een spelletje met hem, geeft hem hoop om te ontkomen, maar pakt hem daarna net zo hard weer vast. Struikelend over boomstronken vlucht Trent weg, wordt bijna gegrepen, maar ontsnapt dan toch op het nippertje. Als hij zijn weg verder voorzet wordt hij door iets geroepen, iets bovennatuurlijks.
'Het' laat Trent midden in het woud een groot huis vinden. Met de belofte daar zijn muze te vinden, waar hij zo lang op heeft gewacht.

Trent gaat het huis binnen, kijkt rond en begint de trappen op te lopen.
Maar door het huis rennen verschillende Trents: alle aspecten van zijn persoonlijkheid die op het hele album zijn langsgekomen. Het is een chaos. De muziek klinkt alsof Trent zich in een huis van Escher bevindt, waar de trappen vreemde draaiingen maken en waar het een groot labyrint is. Hij komt uiteindelijk uit bij een deur waarachter een geel licht schijnt. Trent rent ernaar toe. Maar het roofdier is er eerder. Het is te laat. De deur wordt dichtgeslagen. Trent blijft machteloos achter in het donkere hal, voor de deur. Het eindigt allemaal in een piepende climax, die abrupt wordt afgesneden. Het licht dooft in een flits. 'De Breekbare' is gebroken]

Haakjes sluiten

avatar van deric raven
3,5
Laatst hoorde ik Somewhat Damaged bij een aflevering van The Walking Death.
Dit nummer stond op een samengesteld hardloopcd’tje.
Het was voor mij het startsein om The Fragile weer eens te beluisteren.
Maar tevens zat er de hele tijd een vraag in mijn gedachtes die mij maar bezig bleef houden.
Hoeveel invloed heeft popmuziek op de presentaties van topsporters?
Van Mark Tuitert weet ik dat hij een groot liefhebber is van de grunge uit de jaren 90, en dat hij deze muziek ook regelmatig luisterde tijdens trainingen.
Nine Inch Nails is hoe dan ook een band waarbij bij mij de adrenaline snel kan oplopen.

Somewhat Damaged is natuurlijk een geweldige opener; die qua opgefoktheid perfect aansluit bij hun eerste twee albums en hun EP Broken; ook een aanrader trouwens.
The Day The World Went Away was de single die mij deed verlangen naar het nieuwe album; eerder werden we al zoet gehouden door The Perfect Drug; welke helaas niet op The Fragile stond.
The Day The World Went Away , een vreemd nummer.
Eigenlijk wel mooi qua opbouw, maar om heel eerlijk te zijn, is het gewoon niet af.
Het werkt nergens naar toe.
The Frail is het ook net niet; een beetje zoals het intro van Something I Can Never Have; had het dan gewoon aan The Wretched gekoppeld, en niet als losstaand nummer.
The Wretched is weer wel de Trent Reznor die ik graag hoor; beetje schizofreen; met gemeende dwaasheid.
Al blijkt achteraf dat het gevoel in deze periode behoorlijk versterkt werd door zijn alcohol en drugsverslavingen.
We’re In This Together is ook weer erg goed; natuurlijk hoor je Head Like A Hole terug, ook op single verschenen, en achteraf gezien veel meer geschikt als The Day The World Went Away.
De opbouw van The Fragile is weer prachtig; de geluidsexplosies komen weer een fractie van een seconde vroeger dan verwacht, maar bij Nine Inch Nails werkt dat over het algemeen erg goed.
Vergelijk het maar met filmmuziek bij een goede horror of triller, dat versterkt het schrikeffect ook.
Al zal je een tweede keer meer op je hoede zijn; bij Nine Inch Nails komt bij mij ook een album de eerste luisterbeurt het hardste binnen.
Just Like You Imagined heeft behalve het kenmerkende geweld ook luchtige elementen; alsof Wibi Soerjadi met zijn pianospel al jaren eerder de elektronica toe liet in zijn werk, en niet nu pas scoorde en als een verdwaalde Mickey Mouse achter de allang gepasseerde trends aan hiphopt.
Had beter geluisterd naar die andere Trent.
Even Deeper is niet echt bijzonder; gewoon een gemiddelde track.
Helaas kom ik halverwege de eerste cd al tot de conclusie dat het beter zou zijn geweest om een minder lang album af te leveren; de aandacht vervaagt mij te vaak.
Pilgrimage lijkt wel een beetje op de sound van Antichrist Superstar van Marilyn Manson; een artiest die duidelijk beïnvloed is door Nine Inch Nails; Reznor is zelfs verantwoordelijk voor de productie van dat album.
Dit is echter ook de periode dat Marilyn Manson Nine Inch Nails aan het inhalen is qua succes, maar doordat er blijkbaar veel vraag is naar dit soort muziek blijft Nine Inch Nails scoren.
Rammstein zal zich spoedig aan het front melden, en hier ook van profiteren.
Ono, You Don’t klinkt als een overblijfsel uit een oudere sessie, snel nog van de plank gepakt.
La Mer is leuk voor een balletuitvoering, waar je met je gezinnetje op een brakke zondagmiddag naar toe gaat, terwijl de kater van de avond daarvoor slaap wiegend naar de achtergrond gesust wordt.
Ergens dreunt hij wel nog na.
The Great Below is een mooie afsluiter van de eerste cd; een beetje een jaren 90 variant van werk welke op The Wall van Pink Floyd had gepast.
Ook een dubbelalbum trouwens, waarbij beter voor een elke album gekozen had kunnen worden.
Maar dit is wel een van de hoogtepunten tot nu toe.
Vooral die Oosters aandoende percussie naar het einde toe.
Conclusie:
Zes erg goede tracks, maar ook evenveel missers.

Het tweede album begint met The Way Out Is Through; vaag hoor je in het begin Depeche Mode (Music For The Masses) er doorheen, waarna het over gaat in de kenmerkende Nine Inch Nails sound.
De opener is in ieder geval net zo sterk als Somewhat Damaged van de eerste cd, al komt het piano gepiel er niet mooi doorheen.
Into The Void klopt van begin tot einde, en weer moet ik aan Pink Floyd denken, ik denk dat dictators Reznor en Waters prima tot een compromis zouden kunnen komen, in het verdelen van hun muzikale koninkrijk.
Bij Where Is Everybody? is Reznor bijna aan het rappen; zeer dansbaar te noemen.
Gelukkig blijft het verder niet een Vanilla Ice of Milli Vanilli achtig nummer, maar wel leuk; en hij komt er goed mee weg.
Girl You Know It’s True ( The Far Behind Hell Remix).
Smashing Pumpkins hoor ik door The Mark Has Been Made heen, met die elektronica doet het ook wat aan Pumpkin van Tricky denken, met daarin zoals de titel al aangeeft een sampler van Billy Corgans band.
Please is te standaard voor Nine Inch Nails begrippen, niet slecht, maar niet bijzonder.
Starfuckers, Inc. is de destijds gedroomde samenwerking met Marilyn Manson, al doet hij volgens mij niet mee op deze versie; hij staat in ieder geval nergens vermeld.
Wel een sterke single, meer in de lijn van White Zombie.
Complication is heerlijk gefreak, met de nodige funk, bijna Red Hot Chili Peppers achtig.
I'm Looking Forward to Joining You, Finally blijft niet hangen, dat gefluister is mooi, maar het breekt nergens open.
The Big Come Down heeft ook die commerciële elementen die Where Is Everybody? ook heeft, beetje hiphop achtige beat.
Het is mij eerder niet zo opgevallen, maar Reznor heeft wel degelijk naar albums van triphop acts als Massive Attack, Portsihead en Tricky geluisterd; in mijn beleving kwamen die pas later op de voorgrond, maar dat is dus niet het geval.
Underneath It All is mij te rommelig; kan hier weinig mee.
Ripe (With Decay) is dromerig; heeft zeker wel sfeer, maar is mij meer een geluidscollage in plaats van een echt nummer.
Conclusie:
Meer stabiliteit dan op de eerste cd, maar daar waren de uitblinkers sterker.

Hadden de eerste twee albums nog het effect van een Ibrufen, hier hebben we uiteindelijk te vaak met een Asprine te maken.
Te wisselvallig, onsamenhangend, veel geflirt met muziekstijlen, met te vaak niet meer resultaat als een One Night Stand.
Al kan dat ook lekker zijn.

avatar van james_cameron
4,0
Iets gestructureerder en meer ingetogen dan voorganger The Downward Spiral, maar dat neemt niet weg dat dit een erg fraaie dubbelaar is. Vooral de eerste disc bevat veel geweldige songs, met het intense en ultradroevige The Great Below als magistrale afsluiter. De tweede disc is wat wisselvalliger en zakt flink in naar het einde toe, maar ook die heeft zo zijn momenten. Vooral het lekker ruige Starfuckers, Inc. is sterk.

Gast
geplaatst: vandaag om 16:31 uur

geplaatst: vandaag om 16:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.