Nine Inch Nails - The Fragile (1999)

Nog luxer?? Deze is al een hele zit om helemaal te draaien....

goed album, goed vervolg op hun ultieme klassieker:
the downard spiral!!!!!
Vette nummers zoals: we're in this together, starfucker en het geniale........... the great below!!!!
Hoe vaker je deze nummers hoort hoe vetter het word.
Er zitten zoveel geluiden en lagen in deze nummers dat je iedere keer weer wat nieuws hoort.
Het enige minpunt is 2 cds, Ze hadden beter wast nummers eruit kunnen halen en de besten op 1 cd zetten

desondanks 4,5 ster

Bron?

Na eenmaal beluisteren ben ik nog allerminst onder de indruk. Beetje veel van hetzelfde. Een uur en drie kwartier is natuurlijk lang, maar dit maakt het een extra lange zit. Hoop dat dat nog verandert.

NINE INCH NAILS - THE FRAGILE (1999)

Het is een drietal jaar geleden dat ik thuiskwam met The Downward Spiral, en hopeloos werd blootgesteld aan mijn eerste kennismaking met NIN.

Het was geen comfortabele ontmoeting. Ik werd overvallen door een beklemmende radeloosheid. Een overwelmende chaos sleurde me mee. De sound was vulgair, oncontroleerbaar en onverantwoord bruut.

Dat album staat nu op vijf sterren bij mij; het is een genadeloze stoot, een monument. Ik wou meer, en na een matig With Teeth waagde ik me aan de opvolger van het door mij geprezen The Downward Spiral; deze dubbelaar The Fragile

Luisterbeurt één gebeurde onder de wol, na een stresserende dag en met de lichten uit. De tonen van Somewhat Damaged werden ingezet, en Trent nam me alweer mee op een zoektocht die me veranderen zou. Ik wist het toen al; het zou intens en confronterend worden.
Maar ik was niet voorbereid op wat zou volgen...

Wat er toen gebeurde snap ik nog steeds niet. De dreigende tonen vloeiden mijn hersenen binnen, klampten zich vast tot in de kleinste hoekjes van mijn vleugels en beroerden me zodanig dat ik achterdochtig werd. Wat was dit voor een album? Ik lag te woelen in mijn bed, en genoot van die onzekerheid, die valse hoop, die doodsverachting.

Zonder moeite liet m'n ziel de sinistere sound van The Fragile binnen - het gaf me een 200min durende schok en plots, Ripe (With Decay) liet het me hulpeloos en verweesd achter. Ik stond allesbehalve sterk in m'n schoenen, en besloot snel te gaan slapen; bang voor hoe ik de wereld morgen zou terugvinden. En of ik die wereld nou wel zou verstaan, na deze reis...

Het vreemde is dat de impact van de plaat lang niet zo sterk was naarmate ik hem meerdere malen beluisterde. Toen 'ie de tweede maal in m'n cd-speler lag, was ik teleurgesteld over hetgeen ik hoorde; was dit werkelijk dezelfde brok passie, vernuftigheid en energie?

Ook dat gevoel bleef niet, en nu - na het album al vele malen te hebben beluisterd - is m'n eindappreciatie een vier sterren waard.

Het album is veelzijdiger en rustiger dan z'n voorganger, en verveelt (hoewel de opmerkelijke tijdsduur) geen enkel moment.

Er zitten heerlijke dromerige passages in, zoals Just Like You Imagined; Pilgrimage en La Mer. Er is geen tekort aan harde, briezende krachtstoten zoals de opener Somewhat Damaged, No, You Don't en Starfuckers, Inc.. Ook het toegankelijker werk komt aan bod, de iets meer catchy tunes met een licht euforisch gevoel zoals The Day The World Went Away, We're In This Together Now en Into The Void. Er is ook plaats voor dramatiek en schizofrenie: The Great Below, I'm Looking Forward To Joining You, Finally en The Big Come Down

Singles zijn The Day The World Went Away, We're In This Together Now en Into The Void, en laat dat toevallig de nummers zijn die ik net vermelde onder de meer catchy tunes. Ook Starfuckers, Inc. is een single (maar werd Starsuckers), waarschijnlijk voor de meer metalgerichte/industrialliefhebbende fans.

Als totaalpacket vind ik het album meer dan geslaagd en, hoewel ik ook lange tijd met het idee heb gedweept, hoeft het voor mij niet gereduceerd worden tot één album. Als concept zie ik het als een vicieuze cirkel der ondergang: men begint gebroken, onverstaanbaar - als steppenwolf. Daarna begint de reis, de cultivering van het leed en de zoektocht naar een 'mede-lijder' (een medezwerver). Niet te vinden, zo blijkt voor Reznor, en het eindigt even wanhopig als het begon.

De impact en intensiteit van The Downard Spiral mist het wel. Niet ieder nummer is even sterk, en er zitten er zelfs een aantal bij die me af en toe wat op de zenuwen durven werken (Please bijvoorbeeld). Verder zijn de hoogtepunten ook maar schaars: twee toppers houd ik er op na; Somewhat Damaged en The Great Below - de éne zet me in lichterlaaie, de andere is een radeloos schreeuw om begrip.

Wat ik ervaar is dat het semi-suïcidale, donkere karakter wat aan geloofwaardigheid inboet door het lang uitgerokken album. En toch blijft het voor mij een dubbelaar - hoewel ik cd 1 beduidend beter vind.

Hieronder even twee interessante weetjes/citaten omtrent (woordspelingen are tha shit) de nummers:

"About 10 years ago or so I locked myself away in a house on the ocean, and I tried to... I said I was trying to write some music. Some of which wound up on The Fragile. But what I was really doing was trying to kill myself. And the whole time I was away by myself, I managed to write one song, which is this song. So when I play it I feel pretty weird about it, because it takes me back to a pretty dark and awful time in my life. It's weird to think how different things are now: I'm still alive, I haven't died yet. And I'm afraid to go back to that place because it feels kind of haunting to me, but I'm going to go back. I'm going to get married there."
—Reznor, on the origins of "La Mer"

The lyrics are inspired by David Bowie's song "Heroes", such as with the line "You're the queen and I'm the king", describing two people trying to make it against an ominous and seemingly unstoppable force. David Bowie is given a special thanks credit in the liner notes of The Fragile.
—Reznor, on "We're In This Together Now"

Zo bewijst Wikipedia ook eens interessant uit de hoek te kunnen komen

De neerwaartse spiraal en deze is een logisch duo. De éne is de uithaal, de compromisloze woede - deze is het wanhopige, het smekende. Samen vormen ze de hoogtepunten in de discografie van Trent.

Als afsluiter een zin die ik eerder bij The Downward Spiral heb neergepend, maar eigenlijk als beschrijving beter past bij deze. Dat is me duidelijk nu de albums beiden onder m'n huid zijn gegroeid...

THE FRAGILE
The tranquil nothingness destroys you peacefully...

Hmm, die woede voel ik dan toch veel meer bij Pretty Hate Machine, die zijn titel ook meer dan waar maakt. Downward Spiral is juist veel meer een vertwijfeling en een excursie van Reznor in andere invloeden. Niet slecht, maar voor bittere woede moet je bij zijn debuut zijn.

De eerste vier nummers vind ik hier behoorlijk 'woedend', met name dat onheilspellende The Frail en dan daarna die uitbarsting in The Wretched ("and God himself will reach his fucking arm through to push you down"). En de staccato teksten in het openingsnummer hebben ook wel heel erg die kwade energie, vind ik.

Op de rest van het album hoor ik het veel minder. Moet zeggen dat ik dit wel al in geen jaren meer gedraaid heb, terwijl het in '99 zelf zo'n beetje mijn favoriete album allertijden was. Gaandeweg is het toch wel ingehaald door The Downward Spiral.

Ik heb deze zelfs nooit meer dan eens beluisterd, schande natuurlijk. Ik zal hem weer eens opzoeken en herbeluisteren! Hij beviel me wel, alhoewel het bij NIN na downward spiral wel een beetje over was bij me, kennelijk had ik die vorm van industrial wel een beetje gehad.. goes with the territory.

Deze heb ik nu een aantal keer beluisterd, typische NIN plaat met allerlei verschillende nummers die weer van rustig naar uitbarstingen verlopen en in die zin de formule van Reznor in al zijn facetten bevat. Destijds had ik deze misschien een stuk toffer gevonden, maar nu weet ik het eigenlijk wel na een aantal nummers. En dan duurt deze plaat nog erg lang.. Wat mij betreft een periode die ik al geruime tijd geleden heb afgesloten en een beetje puberaal allemaal, inmiddels zijn er zoveel verschillende soorten van subtiliteit bijgekomen in de hardere electronica hoek dat dit een beetje primitief aandoet anno 2011.

Vandaag aangeschaft! ken enkel the Downward spiral van NIN en die vond ik al goed dus hopelijk word deze ook vlug geaprecieerd ten huize Ernie

The Wretched

opmerking van jaren geleden natuurlijk ook maar toch 26euro
heb deze 2 schijfjes meegenomen voor 5,90...

Eh, waar dan?!

Mediamarkt

en een heel goede aankoop blijkbaar ik raak veel makkelijker door deze dan doorThe Downward spiral ondanks de 2 schijfjes. het is somps teringhard maar met melodie en goede zang en teksten en das een gouden combinatie bij mij. het mag de grenzen wat opzoeken maar als het een metalzootje van schreeuwen en ongericht gitaarbeuken word haak ik meestal vlug af. bij deze blijven zelfs vooral de hardere nummers in mijn hoofd hangen zoals the wretched, Somewhat damaged, into the void en we're into this toghteter. moet de 2de cd nog eens goed beluisteren maar dit klinkt echt al zeer goed. 4* voor nu. vind het zo spijtig dat ik NIN een paar jaar geleden nog niet zo goed kende omdat ik toen nog een 15tal minuutjes naar hun optreden op pukkelpop heb gekeken maar ben dan naar een andere band gaan kijken...gemiste kans jammerlijk genoeg

en nog 1tje om het af te leren dan,

Starfuuuuuckerrrssssss!!!

Heb er net 6,29 pond voor betaald (incl. verzending) op amazon. Werd toch eens tijd om deze aan de collectie toe te voegen!

Na het geweldige The Downward Spiral wat mij op het spoor van Nine Inch Nails zette, kwam deze uit. Vijf jaar later. Zou dat in de kwaliteit terug te horen zijn? Ik besloot ook deze te kopen. Een dubbelaar. Ik verwachtte iets dergelijks als The Downward Spiral (een meesterwerk in mijn optiek), maar dan dubbel zo lang. De eerste luisterbeurten vielen wat tegen. Het behaalde voor mij toen niet de kwaliteit van zijn voorganger. Ik slaagde er de eerste keren ook niet in om hem helemaal af te luisteren. Soms haakte ik bij de eerste schijf al af, dan weer sneuvelde ik aan het begin van de tweede schijf. Naast enkele nummers die ik echt mooi vond, kon het me niet zoveel bekoren. Het pakte me niet gelijk bij de lurven zoals TDS dat wel deed. Maar eerdere ervaringen leerde mij dat veel goede albums meerdere luisterbeurten nodig hebben om ze optimaal te kunnen waarderen. Dus ik zette door. En na een aantal luisterbeurten draaide ik hem eindelijk eens een keer af. Niet van harte: ik zat de laatste nummers echt af te tellen, wat nooit een goed teken is. Maar in de daaropvolgende keren dat ik het album helemaal afdraaide begon ik hem goed te vinden. Ik heb het nu over enkele maanden geleden. Nu vind ik The Fragile inmiddels een groots meesterwerk en na een nachtelijke luisterbeurt deze nacht, is deze 3 plekken in mijn top 10 gestegen. Hij staat nu boven The Downward Spiral als mijn op een na favoriet, want The Fragile is een briljant kunstwerk.

Weer eens beluisterd, en wat blijft dit toch een klassieker. 13 jaar oud alweer maar nog niets aan kracht ingeboet.

Nu wordt het toch eens tijd dat ik hier een uitgebreide recensie neer zet, want deze plaat is momenteel voor mij de beste plaat ter wereld. Ik raak er maar niet op uitgeluisterd: keer op keer raak ik weer in die trance, in die vervoering die The Fragile zo apart maakt. Want deze plaat bezweert, hypnotiseert. Daarom ben ik ook blij dat hij bijna 2 uur duurt, want dat is niets te lang. 2 uur genieten van deze geweldige, betoverende muziek zijn 2 goed bestede uren.

Ik wou al heel lang hier een recensie over schrijven, maar ik wist niet hoe ik de aparte sfeer van deze plaat goed kon omschrijven. Maar gisteren heb ik weer een luistersessie gehad. Met mijn ogen dicht, afgesloten van de buitenwereld, heb ik me blootgesteld aan alle beelden die de muziek aan mij opdrong en ik ging er helemaal in op. Met niets op heb ik gewoon in mijn muziekhoek zitten spacen, en gedurende de sessie ontwikkelde de recensie zich in mijn hoofd.

Ik ga ze een voor een behandelen: de linkerschijf en de rechterschijf. Over deze plaat kan ik simpelweg geen beknopte recensie schrijven.

Haakjes openen

[The Fragile (Left)

Het begint allemaal heel simpel.
Vier gitaartonen die als een toonladder omhoog lopen. Maar schijn bedriegt.
Het is de basis voor een uiterst sterke opener, waar laag na laag op gestapeld wordt.
En dan komt de uitbarsting.
Trent zingt over verraad, verraad van iemand die hij vertrouwde.
Nu is hij zichzelf en de wereld aan het vervloeken.
Hij veracht zichzelf om zijn goedgelovigheid, geselt zichzelf als het ware.
Hij wil nooit meer iemand vertrouwen. Vanaf nu is het hem tegen de hele wereld.
Daarmee begint The Fragile meteen bruut. Er worden geen oorzaken gegeven. Er komt geen uitleg.

Maar net zo als op The Downward Spiral schommelt Trent de hele tijd op neer. Hij onthult verschillende aspecten van zijn depressie. Soms klinkt hij als iemand die op het punt staat een zware misdaad te plegen, puur uit wanhoop. Dan weer klinkt hij als iemand die zijn depressie onder gaat en angstig afwacht wat er nog zal komen. Op de linkerschijf klinken zelfs vlagen levenskracht door.

Na Somewhat Damaged komt Trent in een lange, donkere, slapeloze nacht terecht, waarin hij alles wat is mis gegaan overdenkt. En dan begint The Wretched. Zijn demonen komen om de hoek kijken. De verwijten, de schuldgevoelens. Ze maken hem gek, snijden zich door alle relativering en alle hoop heen, vermalen hem. Hij wordt als een geestelijk wrak achtergelaten. Maar hij raapt zichzelf weer bij elkaar. Hij besluit actie te ondernemen. Hij wil geen slachtoffertje worden. Hij vindt in We're In This Together Now zijn muze, iemand om zich aan vast te houden, iemand die hem niet zal bedriegen. Een lotgenoot. De strijdlust spat er in dit nummer vanaf door onder andere een eenvoudige, maar fantastische en scheurende gitaarsolo. En dan dat outro: perfect.

Trent zingt verder over zijn muze. Maar naast dat hij zich aan haar vastklampt, wil hij haar ook redden. In The Fragile lijkt het met 'het meisje' van Trent ook slecht te gaan: ze is breekbaar. Het verval is nog maar in het eerste stadium, maar Trent herkent zichzelf in het meisje, en herkent de verschijnselen van het begin van een neerwaartse spiraal. Hij zweert haar te redden, haar niet kapot te laten vallen. Hij probeert haar over te halen hem te vertrouwen, steekt zijn hand uit... en die wordt uiteindelijk aangenomen.

Hij schreeuwt het uit van emotie:
It's something I have to do
I was there too
Before everything else....
I was like you

Donkere geluiden lijden Just Like You Imagined in. Het avontuur begint. Trent en zijn muze verruilen de chaos in, voor de kunstmatige orde van de maatschappij. Omdat daar de waarheid ligt die ze zoeken. Just Like You Imagined is chaos, het is de niet controleerbare wereld. De wereld van de warrige piano intermezzo's. Dat stuk bezorgt me keer op keer kippenvel. Ze lijken te bereiken wat ze willen in de uitstekende climax...

Maar dan blijkt het allemaal een droom te zijn.
Valse hoop.
In werkelijkheid ligt Trent in zijn bed.
Nog steeds gevangen in de donkere nacht. De slapeloosheid begint weer.
Trent dacht dat hij 'Het' nu aankon, maar 'Het' gaat zelfs nog dieper.

Een nieuwe droom begint. Maar dit keer is het geen prettige, hoopvolle droom.
Trents zelfhaat en schuldgevoelens nemen de vorm van een rechtszaal.
Compleet met rechter, aanklager, jury en woedend gepeupel. Een verdediging is er niet.
Trent staat alleen tegenover de wereld, net zoals Pink op The Wall alleen stond.
Pilgrimage is de rechtszaak die eindigt met de veroordeling: Trent wordt onwaardig verklaart, vernedert en bespuugt.

Het schizofrene intro van No, You Don't begint
Trents innerlijke oorlog begint zich aan de buitenkant te laten zien.
Hij snauwt zijn vrienden en geliefden af, wil niemand meer vertrouwen. Sluit zich af.
Maar dat is alleen maar de buitenkant.

's Nachts is Trent weer alleen. Hij hoeft geen toneelspel meer te spelen.
Verdoofd met alcohol ligt hij eenzaam in zijn woonkamer, tussen zijn instrumenten in.
Trent is niet meer in staat om muziek te spelen, dus nemen de instrumenten het over.
De instrumenten beginnen uit zichzelf te spelen.
La Mer klinkt buitenaards.
Alsof Trent alleen in zijn woonkamer, diep in de nacht, contact maakt met het bovennatuurlijke.
De geesten en schimmen stromen de woonkamer in. Zweven door de kamer, over, om Trent heen.
Het hele huis vol met schimmen en geesten. Alleen Trent kan ze zien, alleen hij.
Zijn huis wordt voor een paar minuten zo groot als het hiernamaals. Alle geesten verzamelen zich.
Maar aan alles komt een eind. De geesten verlaten het huis weer, de instrumenten stoppen met spelen. Trent blijft alleen achter, alleen in de donkere nacht, alleen.

The Great Below
Als je in de afgrond kijkt, kijkt de afgrond ook in jou, zei Nietzsche ooit.
Trent kijkt nu in de afgrond.
Hij ziet het niet meer zitten. Er komt niks meer. Het enige wat hem nog rest is er een eind aan maken.
Het geweer ligt al in zijn hand, hij streelt er over.

Krankzinnig aandoende violen klinken. Het verdriet suist door zijn hoofd.
Trent hoopt nog op redding, maar weet eigenlijk al dat het tevergeefse hoop is.
Het dak van zijn huis is zo goed als verdwenen, het hiernamaals strekt zich al voor hem open. Roept hem. Trent geeft gehoor.

Hij drukt het geweer tegen zijn hoofd.
Hij overdenkt zijn leven nog een keer, alle mooie dingen, alle slechte dingen.
En bedenkt zich dat het zometeen in een klap allemaal over zal zijn.
Het maakt niet uit hoe sterk en krachtig een ervaring was
Hoe pijnlijk of hoe mooi
Zometeen zal het allemaal in een klap afgelopen zijn.
Alsof het allemaal nooit gebeurt is.

And I descend from grace
In arms of undertow

Een traan rolt over zijn gezicht, een laatste traan.

I will take my place in The Great Below

Hij haalt de trekker over.
En dan zwart.
In een klap weg.
Trent zweeft weg in de ruimte, ver weg.

I can still feel you, even so far away.

Trent is nu ver weg.
Een zwakke echo van zijn leven klinkt nog na.
En dan is het voorbij.
Afgelopen.

The Fragile (Right)

Het einde van The Great Below klinkt als het eind van een album.
De hoofdpersoon is dood. Wat moet er nu nog komen?
Het antwoord is een hele rechterschijf.
Maar hoe kan dat?
Hoe kan er na de muzikale zelfmoord in The Great Below nog een vervolg komen?
De verwachtingen waren hooggespannen.
Zou de rechterschijf een stuk minder zijn dan links? Zou het juist een heel goede cd zijn, waarvan je achteraf zegt: die had beter als apart album uit kunnen komen?
Of zou het een geloofwaardig vervolg zijn, wat samen met de linkerschijf een harmonieus geheel vormt?
Ik hoopte op het laatste, maar wist wel dat Trent daarvoor iets heel knaps van de plank moest halen.

En dat deed Trent, tegen al mijn verwachtingen in, ook.
Hij weet een geloofwaardig vervolg in te leiden, door zich te wenden tot het bovennatuurlijke.
De reden waarom dit album voor mij nu de nummer 1 is: de aanwezigheid van het bovennatuurlijke.

In The Way Out Is Through ontwaakt Trent, helemaal alleen, in een andere wereld, na zijn 'dood'.
Een wereld bestaande uit puur, verblindend licht. Trent opent langzaam zijn ogen. Dan kijkt hij om zich heen waar hij is.
Onder de begeleiding van zwevende muziektonen, begint zich een landschap voor hem uit te strekken. Trent begint langzaam te lopen, aangetrokken door een mysterieuze kracht.
Hij begint omhoog te lopen, naar de bron van dat verblindende licht.
Naarmate Trent hoger komt, bouwt de muziek verder op.
Tot de climax komt.
En die is geweldig.

Als je datgene wat wij God noemen, datgene wat ervoor gezorgd dat wij hier zijn, een aantal seconden recht in het gezicht zou kunnen kijken, dan zouden die seconden klinken als de climax van The Way Out Is Through.
En Trent kijkt deze God dan ook recht in de ogen, en wordt overmand door een overweldigend gevoel van besef. Zoveel inzicht dat zijn brein het niet aankan. De hele zin van zijn bestaan dringt in zijn puurste vorm tot zijn brein door.

UNDERNEATH IT ALL
WE FEEL SO SMALL
THE HEAVENS FALL
BUT STILL WE CRAWL!

En dan zendt het 'Grote Iets' hem terug naar de aarde, omdat Trent daar nog niet klaar is.
Hij mag nog niet dood.
En in een bovennatuurlijk goed outro valt Trent weer naar beneden
Begeleid door pianotonen, terug naar de aarde.

Het tweede nummer klinkt dan ook, heel toepasselijk, heel aards.
Met The Way Out Is Through heeft Trent een perfecte brug geslagen tussen The Great Below en Into The Void. Ongelofelijk dan ook dat sommige mensen het opvulsel noemen of zeggen dat het van het album geknipt had moeten worden. Naar mijn inziens is het juist het belangrijkste (en beste!) nummer van de plaat. Zonder het nummer waren het twee losse schijven geweest; The Way Out Is Through verbindt het tot een geheel.

Om niet een heel boek te publiceren ga ik een paar fantastische nummers (Into The Void t/m Please ) waar ik minder beelden bij had, overslaan in mijn recensie. Ik ga verder bij Starfuckers Inc.
Ook op zijn vorige album liet Trent zijn hoofdpersoon een muzikaal misdaadpad opgaan. Dat doet hij nu weer. Nu in een enkel nummer: Starfuckers Inc. Na zijn terugkeer op aarde heeft Trent nog heel wat vervelends meegemaakt, en in dit nummer besluit hij dat het genoeg is geweest. Hij besluit de kans op een normaal leven te vergooien en in een grote vlam op te branden. De maatschappij zijn venijn laten voelen en dan te sterven. Met nog wat anderen krankzinnigen vormt hij de Starfuckers. Een groep a la de Droogs in A Clockwork Orange. Ze stormen kerken binnen en slaan alles aan gort. Ze stormen huizen binnen en mishandelen de bewoners. De nieuwe Trent is een maniak. De dichtslaande deur is de deur van toekomst-perspectief: dat is er niet meer. Na zo'n vreselijke daden zal Trent alleen nog maar de wraak van de maatschappij wachten.

In Complication rijdt Trent, midden in de nacht, in zijn auto. Zijn misdaden zullen vlug worden ontdekt, maar vluchten hoeft niet meer. Het einde is dichtbij. Vannacht zal het gebeuren. Hij wil al het gevoel (zoals spijt) weghouden, maar in I'm Looking Forward To Joining You, Finally komen ze nog een voor een terug. De spijt, het verdriet omdat het allemaal is misgegaan, de heimwee naar vroeger, het verlangen om dood te zijn:

I've done all I can do
Could I please come with you?
Sweet smell of sunshine
I remember sometimes

In The Big Come Down pleegt Trent naar mijn idee definitief zelfmoord. In dit nummer klinkt dat veel snijdender en gemener dan in The Great Below. Hij wordt nog eenmaal opgejaagd door zijn demonen (The Big Come Down, isn't that what you really wanted?
Trent parkeert zijn wagen in het holst van de nacht op een verlaten spoorweg. En wacht rustig af hoe het licht van de trein dichterbij komt. Bam!

Underneath It All is de conclusie van The Fragile.
All I do, I can still feel you!
You remain, I'm stained

Trent is dood, op zijn reis naar het hiernamaals, door de ruimte.
Langzaam verdwijnt hij in het zwart, de poort naar zijn hiernamaals.

En dan
Ripe With Decay]
Wat mij betreft het briljantste albumeinde ooit gemaakt.
Trent wordt wakker in zijn definitieve hiernamaals.
Niet het lichte hiernamaals in The Way Out Is Through, maar een slecht hiernamaals.
De hel, als je het zo wilt noemen.
Het heeft de sfeer van helemaal alleen in een enorm pikdonker bos wakker worden, niet wetend waar je bent.
In deze wereld is Trent de prooi van een roofdier. Het roofdier speelt een spelletje met hem, geeft hem hoop om te ontkomen, maar pakt hem daarna net zo hard weer vast. Struikelend over boomstronken vlucht Trent weg, wordt bijna gegrepen, maar ontsnapt dan toch op het nippertje. Als hij zijn weg verder voorzet wordt hij door iets geroepen, iets bovennatuurlijks.
'Het' laat Trent midden in het woud een groot huis vinden. Met de belofte daar zijn muze te vinden, waar hij zo lang op heeft gewacht.

Trent gaat het huis binnen, kijkt rond en begint de trappen op te lopen.
Maar door het huis rennen verschillende Trents: alle aspecten van zijn persoonlijkheid die op het hele album zijn langsgekomen. Het is een chaos. De muziek klinkt alsof Trent zich in een huis van Escher bevindt, waar de trappen vreemde draaiingen maken en waar het een groot labyrint is. Hij komt uiteindelijk uit bij een deur waarachter een geel licht schijnt. Trent rent ernaar toe. Maar het roofdier is er eerder. Het is te laat. De deur wordt dichtgeslagen. Trent blijft machteloos achter in het donkere hal, voor de deur. Het eindigt allemaal in een piepende climax, die abrupt wordt afgesneden. Het licht dooft in een flits. 'De Breekbare' is gebroken]

Haakjes sluiten

Nadat ik hierboven 2 enorme lappen tekst heb getypt, wou ik toch nog even een samenvattend verhaaltje schrijven, voor degenen die geen zin hebben zo'n lang verhaal te gaan lezen.

Toen ik The Fragile kocht, wist ik dat het een concept album was. Daar was ik benieuwd naar. Zou er een verhaal achter zitten? Als er een lopend verhaal achter zit, dan werd dat niet voorgekauwd in een boekje bij de cd geleverd. Je wordt zelf uitgedaagd het verband tussen de nummers te begrijpen. Na vele luistersessies begon ik het verhaal in The Fragile te horen. Het Fragile-epos wat ik hierboven heb geschreven, is mijn eigen interpretatie van de aparte, duistere sfeer die dit album heeft. En dan nu nog mijn redenen voor mijn hoge waardering, om even lekker concreet te zijn.

The Fragile is nu mijn nummer 1 plaat. Dit omdat het eigenlijk alles heeft wat een goed album moet hebben. Het is een opeenstapeling van alleen maar goede punten.
1. Het album opent sterk met Somewhat Damaged. Je zit eigenlijk meteen al op het puntje van je stoel: je wordt er meteen in meegesleurd.

2. De linkerschijf eindigt erg sterk met de briljante combo La Mer/The Great Below. Zo'n 10 minuten lang jaagt dit het kippenvel over m'n huid. The Fragile Left haalt nog even alles uit de kast om zeker een onuitwisbare indruk achter te laten.

3. Reznor weet op het begin van de rechterschijf op briljante wijze de fataliteit van The Great Below, om te toveren in een nieuw begin, en maakt daarmee de rechterschijf tot een logisch gevolg en de twee schijven tot een ijzersterk geheel. Deze verrassende omslag in de plaat zie ik echt als een van de indrukwekkendste prestaties in de muziekgeschiedenis.

4. Met het einde van de rechterschijf stond Reznor weer voor een bijna onmogelijke opgave: hij moest La Mer/The Great Below overtreffen, zodat je niet kan zeggen dat het album beter daarmee had kunnen eindigen. Maar Reznor flikt het hem weer (voor mij tenminste). Hij sluit het album briljant af, door het totaal anders aan te pakken als met The Great Below of met Hurt (afsluiter van de voorganger). Duisternis, maar op een andere, vernieuwende manier. Fantastisch.

5. Reznor begreep ook heel goed dat een plaat met alleen maar topnummers, niet automatisch ook een topplaat is (als iedereen op de wereld perfect zou zijn, zou het ook maar een saaie bedoening zijn). Je hebt ook nummers die afzonderlijk minder klinken, maar in het grote geheel geweldig klinken. En daar gaat het uiteindelijk om. Een plaat is niet zomaar een verzameling nummers: het moet echt een geheel vormen. Daarvoor heb je ook nummers zoals Just Like You Imagined, Pilgrimage, Complication en Underneath It All nodig, die verbinden. Daardoor is deze plaat een van begin tot eind ijzersterk geheel geworden, waarin ieder nummer perfect tot zijn recht komt.

Zo'n plaat noem ik perfect. Het heeft alles wat een goede plaat moet hebben. Dat beloon ik dan met 5 vette sterren en een nummer 1-plek in mijn top 10. Ik vind hem beter dan The Downward Spiral. Duisterder, en op lange termijn verrassender. Vandaar ook dat The Downward Spiral me meteen pakte, en dat bij deze plaat wat langer duurde. Maar de beloning is ernaar. Wonderschone klankenlandschappen en ijzersterke nummers.

Soms koop je een cd zonder veel inhoud te kennen en in het gunstigste geval blijkt het dan een groots meesterwerk te zijn dat je verruimt en een kroonjuweel op je collectie wordt. The Fragile is zo'n plaat. Niets dan lof.

5*

2 mooie recensies en 1 nodige samenvatting voor degene met een korte aandachtspanne

.

daar ben ik het volledig mee eens alleen zie ik bijvoorbeeld Just Like you imagined ook als een schitterend weliswaar instrumentaal nummer die ik ook apart draaibeurten geef maar dit is mierenneukerij. mooie bespreking en nog veel genot met deze geniale dubbelaar! hopelijk groeit ie bij mij ook nog....

Apart, heb de cd nooit als concept album beschouwd.

Indrukwekkend relaas trouwens (het is geen review )

En shuffle is something I dislike.

Wow! Zo snel had ik nog geen reacties verwacht.
Bedankt voor de complimenten en voor jullie moeite om die enorme recensie toch helemaal door te lezen Ik heb er lang maar met veel plezier aan gewerkt.



Klopt helemaal. Ik noemde Just Like You Imagined dan ook vooral omdat sommigen het opvulsel noemden. Maar als ik deze plaat zit te luisteren, kun je er op rekenen dat ik bij Just Like You Imagined ook keihard uit mijn dak ga hoor. Ik luister het wel niet vaak apart, maar dat doe ik met The Way Out Is Through ook niet, en die vind ik echt briljant. Sommige nummers van deze plaat draai ik maar liever niet apart. Ik ben bang dat de kracht, de magie er dan een beetje van afgaat. Just Like You Imagined is zo'n nummer. Leuk dat je zo positief bent over mijn recensie.




Ik had ergens gelezen dat het een concept was. Ik ben het zo gaan luisteren, en na een aantal keer zag ik het licht

En over mijn stukje: ja het is een ongewoon stuk. Ik wilde echt de beelden en de gedachtes die de muziek bij me oproept beschrijven. Leuk dat je het mooi vond.

Bedoel je met 'shuffle' dat je een nummer van deze plaat aan het luisteren ben (bijna alles loopt in elkaar over) en dat shuffle de nummers dan weer in willekeurige volgorde zet? Waardoor de doorlopende eindes verstoort worden? Dat vind ik namelijk wel heel irritant als ik onbewust shuffle op heb staan.

idd,
Shuffle is niet hoe de artiest het bedoeld heeft. De meesten denken na over de volgorde van de nummers.

Heerlijk hoe We're in This Together af toe klinkt als een raceauto die ver boven de snelheidslimiet nog even extra gas geeft. Wat een geweldig bad-ass nummer is dat toch. Blijft mijn favoriet.

Heerlijk album, met voor mij persoonlijk "The Mark Has Been Made" als hoogtepunt.

mooie album voor mij ook gelijk de beste album van nine inch nails. alleen jammer dat de LP versie zo duur is

Laatst hoorde ik Somewhat Damaged bij een aflevering van The Walking Death.
Dit nummer stond op een samengesteld hardloopcd’tje.
Het was voor mij het startsein om The Fragile weer eens te beluisteren.
Maar tevens zat er de hele tijd een vraag in mijn gedachtes die mij maar bezig bleef houden.
Hoeveel invloed heeft popmuziek op de presentaties van topsporters?
Van Mark Tuitert weet ik dat hij een groot liefhebber is van de grunge uit de jaren 90, en dat hij deze muziek ook regelmatig luisterde tijdens trainingen.
Nine Inch Nails is hoe dan ook een band waarbij bij mij de adrenaline snel kan oplopen.

Somewhat Damaged is natuurlijk een geweldige opener; die qua opgefoktheid perfect aansluit bij hun eerste twee albums en hun EP Broken; ook een aanrader trouwens.
The Day The World Went Away was de single die mij deed verlangen naar het nieuwe album; eerder werden we al zoet gehouden door The Perfect Drug; welke helaas niet op The Fragile stond.
The Day The World Went Away , een vreemd nummer.
Eigenlijk wel mooi qua opbouw, maar om heel eerlijk te zijn, is het gewoon niet af.
Het werkt nergens naar toe.
The Frail is het ook net niet; een beetje zoals het intro van Something I Can Never Have; had het dan gewoon aan The Wretched gekoppeld, en niet als losstaand nummer.
The Wretched is weer wel de Trent Reznor die ik graag hoor; beetje schizofreen; met gemeende dwaasheid.
Al blijkt achteraf dat het gevoel in deze periode behoorlijk versterkt werd door zijn alcohol en drugsverslavingen.
We’re In This Together is ook weer erg goed; natuurlijk hoor je Head Like A Hole terug, ook op single verschenen, en achteraf gezien veel meer geschikt als The Day The World Went Away.
De opbouw van The Fragile is weer prachtig; de geluidsexplosies komen weer een fractie van een seconde vroeger dan verwacht, maar bij Nine Inch Nails werkt dat over het algemeen erg goed.
Vergelijk het maar met filmmuziek bij een goede horror of triller, dat versterkt het schrikeffect ook.
Al zal je een tweede keer meer op je hoede zijn; bij Nine Inch Nails komt bij mij ook een album de eerste luisterbeurt het hardste binnen.
Just Like You Imagined heeft behalve het kenmerkende geweld ook luchtige elementen; alsof Wibi Soerjadi met zijn pianospel al jaren eerder de elektronica toe liet in zijn werk, en niet nu pas scoorde en als een verdwaalde Mickey Mouse achter de allang gepasseerde trends aan hiphopt.
Had beter geluisterd naar die andere Trent.
Even Deeper is niet echt bijzonder; gewoon een gemiddelde track.
Helaas kom ik halverwege de eerste cd al tot de conclusie dat het beter zou zijn geweest om een minder lang album af te leveren; de aandacht vervaagt mij te vaak.
Pilgrimage lijkt wel een beetje op de sound van Antichrist Superstar van Marilyn Manson; een artiest die duidelijk beïnvloed is door Nine Inch Nails; Reznor is zelfs verantwoordelijk voor de productie van dat album.
Dit is echter ook de periode dat Marilyn Manson Nine Inch Nails aan het inhalen is qua succes, maar doordat er blijkbaar veel vraag is naar dit soort muziek blijft Nine Inch Nails scoren.
Rammstein zal zich spoedig aan het front melden, en hier ook van profiteren.
Ono, You Don’t klinkt als een overblijfsel uit een oudere sessie, snel nog van de plank gepakt.
La Mer is leuk voor een balletuitvoering, waar je met je gezinnetje op een brakke zondagmiddag naar toe gaat, terwijl de kater van de avond daarvoor slaap wiegend naar de achtergrond gesust wordt.
Ergens dreunt hij wel nog na.
The Great Below is een mooie afsluiter van de eerste cd; een beetje een jaren 90 variant van werk welke op The Wall van Pink Floyd had gepast.
Ook een dubbelalbum trouwens, waarbij beter voor een elke album gekozen had kunnen worden.
Maar dit is wel een van de hoogtepunten tot nu toe.
Vooral die Oosters aandoende percussie naar het einde toe.
Conclusie:
Zes erg goede tracks, maar ook evenveel missers.

Het tweede album begint met The Way Out Is Through; vaag hoor je in het begin Depeche Mode (Music For The Masses) er doorheen, waarna het over gaat in de kenmerkende Nine Inch Nails sound.
De opener is in ieder geval net zo sterk als Somewhat Damaged van de eerste cd, al komt het piano gepiel er niet mooi doorheen.
Into The Void klopt van begin tot einde, en weer moet ik aan Pink Floyd denken, ik denk dat dictators Reznor en Waters prima tot een compromis zouden kunnen komen, in het verdelen van hun muzikale koninkrijk.
Bij Where Is Everybody? is Reznor bijna aan het rappen; zeer dansbaar te noemen.
Gelukkig blijft het verder niet een Vanilla Ice of Milli Vanilli achtig nummer, maar wel leuk; en hij komt er goed mee weg.
Girl You Know It’s True ( The Far Behind Hell Remix).
Smashing Pumpkins hoor ik door The Mark Has Been Made heen, met die elektronica doet het ook wat aan Pumpkin van Tricky denken, met daarin zoals de titel al aangeeft een sampler van Billy Corgans band.
Please is te standaard voor Nine Inch Nails begrippen, niet slecht, maar niet bijzonder.
Starfuckers, Inc. is de destijds gedroomde samenwerking met Marilyn Manson, al doet hij volgens mij niet mee op deze versie; hij staat in ieder geval nergens vermeld.
Wel een sterke single, meer in de lijn van White Zombie.
Complication is heerlijk gefreak, met de nodige funk, bijna Red Hot Chili Peppers achtig.
I'm Looking Forward to Joining You, Finally blijft niet hangen, dat gefluister is mooi, maar het breekt nergens open.
The Big Come Down heeft ook die commerciële elementen die Where Is Everybody? ook heeft, beetje hiphop achtige beat.
Het is mij eerder niet zo opgevallen, maar Reznor heeft wel degelijk naar albums van triphop acts als Massive Attack, Portsihead en Tricky geluisterd; in mijn beleving kwamen die pas later op de voorgrond, maar dat is dus niet het geval.
Underneath It All is mij te rommelig; kan hier weinig mee.
Ripe (With Decay) is dromerig; heeft zeker wel sfeer, maar is mij meer een geluidscollage in plaats van een echt nummer.
Conclusie:
Meer stabiliteit dan op de eerste cd, maar daar waren de uitblinkers sterker.

Hadden de eerste twee albums nog het effect van een Ibrufen, hier hebben we uiteindelijk te vaak met een Asprine te maken.
Te wisselvallig, onsamenhangend, veel geflirt met muziekstijlen, met te vaak niet meer resultaat als een One Night Stand.
Al kan dat ook lekker zijn.