Aerosmith - Nine Lives (1997)

erg vaag dat nog niemand hier een berichtje heeeft achtergelaten.Hoewel ik het persoonlijk een goed album vindt.

Ik vind dit ook een goed album, komt met name ook de grote variatie op het album. Leukste nummers vind ik Taste of India, Ain't That a Bitch, en Pink.

Enkele overbodig geworden berichten omtrent de originele hoes verwijderd.
Die is intussen gecorrigeerd.

Redelijk album van een band die hier niets meer te bewijzen had. Ze hadden zich al meer dan bewezen met Pump, Get a grip en Permanent vacation. IK denk juist omdat ze geen druk meer hadden een goed album te maken dit album niet zo is geworden als hun vorige Studio albums. Wat niet wegneemt dat hier goede tracks op staan zoals Falling in Love (Is Hard on the Knees) Hole in My Soul Full Circle Kiss Your Past Good-Bye, en Pink 3.5* lijkt me voldoende

Ongeinspireerd album dit, ook niet erg goed geproduceerd. Het lijkt wel of de nummers te snel zijn gemaakt ofzo, deze plaat mag de veters nog niet vastmaken van "Permanent vacation" of een "Pump".

Pink is wel een lekker nummertje, maar hier houdt het ook mee op.

Nogal wisselvallig album. Aan de ene kant een aantal erg goede stevige rockers als het titelnummer, Something's Gotta Give en Crash, het mooie Kiss Your Past Goodbye en absoluut hoogtepunt Taste of India. Jammer genoeg staan er ook een aantal wel erg plichtmatige hitlijst-gerichte nummers op als Falling In Love en Hole In My Soul. Ik heb trouwens soms het gevoel dat een andere productie het album zeker geen kwaad had gedaan....

3.5e ster

Dit was lang geleden mijn eerste aerosmith album, blijkt nu de eerste van velen te zijn. Hoewel sommige nummers zoals Crash en het nummer dat gezongen wordt door Joe Perry niet echt nodig zijn is het echt een album om grijs te draaien. Aerosmith heeft zoveel prachtige rockmuziek dat ik niet eens moeite neem om andere bands te beluisteren. Al is het maar omdat vrijwel alle zangers al afhaken waar Steven pas net warm gelopen is.

Glenn Hughes veegt toch echt de vloer aan met die verlepte Tyler. Maar die ken je natuurlijk niet, want je luistert alleen maar naar Aerosmith...........

Nummers 2,3,11 en 15 zijn hier de beste nummers op. De rest is een beetje te verwaarlozen. Persoonlijk vind ik Hole In My Soul nog het beste.

Met Get A Grip is Aerosmith een echte automatische piloot band geworden. Een geöliede hitmachine die mee mag doen met de groten der aarde. Dat is allemaal heel erg verdiend natuurlijk want de band moest van ver komen. Het gaat wel ten koste van de kwaliteit van de albums. Met Rag Doll en Love In An Elevator stonden ze ook wel hoog in de charts, maar die nummers klonken nog lekker eigenwijs. Later worden de nummers inwisselbaar en rieken ze naar eenheidsworst.
Zo ook op deze Nine Lives. Het is aardig om eens te horen maar je raakt ook weer heel snel uitgeluisterd. Allemaal geherkauwde rock n roll die wel heel goed uitgevoerd wordt. Dat dan weer wel. Het enigszins uit de toon vallende Pink vind eigenlijk ik nog het meest aardige nummer van de plaat.

Op dit album staan erg goede nummers, maar ook enkele nummers die de plank volledig mis slaan. Attitude Adjustment, Crash en The Farm (en in iets mindere mate Something's Gotta Give) vind ik echt bagger. Hole In My Soul, Taste Of India, Fallen Angels, Pink en Nine Lives zijn wel erg okee.

Redelijk Aerosmith album. Niet alle nummers zijn inderdaad even sterk. Maar Taste of India, Kiss your past Good-bye, Attitude Adjustment, Pink en Nine Lives zijn prima Aerosongs.

Met Pink ben ik eigenlijk wel klaar. Voor de rest is dit een prima plaat

Over die hoes was in India nog een heisa omdat ze daar katen aanbidden . Grappig dat ik toch de latere albums van hun het beste vindt. Dit is voor mij nog steeds hun beste album met prachtige ballads als Hole In My Soul en Full Circle en stevige rockers als Ain't That A Bitch en Attitude Adjusment. Allen Pink is een beetje overrated. Maar hier vinden ze toch de beste balans tussen keiharde rockers en mooie meezingers. Ze rocken hier het hardst en felst vindt ik.

Dat titelnummer, holy shit... Dat blaast niet alleen de muur om, maar een heel flatgebouw. Jammer dat dat nummer niet meer als opening van een concert gebruikt wordt. Ik weet nog dat ik de band op MTV zag tijdens Rock Am Ring. Daar openden ze toen met dit nummer. Ik plakte zowat tegen de muur aan.

Goed te pruimen album. Er staan inderdaad ook wel wat mindere nummers op maar ala, daar hebben meer bands last van!
Nine lives, Hole in my soul, Falling in love, Taste of India, Full circle, Ain't that a bitch en Kiss your past goodbye zijn erg sterke nummers! Pink is een aardig nummer maar geen top vind ik.

De single Pink valt wat tegen, maar dit album is toch wel in orde. Met de titeltrack, Falling in Love, Hole in my Soul kent het album een sterk begin. Het wat grijs-gedraaide nummer I Don't Wanna Miss A thing blijft wel een schitterende ballad.

Die staat er bij mij niet op... vind ik ook niet zo erg. Ik denk dat de paat coherenter is zonder... ik vind het trouwens ook niet zo'n sterk nummer.

Waarschijnlijk te vaak gehoord (net als Pink trouwens) ik vind dit over het algemeen wel een goede plaat trouwens PUMP, Get a Grip en Nine Lives vond ik een erg sterke serie platen van de mannen van Aerosmith... ik hoop dat ze dit nog steeds kunnen, en ook doen op de aankomende cd....

Inderdaad wisselvallig album. Zeer sterke momenten met 'Nine Lives', wat rockt dit nummer! Andere hoogtepunten zijn Kiss Your Past Goodbye, Ain't That A Bitch, The Farm en het allerbeste nummer van de plaat: Taste Of India.
Daarintegen zijn de commerciele singles verschrikkelijk. Falling In Love (Is Hard On The Knees) gaat dan nog maar Pink en Hole in My Soul zijn vreselijk. I Don't Want To Miss A Thing staat nummer 1 voor de verschrikkelijke ballads die Aerosmith in de jaren 90 en 2000 uitbracht, puur voor de commercie. Het is bijna ongelofelijk dat de band het voor elkaar krijgt om eensong als I Don't Want To Miss A Thing en Back In The Saddle live achter elkaar te spelen. Het contrast is overweldigend.
Anyway, Nine Lives is gedeeltelijk geslaagd. Zonder de commerciele singles zou het zomaar een klassieker kunnen zijn geworden.

"Nine Lives" vind ik een wisselvallig album van Aerosmith. Het album hinkt op twee gedachten: enerzijds het bedienen van een zo groot mogelijk publiek en anderzijds toch oude tijden doen herleven. Hier slaagt Aerosmith maar gedeeltelijk in. Op "Nine Lives" worden sterke momenten afgewisseld met uiterst zwakke. Ik mis de blues op "Nine Lives". Hiervoor in de plaats zijn er teveel momenten die ik te mainstream of te toegankelijk vind. Niet dat het slecht is, het klinkt namelijk bij tijd en wijle best aanstekelijk. Maar dat is voor mij niet voldoende om "Nine Lives" als geslaagd te beschouwen. Eigenlijk best jammer, want ik heb Aerosmith live gezien tijdens de "Nine Lives" tour en op het podium komen de liedjes van dit album een stuk beter tot hun recht dan in de studio. "Nine Lives" heeft zijn momenten (bijvoorbeeld "The Farm" of "Attitude Adjustment"), maar vind ik over de gehele linie te wisselvallig om te overtuigen.

Heb Aerosmith ook live gezien tijdens de "Nine Lives" tour. Was in '99, Nijmegen. The Black Crowes openden voor hun. Staat me iets van bij dat Kiss die dag elders in het land optrad. Geen spijt van gehad dat de keuze op Aerosmith viel. (Beide bands heb ik later nog op Arrow gezien).

In 1997 zag ik de band in Ahoy met deze tour, destijds was Kula Shaker de openingsact.Volgens mij had Steven toen ook een probleempje met zijn knie. Geweldig concert trouwens, hoewel ik het optreden in Ahoy in 1993 tijdens de Get a grip tour nog beter vond. .
Prima plaat, en zoals vaker gememoreerd, dat openingsnummer! Wat een knaller om een plaat en concert mee te beginnen. Geweldig ook hoe Steven als een echte krolsche kat krijst.
Ander nummer wat me ook vooral bijblijft is Kiss your past goodbye. Wordt niet altijd genoemd, maar ik vind dit 1 van de hoogtepunten op deze plaat. De variatie in het album spreekt mij meer aan dan op bv get a Grip, wat ik trouwens ook een prima plaat vind.
Drummer Joey Kramer zat destijds in een moeilijke fase, auto ongeluk en zijn ouders die hem ontvielen. Maar op het titelnummer en Crash beukt hij er soms ongenadig op los!

Ik heb ze tijdens de tour voor dit album ook in Nijmegen gezien. Kan me herinneren dat ik het een nogal tamme bedoening vond. Kan ook komen doordat we wat verder naar achteren stonden. The Black Crowes hadden toen net het fantastische By your side album uit en knalden de ene na de andere kraker de weide over. Robinson deed ook nog een nummer met Aerosmith mee toch?

Ik was daar ook Vielip en ik was, samen met mn vrienden, juist onder de indruk van Aerosmith. Het is de enige keer dat ik ze gezien heb, maar vond het geweldig. Ik stond idd wel vooraan, wellicht dat dat het verschil maakte.

Ja dat maakt vaak echt wel een wereld van verschil! Ik geloof ook dat ik na dat bewuste concert besloot nooit meer over de helft van het veld te gaan staan. Ik heb Aerosmith daarna nog 2 of 3 keer gezien en alle keren vond ik ze (veel) beter dan toen. Al blijf ik het een 'probleem' vinden dat de band totaal geen contact maakt met het publiek. Tyler communiceert niet of nauwelijks waardoor het toch wel overkomt als een tot in detail voorgeprogrammeerde voorstelling. Er is totaal geen ruimte voor spontaniteit o.i.d. Neemt niet weg dat het rasmuzikanten zijn natuurlijk.

Ik vind contact van de band met het publiek ook erg belangrijk. Daarom ga ik de laatste jaren bijna alleen nog maar naar shows in kleinere clubs tot max zo'n 1500/2000 man, maar liefst nog kleiner en dan uiteraard vooraan het podium staan. Dan nog is het afhankelijk van de band natuurlijk.
Ik kan me niet veel details meer herinneren van dat optreden alleen dat ik het heel goed vond en ben het met je eens dat het rasmuziekanten zijn.

Grappig die verschillende ervaringen over Nijmegen 1999.

Ik ben nogal een Aerofanaat om zo maar te zeggen. Heb ze tijdens Nine Lives tour 3x gezien, Rotterdam 1997, Keulen 1999 en Nijmegen 1999.

Allemaal fantastische optredens en memorabel. Rotterdam omdat er een fan op het podium sprong en eraf gegooid werd, mijn buurvrouw liet haar tieten aan Tyler zien en het was een fantastisch optreden. Keulen omdat Sick As A Dog gespeeld werd en ook de instrumenten gewisseld werden op het podium waardoor Tom Hamilton gitaar speelde ipv bas, Tyler bas en Perry lead. Waanzinnig.

Nijmegen was massaal. 40-50.000 mensen ofzo. Heb Muse daar ook te zien en vond het te groot, stond toen ook in het midden. Maar bij Aerosmith stond ik redelijk vooraan en een van de hoogtepunten was dat Chris Robinson meedeed met Aerosmith met Chip Away The Stone. Kon sowieso niet geloven dat ze dat nummer speelden en dan deed Robinson ook nog mee. Zo te gek!

Ik ben het echter totaal niet eens dat Tyler niet met het publiek zou communiceren. Dat is juist het tegenovergestelde, hij is juist meester in die communicatie. Zijn jullie wel zeker dat jullie de juiste act herinneren?

Kijk maar eens de nieuwe DVD Rock For Rising Sun, ondanks dat de mannen nu allemaal dik in de 60 zijn, spelen ze echt fantastisch. Setlist is ook te gek.

Ik herinner het me wel degelijk goed! Laatste keer dat ik ze zag was op Sweden Rock Festival in 2010 geloof ik. Toen vond ik ze qua spel goed maar Tyler heeft geen woord gesproken. Althans, niet op een dusdanige manier dat ik het idee kreeg dat hij meende wat hij zei of dat het om iets spontaans ging. Het waren de standaard opmerkingen en praatjes die je bij elke band hoort.

Grappig Vielip en ik hadden het daar een paar weken geleden nog min of meer over. Nu heb ik een week of wat geleden de live dvd eens opgezet You Gotta Move. En daar staat me die Tyler toch een potje te preformen zeg. Niks mis mee helemaal niet zelfs ha. Komt totaal niet overeen met wat ik lang geleden gezien heb.
Er staat me daar trouwens een puike versie op van Baby Please Don't Go pffffff.
Ben vervolgens eens mijn boeken kast ingedoken en heb het boek Walk This Way eruit gevist.
En lig iedere avond vet te lachen om Aerosmith hun R&R fratsen.

Ik denk dat de massa jullie tegengewerkt heeft dan Iggy en Vielip.

Ik heb de band al héél vaak gezien en elke keer is Tyler juist heel goed in het communiceren met het publiek. Of bedoelen jullie het missen van intimiteit? Dat snap ik wel.

Kijk eens de nieuwe DVD, de mannen spelen daar de sterren van hemel.

Ik vind Aerosmith dan ook echt de meest onderschatte band ooit. Ze hebben geen respect van de muziekliefhebber omdat Aerosmith 2.0 veel commerciëler was dan van vóór 1987. Ze kozen ervoor om de wereld weer te veroveren en deden dat met een commerciële inslag. Songs als I dont want to miss a thing, Pink en Falling In Love (is hard on the knees) zijn geschreven om te verkopen. Ik luister er nooit naar en vind daarom deze plaat half geslaagd. Want Taste Of India en Nine Lives zijn echt geniaal.

Maar daarentegen hebben ze een oeuvre waar je U tegen zegt. Songs als Draw The Line, Back In The Saddle, Toys In The Attic, Lord Of Thighs, Mama Kin, Kings & Queens, Nobody's Fault, Dream On, Rats In The Cellar, No More No More enzo, dat is voor mij het beste dat rock muziek ooit geproduceerd heeft.