Simple Minds - New Gold Dream (81-82-83-84) (1982)

idem ook hier; ik ken het album ook al meer dan een kwart eeuw, maar komt bij mij niet zo vaak in de CD-speler omdat het voor mij vooral een 'jeugdalbum' is.(qua beleving/herinneringen)

Ook eens met orbit.

Dit album heeft een perfecte instrumentale balans. Het toetsenwerk klinkt zeer warm en is mooi geïntegreerd in het totale klankbeeld. Dit album staat na een kwart eeuw nog fier overeind, geenszins gedateerd.

Hier nog één die het geheel eens is met orbit.
Na een kwart eeuw beluisteren staat deze plaat nog als een dijk.
Orbit, wat kun jij het bijna poëtisch uitdragen man, geweldig.

Oké oké mensen, als ik zeg "te veel synths" bedoel ik daarmee "die synths op dit album staan mij niet aan". En bijgevolg slaat het wel degelijk ergens op om het synth-gebruik als nadeel aan te voeren.
En ik vind het ook gewoon zo... zielloos. Ik kan mij niet van het gevoel ontdoen dat het allemaal nep is. Dat is natuurlijk het gevoel dat IK heb als ik dit luister, ik wil niet stellen dat dit ook werkelijk nep is (kwestie van duidelijk te blijven). Maarre, neen, het wil niet klikken..

Deze zit ook bij mij op het randje van glad en 'cheesy'. Gelukkig ben ik nogal liefhebber van de synths, want ik kan best vatten dat het voor veel mensen hier een tikkeltje te glad wordt. Op Low zijn de synths ook prominent aanwezig, maar gebruik en uitvoering zijn toch absoluut niet te vergelijken met deze NGD. De omschrijving van orbit vind ik wel gepast, een lentebriesje. Ik kan dit album wel smaken, maar blijf erbij dat zowel Empires & Dance als Sons & Sister een interessantere sound neerzetten.

Misschien interessanter, maar wat mij betreft qua songmateriaal en consistentheid (wat) minder.

@LH - ben het wel eens met Stuart. Dat blijkt ook uit mijn lakmoestest: na 25 jaar nog steeds draaien (nee, niet iedere week), kan je een albumecht wel consistent noemen; dat wordt door anderen gedeeld, zie ook hierboven. "The test of time" is echt wel een heel harde; ook in de jaren 80 is veel minder leuk materiaal gemaakt (wat dacht je bijv. van Then Jericho)

Ik heb E&D ook op 4,5 * ster - die was misschien wat vernieuwender - ik vind E&D een zeer richtinggevend, en ondergewaardeerd album. Het vakmanschap (ook qua produktie) sla ik op dit album hoger aan. De tweeling - SFC en SAF - heb ik op 4,0 ster (minimaal verschil dus).

Inderdaad !
Weergaloos nummer

En ik maar denken dat Kanye West de eerste was met Shuttershades...

Ja, maar ook enige ambivalentie. Die clip geeft nl tegelijkertijd ook weer waarom ik destijds me van The Simple Minds begon af te wenden:

* de eenvormigheid van hun nummers: live begonnen hun nummers veelal met eenzelfde soort uitgesponnen soort intro's - ook in dit geval duurt het zeker 40 seconden voordat de song echt start (herkenbaar is) - ik heb dat live een aantal malen meegemaakt en dat vind ik niet zo sterk.

* het bijna messianistische gedrag en het gehuppel van Jim Kerr Esq.

Dit is voor mij Simple Minds op hun aller-, aller-, allerbest. Die intro's vind ik heel mooi. En Kerrs gedrag en gehuppel? Toch niks verkeerds mee hier.

Voor mij niet (meer); maar goed, da's persoonlijk. De maniertjes, de verzaligde blik richting het publiek - en dit is nog maar het begin van wat er komen ging en ik vind het al irritant beginnen te worden.

Ik kan me meerdere concerten van The Simple Minds herinneren en dan was het altijd weer de vraag welke song nou weer uit die minutenlange intro zou opborrelen. We waren dan met een aantal vrienden en dan keken we elkaar aan met een blik van "weet jij toevallig welk nummer dit gaat worden?"

Dit verschijnsel is door een (vrouwelijke) recensent (Volkskrant of Oor denk ik of anders NRC) ooit eens aangeduid met de term "compositorische bloedarmoede"en bij dat beeld had ik toen wel een herkenning (en dat is me ook bijgebleven).

Denk dat Simple Minds op hun live-best wellicht 1 jaar eerder ligt.
Als je naar mijn waardering voor dit album kijkt, zie je dat die hoog is - het ging me dus om de uitvoering 'on stage'.

Deze uitvoering on stage is ook te vinden op de dvd 'Seen The Lights', waar 6 nummers van dit concert gespeeld worden. Persoonlijk vind ik dit gewoon fantastisch goed. Alleen jammer dat ze het concert er niet integraal op gezet hebben. De uitvoeringen vind ik helemaal niet te lang met te uitgesponnen intro's. Dit begon wel vanaf 'The Sparkle in the Rain'-tour. Zo is er de ruim 10 minuten durende versie van 'The American'. Ook dit vind ik heerlijk, maar de kracht van nummers gaat wel wat verloren. Bloedarmoede is hier totaal niet op zijn plaats, eerder creativiteit. Het is maar hoe je het bekijkt zeker.

Dat woord "bloedarmoede"is ook niet van mezelf, maar stond letterlijk zo in die recensie - al weet ik nu niet meer wie de auteur daarvan was. Ik vond het idd ook wat hard - maar herkende wel de eenvormigheid van de nummers; dat werd door mijn metgezellen ook zo ervaren destijds.

Volgens mij stonden ze het jaar erop op Werchter en begon de ellende pas goed.

Maar misschien vertoon ik een beetje verwende-mensen gedrag - ik heb de meeste 80's bands (o.a. Echo, Comsat Angels, Sound, Joy Division, Cocteau Twins, simple Minds) destijds op kleine podia zien debuteren en die indruk wil je graag zo lang mogelijk vasthouden: de drive en de energie, het spontane dat ze toen hadden; in die context is dit optreden in Newcastle al een stuk gelikter.

Overigens had ik een vergelijkbaar gevoel bij het debuut van The Arctic Monkeys in Nederland een tweetal jaar geleden - 4 jonge broekies die een podium opliepen met een idee van "zoo, moeten we hier voor zoveel mensen spelen" en vervolgens een spetterend en energiek concert gaven.

Ik moet zeggen dat ik het meestal eens ben met Mjuman. Nu even niet helemaal. De New Gold Dream Tour bracht spannende versies van hun oude nummers, Celebrate, Premonition, Love Song en Factory (I Travel vond ik niet helemaal geslaagd in de funkuitvoering). De uitvoering van hun nieuwe New Gold Dream nummers waren niet je van het. Colours Fly and Catherine Wheel (mijn grote SM favo) kreeg een meesterlijke uitvoering, evenals King is White. De singles (PYAM, SSIS, NGD en GP) werden veel te snel gespeeld en NGD kreeg zelfs op de zomerfestivals van 1983 de bekende dweperigeTake Me to the River-uitvoering.
Tijdens de Tour du Monde (Sparkle-tour in goed engels) werd het van kwaad tot erger en ben ik definitief afgehaakt (dus nog voor de lalala-song).

Wat betreft het "gehuppel" van Kerr kan ik Mjuman wel volgen. Dat begon ttv NGD al behoorlijk vorm te krijgen.

Wat betreft de uitvoering van 'Hunter and the Hunted' volg ik de kritiek niet. Het intro is volgens mij niet langer dan op plaat en imo gewoon fraai.

Die uitgesponnen (dweperige) uitvoeringen van nummers kwamen later pas goed los. Zo'n album als 'In the City of Light' moet ik bijv. niet vaker dan 1 keer horen en dan weer een hele tijd niet, anders wordt het te ergerlijk.

Dat van dat intro zal ik nog eens controleren met de lp erbij; zou kunnen dat het wat dat betreft mij eigen wishful thinking is, mede ingekleurd door (toentertijd) latere SM-concerten - met die beleving/ervaring zoals hierboven beschreven ("welk nummer wordt dit nou"). Frappant trouwens dat ik niet meer weet welke recensente het was die die term "bloedarmoede" gebruikte. Iemand enig idee?

Het zwaartepunt van dit album ligt zonder enige twijfel in het midden. Eerst het bezwerende Somebody Up There Like's You en dan het frivole titelnummer. Hiermee laat Simple Minds in nog geen tien minuten zien wat hun oeuvre vermag.

Ik onderschrijf bovenstaand bericht van Omsk. Dit zijn mystieke nummers. Het luisteren naar dit album vervult mij met heimwee en nostalgie naar de vroege jaren '80 van de vorige eeuw.

Mijn top 9 van dit album op dit moment:

1. Colours Fly and Catherine Wheel (10+ punten)
2. Somebody Up There Likes You (10+)
3. King is White and in the Crowd (10+)
4. New Gold Dream (10)
5. Big Sleep (10)

6. Someone, Somewhere in Sommertime (9)
7. Promised you a Miracle (9)
8. Hunter and the Hunted (9)
9. Glittering Prize (7)

En toch de volle 5*? Zou het niet 4,5* moeten zijn?

Het totaalplaatje kan best 5 sterren waard zijn terwijl je lang niet alle individuele nummers 5 sterren geeft.

ECHT NIET !
Als deze plaat geen 5* maar 4,5* waard is, hoeveel sterren moeten de andere platen dan krijgen? max. 2 punten?
Nee, dit album is de volle 5* waard, behoort bij de fraaiste albums wat mij betreft !!

Vind deze plaat lastig te beoordelen, omdat het niveau verschil tussen de nummers groot is. Tenminste dat vind ik dan . Een nummer als Promissed you a miracle vind ik gewoon een zeiknummer, maar het nummer New gold dream vind ik dan weer schitterend. Uiteindelijk zijn de schitterende nummers in het voordeel en kom ik op 3,5* uit .

Deze plaat wordt door bijna alle fans op handen gedragen en wat mij betreft volkomen terecht. Ongelooflijk hoe diversiteit en eenheid op 1 en hetzelfde album kunnen samenkomen. Frappant is ook dat Iedereen zo z'n eigen persoonlijke voorkeuren heeft binnen dit geheel en voor mij zijn dat vooral 'Someone, Somewhere in Summertime' , 'Big Sleep', 'New Gold Dream' en 'Hunter And The Hunted'.

De rest zit daar niet ver achter en dat maakt dat ze dit album zelfs nu, bijna 30 jaar later, nog met veel overgave volledig en live kunnen spelen tijdens hun '30 years anniversary tour'. Ik ben voor die gelegenheid in London (Wembley Arena) geweest eind vorig jaar en heb daar met eigen ogen kunnen constateren dat de band weer staat als een huis en met een frisse energie hun nummers brengt.

Dat belooft in elk geval voor de komende zomer als ze oa een deel festivals komen doen in Nederland en Belgie en bovendien een nieuw album (Graffiti Soul) uitbrengen, dat trouwens zeer de moeite waard is !

Ik ga ook eens elk nummer van een cijfer voorzien en hoe ik tot mijn 4 sterren ben gekomen. Dit album heeft ook tijdelijk in m'n top 10 gestaan, toch er weer uit, misschien ooit er weer in. Het is een goed album. Maar ik ben niet zo gecharmeerd van ieder nummer.

Someone, Somewhere in Summertime; 9
Colours Fly and Catherine Wheel; 5
Promised You a Miracle; 7
Big Sleep; 7
Somebody Up There Likes You; 8
New Gold Dream (81-82-83-84); 9
Glittering Prize; 9
Hunter and the Hunted; 8
King Is White and in the Crowd; 6

Dat komt neer op ongeveer 3,5 sterren, maar het geheel is goed en ik vind het een goede band dus 4*.

Colours Fly and Catherine Wheel; 5???????????
Bij Hans Anders hebben ze voor heel goedkoop ook hoortoestellen!

Mijn punten telling zou iets anders zijn, maar ik ben het er wel mee eens dat Colours Fly and Catherine Wheel en King Is White and in the Crowd de zwakste nummers op dit album zijn.