menu

Nine Inch Nails - The Fragile (1999)

mijn stem
4,03 (352)
352 stemmen

Verenigde Staten
Metal / Rock
Label: Interscope

  1. Somewhat Damaged (4:33)
  2. The Day the World Went Away (4:35)
  3. The Frail (1:56)
  4. The Wretched (5:27)
  5. We're in This Together (7:18)
  6. The Fragile (4:37)
  7. Just Like You Imagined (3:51)
  8. Even Deeper (5:49)
  9. Pilgrimage (3:33)
  10. No, You Don't (3:37)
  11. La Mer (4:39)
  12. The Great Below (5:17)
  13. The Way Out Is Through (4:17)
  14. Into the Void (4:49)
  15. Where Is Everybody? (5:40)
  16. The Mark Has Been Made (5:15)
  17. Please (3:30)
  18. Starfuckers, Inc. (5:23)
  19. Complication (2:33)
  20. I'm Looking Forward to Joining You, Finally (4:13)
  21. The Big Come Down (4:12)
  22. Underneath It All (2:46)
  23. Ripe (With Decay) (6:34)
totale tijdsduur: 1:44:24
zoeken in:
5,0
Beste album dat er is. Draai hem nu al 5 jaar lang met regelmaat.

5,0
Bij Pretty Hate Machine zei ik dat die het beste album van NIN in zijn geheel is, maar gisterenavond luisterde ik deze nog eens, en kwam er achter dat ik deze toch ook erg geniaal vind. Ik verhoog naar 4,5*

5,0
Gelukkig . Ik luisterde de eerste drie jaar vooral de left cd of cd 1 hoe je het noemen wil. MAar ben er achter gekomen dat cd2 ook erg erg erg goed is!

avatar van HammerHead
4,5
Ik vind "the downward spiral" eigenlijk beter, sterker dat is zelfs de beste CD van NIN.

avatar van herman
4,5
Ik twijfel altijd tussen The Fragile en The Downward Spiral. Ook Further Down The Spiral, Pretty Hate Machine en Broken vind ik fantastische albums/eps.
Dit dubbelalbum is misschien wat pretentieus, maar wat mij betreft worden alle pretenties volledig ingelost. Een prachtige opbouw, geen enkel minder nummer en doeltreffende teksten die als het ware onder je huid kruipen en in ieder geval mij erg meeslepen.
Kan dan ook in slechte tijden maar beter niet te veel naar NIN luisteren.

avatar van Zachary Glass
4,0
herman schreef:

Een prachtige opbouw, geen enkel minder nummer en doeltreffende teksten die als het ware onder je huid kruipen en in ieder geval mij erg meeslepen.
Kan dan ook in slechte tijden maar beter niet te veel naar NIN luisteren.


Ja - daar zeg je het, herman

Wanneer ik "The Fragile" voor 't eerst beluisterde leek het alsof de muren op me af kwamen. Zo verdomd naargeestig. Er zei ooit iemand over deze cd: "Voelt een beetje aan alsof je op een vliegtuig hoog in de lucht zit en er iemand komt vertellen dat er iets mis maar ze weten niet wat." Onzekerheid à volonté!

't Is ook zo een rijkgeschakerde plaat, vind ik. Pianointermezzo hier, scheurende gitaartje daar, ziek dansnummertje elders - en toch vormt het allemaal een coherent geheel. Trent - you did it!

Dan was ook er ook nog die clip van "We're in this together" - een kopstoot van een video. Trent's commentaar op die clip: " Yeah, it's really, really dark - I like it a lot!" Inderdaad, Trent - uw reisgids naar plaatsjes waar niemand eigenlijk durft te kijken

avatar van BoordAppel
4,5
Een jaartje geleden zou Trent nog de muziek en geluidseffecten bij Doom III gaan maken, ik weet niet of dat nog door is gegaan maar ik hoop het wel. Bij Quake pakte dat ook erg goed uit en zijn donkere stijl past natuurlijk uitstekend bij een horrorshooter.

avatar van Jordy
4,5
Jordy (admin)
Lekker, paar erg sterke tracks (Into the Void bijvoorbeeld). Nadeeltje dat ik het allemaal soms wat te geforceerd stoer/duister vond klinken.

3,5
ik vind NIN's imago tien keer stoerder dan hun muziek. ondertussen zijn er al veel producers langsgekomen die trent de hoeken van de studio kunnen laten zien. desalniettemin far far far respect voor reznor en lohner die toch echt zwaar innovatief waren en vele latere artiesten hebben beinvloed..

over deze cd('s):
teveel saaie nummers. meer van hetzelfde. wat niet wegneemt dat er ontzettend sterke shit opstaat. het opent for god sake met een van de meest agressieve nummers die ik ken. verder hier en daar nog eens een mooie uitschieter, maar voor de rest blijft het een beetje vlak klinken naar mijn idee.. whatever

avatar van herman
4,5
Welke nummers vind je saai dan? Ik luister dit zonder problemen in een keer uit, vind het geweldig... La Mer is mijn favoriet denk ik, of toch Pilgrimage.

3,5
la mer vind ik heel erg mooi, net als the frail..meer nummers die weinig toevoegen aan het album vind ik saai zoals just like you imagined, no you don't, into the void, etc...

5,0
Favorieten zijn voor mij: We`re in this together, en Into the void. Ook de twee singles denk ik. Dankzij dit album en het nummer The Perfect Drug heb ik deze band leren `apprecieren`. Ik dacht dat het iets te hard naar mijn smaak ging zijn, maar dat was dus niet zo...

avatar van herman
4,5
The Day The World Went Away was de eerste single.

Ik heb NIN ook lange tijd links laten liggen, omdat ik dacht dat het te hard voor me was. Uiteindelijk sloeg dat nergens op, natuurlijk.

Ik ontdekte ze ook door The Perfect Drug en dit album en toen heb ik snel het hele oeuvre bij elkaar verzameld. Ik ben eigenlijk alleen nog op zoek naar Closure, maar misschien moet Trent 's een DVD uitbrengen met al zijn video's.

avatar van Jordy
4,5
Jordy (admin)
Grappig, ik leerde NIN ook kennen door The Perfect Drug. Weet alleen niet meer waarom, was dat (relatief) zo'n grote hit dan?

avatar van herman
4,5
Het kwam voor in de film Lost Highway, stond ook op de soundtrack daarvan. Het werd destijds ook redelijk vaak gedraaid op Kink FM.

5,0
Trent heeft ook in zijn eentje muziek geschreven voor de fantastische Lost Highway soundtrack.

avatar van BoordAppel
4,5
Potver wat is Into the Void toch een ontzettend vet nummer zeg. Een werkelijk perfecte opbouw in dat nummer. Into the Void, Pilgrimage en Starfuckers, Inc. zijn denk ik mijn favorieten van dit album. Heerlijk duister sfeertje, lekker duistere teksten maken dit een erg mooie luisterervaring.

avatar van andré
3,5
Dit album is een beetje teveel van het goede. Als Trent Reznor de beste nummers op één album had gezet, was het (denk ik) bijna net zo goed als The Downward Spiral. Maar dat niveau zullen ze nooit meer evenaren.

avatar van HammerHead
4,5
N.a.v. With Teeth heb ik ook deze maar weer eens opgezet. Het blijft toch wel een ijzersterk album dit.

De combo, La Mer - The Great Below: in een woord magistraal!

Halfje erbij.

Prachtig album, weet niet of ik Left of Right beter vind, kan echt niet kiezen... absoluut een meesterwerk van trent

5,0
Ik heb mijn stem ook verhoogd, naar het maximum. Tis niet te doen, hoe vet ik deze shit vind. Toch een vraagje die al de hele tijd op een antwoord zit te wachten...
Is Into The Void nu speciaal geschreven voor de film Final Destination? De filmtitel komt in de tekst voor, het liedje komt in de film voor. Paar keer goed geluisterd, en de tekst kan een beetje met de film kloppen toch?

Overigens doet het begin van the way out is through mij denken aan het liedje van Can dat op de soundtrack van Morvern Callar staat. Na de helft van het nummer is de vergelijking niet meer te vinden want dan ontspoort het helemaal...

5,0
Zachary Glass schreef:


Dan was ook er ook nog die clip van "We're in this together" - een kopstoot van een video. Trent's commentaar op die clip: " Yeah, it's really, really dark - I like it a lot!" Inderdaad, Trent - uw reisgids naar plaatsjes waar niemand eigenlijk durft te kijken


Heb net de videoclip eens gekeken. (Wat een geniale perfecte site heeft NIN ook, een van de betere zeker?) Ik had me er iets anders van herinnerd. Ik dacht ooit het einde eens gezien te hebben, maar dat was in kleur...In al mijn naieviteit durf ik dit wel te vragen, welke betekenis heeft deze clip? Ik vond hem niet heel erg donker. Maar in vergelijking met de andere clips die ik ken, zegt deze natuurlijk wel iets, daarom vind ik de tekst ook zo aangrijpend. In deze videoclip heeft hij ook nog een normaal lichaam, zes jaar later is hij afgekickt en ziet hij er uit als een halve bodybuilder.

5,0
bij : the downward spiral:

Zachary Glass schreef:
Gehoord commentaar bij deze plaat.

" Vroeger zongen The Beatles: " I wanna hold your hand " . Nu (= gehoord in '94) krijst Nine Inch Nails: "I wanna fuck you like an animal " . Ja - we zijn er op vooruit gegaan qua directheid "



Ik las net een recensie terug van the fragile in de humo uit 1999 (op zoektocht naar die van with teeth). En kijk eens wat de eerste zin is:

19 oktober 1999
Vroeger zong men ‘I wanna hold your hand’ naar de top van een hitlijst. In 1994 werd dat ‘I wanna fuck you like an animal’. Dat komt door al die electronic body-romantiek die in de jaren tachtig naar het schijnt ergens in Aarschot is uitgevonden. En evolution is a motherfucker: Front 242 werd Ministry, en Ministry werd Nine Inch Nails. Die groepen hebben één ding gemeen: zelfs al zouden ze de beste drummers ter wereld rond zich kunnen verzamelen, dan nog zouden ze met een drummachine werken.

Ik herinner me van Nine Inch Nails de floorfiller ‘Head like a hole’ aan het begin van dit decennium: een Depeche Mode waarvoor je je niet hoefde te schamen. Er was ook het begin van ‘The downward spiral’, een heerlijk onverteerbare brok shockrock die de Amerikaanse hitlijsten nog maar eens dooreenschudde in het jaar waarin Kurt Cobain zelfmoord pleegde met zicht op de mooiste skyline van sneeuwbergen die ik ooit in een stad heb gezien. In Seattle werd gerouwd terwijl Trent Reznor van Nine Inch Nails zong: ‘I want to break it down/ I want to smash it up/ I want to fuck it up/ I want to watch it come down.’

A new star was born, of toch bijna. Er was één probleem: Trent Reznor wilde geen voorspelbare ster zijn. Hij week uit naar smallere paden. De soundtrack van ‘Natural born killers’ die hij aan mekaar plakte, blijft beter dan de film. David Lynch wilde hem voor ‘Lost highway’. ‘Zie je die doos in die hoek?’, vroeg Lynch hem. ‘Er zitten slangen in, maar dat vertel ik niet. Ik wil wél het geluid horen. Maak het.’ Reznor vond het fantastisch. Hij leerde nieuwe technieken. Controle werd voor hem wat marihuana was voor Cypress Hill. Hij leerde ook zichzelf beter kennen. Omdat hij zich ongeschikt voelde voor de roem van het popwereldje, stuurde hij een kloon van zichzelf de wereld in die wél zijn gat wilde vegen aan de Amerikaanse vlag: Marilyn Manson. Laat die janet de kogels van de moral majority maar ontwijken. Ondertussen sleutelde hij aan zijn beste ik. En weer dook een onverwacht probleem op: op de succesplaat ‘The downward spiral’ leefde hij zich in in de rol van een suïcidale loner, en dat was romantisch. Maar nu moest hij - eigen schuld - echt door die ingebeelde wereld, en dát was klote.

En zo zijn we er. De nieuwe Nine Inch Nails heet ‘The fragile’ en begint, nadat de zwartjas in ons vijf jaar op z’n nagels heeft moeten bijten, waar ‘The downward spiral’ eindigde. We bedoelen: ‘The fragile’ begint op de bodem. Neem dat gerust letterlijk: in opener ‘Somewhat damaged’ staat Trent Reznor thuis op zijn stoel, de koord hangt rond zijn nek, en voor hij de grond onder zijn voeten wegtrapt, start als bij wonder de metronoom. Van dan af zal hij twee jaar om zo te zeggen vakantie nemen, en tussendoor werken aan een plaat. Het gevolg is dat wij met een schitterende dubbel-cd zitten, die langer duurt dan ‘The wall’, onveiliger aanvoelt dan een Aeroflot-vlucht naar Grozny, en een geest uit de machine tovert die ons god weet waar naartoe voert. Er zijn songs bij die hoop en redding brengen, er zijn evenveel andere die zeggen dat dat zo makkelijk niet gaat, en fluisteren dat de scheermesjes in de badkamer liggen. That’s entertainment!

Het magistrale zit ‘m natuurlijk niet alleen in de plaat zelf. Reznor wordt, terwijl hij zich autobio graaft, door driekwart van Amerika de eigenlijke aanstoker van het tienerdrama in Liddleton, Colorado genoemd. En het ‘beschaafde’ deel van de rockwereld zal wel ‘hype’ blijven roepen. En tussen Limp Bizkit en Guano Apes past hij ook al niet op de radio. Goed zo!

De plaat is ambitieus, pretentieus, emotioneel en onzeker. De eerste nadruk ligt op de teksten, maar na vijf dagen NIN is dit evengoed een bijzonder clevere geluidstrip die z’n gelijke niet kent, gemaakt door iemand die koppig blijft vasthouden aan zijn eigen overtuiging. Het moeilijkste is voor Reznor - denk ik - niet eens de perceptie van de buitenwereld, maar wel dat hij telkens twintig ideeën heeft als hij er maar één mag hebben.

Op ‘The fragile’ staat bijvoorbeeld een stukje ukelele. Reznor flirt met 20ste eeuws klassiek, met marsmuziek van Pink Floyd, en met de bastaard die U2 was in die periode waarin The Edge naar industrial luisterde. Er staat spacey dreiging van Autechre en Aphex Twin op; een ritmebox die Prince heeft vergeten wordt op de kop getikt; een oud idee dat Bowie van Brian Eno heeft gekregen is Reznor op zijn beurt van ‘Low’ gaan stelen. Laat u ook niet afschrikken door stemmen in het Frans en door avantgarde die bewijst dat Einstürzende Neubauten al die jaren niet voor niks zichzelf gebleven is. Loop niet weg als blijkt dat teksten over oceanen gaan en oosters mysticisme opduikt. Nine Inch Nails heeft écht niks met Live te maken. En er wordt gerockt. Er zit soms zelfs een goeie melodie onder de drilboor in je living.

In 1996 zei Trent Reznor ergens dat hij nog steeds a fuckin’ mess was. Waarop de interviewer vroeg: ‘Beloof je dat je dat blijft?’ ‘Ja,’ zei Reznor. Hij heeft woord gehouden.

Beestige plaat!


Tot daar de recensie. Nu ik het album beter ken...kan ik zeggen dat ik het een beestig leuke recensie vind.

avatar van Zachary Glass
4,0
Bloompje schreef:
bij : the downward spiral:

(quote)


Ik las net een recensie terug van the fragile in de humo uit 1999 (op zoektocht naar die van with teeth). En kijk eens wat de eerste zin is:


Die is dan ook weer getraceerd

Trouwens, wanneer ik het eens opnieuw beluister is NIN (zoals Chris Whitley ooit zei in een interview) nogal "boerenmuziek": alles is nogal gericht op één emotie. En dat gaat nogal 'ns vervelen na een tijdje.

avatar van Koston
4,5
1 emotie ?

Noem je haat , pijn , liefde , eenzaamheid , woede , depressie dezelfde emotie ?

5,0
Ik vroeg het mij ook al af.

avatar van mathias
4,5
En dan nog: zelfs al zóu NIN inspelen op één enkele emotie (wat ik trouwens helemaal niet zo vind), waarom zou dat dan boerenmuziek moeten zijn??? Wat dan gedaan met al die bandjes die je "gewoon" (hoewel ik dergelijke dingen helemaal niet gewoon vind eigenlijk maar dit terzijde) goed laten voelen? Zijn zij dan ook boerenmuziek??

avatar van Zachary Glass
4,0
mathias schreef:

Wat dan gedaan met al die bandjes die je "gewoon" (hoewel ik dergelijke dingen helemaal niet gewoon vind eigenlijk maar dit terzijde) goed laten voelen? Zijn zij dan ook boerenmuziek??


Tuurlijk is dat tevens boerenmuziek

Nine Inch Nails zit toch steevast aan de negatieve emoties te morrelen. Daar is niks mis mee, je kunt zelfs leuk schilderen in grijstinten - maar er mag toch af en toe eens wat licht doorschemeren of niet?

Vandaar dus "boerenmuziek": de boer oogst en zaait, telkens opnieuw en opnieuw. Net zoals je de hele tijd kan blijven rondcirkelen in vicieuze negatieve kringetjes.

Net zoals het na lange tijd vermoeiend is steeds goedgemuste muziek te horen. Muziek die zijn akker niet verlaat, is naar mijn gevoel boerenmuziek. Vandaar dus

avatar van mathias
4,5
Aaaaah nu heb ik hem Zach
Ik dacht dat je het muziek van/voor "boeren" (Vlaams 'scheldwoord') vond... bij deze is dat uitgeklaard

5,0
Al klinkt nu er toch wel wat meer licht door de bomen bij NIN op with teeth...

Gast
geplaatst: vandaag om 12:56 uur

geplaatst: vandaag om 12:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.