Tears for Fears - The Seeds of Love (1989)

Ken je het verhaal dan niet daar achter? De heren waren op tournee ter promotie van hun tweede album en ze zaten er helemaal doorheen. Live zat hun muziek helemaal vast aan het gebruik van sequencers en andere electronica en toen was die apparatuur nog niet zo dat je makkelijk even een muzikaal uitstapje kon maken in de muziek. Kortom, het werkt allemaal nog al verstikkend.
Ze zaten er dus door heen en wilden wel weer eens echte muziek live gespeeld horen en in hun hotel speelde die avond Oleta Adams met haar trio (piano, bas, drums) en werden gegrepen door de puurheid van haar muziek. Kortom, toen zagen ze dus het licht: we moeten terug naar de basis en weer gewoon muziek maken met echte muzikanten. Men ging vervolgens nog tijdens de tour tijdens soundcheck lekker jammen met de rest van de band en daar uit ontstond Badman's Song.

Uiteindelijk hebben ze haar na een tijdje zelfs weer opgespoord en gevraagd of ze mee wilde spelen op hun derde album en zodoende hoor je haar op Woman In Chains, Badman's Song en Standing On The Corner Of The Third World. Vervolgens ging ze ook nog eens mee tijdens de Seeds Of Love tour als pianiste.

Woman In Chains...

Het verhaal kende ik inderdaad nog niet, omdat ik al was afgehaakt wat betreft TFF. Jammer dat die band zo snel is vertrut.

Jammer dat je niet serieus een cijfer kan geven.

Er word niet vals gezongen, de muzikanten beheersen hun instrumenten, er zijn (naar mij mening) creatieve (pop) songs geschreven.

Als je zo'n plaat dan toch niet goed vindt, geef het dan een 2 of een 1,5 desnoods.
Het toekennen van een 0,5 verliest hierdoor zijn waarde.

En op Year of the Knife niet te vergeten.

Een van mijn all time favourite albums, mijn favorieten zijn badman's song, year of the knife en het titelnummer. Ik kan wel begrijpen dat er mensen zijn die het over the top vinden, maar dat pakt hier fantastisch uit.
Oleta Adams is natuurlijk gewoon een heel goede zangeres, die later inderdaad teveel in skyradio muziek verviel.
Kijk ook eens naar de DVD live in Santa Barbara, een concertregistratie van de tour bij dit album, een absolute aanrader.

Knap album van TFF . De muzikaliteit is diverser en natureler , al zijn ze wel wat grootser gaan klinken.
De songs mogen ineens wat langer uitgesponnen klinken en dat pakt vooral in Bad Man's Song erg goed uit. Het titelnummer is een soort Beatles-revisted , maar wel pakkend met zijn 60's invloeden.
Woman In Chains met Oleta Adams is eveneens een hoogtepunt. Een mooi gedragen ballad met een uitstekende opbouw.
Het eigenzinnige bandje van welleer is hier uitgegroeid tot een volwassen popgroep die alsmaar afwisselender klinkt , maar wel herkenbaar blijft. Enige bezwaarpuntje vind ik de stem van Orabel , die op ten duur ietwat irriteert.

Jammer dat er weer eens moet worden gezeurd over toegekende cijfers. Een andere mening hebben mag niet blijkbaar, want dan is het meteen 'niet serieus'.

Het cijfer wat iemand geeft, boeit mijn niet zo.Wat ik wel apart vind, is dat je bij een plaat waar je 0,5 ster voor geeft ook 5 berichten plaatst. Dat is dan meer berichten dan degene die het wel mooi vinden er aan besteden. Tja....steek je energie in dingen die je mooi vindt, zou ik zeggen

Maar goed, hoe kwam ik hier. Omdat ik hem vandaag voor het eerst sinds tijden weer eens in de speler heb gelegd. Tig duizend geluisterde platen later vind ik dit nog steeds een prachtige, loepzuiver geproduceerde en oprecht klinkende plaat. Een evergreen welke ik wel verkies boven het, ook al leuke, eerdere en latere werk als snap ik ook prima dat liefhebbers van het eerste uur even moesten slikken bij TSOL.

Kijkend naar het artwork waarin TFF haar podukt aanbood dan zegt dat alles, van uiterst sober naar heel kleurrijk, en voor de muziek geldt eigenlijk hetzelfde. Over de hele lijn, want zo eerlijk moeten wij ook zijn, is TFF er in geslaagd met telkens leuke liedjes te komen, hoewel ik The Hurting nog altijd hun meest geslaagde plaat vind.

Het frapante, in mij geval, is dat ik van TFF juist de 2e en 3e plaat sterker vind dat de 1ste. Ik houd niet zo van dat sobere new-wave gedoe.

Al vind ik de laatste plaat van TFF weer net even te beatlesesque

Ik ben niet zo'n liefhebber van TFT qua albums , maar als ik zou moeten kiezen heb ik ook liever deze en hun 2e (houd ook niet zo van The Hurting, hoewel het op zich een goeie plaat is).

Geen echt hoogstaande plaat maar wel één die de aandacht vasthoudt van de met "Songs from the big chair" verworven schare fans. Hun poging tot soul is sympathiek en goedbedoeld maar schiet te kort voor te real thing. Sowing the seeds of love is daarentegen een meesterlijke popsingle en behoort tot de beste die zij hebben voortgebracht. Als geheel is The Hurting hun mooiste en meest constante plaat.

Deze single werd opgenomen nog voor de album sessies
met hetzelfde productieteam dat ook garant stond voor
de al de vorige hits en Songs from the Big Chair.

Geef toe dat je het kan horen ...

Zonder deze hit hadden we van dit derde album nooit veel gehoord, vrees ik.

beste album van tears for fears punt(comma)

heerlijke soul, wereld en post-beatles invloeden
prachtige cover en last but not least.
een geweldige vocale bijdrage van Oletta Adams.

de grauwe duistere new wave is opgeklaard en een gouden zon komt op. waar veel(hedendaagse) pop bands met hun zogenaamde positivo meesterwerken verzanden in flauw melig geneuzel horen wij hier pakkende pop met jammend karakter en ijzersterke melodiën.

helaas heeft dit album een laag stemgemiddelde. als ik zo zie voornamelijk de schuld van de new wavers die wat stijfjes dit album afkraken. een beetje breed georienteerd muziekliefhebber bëaamt: een geweldig album. volle score. no doubt about it,

Ik denk eerder aan New Wave dan aan New Age.

Maar ik zal deze CD nog eens een kans geven zonder mijn New Wave-bril op .

inderdaad sorry. gelijk veranderd

Met deze was de verassing van het debuut en het vervolg er wel een beetje af; Tears for Fears geeft zich over aan effectbejag en bombast.

Woman in Chains vind ik eigenlijk gewoon een draak van een song. Sowing the Seeds of Love - daar ik hoor ik veel Beatles-invloed in; Advice for the Young at Heart, Year of the Knife and Famous Last Words zijn mijn favo's.

Misschien vind ik deze wel iets minder dan "Everybody Loves a Happy Ending" waar ook veel Beatles-invloed inzit. De plaat lijkt geproduceerd met het oog op (groot) succes in de USA.

Dan zouden Beatles fans dit album wel moeten waarderen.
Persoonlijk heb ik ook minder met dit album, maar vind het wel oke dat Tears For Fears elk album een ander geluid laat horen.
Zegt wel wat over de veelzijdigheid van deze artiesten.

Het laatste album (Everybody ...) zeker; je kan - bedenk ik net - ook een parallel trekken met The Original Soundtrack van 10 CC - qua afwisseling/'drukte' van het geluid.

Deez' denk ik ook wel - Magical Mystery Tour, beetje Sergeant Peppers. Ik vond dit album eigenlijk een beetje corny, het verraste me niet meer.

laat ik dat even wat beter zeggen

tears for fears gebruikt wat meer bombast om een verassend en effectief pakkend album te maken.

hoezo mjuman is bombast bij u altijd een negatief punt. moeten artiesten zich altijd maar inhouden mag een artiest niet even wat los gaan moet het allemaal in vast koud onpersoonlijk stramien. nee daar verzet ik me tegen LEVE de BOMBAST( soul, wereld en goede pop)

Het is ook geen slechte plaat (ik geef 3,5 *); het is de plaat die ik (heb vinyl en cd) van alle TFF het minste draai; hij is imo echt voor de US markt geproduceerd. Life (gezien) werkte het wel met Oleta Adams; dit album en de tour betekende wel de doorbraak van Oleta Adams. Als songwriters heb ik de heren Orzabal en Smith hoog zitten; The Hurting is een meesterwerk.

Sowing the Seeds of Love is flower power wave.
Het heeft iets van Hey Jude van The Beatles

In het boekje bij de album remaster staat dat de (pre-)Oasis boys
tijdens de opname de studio binnenkwamen en hun duimen opstaken.

En kijk ... in 1995 had Oasis ook zo'n single: Whatever ...

Blijft een geval apart Tears For Fears.
Roland Orzabal wordt over het algemeen als het grote talent gezien, maar toen Curt Smith weg ging, werd het succes en de kwaliteit gelijk een stuk minder.

Vergelijkbaar met OMD (Andy McCluskey was ook een stuk minder talentvol zonder Paul Humphreys)

De vergelijking met "Hey Jude" kan ik wel enigszins begrijpen, maar ik vind het nummer vooral te vergelijken met "Strawberry Fields Forever" en "Penny Lane". Ik vind "Sowing the Seeds of Love" misschien wel het mooiste nummer allertijden.

Leuk verhaal trouwens over de jongens van Oasis. Ik moet het boekje ook maar eens doorlezen.

Niet vergeten wat een topmusici meespelen op deze plaat. Op bas Pino Paladino en op het eerste nummer drumt Phil Collins mee.

Deze plaat klinkt veel organischer en avontuurlijker dan de vorige. En de nummers passen lekker bij elkaar. Ook omdat enkele nummers in elkaar overlopen.

...zoals Tears for Fears op hun comebackplaat vijftien jaar later

Ken je dat motto: "quality is not quantity" - te vinden o.m. in Zen and the Art of Motorcycle Maintenance. Veel goede musici geven nog geen garantie voor kwaliteit.

Organisch, als je bedoelt zoals een boom, ring op ring: ja: je hoort heel goed (te goed) een aantal lagen in de muziek: er is overduidelijk gestapeld - en dat vind ik zelf niet organisch.

Ik geloof ook dat de oorspronkelijke opnamesessies,
die in het voetspoor lagen van Sowing the Seeds of Love
(zie mijn vorige bijdrage) een paar malen herzien werden,
niet in de laatste plaats omdat de groep onder de indruk was
van een live optreden van Oleta Adams ... daarom besloten
ze het roer radicaal om te gooien. Te radicaal voor mij helaas.

Ik was gedurende de 80's (mijn jeugdjaren) zelf blij dat we van het 'geluid' van de The Hurting af waren, maar toch kon SFTBC me ook niet echt bekoren. Deze ook niet , maar ik maak graag een uitzondering voor het prachtige Woman In Chains.... (TFF is voor mij een band met een aantal prachtige/goede nummers,meer niet).