Japan - Oil on Canvas (1983)

Ik snap wat je bedoelt, maar Roxy en Japan link zie en hoor ik ook niet meteen hoor.

En DD gaf Roxy, T Rex en Japan aan als inspiratiebron, dus dat zal wel een mengelmoes worden van van alles . In het geval van DD vind ik alleen dat Nick Rhodes qua uiterlijk op Sylvian lijkt, en muzikaal vind ik het ook niet echt een overeenkomst. Dus wat dat betreft zijn we 't eens

In 2006 verscheen de dvd The Very Best Of met de promovideos en het concert Oil On Canvas.
Ik wou hem toen al aanschaffen maar het is er nooit van gekomen,eigenlijk onbegrijpelijk!
Een half jaar geleden kwam ik tot de constatatie dat de dvd 'out of print' is.
Op de 2dehands sites swingen de prijzen de pan uit tot wel €60.
Maar na lang zoeken heb ik een goed exemplaar gevonden van €15,ik denk dat dit ooit de nieuwprijs was.

Het is al meermaals aangehaald,verwacht van Japan geen stormachtig concert zoals we dat kennen van Freddie Mercury.Misschien is Mick Karn wel de enige die een beetje buitensporig doet met zijn gekke pasjes (vrij snelle kleine stappen vooruit,achteruit en opzij).
Wat ieder van ons,dus ook mij opvalt is het sublieme basspel van deze Cyprioot die ons helaas al enkele jaren veel te vroeg heeft verlaten.
Ik hoorde een gelijkaardig basgeluid op Gary Numan's Dance,bleek dat het om dezelfde man ging.
Ook de fantastische single samen met Midge Ure,After A Fashion staat op zijn palmares.
Maar ook de sax en hobo bespeelt hij met gemak.
De fenomenale stem van Sylvian is zoals in de studio loepzuiver,ik hoor niet het minste verschil in deze live registratie
Ook Jansen,Barbieri en de gastmuzikant Tsuchiya (ook te gast bij Arcadia) zijn in topvorm.

Vermits ik meer fan ben van het geluid van Japan vanaf Quiet Life is dit concert voor mij het neusje van de zalm.Vergelijken kan ik ze best met Roxy Music 2,want in tegenstelling tot de meeste zegt Roxy Music 1 me maar weinig,maar dat is dan weer mijn persoonlijke smaak.

De promovideos zijn een leuk extraatje.
Enige kritiek is wel de beeldkwaliteit die korrelig en onzuiver is van zowel de clips als het concert,maar dat mag de pret niet drukken.Het geluid daarentegen is perfect.
Nightporter is wel een groot gemis.

Ik wil tenslotte de opener Sons Of Pioneers extra in de verf zetten,die bas,drums en syths doorheen het gehele nummer is een puur oorgasme!
Persoonlijke favo is de afsluiter The Art Of Parties,zonder woorden...(of toch)

WELL I'M BURNING,I'M BURNING BUILDINGS,I'M BUILDING THIS TIME...

Ik vind deze CD (en ook DVD) nogal weinig recht doen aan Japan. Een band met geweldige muzikanten en een dito frontman, maar dat spat er niet echt vanaf. De productie is nogal mat/dof, zeker als je dat vergelijkt met hun opnames voor The Old Grey Whistle Test

Daar ben ik het in hoofdlijnen wel mee eens - ik vind het erg steriel klinken - en als mijn geheugen me niet in de steek laat, is er ook nog aardig wat achteraf gefröbeld in de studio. Altijd benieuwd geweest naar het hoe, wat en waarom van dit album. Zeker als je vlak daarna ervaart hoe bijv Gone to Earth en Dalis Car wél direct en dynamisch kunnen klinken.

Heb deze op vinyl, maar is ooit bleekmiddel overheen gevallen. Het is oprecht mooi hoe het eruit ziet.
Net als het meeste van Japan.

Ik merk niet echt zo een verschil.

Zo'n beetje hetzelfde wat David Sylvian indertijd is overkomen

Dit nummer van Bryan Ferry lijkt wel een blauwdruk voor het latere solo werk van David Sylvian.
Bryan Ferry This Island Earth (HQ) - YouTube

Topband. Topalbum.
Nr. 2 in m'n favoriete Japanalbums.
4,5 sterren.
Door naar volgende albumwaardering op MuMe.

Mooi gevonden! The bride stripped bare altijd wat in de schaduw gestaan bij andere albums van Ferry. Maar dit is mooi en sluit inderdaad aan bij Japan (of andersom).

Enige reguliere live album van Japan, en van een ongekende schoonheid. Nergens klonk hun muziek mooier dan op deze plaat. Alles klopt de tracklist de magische sfeer de overall sound niet in de laatste plaats door natuurlijke het prachtige keyboard spel van Barbieri en een Sylvian in topvorm. Zeer bijzonder, sfeervol, ontroerend, magisch. 5 sterren zonder twijfel!

Vraag: weet een van jullie waarom het andere Japan live album : Japan - From The Budokan Tokyo Fm, 1982
hier niet op MM staat?

Ik vermoed, omdat het geen officiële release is van de band/platenmaatschappij.

Klopt, het is een bootleg, ‘unofficial release’, meldt ook Discogs. Ik ken deze zelf niet, maar de geluidskwaliteit lijkt belabberd te zijn, als ik afga op de recensies op Discogs.

OK, dank voor jullie reactie mede MM-schrijvers!

Ik stuitte op deze uitgave op de website van Sounds (vinyl-cd- zaak in Delft). daar stond hij in het rijtje van Japan.

Overigens vind ik het ook erg vreemd dat Gentleman Take Polaroids zo slecht te verkrijgen is op cd bij alle reguliere dealers.

Hij is nog wel te krijgen, maar momenteel alleen als (dure) Japanse import. In de westerse wereld is hij kennelijk vervallen, al dan niet tijdelijk. Gebeurt met grote regelmaat tegenwoordig, ook met titels waarvan je denkt dat ze 'voor eeuwig' leverbaar zullen zijn. Sign of the times: de CD-markt (en de LP-markt in nog heviger mate) is nogal volatiel de laatste jaren. Er wordt gewoon minder van verkocht, dus maatschappijen en distribeurs houden geen grote voorraden meer aan. En dan geldt vaak : op = op.

Maar dat album heb je toch al een eeuwigheid in huis, neem ik aan? Hetzij op LP, hetzij op CD, of allebei (zoals ik).

Normaal gesproken mogen "unofficial releases" niet worden verhandeld op Discogs en daar houdt men zich in toenemende mate strikt aan Zie bijv David-Bowie - Eart H K Ing

Deze release heeft dus een iets andere status. Lees ook op Discogs wat er staat over dat label: They specialised first in re-releasing archives and old material, especially progressive rock. .

M.b.t. voorraad houden van de zgn back catalogue - die zorgt niet echt voor veel traffic - lage omloopsnelheid - en in voorraden gaat veel geld zitten. In de UK is een paar jaar geleden voorgesteld door bepaalde ketens, ik meen HMV en Virgin, dat ze om die back catalogue te blijven voeren ze wilden werken o.b.v. consignatie (afrekenen bij verkoop). Geen idee wat daaruit is voortgekomen. In NL hoor je dan vaak zeggen: "die kunnen we wel bestellen voor je" - tja, dat kan je zelf ook, krijg je 'em thuisgestuurd; zo heeft JPC.de Gentlemen in voorraad

Gaucho en Mjuman, dank voor jullie reacties! Ik had nog nooit van JPC gehoord (oef…)

Ik heb alle cd's van Japan behalve GTP en bovenstaand Live album.

Lang geleden ingestapt -toen nog op LP- bij Quiet Life en vervolgens de back catalogus en wat er volgde.

Mijn meeste LP's heb ik al een jaar of tien geleden van de hand gedaan (nog net voor de grote vinyl - revival)
behalve mijn special darlings ( de Roxy's-Bowie's-Bush- etc, die heb ik bewaard voor de covers en teksten en uit weemoed).

Echt spijt heb ik er niet van als ik wekelijk de hysterische prijzen van nieuwe albums zie bij Plato. Wat ik wel mis is het mooie grote art-work van veel albums. Vrijwel mijn hele collectie heb ik omgezet naar cd's.
Af en toe moet ik nog een inhaalslag maken zoals nu met GTP.

Ik ga er achterheen, nogmaals dank!

Heel ingewikkeld hoeft het niet te worden. Op Discogs vind je diverse Nederlandse aanbieders die een near mint exemplaar voor (vanaf) een euro of 12 aanbieden. Maar als je voor nieuw wilt gaan is twee tientjes voor een Japanse CD (met bonustracks en licht aangepast hoes, bij JPC dus) ook een optie. Van JPC kan ik alleen maar goede ervaringen melden, dus dan zit je vrijwel zeker safe.

Ik ben blij dat ik (de meeste van) mijn oude LP's nooit heb weggedaan. Ik draai ze ook nog met enige regelmaat en koop af en toe nog eens wat nieuws. Maar ik ben toch vooral een CD-mannetje, vanwege gemak en geluidskwaliteit - en de laatste jaren vooral vanwege de prijsverschillen. Met streaming heb ik helemaal niks, ook al wil ik een eventuele fysieke aanschaf nog wel eens voorbeluisteren. Enige nadeel: het word wel veel allemaal, een deel van de collectie is helaas verbannen naar de zolder.

Nog even over de live-bootleg: Mjuman heeft in zoverre gelijk dat dat live-album van Japan niet alleen op een paar vage, obscure labeltjes in Japan is verschenen, maar ook op Voiceprint. En dat is (of was) een officieel label, dat oude archiefopnamen, veelal live-registraties uitbracht van onder meer Yes - en kennelijk met toestemming van de betrokkenen.

Volgens mij is het maar een dunne lijn, want hun CD-release van Jon Andersons solo-album Animation is werkelijk een van de allerslechtste remasters die ik ooit gehoord heb. Overduidelijk van vinyl geript en vervolgens geluidstechnisch slecht bewerkt. Dus veel vertrouwen heb ik niet in de authenticiteit van dat label. Maar zo bezien zou dit album misschien toch op deze site kunnen. Al lees ik ook in dit geval op Discogs dat het geluidstechnisch geen aarader is...

Dank je !

De dubbel cd was bij Sounds maar 6,99 daar kan ik mij geen buil aan vallen, blijkbaar heb ik de laatste want toen ik vandaag keek staat er bij : levertijd 26 dagen, dit is een indicatie….)
Ik ben heel benieuwd naar de geluidskwaliteit, misschien valt het mee in dit geval aangezien het een Japanse opname uit Tokyo betreft.

wat betreft GTP daar ga ik nog wel achteraan, dat album vind ik samen met Tin Drum en Quiet Life hun beste….

Toen ik dit album indertijd een paar jaar na Tin drum leerde kennen (dus nog als vinyl-dubbelelpee) was ik behoorlijk teleurgesteld, want ik hoorde eigenlijk vrijwel geen verschil met c.q. afwijkingen van de studioversies, en omdat er ook nauwelijks sprake was van een energieke of enthousiaste live-sfeer vond ik het feitelijk een overbodige release die ik dan ook niet heb aangeschaft. Een jaar of twee geleden ben ik opnieuw in een zódanige Japan/Sylvian-bui gekomen dat het wel lijkt alsof ik hun werk nú eigenlijk nog beter vind dan ruim 40 jaar geleden, en in mijn Japanse honger heb ik besloten deze toch maar aan te schaffen, nu als extended-CD.
        Het is geen wonder dat ik indertijd die "zielloze" indruk kreeg, want op internet variëren de berichten van "na afloop in de studio nog ingrijpend bewerkt en opgepoetst" tot Steve Jansens bekentenis dat "only the drums were actually recorded live, the rest being recorded in a studio" (volgens de Engelse wiki die echter geen bronvermelding kan geven). En ik vind het nog steeds geen "spetterend" concert, dus in plaats daarvan beschouw ik het maar als een mooie, licht alternatief klinkende en qua songkeuze uitstekende selectie van wat deze band zo geweldig maakte, en dat alles in uitstekende geluidskwaliteit (ook in de ongeremasterde uitgave). Door de nadruk op het repertoire van Tin drum (zeven van de acht nummers daarvan) ben ik bovendien ook nummers die bij mij kennelijk altijd een beetje onder de radar zijn gebleven (Cantonese boy, Still life in mobile homes) meer gaan waarderen, dus al die jaren later ben ik alsnog een fan van dit album geworden. Wat wás dit toch een unieke band.

Ik heb die Live from the Budokan – Tokyo FM, 1982-dubbel-CD ook, en de geluidskwaliteit is echt niet slecht. Via de boxen klinkt het redelijk, natuurlijk niet zo goed als het studiowerk maar dat is begrijpelijk voor een opname voor de radio van 43 jaar geleden, en via de koptelefoon is het geluid mooi vol met alle instrumenten goed van elkaar te onderscheiden (inclusief een heerlijke bas). Bovendien met een uitgebreidere setlist, met naast de 12 overlappingen (dus alles van Oil on canvas minus de korte instrumentaaltjes van het begin, midden en einde) nog 6 andere nummers + een kort afsluitend instrumentaaltje. Ik ben er heel blij mee.

Dat is het allerbelangrijkste wat mij betreft bij een Japan plaat!