Peter Gabriel - Scratch My Back (2010)

Of dat Peter Gabriel alleen nog Nederlandstalige artiesten gaat coveren.
'Do you have a little while for me' composed by F. Bouer of 'nobody leaves his own child alone' composed by W. Alberti om er maar twee te noemen zetten het Nederlands cultuurgoed stevig op de kaart

Nou Gerard Joling heeft al een eerste stap gezet, met zijn dance-cover van Sledgehammer. .

Slettenhamer?

Tsja, wat moet je hiermee?

Er staan een aantal ijzersterke nummers op en een paar gigantische missers. Ik weet niet wat Gabriel probeert te doen met Street Spirit van Radiohead, maar ik zet het af vanwege de plaatsvervangende schaamte die ik er bij voel.

Maar wat dan? Kan je een nummer als 'Heroes' van Bowie coveren zonder te klinken als een naar roem hunkerende feesten- en partijen band? Als je het doet als Gabriel met deze arrangementen wel, dan voeg je zelfs wat toe aan het nummer.

Als je The Boy In The Bubble op deze manier verbouwt dan maak je eigenlijk een volkomen nieuwe song waar iets van Paul Simon vaag aan herinnert. De vraag is welk van de twee versies eigenlijk beter is, want Graceland is en blijft een monument van een album.

Het strijkersarrangement op Mirrorball klinkt eerder als iets van Steve Reich en tilt het nummer tot iets gedenkwaardigs. Maar wat doet de de gezapige ouderensoos versie van Listening Wind van de Talking Heads op dit album?

Af en toe een nummer luisteren van het album is prima, maar een hele cd uitzitten is toch echt teveel van het goede.

Ik bewonder Gabriel om de eigen paden die hij kiest, de uitdagingen die hij voor zichzelf zoekt, de dingen die hij probeert te doen in de muziek en met muziek (een eigen label starten met muziek die niemand tot dan wilde uitbrengen, een download dienst in de markt zetten toen dat nog helemaal niet hip was), maar niet alles is even interessant.

Wellicht dat er nog een waardige opvolger van Up in de pen zit, wellicht is de put van inspiratie gewoonweg opgedroogd. Met Gabriels productiesnelheid zullen we het antwoord over een jaar of 5 a 7 weten, maar Scratch My Back is toch niet echt de cd die voor de komende 7 jaar beklijft.

Maar weer eens 'My Head Sounds Like That' opzetten als troost...

Hier en daar zeker mooi, maar te veel schaamteloze covers.

Schaamteloos noem ik iets als er niks aan veranderd is. Gewoon klakkeloos overnemen van iets wat er al was (of te wel schaamteloos kopieren). Dat kan je hier over toch moeilijk zeggen...

Zowat elk nummer heeft het zelfde kitscherige sfeertje.

Kitsch is ook niet een typering die ik kan plaatsen. Als je het "saai" zou vinden vanwege de klassieke sferen, dan kan ik dat nog begrijpen.

Inderdaad. Het meeste is mooi en sfeervol gedaan.

Ik vind Street Spirit, een cover van Radiohead, juist één van de hoogtepunten van Scratch my back. Ik zal het origineel er nog eens naast zetten, maar ik ben niet zo'n heel grote fan van Radiohead.

Peter Gabriel heeft Scratch my back een geheel eigen sfeer meegegeven en daar heeft hij de nummers die hij heeft gecoverd op aangepast. Door die handeling, is elk vergelijk met het origineel niet meer van toepassing.

Daarmee heeft het album toch iets 'eigens', heeft het de geur van Peter Gabriel. Dat maakt het toch knap gedaan. Voor mensen die niet al die originelen kennen maakt dat gewoon zelfs een goed Peter Gabriel album.

Ik wist ook niet zo direkt dat Listening wind van de Talking heads was, hoewel ik het nummer toch zou moeten kennen (ik heb alle studiowerk van de TH). Ook dat ga ik even vergelijken, maar het geeft aan dat Gabriel het dusdanig naar zichzelf toe heeft verbouwd, dat het origineel nauwelijks nog herkenbaar is.

Precies! In veel uitvoeringen is het origineel bijna niet meer terug te herkennen. Dit is dan ook niet zomaar een "schaamteloos" of "kitscherig" coveralbum. Het is veel meer "eigen werk" dan cover.

Eigenlijk een zeer gewaagd album. Ik bedoel: je moet maar durven om 'Listening Wind', 'The Boy in the Bubble' e.d. te gaan coveren. Nummers waaraan bijna niets te verbeteren valt. Toch weet Gabriel bij de meeste nummers de kwaliteit van het origineel te evenaren en soms zelfs te overtreffen. Gabriel's versie van 'Listening Wind' vind ik persoonlijk bijvoorbeeld verbluffend goed. Dat had ik nooit verwacht. Bovendien weet hij de nummers, die in hun originele uitvoeringen allemaal heel verschillend zijn, eenzelfde sfeer mee te geven, zodat ze het album tot een evenwichtig geheel maken. En dat is knap en vereist een groot vakmanschap.

Ik ben overigens erg benieuwd naar "Scratch Your Back". Het album waarop de gecoverde artiesten nummers van Gabriel brengen. Weet iemand daar al meer van?

Dat album vordert gestaag maar eerst krijgen we nog New Blood: het album waar op Gabriel zichzelf 'covert' volgens hetzelfde procede als dit album. Voor diegene die het concert hebben gezien: feitelijk dus de set na de pauze. En die was bij vlagen werkelijk betoverend.

Ho, dat wist ik helemaal niet! Ben benieuwd, hoewel ik niet zit te wachten op een "Scratch My Back II". Ik vind het prachtig, maar één zo'n album is ook voldoende. Ik hoop toch dat er een ontwikkeling in zit. Of is het mss een live-album met een registratie van een van zijn concerten?

Overigens, hoe kom je aan deze info? Wat is de bron?

Bron: http://www.petergabriel.com en de zogenaamde Full Moon videos. Bij elke volle maan word er een video van hem geplaatst waar in hij laat weten wat er speelt.

Ik kan je vertellen dat de orkestarrangementen die hij heeft laten maken bij zijn eigen nummers werkelijk fenomenaal zijn. Intruder is verschrikkelijk creepy en de manier hoe ze Rhythm Of The Heat hebben getransformeerd naar deze orkestjas vond ik ook erg mooi.

Overigens, hij gaat dit jaar nog een paar meer orkest shows doen waar van hij heeft gemeld dat deze zullen worden gefilmd in 3D voor release op BluRay / DVD.

Gezien de fenomenale beeldregistraties van Gabriel in het verleden is dit zeker iets om op te wachten

Moet ik mij door zulke wijze teksten aangesproken voelen? Ik kan deze koers van Gabriel incl. concerten ook niet echt waarderen. Wil het nu niet meteen saai noemen maar diepgang kan ik er ook niet echt in vinden. Ik heb deze CD van Gabriel maar weinig in de CD speler.

Oh ja ik heb Gabriel voor het eerst gezien in 1980 (Vredenburg) en alle Nederlandse shows daarna plus nog zo'n 20 concerten in binnen en buitenland maar dat terzijde. Iets niet mooi vinden is een kwestie van persoonlijke smaak, niet van veronderstelde leeftijd.

the power of the heart , bloedmooi nummer van ome lou , maar op welke plaat van lou staat dit , ik weet het niet maar hemels mooi nummer !!!!

Volgens mij staat het ook niet op een album . Schijnt een recent nummrr te zijn. Als je googlet op deze combinatie lijkt het alsof Lou reed 'Solsbury Hill' zal gaan doen op "I'll Scratch Yours".

Ik sluit me ook aan bij de minder positieve stemmen. Scratch My Back was in de aanbieding op cdwow, vandaar dat ik 'm een aantal luisterbeurten heb gegeven.

Ik heb 'm uiteindelijk niet besteld. Zoals Gabriel zelf al aangaf wijken zijn versies behoorlijk af van de originele versies. Dat zou een pluspunt zijn, ware het niet dat Gabriel zo druk bezig was met het maken van zo onherkenbaar mogelijke covers dat hij vergat eens écht kritisch naar het resultaat te luisteren.

Het album klinkt nogal kil en leeg, en de strijkersarrangementen vind ik eerder storend en wat kitscherig dan dat ze iets toevoegen. Het album is eigenlijk ook nogal eenzijdig: Gabriel half-mompelend, trage tempo's, strijkertjes, leeg en kil. Voor elk nummer gaat dit wel op.

Vocaal ook niet meer wat het is geweest, maar dat is nog enigszins logisch natuurlijk. Hij had echter wel wat expressiever mogen zingen, daar ligt juist zijn kracht als zanger.

Wat een kul! Denk je echt dat hij niet naar het eindresultaat geluisterd heeft. Volledig verloren in de details van de muziek?



Ik ervaar het precies anders.

Volgens mij moet Stijn even bij Schoonenberg langs voor een audio-check (nee da;'s geen synoniem voor een cd- of download-bon). Als er iets ok is aan deze plaat is het wel productie en geluid en ik heb 'em onlangs nog op een topset gehoord (nee, niet van mezelf). Er wordt gewoon mooi gemusiceerd.

Zou je een verwijt willen maken, is het dat een beetje braafjes is, ingetogen, soms een beetje saai en dat is Gabriel nooit geweest - maar ja naast zichtbaar is hij wellicht nu ook hoorbaar zijn wilde haren kwijt.

Tja, so what? Dit draaien voor afwisseling is geen straf.

Stijn laat je door deze oude-wavers niet afschrikken, ik ben het namelijk volkomen met je eens. Dit album mist naar mijn idee de doorleefdheid van alle voorgaande werken. En is uiteraard zo kitscherig, saai en, zoals jij ook zo mooi zegt, leeg dat ik nog steeds graag aan de uitspraak supermarktmuzak refereer. Dit draaien, zelfs voor de afwisseling is een grote Straf. Stijn is dan zelfs noch redelijk mild in zijn beoordeling. Voor dit zeldzame wanproductie van Gabriel, heb ik nog niet eens 1 ster over.

Iedereen moet zelf weten wat hij/zij van dit coverplaatje vindt. Ik hoop alleen niet dat Chamelon Day daadwerkelijk denkt dat ik niet door heb dat Gabriel het eindresultaat vast en zeker gehoord heeft.

Ik heb het trouwens niet over de productie gehad. In de eerste plaats klinkt dit album leeg en kil door de manier waarop instrumenten worden ingezet.

Aan Foolio en Stijn - dat CD en ik beide new wave weten te waarderen - om redenen die hier niet relevant zijn - geeft een pikkebroek (scheepsmaatje) niet het recht het epitheton OW'er te pas en onpas te gebruiken.

Lees verdikkeme dan ook de laatste drie regel van mijn post: "braaf, saai"

Ik vind dit idd geen topalbum, maar zoals al vaker gezegd: verandering van spijs doet eten - al draai ik deze vrij weinig, maar goed dat geldt ook voor de laatste Sting.

Ik heb dit op een set van 70.000 euro gehoord en die liet echt geen twijfel over geluid en muzikaliteit - en Foolio moet gewoon kappen met zijn pseudowijsheden gebaseerd op mp3-beluistering.

Als het echt de bedoeling was geweest dan we naar inferieur geluid zouden luisteren had de evolutie ongetwijfeld voorzien in een paar bescheidener oren (beetje vreemd gevormd imo - van sommigen vind ik die echt niet om aan te zien bijv) - per slot van rekening is onze staart ook gesneuveld, zijn we veel langer geworden en hebben omvangrijker hersenen gekregen (alhoewel je dat bij sommigen weer niet zou zeggen).

Vandaag voor het eerst in maanden weer eens op durven zetten maar het zal meteen de laatste keer geweest zijn.
Ik heb niets tegen covers en houd van de stem van Gabriel, maar het is me echt een raadsel waarom je twaalf totaal verschillende nummers allemaal in precies hetzelfde format wil gooien, een format dat mijns inziens hoogstens leuk is voor één à twee nummers op een cd.

Met alle respect Mjumania, je kunt met een set van 70.000 euro de muziek wellicht beter later klinken in de trant van een wijder en dieper geluid, maar het doet heus niks aan de kille saaie en vooral lege composities die op dit album vrij baan hebben gekregen. Het compliment dat ik, al dan niet pseudo, wijsheden breng, moet ik van de hand wijzen. Ik formuleer slechts mijn mening. Leuk trouwens dat je over evolutie begint. Aan het begin van evolutie ligt namelijk mutatie. Sommige mutaties zijn goed en planten zich voort. Andere mutaties zijn wat minder fortuinlijk. En wel ja, dit album is toch potverdriedikkeme zo'n slechte mutatie . Enne oude waver, wie een geuzenaam voor zichzelf bedenkt, loopt altijd het risico dat deze te pas en onpas gebruikt worden. Zoals mijn username bijvoorbeeld.

Precies de tekst die adstrueert wat ik schrijf: niet alleen is een plaat beoordelen op geluid aan de hand van mp3 net zo onjuist als het doen van uitspraken over een land o.b.v een Neckerman-brochure, bovendien lees je ook gewoon slecht en kom je met loze en holle argumenten "kille, saaie, loze composities" - waar haal je het vandaan? Gebrek aan kennis en begrip moet je niet maskeren met geblaat. Als je het niks vindt, prima - maar probeer jezelf niet op te pompen.

Welterusten

Ik mis wel een beetje welk stuk uit het bericht van Mjuman hierboven (19:13) nou aan mij gericht is. Op een set van €70.000 is het album misschien iets beter te genieten, doordat het geluid beter klinkt, maar aan de instrumentatie en arrangementen verandert het niets.

In die zin kan ik het in ieder geval niet rijmen met mijn bericht.

@Mjuman
Ik vind dit kil en hol vergeleken met de voorgaande albums van Gabriel. Daar werd er namelijk veel meer met dynamiek en gevoel gewerkt. Ik weet heus wel dat op een goede geluidsinstallatie veel dingen beter klinken, maar lees alsjeblieft de voorgaande berichten eens goed door, dit ging over de composities. Deze zijn voor mij veel te kabbelend en saai. Zoals wel vaker kom jij met randzaken en metaforen die er niet toe doen. Ik heb wel een redelijk beeld van de carriere van gabriel en ik vraag dan af welke kennis en begrip ik dan zou missen. Je paradepaartje- de geluidskwaliteit van rips- is wel leuk en aardig, maar met een ripperik kan men een prima beeld van een album krijgen. Voor de echte ervaring koop ik uiteraard een lP of CD. Mischien als je eens wat meer to the point komt en eens wat minder arrogant doet kunnen we hier een goede discussie aangaan. Ik vraag me ook af wat ik in godsnaam verkeerd aan je bericht heb gelezen. Ik lees wel eens in de vlugheid over dingen heen, maar als afgestudeerd VWO´er mankeert er niets aan mijn begrijpend lezen skills.

Kil en leeg? Deprimerend zeker, maar vol overtuiging en emotie. Altans, zo vind ik het klinken.

Ok - nog even dan:

Het zijn écht NIET de composities die niet deugen - de originelen zijn zeer divers - het gaat om de arrangementen - en nee ik ben niet bezig met mierneuken: dat is een essentieel verschil!! Dat vind ik gewoon een gebrek aan muzikale kennis, hoe je je ook wilt profileren hier. Geeft niks, al doende leert men - maar stel je dan gewoon bescheidener op en uit je op het moment dat je iets begrijpt of de moeite daarvoor hebt gedaan. Je kan het album nl ook zien als een hommage van Gabriel aan hedendaagse artiesten.

Nog een voorbeeld van wat een ander arrangement kan betekenen: Lovesong (The Cure. van de hand van Robert Smith) in de uitvoering van Adele - die maakt er een heel andere song van.

Ik zal je een goed voorbeeld geven van prachtnummers die imo compleet verknald worden: dit album - en als jij die songs leuk vindt, macht mir das auch kein Flauss aus

Dit album is dan weer een voorbeeld van een album dat ik evt. als kil en hol zou betitelen, qua productie.