John Mayer - Battle Studies (2009)

Steve Jordan als drumcomputer beschouwen is bijna schandalig.

Mee eens,, Hoewel hij hier neit geweldig uit de verf komt blijft hij een van de beste drummers ter wereld en heeft een totaal eigen stijl. Toch valt het tegen dat hij hier te soft klinkt en het niet genoeg groovet. Het drumgeluid klinkt te glad en de ritmes klinken te standaard..

Tja misschien heb je wel gelijk maar echt flitsend klinkt het niet bepaald.

Inderdaad minder sterk dan Continuum. Maar het is echt geen rommel te noemen! Ik ben normaal totaaaal geen fan van Taylor Swift, maar op ´Half of my Heart´komt haar stem prachtig uit.
John Mayer is de beste, maar hij heeft het wel eens beter gedaan.

Volgens mij is het album voor veel mensen minder sterk dan Continuum omdat de afwisseling op Battle Studies wat minder groot is. Maar ook op dit album zijn er geen slechte nummers te vinden, hoewel Crossroads voor mij best vervangen had mogen worden door een eigen nummer. Waar Continuum van mij een 4,5-5 krijgt, krijgt Battle studies 4 sterren.
Wel had ik meer invloeden van het John Mayer Trio verwacht. Waar Try! voor mijn gevoel veel 'losser' was, neigt deze plaat meer naar pop. Gelukkig vind ik dat niet heel erg.

Ahh, Mayer zoals we hem kennen. Weer als vanouds, wat misschien enerzijds ook een beetje jammer is, soort van been there, heard that.

Continuum was een afwisselende plaat tussendoor, met een wat commerciëler/popachtiger geluid, meer catchy, minder gitaar, op dit album hoor ik een soort verlenging van inside wants out/heavier things/room for squares.. het simpele gitaargeluidje met gewoon de prima teksten van Mayer zoals we gewend zijn..

Opzich vind ik dit geen slechte plaat, alleen een beetje meer van hetzelfde, weinig nieuws en omdat het vrij 'simpele' muziek is wordt het daardoor wat eentonig en verkies is veel liever Heavier things/Inside wants out hierboven.

Mja, prima luisterplaatje, maar niet echt "wow", gewoon een leuke plaat erbij

Zo op het eerste gehoor klinkt veel op dit album 'wel lekker'. Maar ook niet echt meer dan 'wel lekker'. Een echte uitschieter heb ik ook nog niet meteen gevonden... Maar goed, wie weet ga ik 'het' er nog in horen. Anders zeg ik: muzikaal behang, maar als ik zulk behang in m'n huis had zou ik niet geneigd zijn om het snel te vervangen...

Leuke plaat voor de gewone man, niets bijzonders,... maar aangename muzak.

Jeetje, wat een nare hoes...

Sluit wel goed aan bij 'Who Says I Cant Get Stoned'.
Ik vind het met name lelijk dat die titels van de songs op de voorkant geschreven staan.

Ik vind het wel iets ouderwets hebben om het logo van de platenmaatschappij groot op de hoes te zetten plus alle nummers. Geen prachtige cover, maar ook niet lelijk.

Gewoon een degelijk album, niets meer en niets minder

Het album begint met het heerlijke Heartbreak Warfare met repeterend refrein. Dit krijg je voorlopig niet uit je hoofd.
Daarna gaat het mis en gaat John Mayer finaal over de top met de zang in All we ever do....

De vervolgnummers varieren van goed tot degelijk tot voortkabbelend maar altijd voldoende.

Hoogtepunten: Assassin, Who says en Half of my heart.
Het is niet het meest inspirerende album van John (dat was Continuum met de heerlijke groove) en klinkt soms zelfs wat gemakzuchtig. John blijft echter een prima songsmid en weet met zijn stem en gitaarstijl het album boven de middelmaat uit te tillen.
Knappe prestatie.

Nu wachten tot John op zijn volgende album weer volle bak blues gaat spelen samen met zijn makkers.

Helaas iets te gelikt allemaal.

Sjezus, ik krijg dat Half Of My Heart echt NIET meer uit m'n hoofd! En ik geloof niet dat ik het erg vind eigenlijk, heerlijk catchy nummertje

Nu een paar keer gehoord en op zich best een lekker plaatje met lekkere nummers en het klinkt allemaal erg gelikt en weinig avontuurlijk. Het niveau van Continuum komt echter niet in zicht. Persoonlijk vind ik alleen de versie van Crossroads echt vreselijk maar daarover kunnen de meningen verschillen.

3 sterren, wellicht later een keer een halfje erbij als die versie van Crossroads mij misschien wat beter gaat bevallen.

De verwachtingen na het topalbum Continuum liggen erg hoog, daarnaast heeft John Mayer met Try (trio) en Where The Light Is (Live) bewezen een multitalent te zijn. Niet alleen akoestisch komt hij tot zijn recht, elektrisch is hij één van de betere op aard op dit moment: heerlijke gitaarsolo's, covers van Hendrix en een uitstekende chemie met Steve Jordan en Pino Pallodino.

En nu dus.. Battle Studies. Nu ik de plaat meerdere malen rond gespeeld hebben, is het een juist moment om een oordeel te vellen. En om gelijk met de deur in huis te vallen..het heeft niet de hoge verwachtingen waar gemaakt. Het speelt allemaal te veel op safe. Toch is er geen enkel 'matig' nummer te ontdekken, het ontbreekt alleen aan echte klappers.

Waar Continuum hier rijkelijk mee gevuld was (Gravity, Slow Dancing, In Repair, Bold As Love zijn pareltjes), schieten enkel de nummer Who Says, Assasin, Heartbreak Warfare en Edge Of Desire er voor mij uit. En niet omdat ze zo baanbrekend vernieuwend zijn, maar omdat ze per luisterbeurt interessanter worden. De meeste nummers ken je na één/twee keer luisteren al en komen overgepolijst over. En dat is jammer!

De vraag is: maakt dit het een slechte plaat? Nee, is mijn antwoord. Het is een prima album voor op de achtergrond. De stem van John Mayer doet het natuurlijk altijd goed en nummers zijn ook gewoon niet slecht.

Het is alleen dat het merendeel nu echt een blues/rock-klapper verwachte (mijns inziens) en dit is hier niet uitgekomen. Het goede nieuws is dat hij nog veel met zijn trio-buddies toert en dat we daar hoogstwaarschijnlijk snel meer van horen. Ik zie dit dus meer als een matig tussengerecht (waar de stijgende lijn na heavier things zichtbaar was) en hoop snel op een heerlijk toetje van het trio.

Voorlopig een 3.5. Blijkt dat het album meer verrassingen met zich meebrengt, dan kan dit punt nog stijgen.

Hmm, dit album geeft mij een beetje een dubbel gevoel. Als echte liefhebber van John's muziek, was dit bij de eerste luisterbeurt toch wel zeer schrikken. Dat hij meer de pop-kant op zou gaan had ik wel verwacht, maar dan denk ik eerder à la 'Room For Squares' dan dit.

De eerste keer dat ik dit album luisterde, vond ik dit dan ook een ontzettende ***-plaat. Maar, aangezien het wel John Mayer betrof, gaf ik hem nog een kans. Na van de schrik te zijn bekomen, viel me op dat dit eigenlijk gewoon een goede popplaat is. Het was alleen niet het album dat ik had gehoopt dat hij zou maken. Liever had ik gehad dat hij de bluesinvloeden die te horen zijn op Continuum en met zijn John Mayer Trio wat verder door zou trekken. Enkel het feit dat ik wat anders had gehoopt, veranderd niets aan de kwaliteit.

Het enige wat ik echt ontzettend vind tegenvallen, is dat het te erg geproduceerd is, zeker in vergelijking met hoe hij het live speelt. Wat minder 'netjes' en gepolijst vind ik deze nummers veel meer tot zijn recht komen. Goede aanrader daarvoor is het concert wat terug te beluisteren valt op de stream van David Letterman. Enige tegenvaller daar is 'Half of my heart', daarbij mis je toch wel de stem van Taylor Swift. En 'Crossroads' klinkt daar zowaar lekker, in tegenstelling tot de walgelijke albumversie.

Toch een 3.5*: het is een goed album, met sterke songs, alleen niet wat ik had wíllen horen.

kvind hem tegenvallen, de eerste vier nummers doen me eigenlijk niks, dan begint de plaat voor mij pas. Perfectly lonely knalt erin met een lekkere gitaar riff. Assassin is lekker en de clapton cover crossroads mag er ook zijn. Zet m weg op 3*

Persoonlijk vind ik dit het zwakste moment van de CD. Echt een draak van een cover en een zapmoment.

Staat hoog in rotatielijst, maar heb werkelijk nog nooit gehoord van deze artiest. Vreemd:)

Minder dan Continuum, maar ik hoor genoeg mooie aanknopingspunten. En tja, Half of my heart draai ik nog altijd grijs, dus hij moet kennelijk iets goed doen.. Minder dan 4 sterren kan ik er niet van maken, ondanks dat het zijn minste release sinds jaren is. Dat zegt alles over John Mayer trouwens!

Deze plaat haalt het inderdaad niet bij de pareltjes op Continuum. Op die plaat stonden teveel goede en unieke nummers die hij niet meer kan evenaren. Wel laat hij uniek gitaarspel horen, maar de meeste nummers zijn te soft.

Perfectly Lonely doet mij nog het meest denken aan John Hiatt mid/eind jaren 80. Goede nummers zijn Assassin, War of My Life en Friends, Lovers or Nothing. Crossroads lijkt wel een interpretatie van Stevie Wonder.

Nee echt jammer. Heb Continuum hoog staan, en hoopte zoals het merendeel hier, op meer in die richting.
Neem een liedje als Gravity, zo goed. Op Battle Studies staat geen enkel nummer dat ook maar in de buurt daarvan komt.

Balen, ik vind dit echt een saaie, saaie plaat.

Heerlijke plaat! Sinds kort liefhebber van John Mayer zijn muziek. Geweldige vent die de muziekwereld weer een geweldige flow geeft!

De mooie momenten op deze plaat zijn moeilijker te vinden dan voorheen. Was Continuum vooral een aaneenrijging van geweldige liedjes, zijn het hier vooral momenten. Zulke momenten komen voor in de vorm van (te) korte solo's op bijv. Heartbreak Warfare, Assassin en Edge of Desire. Tel daarbij nog uitstekende vibe-gehalte van Perfectly Lonely bij op en de goede teksten van War of My Life en Friends, Lovers or Nothing en je hebt ook met deze Battle Studies een vermakelijk album in handen.

Half puntje verhoogd!

Puur omdat er toch echt geen zapmomenten in te vinden zijn. Heerlijk album, waar nu toch echt ook persoonlijke favorieten uitkomen, als Assasin, Perfectly Lonely, Do You Know Me, Heartbreak Warfare en Who Says.

Is het iemand wel eens opgevallen dat Heartbreask Warfare sterk iets weg heeft van Bad van U2?

Te soft en ik vind zijn teksten niet erg sterk maar hij heeft een hele mooie stem waardoor ik het toch niet op een onvoldoende kan zetten.

2 juni is hij éindelijk weer in Nederland. John staat dan in de Heineken Music Hall in Amsterdam. Kaartverkoop begint zaterdagochtend om 10:00u en ik ga zeker proberen kaarten te bemachtigen. Wil hem zo graag live zien.

Om maar even terug te komen op het album, ik vind het bijna lastig om mijn menig erover te vormen. 'Continuum' grijs gedraaid (en wordt nog regelmatig opgezet), iets wat ook geldt voor z'n andere twee albums en die van het John Mayer Trio.
Maar dit album, ik vind het zo soft, bijna klef. En ik wil het zo graag leuk vinden!
Iets wat me wel al meteen opviel, naar mate het album vordert, hoe beter de nummers worden. Maar ik mis toch één of twee nummers met wat meer gitaar, meer tempo erin. Meneer Mayer kan zo goed gitaar spelen, namelijk.
Ik geloof dat ik er nog maar een paar keer goed naar moet luisteren, voordat ik sterren ga uitdelen. (En ik wil het straks wel allemaal kunnen meezingen in de HMH )

Half of My Heart klinkt als een track die ze bij South Park zouden maken als ze de gek zouden willen steken met John Mayer.. Ontzettend cliché dus. Ik word vooralsnog niet bijster vrolijk van deze plaat.